Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - Anke.

Pagina's: [1] 2
1
Borstkanker / Re:stress- en angstweek
« Gepost op: maart 24, 2013, 21:14:23 pm  »
Liefste Sabine,
Ik kan me inbeelden dat je eens je de ziekte hebt, nooit meer echt 100% op je gemak bent. Die angst blijft.
Maar ik heb hier al vaak gemerkt dat jij heel sterk bent! Je neemt de kleine beetjes die positief zijn en je gaat ervoor!
Stabiel is goed nieuws, nu met een goede energie naar de volgende , hopelijk nog positieve uitslag!
& weet dat je broer daarboven super hard voor jou duimt!
Ik hoop dat je nu wat kan rusten en leuke dingen kan doen, je verdient dat na zo'n stressvolle periode.

Veel liefs en sterkte!
xxx

2
Borstkanker / Re:en het kankerbeest woedt voort
« Gepost op: maart 24, 2013, 21:09:00 pm  »
Liefste greet,
Het moet zo moeilijk zijn voor jou. Maar je bent een ongelooflijk sterke vrouw!
Ik stuur je veel positieve energie en veel goede moed!
Dikke knuffel!
xxx

3
Borstkanker / Re:stress- en angstweek
« Gepost op: maart 17, 2013, 15:29:50 pm  »
Sabine!
Ik ga super hard duimen! Het moet inderdaad een zenuwslopende week zijn omdat je op zo belangrijk nieuws wacht.
Hopelijk gaat de week rap voorbij en krijg je goed nieuws!
 Groetjes & sterkte
xxx

4
Ja de voorbije twee weken zijn toch weer moeilijk geweest. Het besef dringt stilaan door en daar is geen ontkomen aan.
Ik heb ook vreemde dromen gehad, mama die zich iets had aangedaan; Dan mama die nog heel gezond was en ik moest dan zeggen dat ze zoveel tijd nog had..& eentje waarin mama en ik boos waren op de huisarts omdat die zolang alles op de stress stak..
Vervelend hoor, zo'n nare droom kan je ganse dag verpesten.
Of papa die zei dat de mensen in mamas huis aan het werken waren, maar dat haar naam nog op de bel hing..Dan begin je na te denken van ja mama woont er niet meer omdat dit allemaal is gebeurt en dan is het weer 'juist ja, dit is allemaal echt gebeurt'..
Verdomd lastig hoor. En dan rekende ik op de steun van mijn tante , maar die is te druk met bingo en schilderen bij andere mensen dan eens langs te gaan bij haar nichtje/ metekind.
Gelukkig is er een vriendin van mama waar ik bij terecht kan en waar ik altijd mijn hart kan luchten.
Ik dacht dat ik misschien wat zou opbeuren eens het mooi weer werd maar dan is het enige waar ik aan denk " ik zou nu toch het liefst met mama hier zijn".
Het is een lange, pijnlijke weg maar de gedachte aan mama en alles wat ze ons heeft geleerd, zorgt ervoor dat ik doordoe.
Ze is altijd een sterke vrouw geweest, heeft ons goed opgevoed en geeft me kracht om door te doen.
Vele groetjes & sterkte!!
xxx

5
Borstkanker / Re:controle
« Gepost op: februari 28, 2013, 14:40:39 pm  »
Liefste Sabine,
Wat fijn voor je! En een goede babbel kan echt wonderen doen. Het enige wat je nu kan doen, is positief blijven!
Er zullen slechte dagen zijn, dat je je broer mist..Maar je moet er door hoe vreselijk het ook is. Als ik slecht ben, denk ik aan de dingen waar mama altijd om moest lachen..En dan heb ik mama in mijn hoofd die zo lacht en er mooi uitziet..Het is een troost..Ik hoop dat je ook mooie momenten voor de geest kan halen. Maar niets verzacht de pijn, maar weet dat je broer je vanboven beschermt en je steunt in je strijd!

