Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Topics - keikopje

Pagina's: [1]
1
Hallo,

zijn er op dit forum nog vrouwen die na een chemo-behandeling tegen lymfeklierkanker vroegtijdig in de menopauze beland zijn en daarvoor hormoonsubstitutie krijgen?
Ik ben 43, heb 6 jaar geleden non-hodgkin gehad met zware chemo als behandeling. Na jaren kwakkelen ben ik nu definitief in de menopauze beland. Omdat ik de laatste maanden van enkele kwaaltjes heel veel last kreeg, heeft mijn gynaecoloog me hormoonsubstitutie gegeven (Angeliq). Ik zou graag de ervaring van andere vrouwen in een gelijkaardige situatie horen.

groetjes,
keikopje

2
Hallo,

Aan iedereen die eventueel al langere tijd deeltijds arbeidsongeschikt is en in het stelsen van progressieve arbeid werkt, wil ik even mijn verhaal meegeven.

Ik heb in 2008 NHL gehad, en werk sindsdien al enkele jaren aan 50% met 50% arbeidsongeschiktheid.  Sinds 2010 krijg ik van het ziekenfonds een invaliditeitsattest om bij de belastingaangifte te voegen, door die +66% (administratieve) invaliditeit kan je meer terugtrekken van de belastingen.

Nu heb ik onlangs bij de personeelsdienst op mijn werk de vraag gesteld of die invaliditeit dan ook invloed heeft op mijn loonberekening, en dat blijkt inderdaad zo te zijn!  Mijn netto-loon is dus hoger met dat attest (ok, niet spectaculair veel, maar het is wat het is he).

Op mijn attest van de CM staat NIET vermeld dat ik het attest aan de werkgever moet bezorgen, mijn "frank" is dan nog maar onlangs gevallen om dat eens na te vragen, hoewel ik dus al 2 jaar recht heb op een hoger netto-loon. En het werkt met terugwerkende kracht!

Dus aan iedereen die zo'n attest krijgt en dit ook niet wist: bezorg het attest aan je personeelsdient, allicht wordt je loon nog aangepast voor geheel 2011!

groetjes,
Keikopje

3
mijn halfjaarlijkse controle bij de hematoloog komt er aan, en ik heb het niet meer; dus ik moet het even van me af schrijven.
5 september op controle, geen scan, alleen bloed en klinische conytoole, voor het eerst na 6 ipv 4 maanden (ik zit nu op ca. 3 jaar na de laatste chemo). Sinds een 10-tal dagen spookt het nu af en toe in mijn hoofd, ik begin natuurlijk vanalles te voelen en te denken. Ik ben 2 weken lang flink verkouden geweest, en sinds een week wordt ik iedere nacht wakker en krijg ik het dan vreselijk warm, krijg ik hartkloppingen en breekt het zweet me uit. Omdat overvloedig nachtzweet (emmers vol) 1 van mijn symptomen was in de aanloop naar de diagnose, ben ik nu dus stilaan volledig in paniek: verkoudheid (ook een symptoom), dat warm hebben iedere nacht, beetje moe.... mijn paniekerige zelf is er dus 100% van overtuigd dat ik herval en dat de hel terug gaat beginnen :'(
Rationeel gezien weet ik dat dat wakker worden en prikkend zweet waarschijnlijk (hopelijk!!) door de paniek komt, maar dat kan ik mezelf op dit moment niet wijs maken. Als ik er aan begin te denken, val ik bijna flauw van de schrik en kan ik zo in huilen uitbarsten.
Pff, ik weet dat dit allemaal erg melodramatisch klinkt, en ik probeer echt sterker dan dat te zijn, maar het lukt niet altijd.
En hier kan ik het hopelijk tenminste neerschrijven zonder op mijn donder te krijgen omdat ik me zo laat gaan.

bange groetjes,
keikopje

4
Zijn er nog lotgenoten die zich soms zo kunnen ergeren aan die controles door het ziekenfonds? Ik heb 3 jaar geleden NHL gehad, werk sinds 2 jaar 50% in progressieve arbeid. Tijdens het eerste jaar hebben ze me een haal jaar 'gerust gelaten'. Dit jaar werd ik in januari door het ziekenfonds opgeroepen, de adviserend geneesheer een heel begripvolle en vriendelijke man die zei dat hij me na 6 maanden opnieuw zou oproepen en dat ik dan best voor een paar verslagen van oncoloog, psycholoog etc. kon zorgen om problemen bij de RVA in Brussel te vermijden.
Het is nu april en nu hebben ze me alweer opgeroepen. Na 3 maanden! Ik kan me daar zo aan ergeren. Ik VRAAG er niet om om thuis te zitten he, en financieel is het ook geen lachertje. Het is door de rotchemo dat ik vermoeid ben en nog niet voltijds kan werken. Ik zou verdorie niet liever willen dan weer voltijds werken, maar het lukt me niet, dan ben ik gegarandeerd na een maand ziek door oververmoeidheid.
Ik zou heel graag de werkuren geleidelijk aan nog opvoeren, van 50% naar 60%, dan 70%..., maar dat mag dan weer niet van de sociale zekerheid, om een of andere duistere reden.
Het klinkt misschien onnozel, maar ik voel me zo gestigmatiseerd als ik om de haverklap moet gaan verantwoorden waarom ik niet kan werken.

