Auteur Topic: Mijn verlies, de ziekte van mijn ouders  (gelezen 768 keer)

1309

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Mijn verlies, de ziekte van mijn ouders
« Gepost op: november 26, 2017, 13:30:47 pm »
Ik heb zo lang gezwegen en gedaan alsof het oké met mij ging. Soms gaat het ook gewoon best oké met mij maar ik heb ook heel veel momenten waarbij ik mijn tranen niet kan bedwingen. Dagelijks denk ik aan mijn mama, klinkt als een cliché maar het is daadwerkelijk zo dat zoveel dingen mij haar doen denken.


Ongeveer 6 jaar geleden zag mijn leven er helemaal anders uit, ik zou nooit kunnen geloven dat er zoveel pijn en verdriet in mijn leven ging/kon komen. Ik was net 18 jaar geworden en net begonnen aan mijn laatste jaar in het middelbaar. Op 21 september 2012 kreeg mijn papa ‘s nachts in zijn slaap een hersenbloeding, hij was naast zijn bed wakker geworden en kon niet meer praten en zijn linkerkant was helemaal verlamt. Mijn mama had iets gehoord van boven en vond mijn papa naast zijn bed. De dokters wisten niet hoe lang de bloeding al bezig was dus konden ze hem geen bloedstollende medicatie toedienen, het was afwachten of hij de nacht wel ging halen. Twee weken lang heeft hij in coma gelegen, twee weken was het bang afwachten wat er met hem ging gebeuren. Uiteindelijk is hij beter geworden en mocht hij naar de stroke unit, eindelijk uit coma! Alles werd stil aan beter, er stond hem een lange revalidatie te wachten. 9 maanden heeft hij moeten revalideren, terug leren praten en lopen. In het ziekenhuis zeiden ze dat we ons papa opnieuw zullen moeten leren kennen, zijn karakter zou helemaal veranderd kunnen zijn door de bloeding. Ik kon toen niet vatten wat ze daar daadwerkelijk met bedoelde, maar wat ze zei klopte helemaal ik ben op die bewuste nacht mijn papa verloren. Niets van de man die ik al 18 jaar kende is overgebleven, we hebben moeten leren omgaan met zijn nieuw en niet altijd gemakkelijke karakter. Maar hij was er nog, hij heeft het overleefd! Gelukkig! Geen dag ging er voorbij dat we niet aan zijn ziekenbed hebben gestaan.

Papa mocht na een lange revalidatie eindelijk terug naar huis, ons huis werd omgebouwd tot een ziekenverblijf zodat hij terug in zijn vertrouwde omgeving kon zijn. Mama was zo blij dat het eindelijk zo ver was, ze was helemaal optimistisch dat we er samen iets goed van gingen maken. Jammer genoeg dacht mijn papa er anders over, hij is thuis gekomen en heeft niets meer gedaan.  Van zijn bed naar de zetel en omgekeerd. En dat was het, ondanks de support van mijn mama, de oneindige steun van zijn kinderen en vrienden. Niets kon doordringen tot hem, mama was er zo kapot van, ze had zoveel verdriet dat ze er ook onderdoor ging. Ze weende zoveel, ze rookte steeds meer en meer. Ze had zoveel pijn in haar benen van iets wat al heel lang aansleepte, ik ging met haar mee naar de dokter voor haar benen maar ook voor het feit dat ze er compleet door zat. Al die tijd had ze haar zo sterk gehouden voor ons, maar nu merkte we dat ze helemaal op was. De dokter wou haar terug naar huis sturen voor de zoveelste keer. Ik drong aan voor een onderzoek naar het feit dat ze zo moeilijk stapte en zoveel pijn had bij het stappen. De dokter verwees ons door naar het ziekenhuis voor een hersenscan. Allerlei testen werden er gedaan, de uitslag was Tia’s in de hersenen m.a.w. bloedklonters die zich vormen in de hersenen en een slechte doorbloeding van de slagaders. De bloedklonters zorgde er blijkbaar voor dat het stappen moeilijk werd. De slagaders moesten geopereerd worden en ze gingen beginnen met de linkerkant omdat die voor 70% verstopt zat. Ze werd opgenomen in de het ziekenhuis. Na de operatie en een tweetal weken in het ziekenhuis mocht ze naar huis. Een aantal dagen thuis, kon mama nog altijd niets eten en ze was suf en ze enorm veel hoesten. We gingen uiteindelijk terug naar het ziekenhuis, daar bekeken ze de longen via een echo omdat ze een vermoede hadden dat ze een longontsteking had. Wat ze toen ontdekte konden we nooit voorspellen, een tumor ... tussen de longen! Iets wat niet te opereren viel. Ze was al afgezwakt van de operatie aan haar slagader dat chemo haar niet kon redden, ze ging de chemo behandelingen zelf niet kunnen overleven. De professor van het uz longziekte zei letterlijk dat hij geen oplossing had, hij wist niet hoe hij mijn mama kon genezen. Toen we het nieuws kregen dat ons mama ging sterven, dat het een kwestie is van een aantal maanden zat ik en mijn broer daar alleen, helemaal alleen! papa wou niet mee gaan naar het ziekenhuis, hij was thuis tv aan het kijken toen wij het niet nieuws kregen. Ik kon het niet vatten, het dringde niet door. Mijn mama die ging sterven? Ik en mijn broer waren er helemaal kapot van, we waren zo geschrokken. Mijn mama wou ons niet alleen laten, ze wou er zijn voor ons en ons zien opgroeien. Uren heeft ze geweend wetende dat ze ons moest achter laten en dat ons papa niet eens naar ons omkeek.

We moesten verder, ons mama was bereid om te vechten met alle kracht dat ze nog over had en dat heeft ze ook gedaan! Wat heeft ze gevochten, zo ontzettend trots zijn we op haar wilskracht.

Weken lang bestralingen gekregen, ziekenhuis in en uit. Naar een herstellingsoord om beter te worden en tot rust te komen, 40 km verder op wat haar zo verdrietig maakte omdat ze ver was van de mensen ze kende. Op dat moment hadden we beslist om haar naar huis te laten komen, dicht bij ons in haar eigen vertrouwde omgeving dat was wat ze wou. Met familiehulp, thuisverpleging en palliatieve zorg was het ons voor elkaar gekregen dat ze naar huis kon komen in een veilige situatie met al de hulp die we kregen.  We hebben haar ng een aantal maanden bij ons thuis gehad, we zagen hoe ze steeds minder kon. Ze belande in een rolstoel, ze kon niet meer zelfstandig eten en op het einde kon ze zelf niet meer praten. Alles werd haar afgenomen, het was zo oneerlijk. We hadden de papieren in orde gebracht voor euthanasie voor moest er een moment komen dat ze het niet meer zag zitten. Het was zo moeilijk maar ik stond achter haar beslissing. Wat voor levenskwaliteiten had ze nog nu ze zelf niet meer kon praten. Ze gaf ook altijd maar over en ze was zo mager geworden. Het was pijnlijk om te zien hoe ze veranderd was op slechts een aantal maanden.

Euthanasie hebben we uiteindelijk niet moeten doen, haar hart is gestopt met kloppen op 13 september 2014 om 23:48. Omringd door mijn broer, ik en haar zus. Ze had eindelijk rust, ze heeft gevochten tot het laatste moment. Een moedige sterke mama die ik als voorbeeld neem in mijn leven.