Lotgenotenforum

Andere forums => Levenseinde => Topic gestart door: elena op oktober 21, 2009, 15:39:58 pm

Titel: Euthanasie
Bericht door: elena op oktober 21, 2009, 15:39:58 pm
Hallo,
Ik weet niet of ik hier op de juiste plaats zit met mijn onderwerp.
De laatste tijd speelt euthanasie dag en nacht door mijn hoofd. Zeven jaar geleden kreeg ik borstkanker, onderging een mastectomie en de gebruikelijke behandelingen. Bijna 6 jaar later wezen mijn tumormerkers aan dat er opnieuw kankeractiviteit was. De PETscan bevestigde dit vermoeden: ik had uitzaaïingen in borstbeen, enkele klieren, longen en 2 wervels. De gebruikelijke pillen hadden geen effect dus moest ik terug aan de chemo. Ik kreeg 18 behandelingen met taxol. De chemo sloeg erg goed aan, mijn benauwdheid, rochel en onbedaarlijke hoestbuien van de laatste tijd waren in een mum van tijd verdwenen. De oncoloog drukte erop dat dit echter maar lapmiddelen waren, dat ik niet meer te genezen was, dat het een tijdelijke verbetering was. Intussen voel ik me nog steeds goed, ik krijg elke 8 weken een ct-scan, leef dus infeite elke keer 8 weken gerust tot de volgende scan.
Maar ik ben geen struisvogel, wil mijn kop niet in het zand steken, hou er terdege rekening mee dat mijn tijd beperkt is. Ik zit er vooral mee dat de uitzaaïingen mogelijks mijn hersenen elk moment zouden kunnen bereiken en ik dan niet meer in staat zal zijn beslissingen te treffen. Hierover met mijn kinderen  praten ligt zeer gevoelig, ook al zijn ze al enkele jaren volwassen. Ik zou heel graag met mensen praten die euthanasie overwegen, maar vooral ook mensen die partner, zus, broer, kind, of...van een ten dode opgeschreven kankerpatiënt zijn. Hoe gaan jullie daarmee om? Zijn palliatieve zorgen een waardig alternatief voor euthanasie? Heel graag jullie bevindingen. Dank u
Elena
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op oktober 22, 2009, 12:17:56 pm
Bedankt Steven, dat zal ik zeker doen. Eigenlijk zou het altijd zo snel moeten gaan, dan hoef je niet te piekeren of je wel de juiste beslissing neemt ivm de achterblijvers
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: annegato op oktober 22, 2009, 16:17:03 pm
mijn man, die vorig jaar overleed aan slokdarmkanker wou de eerste tijd niets horen over palliatieve zorgen.
toen hij zag dat het echt niet meer ging en hij zoveel pijn had, wou hij zelf naar de palliatieve eenheid.
ik kan alleen maar zeggen dat dit zowel voor mijn man, miojzelf, onze vier kinderen én ons kleinkind een zegen was.
hij heeft daar nog drie weken intens geleefd, hij had geen pijn meer, kon terug met iedereen die hij wou praten
(dat ging thuis niet meer, hij kon niets verdragen door de pijn). Hij wist dat hij palliatieve sedatie kon krijgen als hij dat wou.
onze kinderen die normaal geen open praters zijn gingen daar één voor één met hun papa praten, ook over zijn afscheid,
over hun verdere toekomst.
zij werden daar fantastisch opgevangen en begeleid door fantastische mensen.
ook onze kleindochter werd opgevangen door de verpleegsters, zij leerden haar dat haar opa, "haar beste vriend" ging sterven,
en een sterretje aan de hemel werd.
ikzelf heb met mijn man nog kunnen praten over alles, over mijn toekomst, over de kinderen.
wij hebben echt afscheid van elkaar kunnen nemen.
de laatste dag dat hij leefde was hij zeer verward, hij wist dat daarna, hij moest ook een blaassonde hebben en dat wou hij niet meer,
het enige wat hij die drie weken nog at of dronk was bevroren cola die geraspt werd.
toen dat die dag ook niet meer ging, heeft hij aan mij gevraagd of hij die sedatie mocht vragen.
iedereen die hij wou is nog komen afscheid nemen en s'avonds is hij samen met ons allemaal in slaap gebracht op een heel
liefdevolle en vredige manier.
hij heeft dan nog een dag geslapen en de volgende avond is hij zeer rustig gestorven ook met iedereen erbij.
ik heb nog altijd de beste herinneringen aan die drie weken op palliatieve, moest hij thuis met heel veel pijn
en zonder afscheid te nemen gestorven zijn was dit heel anders geweest.
ik ga zelf nog geregeld naar de palliatieve eenheid, daar voel ik nog steeds mijn man een beetje dichterbij.
mijn man had eerst besloten of euthanasie te laten doen, maar door gesprekken met onze huisarts,
heeft hij dat niet gedaan, daar zijn wij allemaal zeer dankbaar voor.
ik weet niet of gij een huisarts hebt waar ge met al uw vragen terecht kan.
wij hadden dat wel en hebben hier heel veel steun aan gehad.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op oktober 23, 2009, 09:27:21 am
annegato, bedankt voor je uitleg. Ik heb het eigenlijk enkel over euthanasie gehad tot nu toe omdat ik dacht dat palliatieve zorgen geen optie waren voor mij; mijn moeder was borstkankerpatiënte en zat in het rusthuis. De palliatieve begeleiding gebeurde dus daar maar ik vond die allesbehalve toereikend, ik zou het nooit weer doen! Zelfs de laatste dagen van haar leven werd mijn moeder niet op haar wenken bediend, schrijnend eigenlijk.
Nu ik jouw verhaal hoor besef ik dat het ook anders kan! ik ga zeker dit alternatief niet uitsluiten! Maandag zie ik de oncoloog, ik zal het er alleszins over hebben.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: MelissaM op oktober 25, 2009, 17:34:58 pm
Beste Elena,

