Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - Veerle Mol

Pagina's: [1]
1
Rob Zombie van ver gezien. Gerellig geschminkt en hete wijven op het podium natuurlijk.
'k Ben momenteel wel content met alles. Twee keer hoge koorts gekregen van een chemoproduct en dat hebben ze er nu uitgelaten.
Nog 2 chemo's (zonder dat koortsmakend product).

Nu ben ik net terug van het ziekenhuis. Mijn mama had een tumor in haar borst en één besmette lymfeklier. Uitleg gehad van haar oncologe.
Ook het hele programma. Operatie (is geweest), chemo en bestraling. We zitten dus samen in nabehandeling.

Het klopt wel als een bus wat ge zegt. In een moment leven is enkel aangenaam wanneer het een positief moment is.
De momenten dat ik pijn had, fysiek of mentaal, vond ik geen uitweg.

Op welke manier zijn zoveel mannen hufters? 

Hebt ge beestjes thuis? 'k Ben dit weekend nog gaan hondsitten en het was heel aangenaam om die dieren in de buurt te hebben.
Mijn broer komt me binnenkort terug met theorie opzadelen ivm een autorijbewijs en mijn vriend wilt me de praktijk wel aanleren.

Hopelijk voor mij gaat je boek één met veel prentjes zijn, dat vind 'k vlotter. Het zou wel heel fijn zijn om u te ontmoeten op de dag in Antwerpen of tijdens het verblijf in Oostende.

'k Vind een evenwichtige relatie tussen man en vrouw niet het meest normale van de wereld, wel een meerwaarde. Maar dat lieve meisje dat u warmte en liefde geeft zou wel een groot verdriet te dragen kunnen krijgen.

Er zijn nog veel andere soorten van relaties die u misschien een beetje kunnen opbeuren. Relaties met woorden, beelden, geuren... Dat lijken kleine relatietjes maar ze kunnen u wel wat afleiden van het grote doemdenken. Maar voelen is er ook één van en het kan een gemis zijn dat er geen vrouwelijke hand op de gewenste manier uw lichaam verlicht.

Nu zijn m'n ogen aan het dicht vallen dus 'k ga een dutje doen.

Ge moogt altijd een deel van uw boek doorsturen voor vrijblijvende kritiek of gewoon zodat ik het kan lezen. Zeer benieuwd.

xxx

Veerle

 


2
Jongeren en kanker / Re:vakantieweek '11
« Gepost op: augustus 08, 2011, 13:59:57 pm  »
Haha, het verwarde VLK, grappig.

Normaal ga 'k ook mee naar de zee. Misschien ben 'k wel een beetje vreemd. Zult ge u bij moeten neerleggen vrees 'k.
Nieuwe mensen leren kennen kan verfrissend zijn...

3
Persoonlijk had ik ook liever een griepje gehad of zo, deze ziekte heeft wel eens de neiging tot overdrijven. Een defecte arm nu dus, pfff...
Da's een van de dingen waar ge alles mee doet. 'k Geloof best dat uw positiviteit daalt. Van die gekleurde chemo die ge kreeg hoorde ik nog. Niemand is er fan van.

De nabehandelingschemo die ik nu krijg valt best mee. Beetje moe natuurlijk, maar dat is al. Zondag zelfs naar Graspop geweest. Had er eigenlijk weinig aan en heb er een keelontsteking aan over gehouden.
Nu wat antibiotica slikken en ik kan weer verder. 'k Heb trouwens zelf een nogal lage pijngrens vermoed 'k, daarom was de fysieke pijn voor mij het ergste.

Het lijkt me eerlijk gezegd wel zwaar klote om altijd alleen te slapen en niet tegen iemand aan te kunnen gaan liggen. Er is wel degelijk geluk mee gemoeid. Op bepaalde vlakken hebt ge wel meer zelfvertrouwen dan ik.
De wil om met de auto te rijden... Zelf stel ik mijn rijbewijs halen al jaren uit omdat ik het een vreselijk idee vind dat ge er mensen hun leven mee kunt beroven.
Elk zijn angst zeker.

Wat moeten we ook met al die tijd om na te denken? Proberen in de moment te leven, er zijn soms wel leuke tussen. Het zou trouwens wel leuk zijn dat ge mee naar Oostende gaat, zoals Liliane voorstelt. Een beetje uitwaaien... Als alles goed gaat kom ik ook.

Uw verdriet is natuurlijk niet zomaar opzij te schuiven. De enige oplossing lijkt me minder verwachten, al kan ik niet zeggen hoe ge dat moet doen.
Afscheid nemen van emotie is een moeilijk ding.

