Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Topics - spade VI

Pagina's: [1]
1
Hm, ik weet al niet meer of ik hier ooit al een topic heb aangemaakt. Oh ja, eentje denk ik. In het lotgenoten contact. Maar daar is het precies geenen vetten. Ik maak deze aan omdat ik hier nog niets van me laten horen heb. Ikzelf ben dus zoals ik al eens vermeld heb, patiënt sinds 2007. Hoe is dat allemaal begonnen?

25/06/2007:
ik rook m'n laatste sigaret en spuw een beetje bloed, vreemd dacht ik. Verder niets. Later die nacht blijk ik niet te kunnen slapen en heb ik ongelofelijke pijnen in m'n hartregio. Ik sta op en ondervind dat ik niet meer kan ademen, enkel als ik mijn arm negentig graden plooi en achter m'n rug duw. In deze bizarre pose spoedden we naar het ziekenhuis "spoed". Eerst zien ze daar niets en willen ze me terug huiswaarts sturen. Op aandringen van m'n moeder onderwerpen ze me aan een tweede test en een echo. Daar zien ze echter wel iets. Iets in m'n linkerhartkamer. Er wordt beslist direct te opereren want anders loopt het niet goed met me af en haal ik de volgende week niet

--Een lange en zware hartoperatie doet zich voor en men stuit op iets onverwacht. Men moet stoppen met opereren en ik word in slaap gehouden daar er een interne bloeding is ontstaan en deze maar twee mogelijkheden biedt: ofwel stopt ze en ik leef, ofwel blijft ze duren en sterf ik. Het lot is me goed gezind, ik blijf leven en zie op de intensive care dat ik toch afgestudeerd ben in het middelbaar onderwijs. Ondanks alle kabels in en aan m'n lijf, kan er toch een glimlach af. Ook zie ik bekende gezichten uit de familie en sterkt het vermogen weer aan.

27/07/2007
Bijna een maand gaat voorbij en ik herstel goed van de hartoperatie. De arts moet echter eens met me praten. Hij vertelt me de ware reden achter het stoppen van de operatie, het is niet alleen de bloeding maar naart schijnt was het gezwel in mijn linkerhartkamer niet het enige maar vond men ook een gezwel ter grootte van een plastic drinkbekertje, (je weet wel, die witte wegwerp) vergroeid met mijn linkerlong. Ik weet even niet wat denken. Zit dat ding daar nou nog steeds, hmm, wat nu? De arts stelt voor dat ik me naar Leuven laat overplaatsen en daar voor een second opinie ga.

Leuven: De combat basis tegen deze levensvernietigende nachtmerrie genaamd Kanker

In Leuven aangekomen, krijg ik een kamer en worden de nodige tests gedaan. Ik ontmoet de arts voor een confronterend gesprek en begrijp werkelijk dat ik wederom dood kan gaan als alles niet in een goed traject verloopt. Ik moet een zaadstaal inleveren en een erg zwaar en slopend chemoproces begint. Ik word geconfronteerd met gewichtsverlies en haaruitval, ik voel me niet meer goed en heb nauwelijks zin in gelijk wat. Kotsen en om de zoveel seconden spuwen horen erbij tijdens mijn vijfdaags verblijf in het ziekenhuis voor de chemo. Het effect is erg pijnlijk en naast het gewichtsverlies en haaruitval en misselijkheid, kamp ik met de drang naar niets, helemaal niets, ik wil gewoon liggen en niets voelen.

Tijdens de chemosessies die over de voorbije maanden plaatsnemen, leer ik de gewoonte van even naar de centrale hal te gaan in de uren dat ik nog goed ben en sla ik de gelukkige koppeltjes gade...Zelf begin ik te vrezen dat ik zelf nooit m'n wederhelft ga ontmoeten.

Oktober, 2007:
Het resultaat is binnen, de kern van de tumor is vernietigd, maar de rand en de schil blijken onverwoestbaar, een operatie om de gehele linkerlong eruit te halen is onvermijdelijk. Alweer maak ik me klaar voor een strijd van alweer een zware aard. De avond ervoor placeer ik weer een gebedje en sterk ik mijn vertrouwen op de artsen en mijn wil om te leven.