Ik vind het ook vreselijk dat er mensen zijn die het lef hebben om te zeggen dat je je aanstelt..Als je die ziekte niet hebt gehad, kan je daar helemaal niet over oordelen. Ik heb het van dichtbij gezien , ookal is het vreselijk rap gegaan..Zoiets vreet aan je en neemt al je energie weg. Zo'n negatieve mensen kan je beter niet hebben. Jullie zijn allemaal vechters en blijven altijd zo positief! Daar zouden velen een voorbeeld aan mogen geven!

Vele groetjes & positieve energie! xxx

6
Dank je voor de knuffels, het is fijn om te weten dat ik hier altijd eens mijn hart kan luchten en dat ik met mensen kan praten die hetzelfde meemaken. Voor iedereen is het anders maar mensen die iemand hebben verloren weten waarover je praat en de anderen proberen je op te beuren..
Ik heb zo een vriendin , diegene die zaagt over de domste dingen en dan tegen mij zegt 'ik ben depressief want ik heb 4 herexamens...Ik heb hele avond geweend..' Dan denk ik, godverdomme seg!! Ik zou alles doen om met jou te ruilen! Ik zou echt alles geven om mama terug te hebben!
En dan zegt die vriendin ook soms 'Kop op, het komt wel goed'..Wat kan jij dat nu weten, jij hebt dit nog nooit meegemaakt, niets in je leven meegemaakt...Gelukkig zijn er dan nog andere mensen maar toch.
Ik vond onlangs een quote die ik zo toepasselijk vond

“When someone you love dies, and you're not expecting it, you don't lose her all at once; you lose her in pieces over a long time—the way the mail stops coming, and her scent fades from the pillows and even from the clothes in her closet and drawers. Gradually, you accumulate the parts of her that are gone. Just when the day comes—when there's a particular missing part that overwhelms you with the feeling that she's gone, forever—there comes another day, and another specifically missing part.”
― John Irving, A Prayer for Owen Meany

Dat gevoel heb ik ook, voor mij is mama er nog steeds..De ene dag gaat het goed, we doen ons best voor mama, zo wil ze het en dan de andere dag is het van 'ja ik wil hier helemaal niet zijn zonder mama, ik ga nooit nog dat geluk hebben..Ik mis haar zo. ' Normaal gezien belde mama iedere dag en als ik dan vrijdag van school kwam, belde ze ook rap eens en zei ze altijd dolgelukkig "tis weekend, tis weekend, joepie!"..Thuiskomen en die telefoon niet meer horen, iets stom he maar zulke dingen doen zoveel pijn en dan denk je ja godverdomme..Waarom belt ze toch niet..Waarom moest dit nu alleùaam gebeuren?

Ik ben eens naar een psycholoog geweest en dan alles wat uitgelegd. Hij vertelde dan dat we met de familie meer moesten onze gevoelens uiten..Omdat ik soms voel dat mijn broer verdrietig is en dan wil ik niets zeggen over mama omdat ik hem ook niet meer verdriet wil aandoen. Maar hij zei dus dat we dat beter wel zouden doen, en dat probeer ik nu.
Daarnaast zei hij ook, dat ik mocht langsgaan als ik het echt moeilijk had, maar dat hij zelf geen nieuwe afspraak zou maken omdat het iets is waar je door moet. De slechte dagen, wenen, boos zijn..Het is normaal dat je je slecht voelt en hij wou het niet 'problematisch' maken, dat vond ik wel goed. Ik moet mijn verdriet niet wegsteken en jullie ook niet. Het komt op en het moet er ook uit..