Ik heb mijn mama een jaartje geleden afgegeven (je kan mijn verhaal vinden bij het forum over eierstokkanker). Ik heb toen ook al laten vallen dat ik op dit forum wat 'praktische' info miste over palliatieve zorg en euthanasie. Mijn mama wou op het einde van haar leven euthanasie maar heeft het niet gekregen (je moet dit idd op tijd beslissen). Ze was echt op en ik had het er moeilijk mee dat ze hier thuis zoveel pijn had. Ik ben ervan overtuigd dat de pijn moeilijker en zwaarder valt als je thuis blijft maar dat je anderzijds wel een moeilijk moment zult hebben als je afscheid moet nemen van je thuis om in een palliatieve eenheid te verblivjen, weten dat je niet meer naar huis komt. Mijn mama wou dit niet en is dus thuis gebleven tot op het einde.

Een tante van me is pas gestorven en is ook thuis gebleven maar zij heeft veel korter afgezien (heeft maar een kleine 2 weken in bed gelegen terwijl mama al niet meer uit haar bed kon enkele maanden voor haar dood).

Je kan er dus best over nadenken wat je zelf wil... Er is ook palliatieve hulp aan huis maar zelf vond ik dit niet genoeg... (dat is mijn mening). Alles hangt ook af van hoe alles evolueerd, hoe snel het gaat...

Ik hoop dat je hier iets aan hebt! veel sterkte, liefs & warmte.

Melissa
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op oktober 28, 2009, 12:03:08 pm
Lieve mensen die reageerden, oprecht bedankt.

Lieve Steven, ik heb nu pas je website ontdekt en heb al moeten afhaken toen ik je vrouw met de kindjes op foto zag :'(; ik zal het opnieuw proberen op een moment dat ik wat sterker in mijn schoenen sta ; Bedankt ook om die moeilijke momenten te willen delen :-*
Liefs
Elena
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: ilse3 op november 17, 2009, 14:59:20 pm
Hier niet zo'n schitterende ervaring met palliatieve zorgen thuis.
Mijn vader is enkele maanden geleden gestorven aan darmkanker (met meerdere uitzaaiingen en helse pijnen).
Omdat hijzelf tot quasi op het einde is blijven geloven in een goede afloop en verdere (genezende) behandeling, was het onmogelijk om over euthanasie te praten. Ook het overbrengen naar een palliatieve eenheid was daardoor niet echt mogelijk. Uiteindelijk heeft hij een morfinepomp gekregen, is hij (al of niet geholpen??) in coma gevallen en uiteindelijk gestorven.
En dat, het onnodig lijden op het einde, is hetgeen me steeds zal bijblijven. Een einde zoals hierboven beschreven door Anne lijkt me dan een mooie oplossing. Als het dan toch moet, dan graag op zo'n serene en waardige manier. En waar ligt dan de grens tussen euthanasie en sedatie?

Ik vind het knap, zowel voor jezelf als je familie knap dat je daar nu al mee bezig bent. Dat zal iedereen uiteindelijk (hopelijk in de verre toekomst pas)
veel besparen denk ik.

Bostie,
ook ik heb het nog steeds moeilijk als ik je site zie. De eerste keer was enkele maanden geleden, toen mijn vader ziek was. Toen dacht ik dat het toch verschrikkelijk moet zijn om je gezin zo te moeten achterlaten. En omgekeerd om alleen met je kinderen verder te moeten. Nu, enkele weken geleden toen bij mijn man kanker werd vastgesteld ben ik opnieuw gaan kijken en krijg ik het weer moeilijk.
Chapeau voor al hetgeen je al doorstaan hebt en de steun die je hier aan iedereen biedt

Ilse
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Lientje op november 24, 2009, 00:19:01 am
Hallo,

Mijn mama werkt als vrijwilleger op de palliatieve zorgeenheid. Ze is sinds kort ook zelf kankerpatiënt geworden, vandaar ik op dit forum zit. Ik denk dat ze daar prachtig werk leveren en bijzonder "getraind" zijn om mensen bij te staan. Toen we net het nieuws hoorden van mama zijn we samen naar de afdeling geweest. De steun die ik daar voelde, ookal kende ik niemand, was enorm. Eens het zover is gekomen met mijn mama zou ik geen moment twijfelen. Ze voelt zich daar goed, ook nu nog als vrijwilleger. Soms moet ze maar kleine dingen doen, maar de liefde en de dankbaarheid die ze krijgt van de "patiënten" is onbeschrijfelijk. Dat is een plaats waar men nog iets doet voor een ander en waar je altijd, maar dan ook altijd binnen kan springen. Ik weet niet of je iets hebt aan mijn verhaal, ik hoop dat je ooit op een waardige manier kan afscheid nemen. Ik krijg het eventjes moeilijk, want weet dat mij dit ook nog te wachten staat.

