Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - mercator

Pagina's: [1] 2 3
1
Longkanker / Re:Onze papa is er niet meer...
« Gepost op: februari 27, 2013, 21:43:14 pm  »
Ik herken me er helemaal in. Mijn vrouw is nu iets meer dan een half jaar gestorven aan longkanker en sindsdien zit ik er zelf ook mentaal en lichamelijk helemaal onderdoor. Niet dat ik me laat gaan of zo of de gebruikelijke signalen van de depressieveling uitzend maar alles gebeurt alsof het "moet". Een boek lezen kan ik niet s meer, k heb alleen nog energie om mijn eigen bedrijf te blijven rechthouden-wat op zichzelf al een hele klus is in deze tijden-en dat is alles.

2
Prostaatkanker / Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Gepost op: december 10, 2012, 10:18:36 am  »
Donderdag avond heb ik met zijn zus de kist gesloten na  het afscheidnemen..
Manlief was toen ineens pas voor mij echt dood..er was wat veranderd in zijn gezicht waardoor ik het gevoel had..nu is hij echt weg!!

*******************

Ik herken het helemaal Jet, ik ervaarde het sluiten van de kist van S. ook als een definitief keerpunt, ingrijpender dan de crematiedienst  of de asverstrooing zelf. Vooral toen ik zelf onze ring van haar vinger nam, dat was de laatste maal dat ik haar aanraakte. Nu heb ik alleen nog herinneringen, spulletjes en foto's. En haar hondje nog natuurlijk, ze stond erop dat die "goed terecht" zou komen.
Veel moed in het verwerken van de gebeurtenissen van de laatste tijd, je krijgt haast bovenmenselijke krachten op zulke momenten en je bent in staat tot dingen die je niet voor mogelijk achtte tevoren.
k Heb er nu na een half jaar wel een soort "vrede" mee, k kan mezelf in alle oprechtheid maar een paar kleinigheden verwijten. Zo had ik de euthanasie 2 dagen vroeger moeten inzetten, dat is het dan wel zowat.
Het enige wat me wat "opstandig" blijft maken is dat ze zo jong moest heengaan van me en van deze wereld, ze begon eigenlijk pas aan haar eigen leven.

3
Prostaatkanker / Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Gepost op: december 03, 2012, 00:36:40 am  »
DANK,  
Juist nu, na de voor mij zware zwarte dag
ben ik geroerd en geeft het mij troost,.
Vanmorgen is om half 10 mijn lief in mijn armen overleden.


Beste Jet, je hebt gedaan wat je kon en meer ook...zo gaat dat met mensen die onvoorwaardelijk van elkaar houden en dan is dat gewoon vanzelfsprekend. Weet je wat, ik kijk nog even extra naar de foto van mijn recent overleden L.  en k verbind haar met het verlies dat jij net geleden hebt.
Groet, Mercator

4
Prostaatkanker / Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Gepost op: november 24, 2012, 12:02:26 pm  »
Toen mijn vriendin mij tegen de dokter hoorde uitspreken dat ik het fatale infuus onmiddellijk wilde laten aanleggen fluisterde ze nauwelijks hoorbaar-ze kon niet meer praten-" ik houd van jou"...als ik nu, bijna een half jaar later, voel dat ik ga instorten denk ik aan dat moment. Niet dat het me "verlicht" maar het is een bevestiging door haar zelf dat k tenminste het juiste heb gedaan toen op 3 juli 2012.

Veel sterkte en moed gewenst Jet, het lijkt nu heel snel te gaan.

5
Prostaatkanker / Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Gepost op: november 20, 2012, 14:11:01 pm  »
****Ik voel ontzettend met je mee, heb hetzelfde meegemaakt met mijn man.
Je eigen man zien wegkwijnen voor je ogen is zo verschrikkelijk erg.
Ik zou dit nooit, maar dan ook nooit nog willen meemaken.****

Mijn vrouw ging zo snel achteruit dat we niet eens tijd hadden om veel pijn te voelen. Op exact een maand tijd-van diagnose tot overlijden-was het gebeurd.Wat aanvankelijk een ietwat hardnekkige verkoudheid leek was terminaal uitgezaaide longkanker. Het ging razendsnel.De pijn is bij mij pas achteraf gekomen, nu loop ik zelf in en uit het ziekenhuis terwijl ik van tevoren 20 jaar lang geen enkel doktersbezoek had afgelegd. We hadden net haar 48ste verjaardag gevierd...