5
het geldt voor zowat iedereen hier, en ik moet het ook weer even van me afschrijven. Maandag moet ik weer op controle bij mijn oncoloog (bloedcontrole en klinische "tast"controle). Ik voel het al een paar dagen kriebelen in mijn achterhoofd, heb het proberen weg te duwen, en nu ineens, bespringt me weer dat ambetante gevoel. Ik trek me terug in mezelf, word onrustig, kribbig, en... bang natuurlijk. Alles duidt er op dat ik me geen zorgen moet maken, maar dat maak je mij op dit moment natuurlijk niet wijs.
Was de komende maandag al maar voorbij...

6
Behandeling en nevenwerkingen / Hoe een verkoudheid me weer overhoop gooit
« Gepost op: januari 14, 2010, 15:06:44 pm  »
Ik moet dit even van me af schrijven, hoe belachelijk het ook is. Sinds gisteren ben ik verkouden, gisteren ben ik nog mijn halve dag gaan werken, namiddag mijn dochter opgevangen, allemaal met flink wat paracetamol om mezelf recht te houden. Vandaag en morgen blijf ik thuis, heb ik beslist. Dus ik nestel me in de zetel, onder een dekentje, lees een  boek. Mijn man komt onverwachts heel vroeg terug van zijn werk, ziet me op de zetel liggen, kijkt heel bezorgd en zegt dat het precies niet goed met me gaat? En boem, op 1 seconde tijd wordt ik teruggekatapulteerd in de tijd en krijg ik een golf aan herinneringen over me aan al die keren dat ik de voobije 2 jaar op diezelfde zetel onder datzelfde dekentje gelegen heb. Ziek, en niet weten wat er aan de hand was voor de diagnose, uitgeteld tijdens de chemobehandelingen, uitgeteld en kapot na de chemo, vermoeid door een mentale crash...
Ik ben verdorie alleen maar verkouden, heb niet eens koorts, gewoon een flinke "kopvalling" op zijn schoon Vlaams en door op diezelfde plaats te liggen rusten voel ik me plots veel zieker en zwakker dan ik in werkelijkheid waarschijnlijk ben. De menselijke geest is iets raars, en ik vind het vreselijk dat ik me zo voel. Maar ik kan toch ook niet gaan rondrennen, strijken, poetsen etc? Dat zou een niet-kankerpatiënt met een fikse verkoudheid ook niet doen. Maar ik heb het gevoel dat ik me sterker moet voordoen, alsof ik moet bewijzen dat ik echt wel weer gezond ben nu en een simpele verkoudheid me niet zo mag raken nadat ik zo iets ergs als kanker heb meegemaakt.
Pfff.

7
Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving / Kanker zet je relatie onder druk
« Gepost op: december 06, 2009, 16:31:30 pm  »
Is het nog niet erg genoeg dat je als kankerpatiënt moet vechten voor je leven? Als je er dan eindelijk doorheen bent, en stap voor stap je leven weer moet opbouwen, beland je van de ene ruzie in de andere met je man.
Bij mij gaat het in ieder geval zo, ligt da dan uitsluitend aan mijn karakter?
De discussies zijn altijd hetzeldfe: ik heb momenteel nog totaal geen energie om buitenshuis een hobby uit te oefenen (anderhalf jaar geleden Non-Hodgkin gehad), ik werk halftijds, doe voor de rest een groot deel van het huishouden en vang onze dochter van 3 na school op. Het is voor mij enorm frustrerend dat ik voor de rest nauwelijks een sociaal leven buiten mijn werk heb, mijn man daarentegen gaat naar de muziekscool, speelt bij een fanfare en gaat regelmatig joggen. En als ik dan eens tijd voor mezelf wil (binnensjuis, om iets voor mezelf te doen), dan eindingt bijna altijd in een megaruzie. Vandaag weer hetzelfde. Ondanks het feit dat mijn man me echt wel steunt in alles, heb ik toch nog veel te vaak het gevoel dat hij er geen jota van snapt hoe mijn herstel in elkaar zit. Dat ik mijn energie moet verdelen. En dat als ik iets extra voor mezelf wil doen (wandelen, uit eten gaan, knutselen, whatever) dat ik daar dan energie voor moet "opsparen" en dat hij dan dus iets extra in huis moet doen of zijn jogginguurtje bv. moet laten staan om mij te helpen. Wat hij dus niet doet. Hij doet eerst zijn eigen zin. En beweert dan dat hij toch al veel opgeeft voor mij, wat ook wel zo is, maar ik heb in vergelijking met hem helemaal niks!
Hij drijft me tot waanzin met zijn onbegrip, komt op mij over als enorm egoistisch, ik heb daar bovenop ene explosief karkter, en het resultaat nu is dat na een paar uur keihard roepen hij nu gedreigd heeft met een scheiding. Zij d at dat die goede ne slechte tijden die je elkaar belooft??? KAn hij nu niet een paar jaar op zijn tanden bijten tot ik volledig hersteld ben???
Ik ben zooo teleurgesteld.