16/10/2007: De operatie is gepasseerd, ik word wakker op IC, maar kan bijna niet ademen. Wakker worden met maar één long is niet evident en 't voelde voor mij aan als wakker worden maar zoals een vis op het droge,snakkend naar adem. 2 weken passeren en ik voel me al wat beter worden.

----De volgende 8 maanden recupereer ik goed en ontdek ik de pracht van veel mooie muziek. Ik probeer ook terug mezelf in het dagelijks leven terug te gooien. Ook ga ik nog eens langs bij m'n jeugdbeweging waar ik aangesloten zat tijdens hun car/fietsen wash. Iedereen is druk in de weer en ik merk plots een erg doordrukkende aanwezigheid van drie meisjes op die van het aanpalende dorp naar onze jeugdbeweging zijn gekomen. Eén iemand van de drie valt me op in het bijzonder en ik merk op hoe ik lichte kriebels krijg. Ik besluit er geen gehoor aan te geven en fiets terug met m'n neef naar huis. Toch kan ik het niet laten nog eenmaal achterom te kijken en te denken "Verdorie zeg, wat een mooie meid". Een paar weken passeren en ik ga eens langs bij een medeleider die in onze groep zit. Hij stelt voor om anders mee te gaan op buitenlands kamp en ik wil Spanje echter allang nog eens zien, dus ik stem volop in en vraag of ik nog in aanmerking kom om mee te gaan. Alles komt in orde, de zomer breekt aan and off we go !!

Ik heb m'n weg terug naar m'n jeugdbeweging gevonden en ga mee op buitenlands kamp richting Spanje. Hier zie ik echter dat ene meisje weer en word ik tegen m'n wil zwaar verliefd want ik weet hoe vrouwen me zien. Toch blijft het groeien en groeien en meteen na het kamp krijg ik last als ik niet meer in haar buurt ben. Ik besluit alle moed bijeen te rapen en desondanks ik schrik heb om te praten tegen meisjes raap ik m'n ballen bijeen en begin ik sturen om te vragen om iets te doen. We spreken uiteindelijk af maar de gevoelens blijken niet mogelijk dus laat staan wederzijds te zijn als ik er uiteindelijk voor uitkom, toegegeven, het kwam voor haar ook als totaal onverwacht en ik weet dat ik het beter niet had mogen doen. Maar ik kon niet met die hartpijn blijven lopen, maar dat het erger ging worden wist ik ook niet...ik weet niet waarom ik het steeds zo snel wil doen, noem het een foutieve instelling langs mijn kant (Een aanslepende depressie met moodswings voor de rest van m'n leven, en nooit meer hetzelfde zijn staat me te wachten) -----

September 2008:
De afwijzing valt me zwaar, maar ik vind lichtelijke steun in het feit dat ik kan motorrijden en wonderbaarlijk kan fitnessen met één long. De maanden vliegen voorbij, maar ik kan het niet laten aan dat meisje te denken en stort me de drank in en slaaploze nachten en constante twijfel en ongeloof in mezelf komen aan de lopende eeuwig durende band. Hoe komt het dat ik zo vaak aan haar dacht en er niet over kon geraken, simpel, als je iemand tweemaal in de week voor een paar uur moet aanzien, dan lukt dat gewoonlweg niet. Zeker niet als je gevoelens zo sterk waren.

08/2009: Uiteindelijk moest het ervan komen met al die onrustigheid, stress, alcohol en slapeloosheid. Het herval is dan uiteindelijk gekomen. Er wordt een metastase in de rechterlong ontdekt, m'n enige long is nu ook niet meer ongeschonden. De vrees werd een beetje werklijkheid en wederom spookte de angst door m'n hoofd, ik ga alleen moeten sterven, zonder ooit liefgehad te hebben. En wie ik liefhad, zag het zo niet. Ik voelde me werkelijk op het randje af verwaarloosbaar.

