Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Topics - Anke.

Pagina's: [1]
1
Hallo,
Ik had nooit gedacht dat kanker me zo dicht ging treffen. Het leek altijd zo wat veraf en je denkt nooit dat kanker iemand dierbaars zal afnemen, tot het echt zover is en je de meest belangrijke persoon in je leven kwijt raakt...
Ik heb een lange tekst geschreven, alles een beetje opgesomd...Het is veel maar het moet even van mijn hart.
Ik ben blij dat er zo'n forum is waarop mensen even hun hart kunnen luchten en kunnen praten want er bestaat zoveel onzekerheid over kanker, en jammer genoeg treft die smerige ziekte zoveel mensen....

Vorig jaar begon mijn mama veel te hoesten en liet zich daarvoor onderzoeken en liet een longfoto maken. In mei van 2012 was er niks te zien. Nu blijkt dat een longfoto niet betrouwbaar is en dat er echter wel al iets zat.
Toen  kreeg ze te horen dat ze nog niet in stadium 1 zat van een rokerslong. Als ze veel zou sporten, gezonder at en vooral zou stoppen met roken kon ze het proces van een rokerslong wl vertragen. Dus gingen we iedere donderdag, mijn mama en mijn broer en ik (met mijn vriend en de vriend van mijn broer) en af en toe met mijn tante gaan zwemmen. Mama deed het op haar gemak maar boekte iedere week vooruitgang en kon steeds meer lengtes zwemmen.
Ze kreeg puffers en ging naar de kinesist om weer te leren ademhalen, omdat ze pijn had bij het ademhalen. Dan in juli denk ik, ik weet het niet precies zeker hoorde ze dat ze plots in stadium 3 zat van een rokerslong. Ze ging van niet eens in stadium 1 plots naar 3.
Ze nam haar medicatie en sportte maar ze voelde dat het niet beter werd. Maar de huisdokter zei dat het door de stress kwam.
Uiteindelijk besloot mama op aanraden van een vriendin, op zoek te gaan naar een longspecialist. Zo ging ze op 10 oktober naar Sint lucas Gent. Daar raadde de specialist haar aan om een scan te nemen, maar dat heeft ze toen niet gedaan.
Dan is ze midden oktober van medicatie verandert, ze kreeg andere puffers. Toen is het plots allemaal zeer snel gegaan.. Plots zwelde haar nek, gezicht en armen op. Ze was ongerust en ging terug naar de specialist. Op 26 oktober hebben ze een scan genomen.
Mama heeft zelf die uitslag nooit gezien, gelukkig maar. Want mijn broer en ik hebben hem achteraf gezien en er zat een tumor, een tennisbal, in het midden van haar longen.
Op 31 oktober moest ze naar het ziekenhuis voor een biopsie. Die dag was het mijn broer zijn 29ste verjaardag.  Mama vertelde me steeds dat ze kliertjes had op haar longen, ze gingen die woensdag weghalen en de 1e november mocht ze al naar huis. Ze zei me dat het niks ergs was, het zou goedkomen.
Mama was 1 november thuis maar ze werd niet goed en moest vrijdag 2e terug binnen.
Zaterdag 3 november gingen we met gans de familie op bezoek bij mama. Die dag zal ik nooit vergeten.. Mama vertelde mijn broer en mij dat ze chemo moest hebben.
Ze hadden het haar al op 31 oktober gezegd, maar ze wou het niet zeggen toen omdat mijn broer jarig was en voor mama zijn verjaardag heel speciaal. Ze had het wel aan vriendinnen gezegd, ook aan mijn tante, nonkel en papa. Maar ze kon het ons niet alleen zeggen. Ze zat meer in met ons verdriet dan met zichzelf.
Ik was enorm geschrokken. Dit had ik niet zien aankomen. Maar mama nam de woorden ‘longkanker’ nooit in de mond. We gingen er allemaal voor gaan!
Die avond, toen ik naar huis ging vertelde mijn tante dat het echt slecht was. 90% konden ze wegkrijgen, maar 10% was heel agressief en zou steeds terugkomen.
Je hele wereld stort in als je dat hoort. Ik begreep het niet goed..Wil dat nu zeggen dat mama er niet meer doorkomt?  Gaat ze maar een paar jaar hebben?
Ik heb zo hard geweend. Ik kon toch niet zonder mama leven? Dat mocht niet gebeuren! Ik ben nog maar 21, ik heb mijn mama toch nog nodig!
De dagen erna was mama positief en ging ze vechten.
Maandag 5/11 hoorden we dat ze geen uitzaaiingen had, het gezwel was klein (zo vertelde hij dat—achteraf was dat om mama hoop te geven) en ze gingen er tegenaan gaan!
Mama had hoop en ze ging zich niet laten doen.
Woensdag 7/11 moest ze geopereerd worden om een stent te plaatsen. Voor de medicatie toe te dienen en het vocht weg te nemen. Want mama had water in haar armen, vingers, nek..Toen ik haar 3/11 zag, had mama geen nek meer.. Haar gezicht en nek waren zo opgezwollen.
Die woensdag had ze weer een normaal gezicht en zag je de vormen weer. Mama vertelde dat ze de volgende week al naar huis mocht. We lachten en mama was zo fier dat ze weer zichzelf had kunnen wassen (de week daarvoor kon ze dat niet meer door het vocht en omdat ze geen kracht had).
Ik gaf haar een zoen en zei tot vanavond!
Die avond kwam ik in het ziekenhuis en kreeg ik het ergste nieuws te horen. Mama was niet wakker geworden. Ze was in shock gegaan.