8
Behandeling en nevenwerkingen / port-a-cath moet er uit - ben zenwachtig
« Gepost op: november 23, 2009, 20:16:25 pm  »
hoi,

donderdag moet mijn port-a-cath er uit omdat ze waarschijnlijk een trombose heeft veroorzaakt. Blijkbaar is het een operatie van niks onder lokale versdoving, maar toch, hoe dichter bij donderdag, hoe nerveuzer ik word. Gisteren was er in een serie op TV toevallig een scène over een operatie met hartstilstand en ik heb het er van de weeromstuit de halve nacht benauwd van gehad!
Iemand al ervaring met het verwijderen van dat poortje? En met het zelf zetten van spuitjes in de buik met bloedverdunners?

9
Hallo,

Wie me wil me helpen om een heleboel gedichten en tektsten te bundelen, geschreven door (ex-)kankerpatiënten of door iedereen de zijn/haar gevoelens over kanker kwijt wil?
Ik heb het idee opgepikt bij Visje, die blijkbaar in Sint-Niklaas een dergelijke bundel ooit van een verpleegster oncologie gekregen heeft.

Mijn bedoeling is om teksten te verzamelen, ze te bundelen, en de bundels te verdelen op de dagzaal oncologie waar ik zelf ettelijke dagen gesleten heb (lymfoom), in het Sint-Augustinus in Wilrijk.
Het is dus niet de bedoeling de gedichten echt uit te geven en te verkopen, alleen intern in Wilrijk te verdelen.

Je mag zelf kiezen of je je tekst anoniem vermeld wil zien, of met je naam er onder, of een schuilnaam.

Het maakt niet uit hoe "goed" of "slecht" een tekst is, alles wat door lotgenoten recht uit het hart geschreven wordt, zal zonder twijfel ook andere patiënten aanspreken en hen misschien kunnen helpen om de nodige kracht te vinden.

Vind je dit een goed idee, laat die teksten dan maar komen!

Groetjes,
Natacha

10
Hallo,

Wie me wil me helpen om een heleboel gedichten en tektsten te bundelen, geschreven door (ex-)kankerpatiënten of door iedereen de zijn/haar gevoelens over kanker kwijt wil?
Ik heb het idee opgepikt bij Visje, die blijkbaar in Sint-Niklaas een dergelijke bundel ooit van een verpleegster oncologie gekregen heeft.

Mijn bedoeling is om teksten te verzamelen, ze te bundelen, en de bundels te verdelen op de dagzaal oncologie waar ik zelf ettelijke dagen gesleten heb (lymfoom), in het Sint-Augustinus in Wilrijk.
Het is dus niet de bedoeling de gedichten echt uit te geven en te verkopen, alleen intern in Wilrijk te verdelen.

Je mag zelf kiezen of je je tekst anoniem vermeld wil zien, of met je naam er onder, of een schuilnaam.

Het maakt niet uit hoe "goed" of "slecht" een tekst is, alles wat door lotgenoten recht uit het hart geschreven wordt, zal zonder twijfel ook andere patiënten aanspreken en hen misschien kunnen helpen om de nodige kracht te vinden.

Vind je dit een goed idee, laat die teksten dan maar komen!

Groetjes,
Natacha

11
Poëzie / OPROEP: gedichten en teksten bundelen voor en door (ex-)kankerpatiënten
« Gepost op: november 07, 2009, 16:43:26 pm  »
Hallo,

Wie me wil me helpen om een heleboel gedichten en tektsten te bundelen, geschreven door (ex-)kankerpatiënten of door iedereen de zijn/haar gevoelens over kanker kwijt wil?
Ik heb het idee opgepikt bij Visje, die blijkbaar in Sint-Niklaas een dergelijke bundel ooit van een verpleegster oncologie gekregen heeft.

Mijn bedoeling is om teksten te verzamelen, ze te bundelen, en de bundels te verdelen op de dagzaal oncologie waar ik zelf ettelijke dagen gesleten heb (lymfoom), in het Sint-Augustinus in Wilrijk.
Het is dus niet de bedoeling de gedichten echt uit te geven en te verkopen, alleen intern in Wilrijk te verdelen.

Je mag zelf kiezen of je je tekst anoniem vermeld wil zien, of met je naam er onder, of een schuilnaam.

Het maakt niet uit hoe "goed" of "slecht" een tekst is, alles wat door lotgenoten recht uit het hart geschreven wordt, zal zonder twijfel ook andere patiënten aanspreken en hen misschien kunnen helpen om de nodige kracht te vinden.

Vind je dit een goed idee, laat die teksten dan maar komen!

Groetjes,
Natacha

Pagina's: [1]