09/2009: Ik melde me aan in het ziekenhuis en stel me op in een ziekenhuiskamer; diezelfde avond en vroege morgen denk ik alleen maar alweer aan "haar". Als ik dan toch misschien kans heb, de pijp uit te gaan dan kan het maar beter denkend aan iets/iemand mooi zijn. Met haar in m'n gedachten word ik naar het OK gereden en krijg ik het masker opgezet. Ik denk nog snel "Als het fout loopt, zou dit dan sterven in een illusie zijn?". De operatie aan de rechterlong is gebeurd, alles check, en ik mag, na de nodige tijd in het ziekenhuis, naar huis.

12/2009: "Het" slaat alweer toe, maar nu in de rechterlob van m'n schildklier, hiermee wordt ook het spijtige einde ingeluid van m'n fitnesshobby en m'n stressuitlaat. Verslagen ben ik opnieuw...

03/2010: Diagnose botletsel (uitzaaiing in het bot) is vastgesteld.

05/2010: Een nieuwe uitzaaiing wordt ontdekt in m'n linkeronderarm. Ik verlies een beetje moed en ben nog steeds van slag door m'n oneindige liefde voor dat ene meisje. Ik word niet goed van de weg die m'n lot moet afleggen en besluit na drank, bidden, pscychologen en schrijven een drastische stap te zetten naar het vergeten van dat meisje. De prostitutie.

02/08/2010: Een nieuwe uitzaaiing wordt ontdekt (wekedelen letsel van de linkerparotis, DD: metastase)

18/08/2010: Simulaties laten tekenen en morgen aanvang bestralingen en geïnf. naar afspraak euthanasie arts in case of...

21/08/2010: De pijn is tergend en continue aanwezig, tumor in de kaak lijkt groter geworden door bestraling. Nog vier stralingen te gaan eten wordt moeilijker, linkerkaak raakt gevoelloos en gehoor raakt aangetast (met name constant getuut bij hogere klanken dan normaal speechvolume)

22/08/2010: Naar spoed gereden om 7u in de ochtend, pijn te ondraaglijk, medicatie misselijkmakend, niet meer kunnen bijten of duidelijk praten. Twee spuiten gekregen met Primperan en Voltaren.

05/09/2010: We zijn nu een tijdje verder, de misselijkheid is volledig uit het systeem of toch bijna helemaal. Enkel de frequente pijn in de mond en het opmerken van verslechtering in m'n manier van gaan (bewegen, stappen) door pijnscheutjes. Ook vrij confronterende tijden die nu zijn en gaan komen met binnenkort een afspraak bij palliatief support en al een beetje nadenken over uitvaart wat vrij slopend is.


17/09/2010: Heb sinds een week constante pijnen, krijg nu pijnbestrijdingsmedicatie die ik systematisch moet innemen en ben net terug van anderhaluur durend gesprek met de euthanasie begeleiding (palliatief support team). Vrij verhelderend gesprek maar ook confronterend (niet in de aard dat ik lig te bleiten want dat doe ik nog steeds amper of niet, maar meer in de trant van "ow, dus dat gaat er gebeuren"....Heb nu de papieren mee naar huis, ik ga het nu even laten bezinken en even nadenken. Volgende maand ga ik er weer heen...EN KHEB WEER EEN UITZAAIING IN M'N ENIGE STUK LONG...dus da's wel zwaar klote. Ben wel gestart met experimentele medicatie die de groei normaal een beetje hoort te stoppen...maar ik heb er niet veel hoop in. Als de tumor die nieuw is in m'n long te groot wordt krijg ik ademhalingsproblemen en kan ik uiteindelijk een verstikkingsdood sterven.

15/12/2010: Vorige week donderdag scans laten nemen en begon er echt voor te vrezen dat het nu al gedaan zou zijn,,,,maar!! het is allemaal binnen stabiel perken dus deze man is superblij en gaat er zeker nog een paar maand bij zwieren

15 en 16/03/2011: Heb CT scan gehad, en alles bleek dus nog steeds stabiel...that's twice now - ik ben happy en dat is alweer drie maand erbij als het goed is - ook wil ik graag melden dat ik denk dat m'n gevoelens voor dat meisje eindelijk getemperd zijn en misschien dan toch eindelijk weg kunnen gaan, de wereld lacht me werkelijk toe!