grtjes lien
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Stefaan op december 28, 2009, 20:11:49 pm
Hallo.
Mijn zus Mieke, 53 jaar, is eergisteren op zaterdag op 2° Kerstmis overleden. Ze leed aan darmkanker en haar situatie was uitzichtloos geworden. Alle behandeling had ze geprobeerd, gevochten als een leeuw. Sinds een paar maanden had ze pijn, de laatste weken werden die ondraaglijk. Ze had wel alles al geregeld om een euthanasie te kunnen krijgen. Het deed ons pijn om haar te zien afzien. Tot ze besliste dat het genoeg was. Zij wilde de ziekte uiteindelijk toch een stapje voorzijn. Ze gunde de ziekte de overwinning niet. Ze wilde niet naar een palliatieve zorgeenheid, ze wilde alles bewust thuis meemaken, omringd door haar naasten. Ze wilde niet opnieuw naar een "ziekenhuiskamer". Ze had er genoeg gezien. En zo gebeurde het. De afspraak met de dokter werd gemaakt. De laatste uren  zaten we allen bij haar, op en naast haar bed. We hebben veel gepraat, gelachen en veel gejankt. Maar zij was enorm rustig. De rust en vrede waren echt in haar ogen te lezen. Zij was daar de sterkste van ons allen. En raar maar waar, ze zei dat de pijn te dragen was. Maar haar beslissing was genomen, de helse pijnen lagen op de loer. Toen de dokter de baxter aanlegde (initieel enkel met fysiologisch water) werd het concreet. We hadden nog een klein uurtje.  Iedereen nam haar nog een laatste keer goed vast. "Het is goed zo" zij ze. De pijn kwam terug de kop opsteken. Ze glimlachte en knikte naar ons als teken dat we de dokter opnieuw mochten binnenlaten. Toen de medicatie werd toegediend sloot ze haar ogen en sliep ze in. Ze slaapt nu nog steeds....
Wij hebben die laatste momenten heel intens samen beleefd, in haar vertrouwde omgeving. Ze is ingeslapen in het bed waar ze zoveel geslapen heeft. Ze was blij dat de pijn voorbij was en dat de mensen die ze het liefst zag bij haar waren. Voor haar was thuis sterven, op een ogenblik dat ze zelf gekozen had, in omstandigheden die ze zelf gekozen had, de beste oplossing. Wij hebben dit ook zo ervaren.
Misschien kan dit verhaal een steun betekenen voor iemand.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Bert Rolloos op december 28, 2009, 22:00:45 pm
Hallo Stefaan,
allereerst wil ik je condoleren met het verlies van je zus, dit was haar manier om afscheid van het leven te nemen, en ik heb daar enorm veel respect voor.
Dat ze op dat moment rust en vrede kon uitstralen, zal het afscheid van haar voor jullie ,ondanks het enorme verdriet dat jullie voelden, toch meer aanvaardbaar hebben gemaakt, en ik denk dat dit misschien wel bewust, haar laatste goede daad was, die ze voor jullie wilde doen.
Al is het grote gemis nu voor jullie pas begonnen, en zullen er nog heel wat tranen stromen voordat dit gemis voor jullie wat draagbaarder wordt, wees maar flink trots op haar.
Jullie verhaal was voor mij in ieder geval een steun, zo kan het dus ook zijn, bedankt dat je dit hebt willen delen.
Ik wens jullie heel veel sterkte,
Bert Rolloos    
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op december 29, 2009, 13:02:36 pm
Beste Stefaan,
Jouw verhaal is idd een steun voor iemand, al zeker voor mij! Het is een pijnlijk maar tegelijk ook mooi verhaal. Zelf over je leven kunnen beslissen is uiterst belangrijk, zeker in momenten van aftakeling en ondraaglijke pijn.
Bedankt om je ervaringen hier neer te willen zetten.
Ik wens je heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies
Liefs
Elena
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: franny5 op december 29, 2009, 14:40:17 pm
Stefaan,

Mijn deelneming voor het verlies van je zus.Ze was waarschijnlijk een zeer moedige dame met een realistisch inzicht in haar ziekte.Ik voel een diep respect voor iedereen die de moed heeft om zo'n beslissing te nemen.
Op 22 november is mijn broer gestorven. Ook aan kanker,de behandelingen zijn gestart half mei maar ook de pijn en het niet meer kunnen lopen. Het ging van kwaad naar erger,geen behandeling heeft hem vooruit geholpen.
Hij werd er diep depressief door, maar bleef tot in het oneindige hopen op stabilisatie.Voor ons is het echt moeilijk geweest ,hem zien aftakelen,die steeds aanwezige pijn,zijn wankele gemoedstoestand ,voortdurend gesleurd tussen wanhoop ,angst en toch hoop op nog wat toekomst.En dan die aftakeling naar het einde toe... Voor hem moet het afschuwelijk zijn geweest en dat was het ook!
Na deze ervaring staat mijn besluit vast,dat ik zo'n toestand zal proberen te voorkomen als dat in mijn mogelijkheden ligt.
Je zus moest veel te vroeg gaan ...

