Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Topics - Eeyore

Pagina's: [1]
1
Borstkanker / Advies
« Gepost op: december 12, 2011, 16:36:15 pm  »
Ik zou graag jullie advies vragen over een kwestie waarmee ik stevig in de knoop zit en waarvan ik niet goed weet hoe ik ze moet aanpakken. Op vrijdag 20 januari moet ik naar het ziekenhuis voor mijn 6-maandelijkse controle (ik heb BRCA1), maandag daarna heb ik een afspraak met de oncologe. Ook al is het nog ver weg, ik heb nu al stress en die is enkel vergroot sinds ik vorige week van één van mijn collega's heb gehoord dat niemand van ons kan vakantie krijgen in de derde week van januari - waarin de 20ste dus valt.
Die week is het namelijk een 'bijzondere' week op mijn werk waarin we met alle collega's samen ons vijf dagen lang van 's ochtends tot 's avonds aan een belangrijk, essentieel maar vreselijk rottig werkje werken (ik ga jullie de details besparen). Die week ligt niet altijd vast op de derde week van januari, maar kan heel verschillend zijn. Het is dus niet dat ik dat van op voorhand wist. Mijn baas geeft in principe geen verlof omdat iedereen dat werk haat en hij wil vermijden dat mensen proberen om er van onder te muizen. Ik heb dat in de drie jaar die ik nu daar werk (in januari is dat het vierde jaar) nog geen enkele keer gemist! Bovendien werk ik maar deeltijds voor die bepaalde dienst (ook daar ga ik jullie de details van besparen) en in principe moet ik er dus niet de volle vijf dagen zijn, maar aangezien vele handen licht werk maken, heb ik daar nog nooit een probleem van gemaakt en ben ik altijd alle vijf dagen gaan meehelpen.
In ieder geval, mijn collega liet me nu dus weten dat ze verlof had gevraagd in die specifieke week en dat het was geweigerd (zij zit in een karnavalsvereniging en wilde naar een stoet gaan of iets dergelijks). Ik kreeg al een stevige paniekaanval. Met een klein hartje ben ik naar mijn baas gegaan vorige week om hem te vragen of het klopt dat die derde week van januari effectief die speciale week is. Hij antwoordde bevestigend maar zei er onmiddellijk bij dat ik maar maximaal twee dagen moest komen omdat ik nu eenmaal maar deeltijds voor hem werk. Ik was dus al opgelucht en zei hem dan maar onmiddellijk dat ik op vrijdag 20 januari absoluut verlof moest hebben. Zijn antwoord was dus dat hij me dat niet kan toestaan. Hij heeft het verlof van een andere collega geweigerd en kan het nu niet met zijn 'geweten' overeenstemmen om mij wel verlof te geven, ook al erkent hij dat ik gerust maandag en dinsdag kan komen helpen in plaats van donderdag en vrijdag of wanneer dan ook. Hij vindt gewoon dat hij het niet kan maken tegenover de andere mensen om mij wel verlof te geven en hen niet. Ik heb hem nooit verteld over BRCA1 omdat ik vind dat het een privé zaak is en ik bang ben om ontslagen te worden als dat op mijn werk bekend wordt. Ik vertel hem dus voorzichtig dat ik wat medische problemen heb en dat ik echt die dag in het ziekenhuis moet zijn voor onderzoeken die ik niet kan verzetten (voor de MRI alleen al is er een enorme wachtlijst). Bovendien staan die onderzoeken al een jaar lang vast! Maar nee dus, ik krijg geen verlof. Hij polst nog wel een paar keren naar wat er precies mis is met mij, maar verder houdt hij het been stijf.
Moraal van het verhaal is dus dat ik in principe op 20 januari op mijn werk moet zijn, terwijl ik van 20 na 7 's ochtends tot half 3 in de namiddag het ene onderzoek na het andere heb in Gasthuisberg. Omwille van mijn werkvoorwaarden kan ik ook geen ziekteverlof nemen omdat dat niet mag voor zaken die op voorhand gepland zijn en bovendien kan ik dan ook op maandag geen verlof krijgen (wanneer ik dus naar de oncologe moet) omdat dat niet mag, verlof na ziekteverlof. Daarnaast vind ik dit ook een persoonlijke zaak en wil ik niet dat de personeelsdienst - bij wie ik het doktersbriefje moet indienen - ook maar iets te maken heeft hiermee.
Met andere woorden: ik zit vast. Ik heb met iemand op GHB gebeld en zij vindt dat ik dan maar ongewettigd afwezig moet zijn. Maar dan heb ik natuurlijk het risico dat ik ontslagen word.
Moet ik het nog een keer met mijn baas proberen te bespreken? Moet ik het risico nemen om hem te zeggen wat er precies mis is, al wil ik dat eigenlijk helemaal niet en is het niet zeker of hij dan wel overtuigd is? Moet ik gewoon niet opdagen op 20 januari en riskeren dat ik mijn werk verlies, wat ik me momenteel om allerlei redenen niet kan veroorloven? Ik weet het echt niet meer en voel me zo gefrustreerd. Ik heb er zowaar al aan mijn bureau over zitten wenen, terwijl dat natuurlijk niet helpt. Ben ik nu werkelijk zo onredelijk? Sorry voor het lange gezaag, maar ik moet even mijn frustraties kwijt... en ik weet gewoon ook echt niet meer wat ik nu moet doen.
Eeyore