6
Prostaatkanker / Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Gepost op: november 10, 2012, 13:41:09 pm  »
10-11-12
 
***Tja, zei hij even later, sorry, maar zo moet het niet meer gaan.. de drukte is teveel.. in korte tijd, 1 per keer als ik mij ook "goed" voel.. graag voortaan, de hele dag verder heeft het hem parten gespeeld..

***

Gedurende de laatste dagen van mijn vriendin-de hele maand juni zeg maar-snakte zij op den duur naar rust. Het bezoek dat kwam deed dat allemaal met goede bedoelingen-maar het putte haar enorm uit en zij durfde dat uit beleefdheid niet te zeggen. Helemaal op het einde wilde ze alleen mij, haar zus en de arts zien. Ik moest post vatten bij de deur om het bezoek tegen te houden.

7
Longkanker / Re:Geen therapie
« Gepost op: oktober 16, 2012, 11:48:38 am  »
Informatie dat vind ik ook dat ze dat meer zouden moeten geven. 


De dokters houden zich zoveel mogelijk op de vlakte en dat is begrijpelijk ook  in het geval van een onvoorspelbare ziekte als kanker. Het wordt pijnlijk als dokters toch maar een prognose geven en die achteraf bekeken niet blijkt te kloppen.
Wij hoorden allerlei prognoses, gaande van een half jaar levensverwachting, tot een jaar, tot twee jaar...de enige die de juiste info gaf was de oncoloog zelf, die zei heel eerlijk "ik geef geen enkele prognose want gemiddelden zeggen niets in dit ziektebeeld". Uiteindelijk was het welgeteld 1 maand, maar wij zaten wel met die andere prognoses in ons hoofd en je stelt daar je hoop ook natuurlijk. Dat hadden we dus niet mogen doen want uiteindelijk had de oncoloog gelijk en hadden mijn vrouw en ik veel ellende en pijn kunnen bespaard blijven als we van in het begin met alle resultaten hadden rekening gehouden, ook de allerslechtste.

8
Prostaatkanker / Re:Abiraterone (Zytiga) bij uitgezaaide prostaatkanker
« Gepost op: september 19, 2012, 09:25:51 am  »
;)  Gisteren las ik een mooie spreuk...

 "" Als je geen dagen meer aan het leven kunt toevoegen,
voeg dan meer leven aan de dagen toe""
 
Een spreuk die mij zeer aansprak.. en die ik zo doorgeef..

Jet :-\


Dat klopt inderdaad. Mijn vrouw en ik hadden dat al afgesproken op de dag zelf dat zij de diagnose "terminaal" kreeg en de hele volgende maand waren de meest intense uit onze relatie-die overigens nog geen 5 jaar geduurd heeft.

9
Levenseinde / Re:Euthanasie
« Gepost op: augustus 19, 2012, 09:40:16 am  »
****Dagdag, ik hoop dat mijn antwoord hier niet teveel kwaad bloed gaat veroorzaken.****


Best is met enkele vertrouwenspersonen heel concreet af te spreken hoe het levenseinde er moet uit zien. In de allerlaatste terminale faze is de patiënt doorgaans niet meer in staat zelf aan te geven wat er moet gebeuren. Ik heb dat voor mijn dierbare vriendin gedaan. Ze dacht dat ze alles zelf in de hand had maar ze ging ineens zo catastrofaal achteruit dat de "normale" euthanasieprocedure onmogelijk was geworden. Ik heb toen de dokter opdracht gegeven de palliatieve sedatie toe te passen. Als ik dat had kunnen voorzien had ik dat al een paar dagen eerder gedaan. Ze heeft nodeloos geleden met op de euthanasieprocedure te wachten. Daarom: afspreken. "Als ik het niet meer kan moet JIJ voor mij beslissen en de nodige stappen zetten".