Nog vele groetjes & bedankt voor het luisteren!
Dikke knuffel! xxx

7
Pfft vorige week was ik zo positief en nu heb ik echt mijn klop gekregen :(
Ik ging zondag, samen met mijn broer, naar morres meubelen (hij verhuist binnenkort want hij heeft een huis gekocht, dat heeft mama wel nog gezien-gelukkig!) en toen ik in de auto zat, besefte ik plots dat het echt gedaan was. Ik ga mama nooit meer zien.
Alles was zo rap gegaan, allemaal zo onrealistisch..Daarna heb je zoveel aan je hoofd en je doet door.
Ik moest dan onder ogen zien en dat ging wel, maar ik besefte het nog niet.
Nu wel en verdomme dat doet weer zoveel pijn! Ik wil haar gewoon zien en vastpakken! Haar lach zien, op stap gaan, samen gezellig met de familie bij haar gaan eten...
De voorbije dagen zijn heel moeilijk,, nu ook weer..Tis met ups en downs.
En ik ging net in de badkamer en ze speelde "dancing in the dark", 1 van mamas lievelingsliedjes (wat de ook op haar dienst hebben gespeeld)..Heb het al sinds december niet meer gehoord..Mama laat zich precies weer eens horen..
Ik zou zo graag de klok terug draaien en nooit mama laten gaan en bij haar blijven :(
En dan word ik zo onnozel van die mensen die over de domste dingen zagen..Ik zou echt alles geven om met hun te ruilen, zolang ik mama maar terug zou hebben :(
xxx

8
Borstkanker / Re:beetje goed nieuws
« Gepost op: februari 21, 2013, 13:09:43 pm  »
Dat is inderdaad goed nieuws!
Dit geeft je toch weer goede moed om door te doen en ondanks alles met een positieve ingesteldheid doorgaan!

Vele groetjes!xxx

9
Hallo,

Ik heb ondertussen mijn punten gehad. Heb maar 1 buis van de 7 vakken (een 8, en dat kan ik ophalen omdat we 3 buispunten krijgen, dus als ik voor de rest in het tweede semester slaag heb ik hopelijk geen herexamens). De rest van de punten waren ook goed en zelf beter dan ik al heb kunnen krijgen, een 14 voor een mondeling examen. Ik had nooit gedacht dat ik het allemaal zou aankunnen. Maar ik heb geleerd dat ik sterk ben en kan zijn en omdat ik mama beloofd had dat ik zou slagen, heb ik ook mijn uiterste best gedaan! Zonder mama's steun zou me dit niet gelukt zijn. Ik voelde haar aanwezigheid bij me, ze was er iedere keer. Ik dacht nog van ja 'ik moet nu echt veel geluk hebben en een goede vraag trekken' en ik had dan een super goede vraag..Dan denk ik, ja mama heeft van daarboven goed geduimd voor mij! Ze heeft meegekeken en me geholpen.

Tijdens de examens en de drukte van al het schoolwerk, probeerde ik alles zo weg te duwen. Alles wat gebeurt was in een doos, wegstoppen en we doen gewoon door. Er is niets gebeurt, mama is er nog! Maar een dag later krijg je dan dubbelhard een klop omdat je weer alles beseft..
Ik ben dan eens met een psycholoog gaan praten en die zei dat het heel normaal was, ik moest er doorheen maar ik wou leren om het te aanvaarden. Het wegduwen was niet goed voor me. Ik voel dat ik het nu min of meer wel besef maar het verandert niets aan het feit dat ik mama zo verdomd hard mis. Die onvoorwaardelijke liefde, die knuffels...Alles.

Maar iedere keer de zon schijnt, denk ik 'ja dit is mama, ze is gelukkig'. Ik moet door doen en proberen doen wat ik graag doe om me beter te doen voelen. Zo ben ik beginnen oorbelletjes te maken, ik ben creatief bezig zo en ik voel dat het me goed doet.
Het is een lange weg en sommige dagen zijn moeilijker dan andere.
Maar ik voel mama dicht bij me en ik weet dat ze het er goed heeft!
Tuurlijk zou ik haar hier willen, maar ik wil niet dat ze pijn heeft.
Ik droomde onlangs, ik was broodjes aan het bestellen in een zaak..Iets wat totaal niets met mijn mama te maken heeft en plots stond ze daar ..Mama zag er zo mooi en goed uit. Ze glimlachte zo mooi naar me maar ze zei niks wat me erg verdrietig maakte.
Maar toen ik opstond, wist ik dat mama me had willen tonen dat ze het nu goed heeft, ze heeft geen pijn.
Ik hoop haar nog veel tegen te komen in mijn dromen en wie weet kan ze later wel praten..
Het lijkt vreemd, maar dit geeft me veel kracht.
Mama is gans haar leven zo sterk geweest en gans haar leven zorgde ze voor iedereen. Ik wil nu doorzetten en sterk zijn om haar voorbeeld te volgen. Ze heeft me veel geleerd en doorzetten en blijven kijken naar de positieve dingen, dat ze zei altijd.
Daarom dat ik nu doordoe en ik hoop dat ze daarboven fier is!

