Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Topics - Patrick1

Pagina's: [1]
1
Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving / Vader heeft Pranceaskanker
« Gepost op: december 29, 2011, 15:35:28 pm  »
Hallo,even mijn verhaal
Ik had nooit kunnnen denken dat ik hier nog zou terechtkomen...

Ik ben de zoon (52j) en mijn vader is 81jaar.....
Gedurende 3weken kon mijn vader niet meer eten of slapen...hij verloor 14Kg......
Tussentijds was de huisdokter reeds vele malen langs geweest,maar wij voelden dat hij ook niet echt een oplossing kon geven.
Dus stuurde de huisarts ons naar het Ziekenhuis.
Mijn vader heeft een hekel aan ziekenhuizen,dus het was een hele klus om hem daar te krijgen,;maar hij besefte wel dat er iets ernstigs moest zijn.
Vier dagen is hij onderzocht,vele onderzoeken totdat we 2 dagen voor kerstmis te horen kregen dat hij de dag erna naar huis mocht gaan.....wij waren blij maar toch ook ongerust omdat hij nog steeds niet kon eten of slapen,hij was zeer zwak en kon niet meer gaan,zelfs met zijn wandelstok niet meer.
De dag van de thuiskomst zelf....hij belde mij op en zei "om 14:00 uur mag ik naar huis"waarop ik antwoordde "weet u al iets over de diagnose??
Nee,maar het zal de ouderdom zijn antwoordde hij mij"Ikzelf en mijn moeder wist van binnen wel dat er iets niet klopte.....
Ik en mijn moeder gingen om 14:00 uur naar het ziekenhuis en mijn vader lag in zijn bed ,al aangekleed en al om naar huis te gaan.
Ik pakte zijn spullen,maar een verpleegster kwam binnen en vertelde ons dat wij moesten wachten tot 16:45h....tot de dokters waren geweest.

Papa was boos en wilde zo naar huis....maar na met hem te hebben gepraat begreep hij ook wel dat er iets moest zijn.
Om 17:45 kwamen er 3 specialisten binnen,men gaf ons een hand en direct daarop kwam het volgende nieuws"Uw man(tegen mijn moeder) heeft pancreaskanker met uitzaaiingen in de lever en in het buikvlies....mijn moeder begon te wenen natuurlijk en ik ook,maar ik hield mij sterk...papa zei geen woord meer en was in shock........onze wereld stortte in.......

Om het niet te lang te maken.....werd er direct bij verteld dat mijn vader nog hoogstens enkele maanden te leven had en indien er chemotherapie kon geven worden om de kankercellen een tijdje tegen te houden dan misschien langer misschien korter zelfs.....
Papa heeft geen woord gezegd tegen de dokters.......
Na 15 min waren ze al weg......voor hen is dit dagelijkse routine blijkbaar........
Daar zaten wij...........
2 dagen daarna belde een specialist dat hij chemo kon volgen om 09.00 a.m.,dus ik rond 07.00h opgestaan en naar mijn vader gereden....
Mijn moeder was papa aan het aankleden maar dit lukte niet...hij was zelfs te zwak om recht te staan.....en had een zeer dikke buik.

Toch zijn we naar de spoedafdeling gereden en naar de specialist,maar deze zag dat papa reeds in zulke slechte toestand was dat hij het risico niet durfde te nemen om chemo te beginnen.

Mama en ik hadden dit reeds de dag ervoor al gedacht,maar onze hoop om toch iets voor hem te kunnen doen was sterker dan de realiteit.........
De specialist heeft dan nog geprobeerd om zijn buik te draineren,maar dit ging ook niet,er zat lucht in maar men kon daar verder niets aan doen....we waren daar al 5 uur in de kamer....
Op zulke momenten gaat er van alles door je hoofd,kwaad op de dokters,gevoelens van onmacht ,waarom konden ze dit niet eerder opsporen!

Wanneer ik dit schrijf is papa reeds terug naar huis,Isfahan is ingeschakeld,er komen 2 keer per dag verplegers langs en hij moet ook een bed krijgen omdat hij elke nacht uit zijn bed valt en er niet terug inkan,mijn moeder haar geburen zijn in de nacht mijn papa komen oprapen en in zijn bed leggen,maar vandaag kreeg ik al een telefoontje van Isfahan,dat hij dringend aan een bed nood heeft met leuningen.....
Mijn moeder heeft al een week niet meer geslapen en slikt nu ook anti antidepressiva......
Mijn papa wil zo lang als het mogelijk is thuis blijven,we zullen wel zien wat de huisarts en de hulpdiensten adviseren......

Dat is in het kort wat er zoal gebeurd is,is dit onze kertmis en ons nieuwjaar,dacht ik dan......

Patrick

Pagina's: [1]