groeten Fran 
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op januari 01, 2010, 22:40:56 pm
Ondertussen heb ik een schoonbroer die aan keelkanker lijdt. Hij is sinds Kerstmis in de kliniek en zal niet meer naar huis keren. Hij is bij momenten erg gewelddadig, ligt bij momenten gebonden; ik heb het moeilijk om hem te bezoeken, maar het sterkt me nog meer in mijn overtuiging dat mijn beslising tot euthanasie de enige juiste is. Het is verschrikkelijk voor de familie om die lijdensweg te moeten meemaken.
Toch denk ik dat het moment van de beslissing heel zwaar weegt, ook als er veel pijn en ongemakken zijn. De levensdrang is meestal sterker dan al de rest merk ik. Ik hoop dat ikzelf de kracht vind om mijn aftakeling niet lang te laten duren.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Bert Rolloos op januari 02, 2010, 23:38:29 pm
Hallo Elena,
ik heb bij mijn huisarts een wilsversklaring opgesteld , maar deze arts wilde daarbij geen euthanasie verklaring voor me opstellen, omdat hij daar principieel op tegen is.
Ik heb dat maar te respecteren,want dat is zijn goed recht, maar zelf zou ik die verklaring toch wel heel graag willen hebben, gewoon als noodmiddel, als mijn leven in mijn ogen,niet meer waard is om geleefd te worden,omdat bv de pijnbestrijding onvoldoende werkt.
Mijn wens is dat ik gewoon thuis zal overlijden (liefst pas over een hele tijd) , en mijn huisarts heeft me beloofd dat hij er voor zal zorgen dat ik dan geen pijn zal hebben,al zal ik dan misschien juist door alle pijnstillers overlijden.
Ik heb geen enkele garantie dat hem dat ook zal lukken, en een euthanasieverklaring zou er toch voor zorgen dat ik me daar veel minder zorgen over hoef te maken.
Ik heb al eens gehoord dat ik dan beter een andere huisarts kan opzoeken, eentje die daar geen bezwaar tegen heeft, maar ik wil helemaal geen andere huisarts, want ik ben dik tevreden over degene die ik nu heb. Ik weet nog niet hoe ik dit moet oplossen, ik heb op dit moment eigenlijk ook geen uroloog meer die me behandeld, want zodra die medicatie die ik nu in leuven krijg, niet meer werkt, is mijn behandeling daar gelijk klaar,en of ,en waar ik dan nog chemo zal krijgen is nu nog onbekend.
Bert   
 
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op januari 03, 2010, 09:56:31 am
Hallo Bert,
Ik ben van mening dat je moet doorzetten en goede afspraken moet maken met je arts! De huisdokter mag weigeren, het is zijn goed recht, maar hij is verplicht je naar iemand door te sturen die het wél wil doen. Zo ben ik terechtgekomen bij LEIF, ze doen het niet zelf maar zorgen ervoor dat alles gebeurt zoals jij het wenst. Onlangs had ik nog bezoek van het ondersteuningsteam en die zeiden dat ik met mijn oncoloog moet praten, hem nu al vragen of hij ervoor open staat. Ik denk wel dat dat goed zit, maar zekerheid voor alles. Ik heb voor een dubbel gezorgd van mijn euthanasieverklaring én mijn negatieve wilsbeschikking (dit laatste is levenslang geldig), dat moet in zijn dossier terechtkomen.
Doorzetten Bert!
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Bert Rolloos op januari 13, 2010, 20:34:35 pm
Hallo Elena,
vorige week heb ik tegen mijn huisarts gezegd dat ik toch een euthanasieverklaring wil laten opmaken om eventueel achter de hand te houden als hij de pijn niet onder controle kan houden. Ik heb hem gezegd dat ik het wel respecteer dat hij dat niet wil uitvoeren , en heb hem toen over LEIF verteld. Mijn huisarts vertelde me dat hij er nog nooit van gehoord heeft ,en hij vroeg me de volgende keer dat ik op spreekuur kom maar wat informatie mee te brengen. Ik heb nu dus informatie bij LEIF opgevraagd, en als ik dat binnen heb zal ik dat bij hem langs brengen, ik ben heel benieuwd of het dan in orde zal komen.
Nog bedankt voor de tip, groetjes Bert       
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: elena op januari 15, 2010, 08:29:15 am
Bert, ik vind het curieus dat je huisarts niet op de hoogte is van LEIF!

Hier alvast een site waar je een en ander over hen te weten komt

http://www.leif.be/index2.html

Groetjes
Elena
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Bert Rolloos op januari 15, 2010, 09:08:51 am
Hallo Elena,
toen ik vorige week bij mijn huisarts was, en zei dat ik me zorgen maakte of hij de pijn wel onder controle zou kunnen houden, was zijn eerste reactie dat ik me daar geen zorgen over moest maken, en dat hij daar echt wel voor zou zorgen. Ik heb al eerder gezegd dat ik best heel veel vertrouwen in mijn huisarts heb,en ik geloof ook wel dat hij die intentie ook echt heeft, en ik heb hem toen gevraagd of hij dan wel zoveel morfine mag geven?? Is daar geen maximium dosis per dag voor vstgesteld, en als hij me meer geeft dan die dosis, is hij dan niet strafbaar? Ik zit nu dus op die informatie van LEIF te wachten , maar heb ook al gelezen dat dit ook bij iedere apotheek te krijgen zou moeten zijn, en als het me te lang gaat duren, kijk ik wel of mijn apotheek die informatie dan voor mij heeft, ik wil die euthanasieverklaring hoe dan ook achter de hand hebben.
Groetjes Bert       
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: viske op januari 15, 2010, 13:42:37 pm
veel hangt af van de dokter zelf hoor.
Daar is veel verschil in.
en soms is het voor hen ook heel moeilijk te bepalen.
En ook verschillende situaties.
ik heb al mirakels gezien, (werk in de zorgsector)