Ik begreep het niet. Ik heb haar 3 uur geleden nog gezien? Ze lachte, we maakten grapjes. Ze zag er zo goed uit! En plots valt de wereld van onder je voeten weg.
Mama is er niet meer.
Achteraf hebben we nog met de specialist gesproken. Die donderdag 8/11 zouden ze de echte diagnose kennen en verteld hebben. Blijkbaar had mama niet kleincellige longkanker. Ze zou chemo van 36u moeten hebben en daarboven nog eens straling. De tumor zat rond haar organen en ze zou haar slokdarm kapot maken. Door de behandeling zou ze niet meer kunnen slikken, praten, al haar haar kwijt..Ze zou zoveel pijn gehad hebben.
Mijn broer en ik hebben slechts 4 dagen geweten dat mama ziek was. En dan plots is ze er niet meer. De klap van het horen dat ze kanker heeft was vreselijk. Je denkt nooit dat het je zo dichtbij zal treffen.
Het is zo een vreselijke ziekte! Het werd ontdekt als het al te laat was. De dokter gaf mama met chemo nog max 13 maanden, zonder behandeling zou het weken geweest zijn.
Ik mis haar zo! Maar ben dankbaar dat ze de chemo en bestralingen niet heeft moeten hebben, zo heeft ze niet moeten afzien..
Mijn mama was nog maar 49 jaar en ze had zo’n groot hart. Alles deed ze voor mij en mijn broer.  We telefooneerden iedere dag. Iedere dag was ze bezig met haar kindjes en ze wou altijd het beste voor ons.  Mama was ook eigenlijk een beetje mama en papa. Ik heb wel een papa, maar die heeft ons niet opgevoed; ik bezoek hem een keer om de week..Mama was echt alles..
Dit jaar heb ik mijn 22e verjaardag zonder mama moeten vieren. Het doet zoveel pijn haar te moeten missen. Ik zou haar zo graag nog eens zien en haar een dikke zoen geven, een knuffel en haar nooit meer loslaten!!!
Een ganse boterham heb ik geschreven, sorry! Maar ik moest mijn verhaal even kwijt.
Dankje
xxx

Pagina's: [1]