Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - marlgijs

Pagina's: [1]
1
kop op,  probeer inderdaad tussenin te genieten van een moment dat je je beter voelt,
  het is niet makkelijk  ik weet het, maar vaak komt  de vermoeidheid ook door het feit dat je geest je een beetje in de steek laat, geef niet toe aan duistere momenten
ik heb recent 20 bestralingen gehad, wegens borstkanker,  en ik mag niet zeggen dat ik er geen vermoeidheid heb door gehad, natuurlijk wel,  maar doordat ik de momenten dat ik me goed voelde  heb benut om dingen te doen die ik graag deed, maakte ik me minder zorgen om de "moe momenten"
zal natuurlijk niet bij iedereen helpen,  en longbestralingen is nog iets anders dan borstbestralingen,  maar...
sterkte nog,   je hebt al een lange weg afgelegd,   ....doorgaan

2
heel veel sterkte nog ...
en wanneer je het nodig hebt....
berichtje  :-*

3
Darmkanker / Re: vechten voor twee
« Gepost op: december 11, 2015, 12:11:02 pm  »
bedankt voor de reacties, ondertussen ben ik  er al lang achter gekomen  dat elk huisje wel z'n ellende kent.
Het is inderdaad, het kunnen en mogen erover praten is soms heel moeilijk.

Nu ik heb het geluk een aantal heel goede vrienden te hebben waar ik alles aan kwijt kan  en ik heb tevens het geluk  een werkgever en collega's te hebben  die  er niet om malen als het eens een dag wat minder gaat  ....dit is geluk hebben, want dat vind je niet meer veel.

Ik zou inderdaad wel eens een vakantie willen nemen, maar hoe leg je dit inderdaad uit aan je zieke man.
Hetgeen ik wel doe, is  de weekends dat mijn zoon thuis is,  (verblijft in een tehuis voor niet-werkende = autistisch), uitstapjes maken links en rechts  en eventueel eens met een overnachting. 
Dit staat dan wel in teken van mijn zoon, maar ik tracht daar toch ook effe van te genieten.

En verder heb ik een klik gevonden om te leven van dag tot dag,  ik maak me absoluut niet meer druk om kleinigheden,   huis niet voldoende gepoetst  geraakt ?,  eens geen warm eten op tafel ?,  ergens eens een uitnodiging weigeren.... ik heb het allemaal gehad en  maal er niet meer om.

Ik heb zelfs sinds een aantal weken een oude hobby terug op genomen, handwerk en naaien...., daar voel ik me goed in
dus   door de dag....geen probleem
maar oh wee als ik 's nacht teveel wakker wordt,  dan draait de molen op volle toeren,  wat als dit ?  en wat als dat?

maar ik vraag dan aan mezelf,   kan je er iets aan veranderen ?   nee ??  ok  dan moeten we verder, ook al is het zwaar.

aan iedereen hier op het forum  wens ik  veel sterkte  en vooral  een luisterend oor  toe.