Maar ik heb ook al mensen gehad waarbij de dokter toch wat kan toegeven ,wat de morfine betreft.

Denk toch dat het goed is,dat je zelf goede afspraken maakt met je dokter.
Zodat hij je door en door kent.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: nada op maart 06, 2010, 15:31:42 pm
Hey Elena,
Het is zo stil, we horen je niet meer.
Hoe is het nu met je?
Liefs Nada
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: nada op maart 24, 2010, 22:18:29 pm
Niemand nog iets gehoord van Elena?
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: George op mei 12, 2010, 08:34:03 am
Ik overweeg toch eerder euthanasie. Moest ik kinderen hebben zou wellicht gaan voor palliatieve. De plaatsen voor palliatieve zorgen zijn beperkt, das toch wat ik gehoord heb. Ik kan die plaatsen dan ook beter laten aan mensen die er veel meer aan hebben. Ik ga wel slapen als het niet meer "leefbaar" is voor me.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Bloempje. op mei 31, 2010, 20:37:58 pm
Ik kan iedereen aanraden om toch zo'n wilsverklaring te laten opstellen!

mijn mama had oorspronkelijk ook gezegd dat ze geen euthanasie wou, maar tijdens haar laatste dagen heeft ze liggen smeken en roepen om euthanasie, maar ze kreeg het niet. De dokters zeiden simpelweg "Dat is een procedure van drie dagen en dat haal je toch niet meer". Uiteindelijk heeft ze nog net drie dagen geleefd, en drie dagen afgezien als een beest.. Wij waren er heel de tijd bij en moesten machteloos toekijken hoe zij aan het roepen was van de zeer, angst, wanhoop, ..
En zeggen dat dit leed allemaal voorkomen kon worden als de dokters die spuit dan toch maar zou gegeven hebben, "de verlossende spuit" zoals mijn mama het zelf zei..
Ik snap dat de dokters dat zo streng maken uit eigen veiligheid, maar op dat moment was ik er toch enorm kwaad om!
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: nederbelg op september 20, 2010, 15:30:47 pm
hi,

ik heb goede ervaringen met coda in gooreind-wuustwezel. coda is een palliatief centrum voor dagopvang, verleegplaats en heeft een tean zodat ze ook palliatieve thuis kunnen helpen zodat ze thuis kunnen blijven tot het einde. mijn vader heeft eigenlijk een heel fijn einde gehad, raar om te zeggen, maar beter en vrediger had het echt niet gekund.
mijn vader is nu bijna drie jaar geleden overleden, ik mis hem erg, maar dankzij coda hebben we veel kunnen bereiken. ze doen veel voor je. wil je toch nog een euthanasie verklaring en je bent nog helder, dan helpen ze je zeker.
ik heb nu borstkanker, mijn vader had prostaat kanker. ik hoop nog een tijdje mee te gaan, maar anders weet ik mijn weg naar frank van coda.