2
Borstkanker / Ik kom een beetje zagen...
« Gepost op: oktober 06, 2011, 17:23:42 pm  »
Ik geef toe, ik kom gewoon een beetje zagen, want in vergelijking met wat jullie hebben, is er met mij weinig aan de hand. Ik heb gewoon het gevoel dat ik in de 'normale wereld' alleen maar op een muur van onbegrip stoot. En hier kan ik het tenminste van mij afschrijven.
Het is nu twee jaar geleden sinds ik de genetische test heb laten doen en heb gehoord dat ik BRCA1 heb. En het is alsof ik er nu minder goed mee kan omgaan dan ooit tevoren. Ik had normaal gezien maandag een afspraak in het UZBrussel op genetica voor bijkomende testen (in verband met mijn kinderwens) en op fertiliteit om een schema uit te dokteren om zwanger te worden. Maar ik heb ze allemaal afgezegd. Ik kan de confrontatie er niet mee aan.
Ik heb het gevoel zo 'alleen' te zijn, met mijn gevoelens en gedachten. Mijn vriend is heel erg lief, maar hij werkt en woont het grootste deel van de tijd in Londen en zou zo graag hebben dat ik permanent met hem naar het buitenland verhuis, terwijl ik momenteel niet 'durf'. Ik wil absoluut hier alle operaties en opvolging laten doen. Maar hij begrijpt dat niet goed, volgens hem zijn er in Engeland/Amerika/Zwitserland/... ook goede ziekenhuizen. Met mijn ouders heb ik ook niet zo'n super band. We praten zeker niet over onze gevoelens... dat hebben we nooit gekund. En voor mijn vriendinnen is het dit allemaal een 'ver van hun bed show'. Welke prille dertiger denkt nu na over borstamputaties, reconstructies, kinderen krijgen via PGD, eierstokken verwijderen, menopauze,...? Voel me dus eigenlijk heel erg eenzaam.
Ik heb tien jaar geleden al eens een depressie gehad en ik heb het gevoel dat ik daar helemaal terug op afsteven. Geen interesse meer in iets anders doen dan in bed liggen en slapen (of zelfs niet, gewoon in bed liggen), geen energie meer voor mijn werk, geen zin meer om met vrienden af te spreken, mezelf afvragen waarom ik nog leef... Zucht.
En ik heb verdorie de laatste weken al verschillende grijze haren ontdekt... volgens mij is dat daar ook van  :-\

Eeyore

3
Borstkanker / Controle
« Gepost op: januari 12, 2011, 13:49:41 pm  »
Goh, het is maar even om te zagen, en ik weet dat ik op dit moment nog weinig reden tot klagen heb, want ik ben helemaal nog niet ziek. Ik moet gewoon volgende week donderdag op controle in Gasthuisberg, even kijken of mijn slechte genen (BRCA1) zich nog wel goed gedragen. En ik ben echt vreselijk gestresseerd. Het gaat om een mamo en een echo en het probleem is niet alleen dat ik bang ben voor de uitslag (al ben ik dat ook, plotseling begin ik vanalles te 'voelen' dat er ongetwijfeld niet is) maar ook voor het "aanraken". Ik word helemaal niet graag aangeraakt, ga ervan freaken en wenen al weet ik rationeel natuurlijk dat het louter om een medisch proces gaat. Ik ga ook altijd alleen naar die controles omdat ik gek genoeg absoluut niet wil dat er ook maar iemand in mijn buurt is, maar aan de andere kant voel ik me ook ergens eenzaam. En vooral doodsbang. En het is nog meer dan een week weg...

Eeyore

4
Borstkanker / BRCA1 (nog eens)
« Gepost op: juli 30, 2010, 11:52:39 am  »
Hey allemaal,

De voorbije week heb ik mijn preventieve controles voor de 2de keer overleefd. Hoewel ik nog geen kanker heb gehad, gaat het toch gepaard met behoorlijk wat stress. Iedereen in Gasthuisberg was wel enorm met mij begaan - ik zat al te huilen in de gang - en heb ik een schat van een gynaecologe. Gelukkig was het ook goed nieuws: geen enkele reden tot ongerustheid. Ik ben weer goed voor 6 maanden.
Na de opluchting en het ontstressen, kwam er gek genoeg plotseling een gevoel van depressiviteit. ik had zo opgekeken tegen die berg van de onderzoeken en nu ze voorbij waren, was er plotseling het besef dat ik nog steeds een fout heb in elke cel van mijn lichaam en dat de kans op borstkanker niet minder is geworden. Over 6 maanden sta ik daar weer. Ik doe al die dingen ook in mijn eentje en dat maakt het nog zwaarder. Je komt thuis en plotseling ben je weer alleen na het gevoel gehad te hebben dat er eindelijk wat mensen zijn die begrip voor je hebben. Maandag en dinsdag voelde ik me een eenzaam hoopje ellende. En tegelijkertijd vind ik dat ik niet mag klagen. Ik ben (nog) niet ziek, fysiek is er helemaal niets mis met mij, het zit allemaal in mijn hoofd. En ik krijg het er niet uit. Wat me boos maakt op mezelf: ik vind dat ik niet 'flauw' mag zijn. Ik heb helemaal niets, alleen mijn gedachten doen moeilijk.