08/06/2011: Alle uitzaaiingen zijn stabiel gebleven, buiten die in m'n long. Dat zijn er ipv één nu drie en die ene duidelijk van een paar millimeter is nu anderhalve centimer groot. Ik kan het niet helpen me toch een beetje naar de zak te voelen. Dat en de snijdende eenzaamheid en doelloosheid, en de angst dat ik "m'n ware" niet meer ga vinden, pfff misschien is mijn grootste angst toch gedoemd om uit te komen, maar ik fixeer me er niet op, ook al is dat moeilijk om dat niet te doen, ik moet genieten van het leven en niet aan vrouwen denken. Maar zoals de film into the wild ons leert, geluk bestaat niet uit menselijke relaties alleen. Dus de moed blijft hoog en de natuur nog altijd prachtig :)

23/06/2011: Vandaag leef ik vier jaar langer dan voozien. Er zijn anderen die niet zoveel geluk hebben. Ik gedenk hen vandaag, al kan ik het niet helpen te denken "was het mij ook maar zo vergaan", daar ik nu wel een beetje in de put zit.

               
25/06/2011: M'n arm zal gebroken zijn voor de rest van m'n leven, daar die niet meer kan genezen door de bestralingen in het verleden op die zone. Dus motorrijden zal voor eeuwig een vergane droom blijven, en ook de normale auto is nu waarschijnlijk forever off-limits. Ik kan het niet laten me toch weer een beetje meer verslagen te voelen. Ook op emotionele en mentale toestand merk ik weer een sterke daling van positiviteit. Ook blijk ik weer te beseffen waarvan ik wegloop en mezelf maar wat blaasjes wijsmaak. De gevoelens voor het meisje zijn ook weer terug, weer sterker dan ooit en ik besef nu dat het me werkelijk zal achtervolgen en kwellen tot ik de dood moet tegenkomen. Pffff, fuck my life...

06/07/2011: Vandaag jarig en morgen start ik (donderdag dus) met de behandeling. De beslissing ligt geheel aan mezelf, zelf doe ik het liever niet, maar het zou handig zijn voor anderen na mij en om te zien of het kan pakken op deze uiterst zeldzame, zeldzame, zeer zeldzame vorm. Dus heb ik besloten even m'n sores en negativiteit aan de kant te zetten en de wetenschap een kans te geven op onderzoek.

26-27/07/2011: Ik bevind mezelf op kamp en constateer dat ik me enorm moet forceren om in de buurt van het meisje te vertoeven maar het gaat beter dan het vorige kamp. Ik ben God dan ook ernom dankbaar dat de tijden dat de hele leidingsgroep bij elkaar zit dan ook van korte duur is. Zelf kon ik al wat meer troost zoeken in het feit dat ze het volgende jaar toch uit de jeugdbeweging verdween en ik misschien eindelijk de formule "uit het oog, uit het hart" kan toepassen. Maar daar ging ik me nog lelijk in vergissen. Deze nacht krijg ik het echter benauwd. Wegens het koude weer buiten moet ik me van het tent-terrein verplaatsen naar de binnenslaapplaatsen. Het is 02u15 en de laatsten onder de leiding gaan richting bed, zo ook ik na nog een klein beetje gepieker...Echter krijg ik het zeer benauwd als ik neerlig, zo krap dat ik niet ademen kan en er werkelijk naar snak. Ook rechtzitten blijkt weinig nut te hebben. Ik laat me vallen uit het bed en kruip op handen en knieën naar het toilet. Daar sleur ik mezelf boven de pot en begin te braken. Ik merk dat ik werkelijk bijna weg kan vallen maar het gebeurd niet. Eenmaal terug naar m'n kamer gekropen, zet ik me voorzichtig tegen de muur op m'n bed. Ik weeg de voor en nadelen van m'n huidige leven af en besluit uiteindelijk geen hulp in te roepen en te kiezen om te bezwijken aan m'n gestik. Om 7u gaat dan toch de deur open en m'n neef vind me snakkend naar adem tegen de muur. Koorts wordt genomen en ik vertrek richting huis wegens te ziek.