desiree
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: wannes1952 op oktober 07, 2010, 22:09:04 pm
Dag iedereen hier.
Ik voel me momenteel heel rot en heel verdrietig.
Mijn beste vriendin is heel slecht.
Ze ging afgelopen dinsdag met haar 2 dochters voor enkele dagen naar zee, maar ze zijn met haar naar het ziekenhuis moeten rijden.
De chemo doet helemaal niet zijn werk en de 2 tumoren die ze heeft worden groter en geeft serieuze last tegen de darmen, moeilijk drinken, moeilijk naar het toilet kunnen gaan, letterlijk en figuurlijk dan. Heel moe, altijd liggen en slapen.
'k vind het gewoon heel rot voor haar, voor haar kinderen, de kleinkinderen en mezelf.
Ga proberen elke dag haar efkes te gaan bezoeken ih ziekenhuis en steun te blijven.
shitshitshit, wat kan de natuur toch zo wreed zijn
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: wannes1952 op november 18, 2010, 23:11:00 pm
Dag, mijn vriendin is 10 oktober overleden en we (de kinderen en haar zus) hebben voor een mooie uitvaartviering gezorgd. Ik mis ze maar realiseer me dat het leven hier ook door gaat. Soms wel momenten dat er dingen zijn die me aan haar doen denken en dan kruip ik in mijn verdriet maar kan er ook weer uitstappen. Ik herinner me vooral de vele mooie momenten die we samen geleefd hebben. Wel verdriet om wat we ni meer samen kunnen doen.We zouden zo +- samen gaan wonen maar dat is er ni van gekomen. Zojuist nog een uitnodiging van de kinderen gehad om met nieuwjaar mee aan te schuiven aan tafel. Dat doet deugd te voelen dat haar kinderen me erbij willen.
Zij waren niet echt op de hoogte dat Hun moeke en ik mekaar zoo graag zagen en veel contact hadden emt mekaar.
Nu dat ze alles zo stilaan samenleggen ontdekken ze dat hun moeke en ik veel meer contact hadden dan ze dachten. De laatste dagen bij haar, in het ziekenhuis waren dan ook zo intens, ik heb er gewoon een grote famillie bijgekregen en dat geeft mij eigenlijk vleugels, zaaaalig
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Chanti op november 27, 2010, 10:23:03 am
Even mijn verhaal neerschrijven:Op 20 Augustus kreeg ik telefoon dat mijn papa met spoed was opgenomen(ik heb 8 jaar geprobeerd nog te genieten van hem na zen eerste hartaanval toen).Deze werd me tegengehouden door men moeder(de band is niet super met haar).
De telefoon kwam van men zuster en ben in snelheid naar Bastongne gereden(ja ze woonden daar nu 20 jaar!).
Dus geen alledaagse trip! Ik ben er aangekomen en zag dat men papa zo machteloos lag!Het deed me zo een zeer omdat ik niet wist wat er gaande was en de dokter zeiden dat hij beter wel zou worden,maar het zag er zo niet uit!Hij was zo blij dat hij me zag,en ik ook,ik genoot van hem die dag,streelde zen haar,en hij heeft men hand heel de tijd vastgepakt!In de avond ben ik terug naar huis gereden en had belooft dat ik de volgende dag terug zou komen,men men echtgenoot en kinderen.De volgende dag zijn we allen gegaan,behalve de jongste dochter,kon het niet aan,opa zo afgetakeld te zien liggen.Ik kwam als eerste de kamer binnen(men moeder was er nog niet)en de rest was in de andere auto,hij was zo blij,hij zat in de zetel,ik verschoot natuurlijk,en had hoop,maar ik zag dat hij pijn had,weer pakte hij me vast aan de hand,heel de tijd,tot de verplegers hem in bed legde,hij riep van de pijn,maar alles is daar in het frans en zo goed ben ik er niet in,in frans te spreken.De verplegers zeiden dat ze de dokter van dienst zouden roepen(het was ondertussen Zaterdag al)De dokter is gekomen en ze hebben een scan gedaan,maar we moesten wachten op Maandag voor uitslag.Hij had ook zo een pijn aan zen buik,en dan hadden ze hem vastgebonden met een riem,omdat hij niet meer kon staan en hij wou weg naar huis alsmaar!Het deed zo een pijn hem daar te zien liggen,en hij weende zo veel,vroeg een tang voor die riem enz..
Ik was op dat moment zooo razend op men moeder,ze trok telkens de lakens weg en zei,kijk eens u vader moet nen pamper dragen,hij kan niets ophouden.De schaamte dat papa gehad heeft moet vreselijk zijn geweest!!!.Die dag heeft hij me heel den tijd vestgepakt,hij weende en zei :je laat me toch niet in de steek!
Zo een pijn dat dit deed!!!Ik heb hem vergiffenis gegeven en hij mij,we hebben even samen geweend,dat moment heb ik wel gekregen,maar de verplegers zeiden dat alles goed zou komen,en ik voelde van niet,en papa ook.Zondag ben ik terug gereden naar daar,alleen nu,en de dag gedeeld met moeder,oke op men tanden bijten,maar ik heb papa toch kunnen verzorgen,want hij kon zelfs niets meer vastpakken,als ik in de morgend binnen was gekomen,lag heel zijn bed vol met koffie,ocharme,en zen boke lag tussen zijn benen,echt zo zonde dat die sterke papa niets meer kon.En we wisten nog altijd niet wat hij had!
Zondagavond ben ik naar huis gereden,en met moeder afgesproken als er iet was me direct te bellen,en s maandag zouden we resultaat van scan krijgen.Maandag middag telefoon van moeder:maagkanker!
Miljaar toch gene kanker(ik was vorig jaar behandeld geweest voor borstkanker!).
Oke moeder zei:ze gaan nog meer testen nu doen en hou je op de hoogte.Woensdag volledig resultaat;terminaal!!Oke ik zou met men zus de dag na dien komen,want er moest een beslissing genomen worden en moeder wilde dit samen doen.Donderdag wilde we vertekken,moeder belt,nee niet komen,je kunt toch niks doen hier,en dokters hebben al beslist???