Ps Soetkin, ik heb je een mailtje gestuurd. Ik kreeg kippenvel toen ik dit las, de gelijkenissen. We zijn alletwee te jong om onze mamas te verliezen!
Ik hoop dat je nog mooie momenten mag hebben met je mama en heel veel sterkte!! Maar weet dat onze mama's sterk zijn en dat ze al hun liefde en kracht doorgeven aan ons. Ze blijven voor ons zorgen, ookal zien we ze niet meer.

Groetjes & knuffels!



10
Borstkanker / Re:Witte Vlinder jarig..hoera!!
« Gepost op: februari 16, 2013, 13:41:41 pm  »
Sabine,
Ik wens je een warme en heel gelukkige verjaardag voor morgen!
Dat het maar een mooie en gezellige dat wordt! :)

Dikke knuffels en toezen!
xxx

11
Borstkanker / Re:Eindelijk weer een beetje kracht
« Gepost op: februari 14, 2013, 15:36:16 pm  »
Liefste Greet,
Ik heb al vaak gedacht om eens iets te antwoorden maar het is zo moeilijk en wat kan je zeggen.
Maar ik wil je laten weten dat ik je enorm bewonder, zoveel moed en kracht!
Je kinderen zal dat altijd bijblijven, dat ze zo een geweldige sterke mama hebben!
Ik zet iedere dag door, ookal mis ik mijn mama zo ongelofelijk hard, omdat ik weet dat mijn mama altijd zo sterk is geweest.
En jouw kracht blijft altijd doorleven en je geeft het door aan je dochtertje!
Ik wens je nog veel mooie en warme momenten toe!!

Vele groetjes en een dikke knuffel!

12
Borstkanker / Re:heel erg ongerust
« Gepost op: februari 14, 2013, 15:31:18 pm  »
Thalia!
Wat een opluchting seg! Kan wel begrijpen dat je meteen in paniek schiet, eens mens zou van minder beginnen denken eh..
Gelukkig is het goed nieuws en kan je nu weer positief door!

xxx

13
Borstkanker / Re:witte vlinder er van af?
« Gepost op: januari 28, 2013, 19:21:53 pm  »
Liefste Sabine,

Ik hoop dat je je snel beter voelt en meer op krachten komt.
Wees er maar zeker van dat je broer over je waakt en positieve energie naar je toe stuurt!
Hij wil dat je ervoor vecht en staat altijd aan je zij,
als ik het moeilijk heb met het gemis dan denk ik aan alle mooie herinneringen en mama die lacht.
Voor mij helpt dit, ik hoop dat de mooie herinneringen aan je broer je veel sterkte en doorzettingsvermogen kunnen geven!

Ik duim voor je!

Vele groetjes & een dikke knuffel!

14
Dank voor jullie lieve woorden!
Vorige week ben ik aan mijn examens begonnen. Ik zit in de Master (hopelijk laatste jaar hogeschool.)
Het is weer zo moeilijk nu. Ik ging maandag naar huis en het eerste wat ik wou doen, was mama bellen om te zeggen hoe het ging!
Ik zat weer heel diep..Verdomme toch waarom kan ik haar niet bellen!
Maar woensdag liep ik dan te voet naar school, en overal lag sneeuw, maar de zon scheen zo mooi. Ik keek naast me en het was net alsof mama naast me liep en ik wat met haar kon praten.
Ze heeft al veel voor me geduimd, want tot nu toe zijn de examens wel redelijk gegaan.
Het is moeilijk nu, maar toen ik mama die laatste keer zag, die woensdagmiddag..
Ze vroeg me dat ik moest beloven dat ik er dit jaar door zou zijn, dat ik zou slagen. Dat wou ze zo graag, ze zei dat met tranen in haar ogen.
Als ik het lastig heb, denk ik daaraan terug. Mama wil zo graag dat ik mijn diploma haal en ik hoop zo hard dat ik haar fier kan maken!
Die laatste middag toonde ze me ook een smsje van mijn vriend, hij had haar iets heel liefs gestuurd en ze was daar zo blij mee!
Ik wist niet dat hij dat had gestuurd en ik zei, oh amaai zo lief. En zij ja, echt dat hij zo aan me denkt!
Ze vroeg toen ook nog naar Lander(mijn vriend) zijn ouders. Zijn ouders moesten in het begin niks van mij weten en er was nogal ruzie maar dit is zo'n 2 jaar terug goed, maar mijn mama en zijn ouders zouden nooit vrienden worden dat was duidelijk..
Maar die middag vroeg ze hoe zij reageerden en ik zei dat ze er waren voor me en dat ze mama veel sterkte wensten..
Alles wat ze zei die middag, leek achteraf zoveel te betekenen..
.Het was alsof ze iets voelde en ze zeker wou weten dat ik in goede handen zou zijn ..De belangrijkste dingen heeft ze me nog gevraagd.