31/07/2011: Eerste behandeling is nu een tijdje geleden, effecten waren misselijkheid en zwakte voor een tijdspanne van ongeveer 8 dagen. Dat hoort normaal gezien niet zolang te zijn, maar het kan ook liggen aan het feit dat ik teveel aan m'n vorige chemo van jaren terugdacht en daardoor automatisch misselijker was en aldus meer braakneigingen had. Of het gepakt heeft weet ik nog niet. Ik weet alleen dat er vaker last is in de kaakregio en ik meer mank aan het rechterbeen.

07/08/2011: HELAAS, hier, op het onverwachtse, komt ver een einde aan de weg die ik het leven noem. Ik ben uitbehandeld en heb geen opties meer over. Het lijkt erop dat de ziekte me dan toch uiteindelijk gecornered heeft en me dan toch zal overwinnen. Zelf blijf ik echter nog steeds strijdlustig en zal ik zien wat ik nog kan doen om nog kwaliteitsvolle dagen te beleven. Niet dat het er toe doet, maar toch...

18/08/2011: tweede nacht op rij dat ik buiten adem wakker word en moet overgeven. Ademen valt me zwaar. Ik ga nu richting kliniek, want zo kan het niet verder.

Een week verblijf ik in het ziekenhuis. Eerste dagen zijn vrij kritiek, men schat m'n levensverwachting niet hoger in dan 3 dagen of 3 weken als ik blijf bloed hoesten en kortademig blijf. Het geluk en doorzetting staat echter weer aan mijn kant en ik overleef de longinfectie. Ik keer in halve toestand naar huis maar naarmate de dagen verstrijken lukt het me weer volledig zonder zuurstof te kunnen. Thuis krijg ik een zuurstoftank en hospitaalbed voor het gemak.

15/09/2011: Ik voel me weer redelijk normaal maar de uitzaaiing is alweer z'n werk aan het doen en ik voel ditmaal ook m'n rechterarm weer meer pijn doen en ook de kaakregio blijft niet gespaard. Pijnstilling verdubbeld en hopen op gunstig resultaat. Tevens denk ik nog steeds aan het meisje waar ik al zolang zot van loop en word ik weer zoals bijna elke paar maanden met de feiten op de neus gedrukt door het rijmpje omtrent haar. Het leven houdt een lachje met me...En stilaan denk ik terug aan het ontsnappen in de prostitutie voor dat beetje acceptatie en het gevoel gewild te zijn, ook al betreft het echter een betaalde illusie.

4/10/2011: De stap richting de prostituees is weer gemaakt. Maar je zou voor minder. Ik doe het omdat ik wat affectie wil voelen, hetzij gespeeld en ik te laf ben om op een meisje af te stappen. Ik voel me wederom een klein beetje verachtelijk en schuldig, want ik weet bij wie m'n hart en gedachten liggen. Zelfs nu, na al die jaren en besef, ben ik er nog steeds niet over en kan God maar dankbaar zijn dat ik zolang uit haar buurt heb kunnen blijven en ergens....ergens blij dat een zekere dood het eindelijk zal doen stoppen. Zelf heb ik weer wat geschreven en maak ik vorderingen in het vormen van mijn levensverhaal maar serieus blijkt het nog steeds niet te worden, al moet ik het echter zo opvatten want de tijd begint werkelijk te korten. Heb gisteren ook met een maat gepraat over als mijn overlijden zal gebeurd zijn, en ... ik er niet meer ben. Zelf ben ik echter de laatste tijden weer enorm neerslachtig omdat ik besef in wat voor duister hol ik eigenlijk ben gevallen en wederom mijn grootste angst (alleen sterven) me in het gezicht staat uit te lachen...maar goed, ik blijf hopen op "better day's".

2/11/2011: Zware, zware tijden die toch echter ook een lichtpuntje kenden deze maand. Dankzij m'n neef heb ik m'n twee grootste idolen in de muziekwereld kunnen ontmoeten. Dat is natuurlijk een ervaring die me nooit meer wordt afgenomen. Maar de medaille kent, hoe kan het ook anders, alweer een zware keerzijde. De pijnen worden sterker, de kaak begint aan een permanente beurtrol in pijn toe te delen en m'n rechterarm begint ook van zich te laten horen. Ook mentaal verbetert het er niet op. Gevoelens, zware keuzes en wanhoop overspoelen dit jonge leven alweer en langzaam begint de vraag ver te komen. "Is this the end?"


