Auteur Topic: Wat na autologe transplantatie?  (gelezen 984 keer)

Willy47

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Wat na autologe transplantatie?
« Gepost op: maart 28, 2018, 12:36:21 pm »
Ik ben 71, sta op 14 dagen voor mijn autologe transplantatie en heb een gesprek gehad met mijn behandelende geneesheer. Na dit gesprek heb ik mijn vertrouwen compleet verloren. Is het dat allemaal wel waard geweest? Wat zijn de beperkingen die ik mezelf moet opleggen? Ben ik veroordeelt tot een leven waarbij het sociale contact met de omgeving beperkt moet blijven omwille van het gevaar voor besmettingen? Kan ik nog op een vlieger stappen om een of ander land te bezoeken? 

Willy47

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re: Wat na autologe transplantatie?
« Reactie #1 Gepost op: maart 28, 2018, 16:23:06 pm »
Ik ben nieuw op dit forum en val een beetje met de deur in huis. Vandaar even mijn voorgeschiedenis.
Van 2016 heb ik klachten in mijn rechter dijbeen. Gezien mijn leeftijd en gezien ik altijd zeer actief gesport heb dacht ik dat ik een versleten heup had. Na verschillende bezoeken aan huisarts, fysische geneeskunde, orthopedie ben ik in december 2017 op de operatietafel beland en werd er een pin in mijn dijbeen aangebracht want dit dreigde te breken. Verder kreeg ik het verdikt dat ik Kahler had. Er zijn een aantal ribben en wervels aangetast. In december werd dan chemo opgestart met velkade, dexamethason en thalidomide. In februari kreeg ik ook nog bestralingen van mijn dijbeen. We zijn nu einde maart en de bijwerkingen blijven goddank beperkt tot constipatie en haaruitval. Ondertussen heb ik stamcelcollectie achter de rug en begin april is de autologe transplantatie gepland. Het gesprek dat ik met de oncoloog-hematoloog heb gehad heeft mij in één klap neer gekregen en ik heb er geen vertrouwen meer in.
Ik ben een fanatieke duiker met meer dan 2000 duiken op mijn palmares. Verder heb ik een bibliotheek van meet dan 30.000 onderwaterfoto's en video-opnames. Ik heb mij pas nog nieuw materiaal aangekocht om onderwater te fotograferen, maar de specialist heeft mij afgeraden om nog te duiken gezien het besmettingsgevaar.
Is er iemand van de lezers van mijn post die zich in een gelijkaardige situatie bevindt? Kan er nog gereisd worden? Moet ik alle contact met mijn omgeving tot een minimum beperken? Kortom, moet ik mijn geliefkoosde hobby opzij zetten?

François01

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re: Wat na autologe transplantatie?
« Reactie #2 Gepost op: mei 07, 2018, 10:39:23 am »
Beste , je moet je realiseren dat de behandeling zwaar is en dat je je heel slecht zal voelen. Het transplant zelf valt wel mee maar de chemo vooraf kan slecht zijn.Ik ben nu in behandeling sinds oktober 2016 en heb in juni 2017 mijn donortransplant gehad.Nu begint alles wat te verbeteren , wel snel vermoeid en spierpijnen.Infecties is iets waar ikzelf een heilige schrik van heb , nog niets gehad tot hiertoe.Een goede handhyghene en veel ontsmetten is zeker in het begin nodig.Ik kom nergens in ruimtes met veel volk of zet een speciaal mondmasker op ( van het ziekenhuis ). In tuincentra zet ik dit zeker op.In de tuin mag ik niets doen op gevaar voor schimmels , in ons zwembad mag ik dit jaar ook nog niet. Dit zijn allemaal zware maatregelen maar ik ben er nog. Het is wel moeilijk om je vrouw of anderen in de tuin te laten werken waar je dan niet mag bij zijn.Momenteel wandel ik al een uurtje en ga al eens naar planckendael ( zoo ).Het zal niet meer worden wat het was maar ik zou het zeker weer doen of ondergaan.
François

Ingetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re: Wat na autologe transplantatie?
« Reactie #3 Gepost op: augustus 08, 2018, 12:12:13 pm »
Hallo
Ik heb vorig jaar op 5 maanden tijd 2 stamceltransplantaties gehad ,heb ze alle 2 goed doorstaan en ben nu ongeveer 1 jaar stabiel ondanks de vermoeidheid en spierpijn en ben ik toch blij dat in het allemaal heb laten doen ,je moet leven met beperkingen inderdaad maar we zijn er nog he 😉en das uiteindelijk toch het belangrijkste denk ik dan .