Sommige dagen, zoals nu als het zo koud is buiten, van ja moest mama nu zo ziek zijn, zou ze niet buiten mogen en zouden we hele tijd binnenzitten bij haar en zou ik bij haar blijven studeren.
Dan lijkt het alsof ze er wel nog is. Dan lijk ik het niet te beseffen en dan andere dagen weer wel..Het wisselt.
Maar ik heb besloten om in februari eens naar een psycholoog te gaan. Het is moeilijk om hier mee om te gaan en ookal heb ik veel steun en kan ik terecht bij mijn vriend waar ik samen mee woon..Voor hem is het ook moeilijk en ik denk dat het goed is om eens met iemand die hiermee om kan te praten.


Nog veel groetjes!
xxx

15
Hallo,
Bij mij is het zo'n 3 maand dat ik mama mis.
Sommige mensen zeggen wel van 'het verdriet slijt, het gaat minderen'. Maar dat is niet zo.
Iedere dag is zwaarder en echt ik mis haar iedere dag meer.
Ik ben deze week begonnen aan mijn examens en dan kom ik thuis en het eerste wat ik wil doen is naar mama bellen om te zeggen hoe het gegaan is!
Maar dan is het weer een zware klap in het gezicht om weer maar eens te moeten beseffen dat dat nu niet meer gaat.
Ik snap je ook dat je je broer en mama niet te veel wil belasten. Ik heb dit ook met mijn broer, ik probeer me sterk te houden.
Maar maandag kon ik niet meer en hij belde toen. Hij kon me kalmeren. Ik weet dat iedereen het vreselijk moeilijk heeft maar zij gaan er op een andere manier mee om. Hij zegt dan 'je moet gewoon met haar praten, ze luistert naar je'.
Maar ik ben dan zo verdrietig en ik wil dat niet, ik wil haar gewoon HOREN en ZIEN! Maar je moet er door. Je moet gewoon luidop praten en denken aan alle mooie momenten.
Ik liep gisteren naar school, voor mijn examen en er lag overal sneeuw, maar de zon scheen zo mooi en ik had het gevoel van kijk, mama loopt nu naast me en ze praat met me.
Sommige dagen is het alsof er weer niks is gebeurt en dan begin ik vanaf nul. Andere dag is alles zo pijnlijk echt en weet je dat het nu zo is en dat het nooit meer terug komt.
Maar ik denk dan aan de mooie momenten en wat mama zou zeggen nu het zo sneeuwt, ze zou het mooi vinden, ze kijkt vanboven en zegt ons voorzichtig te zijn.

Ik weet zeker dat je papa naar je kijkt en je zijn liefde stuurt. Probeer met hem te praten, ookal zie je hem niet, ik weet zeker dat hij luistert. Denk aan alle mooie, warme momenten en koester die!

Ik hoop dat je vriend meer doet voor je!  Mss weet hij niet hoe er mee omgaan?
Gelukkig is mijn vriend heel lief voor me, maar er zijn ook andere mensen die niks zeggen en die er niet mee omkunnen.

Veel sterkte !!!
xxxx

Pagina's: [1] 2