2
Lotgenotencontact / Zoek je een luisterend oor of gewoon lotgenoot ?
« Gepost op: december 05, 2010, 18:57:00 pm  »
Hey,

Ik ben een man van 22 jaar en vecht sinds 2007 tegen de aartslastige ziekte kanker. Nu heb ik op zich niet zoveel problemen met dat gezeik en kan ik me er best tegen weren, ook al lijkt het against all odds...heb namelijk een naart schijnt lastige, waarschijnlijk niet te genezen vorm. Maar desondanks al die rotproblemen kan ik me zoals net gezegd aardig weren en zelfs nog vrij normaal leven. Ik rijd nog met de auto, kan nog normaal weggaan, enkel springen en lopen en roken doe ik niet aan daar het gewoon erg lastig voor me is :) Voor de rest is mijn leven....OVERLEVEN

DIT IS MIJN VERHAAL:
Hm, ik weet al niet meer of ik hier ooit al een topic heb aangemaakt. Oh ja, eentje denk ik. In het lotgenoten contact. Maar daar is het precies geenen vetten. Ik maak deze aan omdat ik hier nog niets van me laten horen heb. Ikzelf ben dus zoals ik al eens vermeld heb, patiënt sinds 2007. Hoe is dat allemaal begonnen?

25/06/2007:
ik rook m'n laatste sigaret en spuw een beetje bloed, vreemd dacht ik. Verder niets. Later die nacht blijk ik niet te kunnen slapen en heb ik ongelofelijke pijnen in m'n hartregio. Ik sta op en ondervind dat ik niet meer kan ademen, enkel als ik mijn arm negentig graden plooi en achter m'n rug duw. In deze bizarre pose spoeden we naar het ziekenhuis "spoed". Eerst zien ze daar niets en willen ze me terug huiswaarts sturen. Op aandringen van m'n moeder onderwerpen ze me aan een tweede test en een echo. Daar zien ze echter wel iets. Iets in m'n linkerhartkamer. Er word beslist direct te opereren want anders loopt het niet goed met me af en haal ik de volgende week niet

--Een lange en zware hartoperatie doet zich voor en men stuit op iets onverwacht. Men moet stoppen met opereren en ik word in slaap gehouden daar er een interne bloeding is ontstaan en deze maar twee mogelijkheden bied: ofwel stopt ze en ik leef, ofwel blijft ze duren en sterf ik. Het lot is me goed gezind, ik blijf leven en zie op de intensive care dat ik toch afgestudeerd ben in het middelbaar onderwijs. Ondanks alle kabels in en aan m'n lijf, kan er toch een glimlach af.

27/07/2007
Bijna een maand gaat voorbij en ik herstel goed van de hartoperatie. De arts moet echter eens met me praten. Hij vertelt me de ware reden achter het stoppen van de operatie, het is niet alleen de bloeding maar naart schijnt was het gezwel in mijn linkerhartkamer niet het enige maar vond men ook een gezwel ter groote van een plastic drinkbekertje (je weet wel, die witte wegwerp). Ik weet even niet wat denken. Zit dat ding daar nou nog steeds, hmm, wat nu?. De arts stelt voor dat ik me naar Leuven laat overplaatsen en daar voor een second opinie ga.

Leuven: De combat basis tegen deze levensvernietigende nachtmerrie genaamd Kanker

In Leuven aangekomen, krijg ik een kamer en worden de nodige tests gedaan. Ik ontmoet de arts voor een confronterend gesprek en begrijp werkelijk dat ik wederom dood kan gaan als alles niet in een goed traject verloopt. Ik moet een zaadstaal inleveren en het erg zware en slopende chemoproces begint. Ik word geconfronteerd met gewichtsverlies en haaruitval, ik voel me niet meer goed en heb nauwelijks zin in gelijk wat. Kotsen en om de zoveel seconden spuwen horen erbij tijdens mijn vijfdaags verblijf in het ziekenhuis voor de chemo. Het effect is erg pijnlijk en naast het gewichtsverlies en haaruitval en misselijkheid, kamp ik met de drang naar niets, helemaal niets, ik wil gewoon liggen en niets voelen.