knuffel aan iedereen

4
Darmkanker / vechten voor twee
« Gepost op: december 09, 2015, 20:32:14 pm  »
Drie jaar geleden werd ons leven totaal overhoop gehaald  door de diagnose darmkanker  bij mijn man.
Hij had een eigen zaak waar ik deeltijds in hielp.    Ik heb de zaak nog een 6 maanden aangehouden door  halftijds te werken en halftijds de zaak te runnen.  We hebben dan uiteindelijk de zaak gesloten omdat dit voor mij onhoudbaar werd.
Mijn kreeg  gedurende 2 jaar  chemo.  Na 2 jaar  bleef  alles een beetje stabiel en besloot men om even te stoppen  zodat het lichaam weer tot rust kom komen.  Dit ging eigenlijk tamelijk goed.
Ik had ondertussen mijn activiteiten uitgebreid naar voltijds, deels om actief bezig te blijven maar vooral  voor het financiële plaatje.
Een aantal weken terug kreeg  mijn man terug meer problemen  en na een scan werd het duidelijk dat het gezwel zich terug verder heeft ontwikkeld.
Verleden  week werd chemo terug  opgestart
Ik zie dat van alles misgaat,  ik heb het gevoel dat ik hem dagelijks zie achteruit gaan,  in kleine dingen merk ik dat het echt de slechte kant op gaat.
Verder ben ik zelf  3,5 maanden geleden geopereerd aan borstkanker, gelukkig borstbesparend en zonder uitzaaïingen.     Ik heb een vlotte behandeling gehad  en ben sinds een 3 tal weken terug aan het werk.
Maar nu voel ik dat  het “vechten”  me niet zo meer meezit.    Ik kan niet meer vechten voor twee  en de dagen dat ik me echt depri voel, nemen toe.   Het rottige is dat die dagen juist de dagen zijn dat ik thuis ben, dat ik geconfronteerd wordt met de  slepende ziekte van mijn man.
Op mijn werk voel ik me beter,  en   daar begin ik me nu weer schuldgevoelens over op te zadelen.
Ik krijg het gevoel dat ik in een rollercoaster zit van tegenstrijdige gevoelens  en angst voor wat nog komen zal.
Kent iemand dit gevoel ?     en hoe ga je er in hemelsnaam mee om ?
De omgeving heeft oog voor de zwaar zieke patiënt, maar de partner wordt vergeten….ook al is die zelf ziek ….maar wanneer je er positief in staat en je niet laat vloeren….wordt je niet meer bekeken als een patiënt.  Je krijgt complimenten omdat je zo sterk bent  en het allemaal zo goed kan plaatsen….   Wel als ik ’s nachts in mijn bed lig   …weet ik wel beter….ik kan het plaatsen voor de buitenwereld …maar  met mezelf  vecht ik een zware  strijd uit.

5
Borstkanker / vechten voor twee
« Gepost op: december 09, 2015, 20:25:29 pm  »
Drie jaar geleden werd ons leven totaal overhoop gehaald  door de diagnose darmkanker  bij mijn man.
Hij had een eigen zaak waar ik deeltijds in hielp.    Ik heb de zaak nog een 6 maanden aangehouden door  halftijds te werken en halftijds de zaak te runnen.  We hebben dan uiteindelijk de zaak gesloten omdat dit voor mij onhoudbaar werd.
Mijn kreeg  gedurende 2 jaar  chemo.  Na 2 jaar  bleef  alles een beetje stabiel en besloot men om even te stoppen  zodat het lichaam weer tot rust kom komen.  Dit ging eigenlijk tamelijk goed.
Ik had ondertussen mijn activiteiten uitgebreid naar voltijds, deels om actief bezig te blijven maar vooral  voor het financiële plaatje.
Sinds een aantal weken kreeg mijn man terug meer problemen  en na een scan werd het duidelijk dat het gezwel zich terug verder heeft ontwikkeld.
Verleden week werd de chemo ter opgestart.
Ik zie dat van alles misgaat,  ik heb het gevoel dat ik hem dagelijks zie achteruit gaan,  in kleine dingen merk ik dat het echt de slechte kant op gaat.
Verder ben ik zelf  3 maanden geopereerd aan borstkanker, gelukkig borstsparend en zonder uitzaaïngen.     Ik heb een vlotte behandeling gehad  en ben sinds een 3 tal weken terug aan het werk.
Maar nu voel ik dat  het “vechten”  me niet zo meer meezit.    Ik kan niet meer vechten voor twee  en de dagen dat ik me echt depri voel, nemen toe.   Het rottige is dat die dagen juist de dagen zijn dat ik thuis ben, dat ik geconfronteerd wordt met de  slepende ziekte van mijn man.
Op mijn werk voel ik me beter,  en   daar begin ik me nu weer schuldgevoelens over op te zadelen.
Ik krijg het gevoel dat ik in een rollercoaster zit van tegenstrijdige gevoelens  en angst voor wat nog komen zal.
Kent iemand dit gevoel ?     en hoe ga je er in hemelsnaam mee om ?
De omgeving heeft oog voor de zwaar zieke patiënt, maar de partner wordt vergeten….ook al is die zelf ziek ….maar wanneer je er positief in staat en je niet laat vloeren….wordt je niet meer bekeken als een patiënt.  Je krijgt complimenten omdat je zo sterk bent  en het allemaal zo goed kan plaatsen….   Wel als ik ’s nachts in mijn bed lig   …weet ik wel beter….ik kan het plaatsen voor de buitenwereld …maar  met mezelf  vecht ik een zware  strijd uit  :'(

Pagina's: [1]