Men hart deed pijn,ik wilde naar pa toe,de dag voordien heeft hij via telefoon de laatse SALU gezegd,nooit om om te vergeten meer.Vrijdag belde moeder,het gaat beraf af,hij zegt niks meer,en ze zei:ze geven morfine.Zaterdag belde ze en zei:hij slaapt alsmaar,krijgt geen eten meer,geen drinken enz.
Zondagmorgen:men hart deed zoooo een pijn,ik ging naar vader,niemand kon me tegenhouden,zelfs de paus niet!Ik kwam er aan,en wat ik zag!brak men hart,men vader lag op sterven..maakte enorme koorts,en natuurlijk zag ik een morfine pomp hangen!mijne frang viel direct,onderdug euthanasie.
Zijn tong zag opzei wat zwart al,echt een verscheurd beeld,ik kon men moeder wel killen,ze vesprak haar en zei ja dat was beste,donderdag hebben ze pomp gehangen,en geen eten en drinken,komaan é moeder!!
Ik heb die dag een uurtje met hem alleen geweest,heb gebabbeld,pake ga maar,je verdient het echt!!rust maar!!!Er kwam een traan opzij aan zen gesloten ogen,dus hij moet me in de verte gehoord hebben toch!!
Moeder is rond 20 na 4 smiddags binnen gekomen,en ik zei,ma ben weg(ik wist dat dit de laatste keer was dat ik papa ging zien:(.Ik ben naar beneden gegaan,wc en gps ingesteld,echt blijven hangen daar,ik kreeg wel al een berichtje van men zus,als ik thuis (zou 2 u duren) ik even zou bellen.Oke,na 2 u rijden kreeg ik het bericht dat papa gestorven was 10 minuten na ik weg was!.
Het deed pijn,echt pijn,maar nu is hij heel gelukkig,zeker weten.Hij is op 29 augustus,dus 9dagen na eerste telefoon gestorven.Al op commando van moeder op 1september verstrooit.Ik mis hem elke dag,elke dag denk ik aan hem.Ik wilde men verhaal ook even kwijt,en ook kanker is zo vreselijk....
Bedankt voor dit te lezen xxx
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: summer36 op november 27, 2010, 10:42:10 am
Lieve chanti,dit moet zoooo moeilijk voor je zijn om te aanvaarden , een plaats te geven , te verwerken.alles is inderdaad heel vlug gegaan,maar gezien het feit dat je papa toch best veel pijn bleek te hebben,is het misschien best dat hij niet langer moest lijden.gelukkig hebben jullie afscheid kunnen nemen van mekaar,elkaar vergeveing kunnen schenken.Ik ben er zeker van dat het voor je papa een hele geruststelling was om jou in de buurt te hebben en ook dat je hem toelating gaf om zijn volgende reis te beginnen.Vaak blijven onze geliefden vechten omdat wij achterblijvers er niet klaar voor zijn om hen te laten gaan.Dat was een heel mooi gebaar naar je papa.Ik wens je heel veel sterkte en kracht om dit een plaatsje te geven in je leven.Tijd zal de wonden en het verdriet niet volledig laten verdwijnen,maar na verloop van tijd zullen de mooie herinneringen terug de bovenhand krijgen.Ik weet niet of je gelooft in een leven na hier op aarde,anders moet je maar eens kijken naar de sterrenhemel:daar staat nu een klein fonkelend nieuw sterretje bij,dat van hoog daarboven waakt over jou en je gezin.Sterkte
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Chanti op november 27, 2010, 10:48:51 am
Dank je wel Indian!Natuurlijk geloof ik in het leven na de dood,en geloof me heb al duizend fonkelende sterretjes gezien aan de hemel,en dan zeg,a dat prachtig fel schitterende sterreke is onze pa:))
Het is soms moeilijk dat je hem niet kunt zien meer,snap je...
Bedankt voor de lieve woorden :) xx
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Kikki op februari 23, 2011, 16:57:25 pm
Sinds ik 4 jaar geleden overvallen werd door borstkanker ben ik angstig om wat de dood inhoud!Is hij barmachtig en lief of is het een monster dat je ontzettend pijn wil doen?Nu na 4 jaar mét uitzaaingen zijn die momenten met die angst wel minder, vooral omdat ik nu meer weet en heb gelezen over palliatieve zorgen, daardoor heb ik zowat rust gevonden in het onvermijdelijke!Raar he?Daar wordt zo lief met de mensen omgesprongen in een huiselijke sfeer, en je wensen worden van je gezicht gelezen, is dood dan hetzelfde als gaan slapen maar zonder dromen en zonder dat je terug wakker wordt???,. dat zullen we nooit weten want iemand die dood is heeft het nog niet komen vertellen. Niet zozeer het sterven is een probleem wat mij bezighoud,maar de manier waarop!Over dood gaan en zijn kan je blijven palaveren!Met euthanasie ben ik nog niet vertrouwd in mijn gedachtengang maar als het ooit zover moest komen zou ik het toch misschien overwegen!
Heb iets met Azie en al enkele landen bezocht mét het boedisme als leidraad en daar put ik steeds kracht uit, het is van 2006 geleden dat we naar Thailand geweest zijn(ook in 1998)en Indonesie(in 2001) en als het mij nog gegund is trekken we in 2012 naar Vietnam, daaraan denkende houd mij enigsins van de doodsgedachten bevrijd .
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: christel 1966 op februari 24, 2011, 20:53:51 pm
hoop dat je nog heel lang goede voouitzichten kan waarmaken inge !
hoop dat je nog veel kracht vind in het boedisme en dat je die droom naar vietnam kunt waarmaken !!!
moet gewoon !
veel suces xxx
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: Da-Yucka op maart 28, 2011, 16:52:52 pm
Hey Inge en lotjes...