Dood gaan kan iets zijn om naar te verlangen. Wie kan zeggen dat het erger is dan dit lijden?
Maar nu ge nog in dit leven zijt, kunt ge er maar het beste van maken. Maar als het beste niet goed meer is, stoppen m'n antwoorden ook ze.

Hopelijk is die therapie uit de zee niets met piranha's of zo.

Tot binnenkort

groetjes

Veerle

 

 

4
Hoi Spade VI

Leuk om getuige te zijn van uw geweldigheid.
Het berichtje eindigen met ne smiley terwijl het me moeilijk lijkt om daarmee te lachen.
Hopelijk hebt ge niet te veel pijn, als ge al weet dat ge kanker hebt is die zeer zo onnuttig hé.

Hoe is 't nu? Een lief opscharen in deze situatie lijkt me inderdaad moeilijk.
Er zijn trouwens meisjes met irritante stemmen, vervelende buien, slechte kookkunsten,
vreemd-ga-gedrag enz. Het is in een gezonde situatie al gerrellig om iemand fijn te vinden.

Maar de meeste verpleging is vrouwelijk dus niet wanhopen. Een bosnimf kan ook...

groetjes Veerle

Ge moogt altijd mailen moest ge zin hebben,
zit hier toch maar wat chemovermoeidheid te voelen en 'k vond het interessant om uw tekst te lezen,
ge schrijft mooi!


 

5
Poëzie / Re:Mijn stoma en ik
« Gepost op: april 08, 2011, 13:46:55 pm  »
Mijn schattige verpleegster/vriendin doet bij het plakken van de stomaplaat zo haar best
maar het is mijn eigen stoelgang die me pest.

Om de paar weken vindt die het nodig om zich op mijn huid te wreken
en me emotioneel goed dooreen te shaken.

- Vergeet me niet, ik hang uit dat kot in uw buik en
het is de oerkracht van het maagzuur dat ik gebruik. -

- Ween en kreun naar hartelust, dit vuur van brandende huid krijgt ge niet geblust. -

Moehaha, de stotterende darm heeft gesproken en mijn dag helemaal opgebroken.
Ik voor jou maar stoppen met roken...

Ja, soms kan je een eikel zijn, dat is duidelijk je favoriete terrein.




6
Poëzie / Mijn stoma en ik
« Gepost op: maart 08, 2011, 23:37:17 pm  »
In het ziekenhuis werd ik wakker met een vulkaan op m'n buik,
een soort ontlastingsluik.

Na helse pijnen doorstaan te hebben,
dacht ik wel dat het onheil zou wegebben.

Maar nee, ik lag thuis langs twee kanten stront te lekken.
Ik dacht: 'Sluit me nu maar op, ik hoor tussen de gekken.'

Want bij het wakker worden, vloeiden mijn tranen.
Mijn lichaam is jong, heeft darmkanker, maar ik vind geen kompanen.

Een zeldzaam geval, tegenover een tijd terug 30 kilo meer smal.

Maar nu mijn stoma niet meer lekt,
merk ik dat hij bij mijn geest interesse opwekt.

Terwijl andere mensen een hele tijd op het toilet energiek zitten te duwen,
kan ik het mijn zakje laten uitspuwen...




7
Jongeren en kanker / Re:Op zoek naar twintigers - lotgenoten
« Gepost op: oktober 22, 2010, 17:03:40 pm  »
Beste Saske

Een maand geleden kwam ik erachter dat de oorzaak van mijn darmklachten een kwaadaardige tumor is. Ik ben nog maar 23 jaar oud dus een vrij zeldzaam geval. Darmkanker komt over het algemeen voor bij mensen boven de 50. Omdat ik zo jong ben en aan een kankerbehandeling met bestraling moet beginnen, heb ik al een operatie gehad waarbij één eierstok is verwijderd en de andere hoger is gehangen. Zo is de kans groter dat ik na de kanker nog vruchtbaar ben.

Ik snap dat het nieuws zwaar aankomt maar toch goed dat het ontdekt is bij de gynaecoloog. Kan je nog zwanger geraken na de behandeling? Persoonlijk vraag ik me af of het goed is om kinderen te krijgen in mijn geval. De dokters hebben het over een fout in mijn DNA dat dit veroorzaakt. Zoiets mogelijk doorgeven vind ik een zware verantwoordelijkheid. Ik weet niet of je iets hebt aan deze tekst want jouw situatie zal anders zijn dan de mijne. In ieder geval mag je mij steeds mailen.

groetjes Veerle

Pagina's: [1]