10
Longkanker / Re:Mijn pa is ook uitbehandeld.
« Gepost op: augustus 19, 2012, 06:32:26 am  »
*****Vorige dinsdag kregen wij te horen dat mijn pa is uitbehandeld. Is zo zwaar. Té zwaar. Ik zit hier op het werk, maar mijn gedachten zijn constant bij mijn vader.
*****

Ik ben ongeveer een maand mijn vrouw verloren aan onbehandelbare longkanker. Zij was 48. Vanaf de diagnose tot haar dood was exact 1 maand. Bij haar hele levenseinde ben ik aanwezig geweest dus ik weet precies hoe de longkanker evolueert. Ik sta open voor alle vragen die jullie ev. willen stellen.

Groetjes en sterkte
Mercator

11
De uitvaartdienst(crematie) gisteren om half 2 is nagenoeg perfect verlopen. Ik had een stuk muziek gecomponeerd voor haar bij het begin van onze liefdesverhouding begin 2008, dat werd als achtergrondmuziek gebruikt bij een power point presentatie met foto's van S., dat had haar oudste dochter gemaakt.
Ik zat naast haar 2 zussen die samen met mij aan haar doodsbed bleven waken die vreselijke nacht van 3 op 4 juli.
Toen ik haar rouwfoto zag bij de kist stortte ik heel eventjes in. Ik had die nl. gemaakt meer dan 4 jaar geleden, ik wist precies waar en wanneer.

Nu zit ik dit moment in de flat in Nederland waar ik als geboren Vlaming de laatste 4 jaar zo vaak verbleven heb. Deze middag ga ik nog even iets drinken met de benedenbuurvrouw en haar vriend-die heeft S. en mezelf ook prima geholpen de laatste vreselijke weken, en dan sluit ik hier definitief af. Ik ga terug naar België, ga een tijdje bij mijn moeder van 82 jaar inwonen en zie dan wel wat ik verder doe.

Ik voel dat het verwerkingsproces op gang is gekomen, ik huil nagenoeg niet meer. Ik merk aan een bepaald detail dat heel de tragische toestand mij fysiek ook zwaar belast heeft: als ik met de kam door mijn haren ga blijft daar telkens een bos haar in kleven, iets wat ik tevoren nooit had. Mijn haar begint dus letterlijk uit te vallen van verdriet blijkbaar.

12
Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving / Re:ik mis mijn peter zo
« Gepost op: juli 10, 2012, 10:53:19 am  »
[Dat maakt het afscheid nog steeds pijnlijk maar dan weet je dat ze gelukkig is. Zeker omdat ze dit zelf zo wou.


Hopelijk is het draaglijk momenteel en als je wilt praten je weet ons te vinden...

*
Intussen is alles voorbij. Mijn dierbare vriendin S. is gestorven in de nacht van 3 op 4 juli, exact 1 maand na de diagnose op 4 juni.
Nu bereid ik mij voor op de uitvaartdienst in het crematorium.

Gisteren was ik in kleding aan het kopen om er een beetje netjes bij te lopen, en ik raakte helemaal in paniek, ik wist niet wat te kiezen. Zij deed dat nl. de vorige 5 jaar voor mij.

Nee, het is helaas niet echt draaglijk. In bijzijn van anderen kan ik mij nog iet of wat gedragen, maar als ik hier alleen zit op de flat stort ik vaak in.
*



13
Fijn dat je voor Sofhia... opkwam, goed gedaan..

*
Dat is toch maar vanzelfsprekend?
*
Het is zo jammer dat er mensen zijn, die geen gehoor geven aan de wensen van ernstig zieke mensen.

*
Je bedoelt die getuigen van Jehovah ? Ach, die leven in hun eigen wereldje, ze bedoelen dat niet kwaad. Ik vergelijk het maar met een stofzuigerverkoper die er écht van overtuigd is dat hij een prima stofzuiger kan leveren.
*
Dat, dat belang niet voldoende gezien kan worden. Zelfs op een minder nette manier toch willen doordringen..
Daar kan ik niet bij.. totaal ongepast en voor mij zeer negatief!!!