ze zeggen altijd hoop doet leven, dus is het u zeker gegund om de reis naar Vietnam te kunnen maken... wij weten dat we geen plannen kunnen maken op lange termijn maar we moeten toch iets hebben om naar uit te kijken, onze verlangens zijn niet verdwenen hé en ik gebruik inderdaad ook veel de term "hoop doet leven" want er zit veel waarheid in... mijn hoop is om dit jaar terug naar Oostenrijk te gaan maar financieel zal dit waarschijnlijk niet haalbaar zijn maar we doen er alles aan om toch eventueel te kunnen vertrekken al is het maar voor een 5-tal dagen... ik zou zo graag die ene berg willen beklimmen  8) en dat zou mij al enorm veel voldoening geven...

Wat betreft angst voor de dood denk ik dat dit wel ergens normaal is in het begin van onze ziekte (zal ik maar zo zeggen) en natuurlijk nog een tijd daarna ook. Ik heb daar altijd open voor gestaan en ik sprak er enorm veel over met mijn man nog van voor mijn operatie, de ene keer meer emotioneler dan de andere keer, wat indien het misloopt, als ik niet meer wakker wordt... ik heb daar enorm veel kracht uitgeput en raar maar waar de meeste angst verdween, wat als... wij hebben eveneens besproken moest het eens zover komen dat er geen uitweg meer is, heb ik ook de keuze gemaakt om euthanasie te plegen maar als ik eerlijk moet toe geven ben ik erop teruggekomen en toch een andere keuze gemaakt nl. dat ze u in slaap brengen en dat je toch een natuurlijke dood sterft maar de naam ontglipt me nu... maar met de woorden "hoop doet leven" maken we een ganse vooruitgang en kunnen we onze verlangens toch nog een plaatsje geven om ze dan uiteindelijk te kunnen waarmaken... ik kan mij daar ongelooflijk aan optrekken...

Liefs xxx
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: spade VI op augustus 26, 2011, 22:58:10 pm
Hey,

Ik ben een 23 jarige jongeman die helaas ook het einde in zicht heeft. Mijn verhaal is begonnen in 2007 en zal dus binnenkort ook een einde krijgen. Mijn verhaal kan je lezen onder "Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, Kan ik mijn geluk vinden"? in het forum jongeren en kanker.

Zelf heb ik twee weken geleden gehoord gekregen dat ik dus volledig uitbehandeld ben en dus geen opties meer heb en een zekere dood tegemoet ga. Ikzelf heb gekozen dat, indien het moeilijk wordt en ik niet meer goed ademen kan, ik voor dezelfde optie ga als da yucka "palliatieve sedatie"... Ik zal in slaap gedaan worden, geleidelijk dacht ik, en nog steeds een natuurlijke dood sterven. Veel kan ik momenteel gewoon even niet kwijt daar ik met een andere aangrijpende kwestie bezig ben, maar ik dacht me alvast in te burgeren in dit topic voor de dagen, weken, maanden die me resten...
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: wannes1952 op juni 24, 2012, 12:23:32 pm
Dagdag, ik hoop dat mijn antwoord hier niet teveel kwaad bloed gaat veroorzaken.
Wat betreft euthanasie enz. vind ik dat palliatieve sedatie eigenlijk ook euthanasie is. Bij euthanasie bepaald de patiënt meestal wanneer de laatste prik wordt gegeven. Bij palliatieve sedatie is het de dokter die meestal (dus niet altijd in samenspraak met patiënt of famillie) beslist. Als er veel morfine wordt toegediend zal de patiënt na verloop van korte tijd helemaal geen inspraak meer hebben in heel deze situatie.  Ook stellen bepaalde palliatieve diensten (vooral van Katholieke ziekenhuizen) een verbale toezegging dat er later niet wordt gekozen voor euthanasie. Palliatieve sedatie is door vooral de Katholieke kerk (Paus) ih leven geroepen omdat zij vinden dat palliatieve sedatie niet het zelf beslissen is over leven en sterven. Uiteindelijk vind ik dat de patiënt die het nog kan zelf moet kunnen beslissen wanneer met de palliatieve sedatie begonnen wordt. Wat betreft euthanasie is er de wetgeving die niet duidelijk genoeg is (wat  of wie kan nog beslissen als de patiënt daar zelf niet meer toe in staat is? Een patiënt die bijvoorbeeld door vrederechter  jurydisch onbekwaam is verklaard kan geen eigen beslissingen meer nemen binnen de wet.
Titel: Re:Euthanasie
Bericht door: mercator op augustus 19, 2012, 09:40:16 am
****Dagdag, ik hoop dat mijn antwoord hier niet teveel kwaad bloed gaat veroorzaken.****


Best is met enkele vertrouwenspersonen heel concreet af te spreken hoe het levenseinde er moet uit zien. In de allerlaatste terminale faze is de patiënt doorgaans niet meer in staat zelf aan te geven wat er moet gebeuren. Ik heb dat voor mijn dierbare vriendin gedaan. Ze dacht dat ze alles zelf in de hand had maar ze ging ineens zo catastrofaal achteruit dat de "normale" euthanasieprocedure onmogelijk was geworden. Ik heb toen de dokter opdracht gegeven de palliatieve sedatie toe te passen. Als ik dat had kunnen voorzien had ik dat al een paar dagen eerder gedaan. Ze heeft nodeloos geleden met op de euthanasieprocedure te wachten. Daarom: afspreken. "Als ik het niet meer kan moet JIJ voor mij beslissen en de nodige stappen zetten".