Tijdens de chemosessies die over de voorbije maanden plaatsnemen, leer ik de gewoonte van even naar de centrale hal te gaan in de uren dat ik nog goed ben en sla ik de gelukkige koppeltjes gade...Zelf begin ik te vrezen dat ik zelf nooit m'n wederhelft ga ontmoeten.

Oktober, 2007:
Het resultaat is binnen, de kern van de tumor is vernietigd, maar de rand en de schil blijken onverwoestbaar, een operatie om de gehele linkerlong eruit te halen is onvermijdelijk. Alweer maak ik me klaar voor een strijd van alweer een zware aard. De avond ervoor placeer ik weer een gebedje en sterk ik mijn vertrouwen op de artsen en mijn wil om te leven.

16/10/2007: De operatie is gepasseerd, ik werd wakker op IC, maar kon ver niet ademen. Wakker worden met maar één long is niet evident en tvoelde voor mij aan als wakker worden maar zoals een vis op het droge,,,snakkend naar adem. 2 weken passeren en ik voel me al wat beter worden.

----OK, nu fast forward zo'n 8 maanden. Zomer
Ik heb m'n weg terug naar m'n jeugdbeweging gevonden en ga mee op buitenlands kamp richting Spanje. Hier word ik echter zwaar verliefd, maar dat blijkt enkele weken na het kamp niet wederzijds te zijn als ik er uiteindelijk voor uitkom, toegegeven, het kwam voor haar ook als totaal onverwacht en ik ging ook eigenlijk veels te snel...ik weet niet waarom ik het steeds zo snel wil doen, noem het een foutieve instelling langs mijn kant (Een aanslepende depressie met moodswings van 2,5 jaar, en nooit meer hetzelfde zijn staat me te wachten) -----

September 2008:
De afwijzing valt me zwaar, maar ik vind lichtelijke steun in het feit dat ik kan motorrijden en wonderbaarlijk kan fitnessen met één long. De maanden vliegen voorbij, maar ik kan het niet laten aan dat meisje te denken en stort me de drank in en slaaploze nachten en constante twijfel en ongeloof in mezelf komen aan de lopende eeuwig durende band. Hoe komt het dat ik zo vaak aan haar dacht en er niet over kon geraken, simpel, als je iemand tweemaal in de week voor een paar uur moet aanzien, dan lukt dat simpelweg niet. Zeker niet als je gevoelens zou sterk waren.

08/2009: Uiteindelijk moest het ervan komen met al die onrustigheid, stress, alcohol en slapeloosheid. Het herval is dan uiteindelijk gekomen. Er word een metastase in de rechterlong ontdekt, m'n enige long is nu ook niet meer ongeschonden. De vrees werd een beetje werklijkheid en wederom spookte de angst door m'n hoofd, ik ga alleen moeten sterven, zonder ooit liefgehad te hebben.

09/2009: De operatie aan de rechterlong is gebeurd, alles check, en ik mag na de nodige tijd in het ziekenhuis, het hospitaal verlaten.

12/2009: Het slaat alweer toe, maar nu in de rechterlob van m'n schildklier, hiermee word ook het spijtige einde ingeluidt van m'n fitnesshobby.

03/2010: Diagnose botletsel (uitzaaïng in het bot) is vastgesteld.

05/2010: Een nieuwe uitzaaïng word ontdekt in m'n linkeronderarm. Ik verlies een beetje moed en ben nog steeds van slag door m'n oneindige liefde voor dat ene meisje. Ik word niet goed van de weg die m'n lot moet afleggen en besluit een drastische stap te zetten naar het vergeten van dat meisje.

02/08/2010: Een nieuwe uitzaaïng word ontdekt (wekedelen letsel van de linkerparotis, DD: metastase)

18/08/2010: Simulaties laten tekenen en morgen aanvang bestralingen en geïnf. naar afspraak euthanasie arts in case of...

