Auteur Topic: Niet echt een gedicht..., gewoon mijn eerlijk gevoel.  (gelezen 958 keer)

Manu

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 35
  • Alleen ben je sneller maar samen kom je verder!
    • Bekijk profiel
    • Prostaatkanker op 45 jaar
Niet echt een gedicht..., gewoon mijn eerlijk gevoel.
« Gepost op: februari 04, 2018, 11:54:15 am »

- Ik was 45 en ontmoette jou, eerlijk… eigenlijk niet geheel onverwacht.
Iets in mij had je precies al voelen aankomen.

Mijn leven was prima, het ging goed maar toen jij kwam veranderde alles. Vanaf nu moest ik rekening met je houden.
Je maakte me bang en beperkte me…. Maar ok, we horen bij elkaar.
 
Ik zocht je op en trachtte je te begrijpen, ik was precies vergeten wie ik was en jij dwong me opnieuw te beginnen.
Ik ging verder, samen met jou, maar op mijn manier. Ik maakte het je moeilijk, koos voor extra gezonde voeding,  geestelijke rust, meer beweging...

Er was een leven, 6 jaar lang. Ik zocht en vond hulp. Je hebt me veel geleerd maar je maakte het me steeds moeilijker… steeds meer moest ik rekening met je houden.
Andere leken dit niet altijd te begrijpen. "Jij was de vijand, het monster en moest ten allen tijde bestreden worden." Ik zag het anders.

Maar meer en meer begon je levensbedreigend te worden… je was op weg mij te doden.

Ik heb afscheid van je moeten nemen… we deelden hetzelfde lichaam, dezelfde organen.
Ondanks alles ( er zijn nog steeds veel zaken die ik niet begrijp) haat ik jou niet.

Het was behoorlijk complex jou te verwijderen… ik heb nog last en pijn maar ’t gaat steeds beter.

Zijn we nu definitief los van elkaar? En kan ik verder zonder jou ?


http://www.prostaatkankerop45.be/
https://prostaatkankerop45.blogspot.be/

Anemos

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re: Niet echt een gedicht..., gewoon mijn eerlijk gevoel.
« Reactie #1 Gepost op: februari 13, 2018, 18:18:12 pm »
Heel mooi, sterk !

monody

  • **
  • Berichten: 71
  • Geloof in positieve heling!
    • Bekijk profiel
Re: Niet echt een gedicht..., gewoon mijn eerlijk gevoel.
« Reactie #2 Gepost op: februari 20, 2018, 14:07:45 pm »
Hallo Manu,

wat fijn dat je dit gedichtje hier op 't forum hebt geplaatst. Het geeft ons allemaal 'n groot hart onder de riem en 't getuigd van je grote moed om in 't aanschijn van je ziekte toch nog die positieve boost met ons te delen. Ook ik heb zo'n pijnlijke enge weg afgelegd en die hier met velen gedeeld want dat lucht op en maakt je licht zoals jij met je gedichtje doet. ik wens je véél sterkte toe om dit samen met al je lotgenoten te helpen dragen want gedeelde Kracht doet 't ergste leed halveren en weten dat je hier niet tegen dovemans oren 'praat' heeft mij het veel makkelijker gemaakt om over m'n kanker te praten en anderen vanuit m'n eigen ervaringen wegwijs te maken in het moeilijke aanvaardingsproces. Maatje, doe verder zoals je bezig bent want dat is de enige goede ingesteldheid om je Leven die onvoorwaardelijke kans te kunnen blijven geven om verder te doen met wat je echt nog gaarne doet en daar is mensen graag zien 'n heel mooi gegeven van. Begin vooral met jezelf graag te zien, dat is alvast de beste start en dat begint 's morgens al terwijl je lacht naar je eigen spiegelbeeld. "Hou van jezelf" is nog altijd 'n boek dat uit 't boekenrek naar me toe sprong en mij 180° liet omkeren zodat ik terug naar buiten durfde te gaan om weer deel te nemen aan de maatschappij. Ik trek me nu niets meer aan van wat men over me denkt. De stress is ook van mij afgevallen waardoor ik weer kan genieten van vele kleine dingen waar ik vroeger gewoon aan voorbij liep. Vooral de Natuur is daar heel dankbaar voor omdat ik sinds ik meer ben gaan relativeren ondervind dat genieten van iets veel minder moeite kost wanneer je simpel er de tijd voor neemt en je je levensritme aanpast aan al die onaangename beperkingen waarmee ik nog dagelijks geconfronteerd word. Voor mezelf heeft 't Leven zich terug opengesteld en ben ik gaan inzien dat'r ook nog 'n plek is voor iemand zoals wij. Ik blijf nu niet meer in 'n hoekje zitten en kom'r rond voor uit dat hoe gehandicapt we ook geworden zijn, dit onze talenten en capaciteiten niet mag belemmeren omdat wij gewoon de pech hebben gehad om iets tegengekomen te zijn waar we in de verste verte niet om gevraagd hebben. Dit forum is voor mij daarom vanaf dag één, toen ik pijnpatiënt ben geworden na't plaatsen van 'n Male-Sling, altijd de beste remedie geweest om te leren aanvaarden en 'r niet alleen voor te staan want die steun was en is nog steeds de mooiste gewaarwording voor mij die'r bestaat om verder aan m'n leven te blijven bouwen. Vriendelijke groeten van 'n lotgenoot voor zijn lotgenoten, Monody