*
Dat klopt, maar ze kregen dan ook lik op stuk, ze werden aan de deur gezet als schooiers.
*

Geniet na, van al het goede wat je overkwam samen met Sofhia..koester die mooie herinneringen..

*
het verwerkingsproces lijkt al wat op gang te komen. Alleen, daarnet: ik wilde nette kleren voor morgen kopen voor de uitvaart en ik raakte helemaal gestresseerd, ik wist niet wat kiezen. Sofia deed dat voormij, ik schoot even helemaal vol in dat pashokje.
*

Veel wijsheid, vertrouwen en mooie ervaringen op jouw verdere route!
 ;)Jet

*
Dankjewel Jet. Ik heb alleszins veel over Sofia, mijzelf en anderen geleerd de voorbije rampmaand. Dat echte liefde bijv. echt bestaat, da's geen verzinsel. En dat het het enige is waarop je kan vertrouwen-als het er is. Niet op een idee of een boek van 2000 jaar geleden.
*




[/quote]

14
Beste forumleden

Ik ga denk ik de draad hier afsluiten wat mijn bijdragen betreft. Ik heb het hele lijdensproces van mijn partner van begin tot eind op een luttele maand meegemaakt. Ik deed haar op 4 juni naar het ziekenhuis voor een spoedopname en exact een maand later op 4 juli is ze in mijn armen gestorven.Verder kan ik over het verschijnsel "kanker" niet veel vertellen.

Wel houd ik mij beschikbaar voor ev. vragen over het exacte verloop van het ziekteproces en het instorten van mijn geliefde partner. Dat kan via privé bericht, want dat is TE confronterend en triggerend op een openbaar forum. Maar ik kan wel mensen helpen om zich heel concreet voor te bereiden op wat kan gebeuren.

Ik hoop dat jullie dat begrijpen.

VRiendelijke groeten en beste wensen

Mercator

15
:o
zon en regen
wat kom je tegen

t Is gek, maar bij het idee dat Sophia de wolken,de regen, het zonlicht, de bomen...niet meer zou kunnen zien, niet meer zou kunnen genieten van een kop thee of een glas likeur, (of mij, waarom niet...)stortte ik de voorbije maand helemaal in. Ik moest die gedachte echt wegdrukken of ik kon niet meer functioneren.

Met gedachten als "zingeving", "doel van het leven" etc. heb ik nooit iets gehad,ik kan mij daar niks bij voorstellen. Ik ben daar wss te simpel voor.

Zij was wél gelovig, was Getuige van Jehovah-niet echt practiserend, maar haar sympathie ging naar die club. Op het einde van haar bestaan nam ze daar helemaal afstand van. Hoe zieker zij werd, hoe meer Getuigen van Jehovah haar kwamen opzoeken om wat bij te kletsen over God, Jezus, het Paradijs etc. Met haar laatste krachten vertelde ze me:" Christian(zo heet ik), JIJ hebt me bijgestaan, JIJ hebt mijn koude compressen ververst, mij op de po-stoel gezet, mijn rug gemasseerd tegen de pijn...naar die Broeders en Zusters heb ik geluisterd omdat ik beleefd wilde zijn en hen niet voor het hoofd wilde stoten....maar ik wil dat ze nu écht niet meer komen, zeg tegen de directie dat ik geen bezoek meer wil ontvangen, en al helemààl geen Getuigen van Jehovah. Ik heb daar niets meer mee. Ik wil alleen nog jouw en mijn naaste familie zien."

Maar ze bleven komen, onaangekondigd, tot op haar laatste dag toe, om voor te lezen uit hun boekjes. Ik heb er zelf 2 moeten wegsturen, die hadden het gore lef om zich bij de directie van het hospice aan te dienen als "familie". Die liepen naar de deur van haar sterfkamer ondanks het bordje "geen bezoek", ik kon die net op tijd onderscheppen met hun zalvende praatjes en papierzooi.

Pagina's: [1] 2 3