Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - Patricia

Pagina's: [1]
1
Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving / Re: Kent iemand dit gevoel?
« Gepost op: september 21, 2013, 02:03:20 am  »
Hey bloemetje
Ik weet hoe jij je voelt wat je doormaakt is normaal je staat op automatische piloot ! Ik weet waarover ik praat . Ik heb zelf tot de laatste dag voor mijn echtgenoot gezorgd . Ze zeggen je moet tijd nemen voor jezelf ... Maar dat kan je niet ieder moment wil je er zijn voor hem ... Je gezin ... Je hebt geen zin om je zinnen te verzetten .je moet er zijn voor hen en wil er ook zijn ! Ze zeggen je moet dit een plaats geven maar je vind geen plaats om dit te plaatsen dat is wat je voelt . Ik weet dat je nu zegt ja dat is wat ik voel . Doe wat je hart je zegt ga verder op je gevoel en dat doet je goed . Wat mensen zeggen speelt geen rol want héél vaak zijn het mensen die niet weten waarover ze het hebben . Ze zeggen vaak de verkeerde dingen ... Je weet pas wat het is als het je zelf overkomt !!!!
Ik werd op de duur zo kwaad dat mensen mij kwamen zeggen dat je de moed niet mag opgeven . .. Dat je verder moet vechten ... Het zijn mooie woorden en ze bedoelen het wss niet slecht maar staan niet in jou schoenen !! Je bent dag en nacht bezig met het zorgen en verzorgen voor .... Daar staan de mensen niet bij stil ze brengen je een bezoek en zeggen het is erg en gaan er dan vandoor ! Jij blijft achter en doet verder met wat je voorheen al deed zorgen en verzorgen . . Je hebt gewoon geen tijd om aan jezelf te denken en dat doe je ook niet ! Je denkt nu eten .. Medicatie klaarzetten ziekenhuis gaan .... Het is heel normaal wat je doet . Het helpt je wel dat je veel met je gezin praat hoe hij zich voelt wat hij ook voelt je gezin .. Hoe zij het voelen .. Het is niet makkelijk maar wel héél belangrijk om daarover met hen te praten . De emotionele kant is vaak erger dan de pijn die ze voelen van de ziekte . Ik ben blij dat ik dat met mijn man heb gedaan ! Praten met elkaar is zo belangrijk zo weet je wat en hoe zij het voelen en het helpt jou om hem beter te begrijpen ! Mijn man had pancreaskanker en is op zes maanden overleden . Ik heb dag en nacht voor hem gezorgd en heb gedaan wat er in mijn macht lag om hem te helpen en dat gevoel is meer waard dan wat mensen mij vertelden . We hebben een lange weg afgelegd en helaas hebben we de strijd verloren . We missen hem bij alles wat we doen iedere seconde dag en nacht . Maar ik ben blij dat ik voor hem mocht zorgen !!! Groetjes en veel sterkte gewenst