21/08/2010: de pijn is tergend en continu aanwezig, tumor in de kaak lijkt groter geworden door bestraling. Nog vier stralingen te gaan eten word moeilijker, linkerkaak raakt gevoelloos en gehoor raakt aangetast (met name constant getuut bij hogere klanken dan normaal speechvolume)

22/08/2010: naar spoed gereden om 7u in de ochtend, pijn te ondraaglijk, medicatie misselijkmakend, niet meer kunnen bijten of duidelijk praten. twee spuiten gekregen met primperan en dia..(voltare)

05/09/2010: we zijn nu een tijdje verder, de misselijkheid is volledig uit het systeem of toch bijna helemaal. Enkel de frequente pijn in de mond en het opmerken van verslechtering in m'n manier van gaan (bewegen, stappen) door pijnscheutjes. Ook vrij confronterende tijden die nu zijn en gaan komen met binnenkort een afspraak bij palliatief support en al een beetje nadenken over uitvaart wat vrij slopend is.


17/09/2010: Heb sinds een week constante pijnen, krijg nu pijnbestrijdingsmedicatie die ik systematisch moet innemen en ben net terug van anderhaluur durend gesprek met de euthanasie begeleiding (palliatief support team). Vrij verhelderend gesprek maar ook confronterend (niet in de aard dat ik lig te blijten want dat doe ik nog steeds amper of niet, maar meer in de trant van "ow, dus dat gaat er gebeuren"....Heb nu de papieren mee naar huis, ik ga het nu even laten bezinken en even nadenken. Volgende maand ga ik er weer heen...EN KHEB WEER EEN UITZAAIING IN M'N ENIGE STUK LONG...dus das wel zwaar klote. Ben wel gestart met experimentele medicatie die de groei normaal een beetje hoort te stoppen...maar ik heb er niet veel hoop in. Als de tumor die nieuw is in m'n long te groot word krijg ik ademhalingsproblemen en kan ik uiteindelijk een verstikkingsdood sterven.

15/12/2010: vorige week donderdag scans laten nemen en begon er echt voor te vrezen dat het nu al gedaan zou zijn,,,,maar!! het is allemaal binnen stabiel perken dus den dezen is superblij en gaat er zeker nog een paar maand bij zwieren

15 en 16/03/2011: Heb CT scan gehad, en alles bleek dus nog steeds stabiel...that's twice now  ik ben happy en dat is alweer drie maand erbij als het goed is, ook wil ik graag melden dat ik EINDELIJK DAT ENE MEISJE UIT M'N SYSTEEM HEB GEZET, de wereld lacht me werkelijk toe!

08/06/2011: Alle uitzaaïngen zijn stabiel gebleven, buiten die in m'n long. Dat zijn er ipv één nu drie en die ene duidelijk van een paar millimeter is nu anderhalve centimer groot. Ik kan het niet helpen me toch een beetje naar de zak te voelen. Dat en de snijdende eenzaamheid en doelloosheid, en de angst dat ik "m'n ware" niet meer ga vinden, pfff misschien is je grootste angst toch gedoemd om uit te komen, maar ik fixeer me er niet op, ook al is dat moeilijk om dat niet te doen, ik moet genieten van het leven en niet aan vrouwen denken.




als er iemand op een forum een kijkje komt nemen maar niet echt op het forum wil maar gewoon een luisterend oor of wil weten hoe ik ermee omga,of gewoon een lotgenoot zoekt of zich alleen voelt, leen ik graag m'n tijd en help ik je daar graag bij om te praten via msn ofzo...wil gewoon de tijd dat ik nog leef erg nuttig maken (weet zelf niet hoelang ik nog leef, kan nog jaren zijn maar ook misschien tegen volgende zomer eraan, weet ik niet, kanker is onvoorspelbaar)

Wie weet help jij misschien mij, en voel ik mezelf ook niet meer zo alleen :)

Stuur me gewoon een bericht naar mijn username hier en ik contacteer je wel zo snel mogelijk. Dan kan ik bv mijn email geven en is communicatie mogelijk :)

 



Pagina's: [1]