Eeyore

5
Borstkanker / Ziekteverlof?
« Gepost op: juni 17, 2010, 11:20:54 am  »
Hey allemaal,

Ik zit een beetje met een "dilemma". Sinds ik twee weken geleden naar de plastische chirurg en het fertiliteitscentrum ben geweest ivm met mijn BRCA1 diagnose ben ik behoorlijk down. Ik kan niet meer slapen, waardoor ik constant oververmoeid rondloop en ik heb soms het gevoel dat ik het allemaal maar beter opgeef, dat het gewoon geen zin meer heeft enz. Ik ga al een tiental jaren naar een psychiater omdat ik in mijn jeugd ook een aantal minder aangename dingen heb meegemaakt waardoor ik jaren geleden anorexia heb ontwikkeld, aan automutilatie doe enz. In ieder geval heb ik gisteren met hem gepraat over mijn gevoelens, over wat er de voorbije weken allemaal gaande is geweest, over het feit dat ik af en toe het gevoel heb dat ik op instorten sta (is nog al eens gebeurd 10 jaar geleden, ben toen drie maanden in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen en dat wil ik absoluut niet meer!) enz. Hij is gelukkig heel erg begripvol, zei me dat hij niet ging proberen om het te relativeren omdat er volgens hem niets aan te relativeren is. Ik was eigenlijk wel blij dat hij niet zei dat het niet zo erg is omdat ik toch nog geen kanker heb, en dat ik 20% kans heb om het niet te krijgen, dat er toch geen reden is om me ongerust te maken, dat die amputatie toch niet nodig is want dat ik gezond weefsel laat verwijderen, dat ik toch op de gewone manier kan kinderen krijgen want dat als mijn kinderen ook BRCA1 hebben ze over 30 jaar weeral verder staan enz. Dat heb ik intussen zo vaak gehoord dat ik het beu ben. Dus ik was blij dat hij wel degelijk begreep dat ik het moeilijk heb.
In ieder geval:  hij heeft zonder dat ik iets heb gevraagd een dikke week ziekteverlof voorgeschreven. Hij vindt dat ik wat moet slapen, even niet aan mijn werk denken, me wat moet gaan ontspannen, even wat genieten zodat ik daarna terug wat meer energie heb. Ik heb er helemaal niet om gevraagd, hij vindt gewoon dat ik het moet doen omdat het anders misschien alleen maar erger wordt. Nu weet ik helemaal niet wat doen. Vind mezelf maar flauw en zwak dat ik zou moeten ziekteverlof opnemen terwijl ik helemaal niet echt 'ziek' ben; Ik heb het gevoel dat ik maar sterker moet zijn, want ik heb (nog) geen kanker, alleen maar de diagnose dat ik 80% kans heb om het te krijgen en dat ik om dat te vermijden mijn borsten moet laten amputeren bij voorkeur voor mijn 38ste en dat ik om te vermijden dat mijn kinderen het krijgen ook allerlei procedures en ingrepen moet doorlopen. Ik heb het gevoel dat ik lang niet de moed heb die jullie hier op het forum allemaal schijnen te hebben. Bovendien heb ik ook even gepolst bij een collega die ik vertrouw om te horen wat zij ervan dacht, en zij zei dat ik professionele zelfmoord zou plegen als ik dat ziekteverlof zou opnemen. Volgens haar blijft er bij ons niets geheim en gaat de tamtam zo snel rond dat binnen de korste keren de hoogste regionen zouden weten dat ik ziekteverlof van een psychiater heb gekregen. Ik heb momenteel een tijdelijk contract en ze heeft me verzekerd dat ik een vast contract op mijn buik kan schrijven als ik het zou doen. Bovendien krijgen wij ook gegarandeerd een controle-arts en ik heb ook geen zin om tegen zo iemand uit te leggen wat er aan de hand is. Ik weet dus niet wat doen. Ergens zou ik zo graag even kunnen uitrusten en iets anders doen, in de hoop dat het daarna beter is en dat ik niet begin te huilen als iemand tegen mij blaast. Aan de andere kant heb ik extreem veel werk momenteel en ben ik inderdaad bang om professionele zelfmoord te plegen. Bovendien heb ik ook het gevoel dat ik het mij niet mag 'gunnen', en dat ik mezelf maar een beetje bij elkaar moet rapen. Dilemma!

Eeyore

Pagina's: [1]