2
Andere kankersoorten / Re: Pancreaskanker met uitzaaiingen naar de lever
« Gepost op: september 21, 2013, 01:22:07 am  »
Hallo
Ik ben onlangs mijn echtgenoot verloren 21augustus aan pancreas kanker ! Het was een zware strijd . Hij heeft 15 chemo 's gehad . Van in het begin hadden de dokters ons verteld dat ze hem niet konden genezen enkel rekken . Ze zijn ook altijd héél eerlijk geweest tegen ons . We stelden ook veel vragen want je weet niet wat er allemaal op je afkomt in het begin . Het is een bom die neerploft op je gezin . De eerste chemo's ging nl vrij goed . Vanaf chemo drie werd het steeds zwaarder en sprak hij van ontzettende vermoeidheid . Elke inspanning was voor hem een hels karwei . Het begon s'morgens bij het opstaan wassen en aankleden werd een zware inspanning en de uren daarna werden telkens zwaarder . Na iedere inspanning moest hij rusten om dan weer verder te gaan ! Deze vermoeidheid bleek niet over te gaan werd steeds zwaarder voor hem ! Na 7 chemo's kwam de eerste scan . Vol spanning gingen we naar ziekenhuis . De uitslag was heel goed . Het gezwel was met 50 procent afgenomen . We waren dol gelukkig en vertelden onze Fam. Het goede nieuws . De zelfde dag nog begon het toen pas echt ,. Savonds toen we thuis kwamen moest hij voor de eerste maal braken .... Dat heeft zeven weken geduurd . Die periode is hij heel fel verzwakt geraakt . Verloor daardoor veel gewicht en heel veel kracht . Hij werd steeds afhankelijker van mij en we steunden hem maar stonden zo machteloos ... Ondanks de medicatie tegen de misselijkheid en braken bleef het een hele tijd verder gaan . Hij voelde zich elke dag slapper worden naarmate de tijd verstreek . Na nog eens vij f chemo's besloten ze om terug een scan te nemen . De uitslag was dat het gezwel terug aan grote had toegenomen . De specialist besloot om ander chemo te proberen ! De weken daarna ging het heel snel .. Hij kon niets meer zelf zich aankleden wassen ... Overal had hij hulp bij nodig ! Zelfs eten werd zo een zware inspanning . We hebben hier taferelen gehad die we nooit nog zullen vergeten .. Hij was zo verzwakt . Het werd te gevaarlijk om verder te gaan met chemo ! Dit wil je absoluut niet horen .!
De dagen erna ging alles héél snel hij kon niet meer stappen .. Eten ging niet meer .. Drinken werd moeilijker naarmate de dagen verstreken . Ik kon het niet meer alleen aan en heb toen hulp van Fam. Gevraagd om me te komen helpen . Ik had vijf maanden voor hem gezorgd ,verzorgd en gewaakt want vijf maanden hebben we geen enkele nacht  door geslapen . Ik kon hem niet meer alleen 24op24 verzorgen . Dit moment was zo verschrikkelijk maar hij begreep het wel ! Drie dagen hebben ze dan nog mee gezorgd voor hun broer . Nu vandaag hebben ze nog steeds moeilijk mee wat ze hier die nacht hebben gezien ... En vooral de angst gevoeld . Ze zeiden me je kan het aan geen mens vertellen als je het niet zelf hebt gezien en mee gemaakt . Ik ben hen heel dankbaar dat ze me de laatste dagen verder geholpen hebben . De voorlaatste dag nam hij van ieder van ons afscheid . Het gevoel dat hij ons toen gaf koesteren we nu heel hard . Hij heeft gestreden met een groot hart maar heeft de strijd helaas verloren . Het is een lange weg en zeer harde weg die moet afgelegd worden . Vooral voor de patiënt maar ook voor de Fam. Die ernaast leven en er alles aan doen om het zo aangenaam mogelijk willen maken . Maar ook de emotionele kant mag je niet onderschatten l..  veel praten met elkaar hoe je u voelt ... Wat je voelt is heel belangrijk om er samen over te praten ! Ook voor zij die achter blijven is het héél belangrijk dat je weet wat er achter hun pijn verschuilt zit want de ergste pijn is het beseffen dat je uw Fam. Achterlaat zei hij dat deed meer pijn dan de pijn die de ziekte teweeg bracht ! Het is over die dingen belangrijk om met je partner te praten . Ook al is het moeilijk !
We missen hem ontzettend hard bij alles wat we doen ,iedere seconde van de dag en nacht .maar hij zit bij ieder van ons in het hart daar heeft hij een plaatsje héél apart ! We hebben alles gedaan voor elkander we zullen hem nooit vergeten . Hij heeft een lange weg afgelegd gevochten voor zichzelf maar ook voor zijn gezin ! We zullen hem nog zo hard missen

Pagina's: [1]