Lotgenotenforum

Andere forums => Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving => Topic gestart door: garou op oktober 27, 2006, 20:20:08 pm

Titel: moeilijke tijden
Bericht door: garou op oktober 27, 2006, 20:20:08 pm
Het is bijna een jaar geleden dat mijn vader overleden is.
Ze zeggen: met de tijd gaat alles beter en wordt het verdriet minder.
Helaas bij mij niet, hoe verder de tijd hoe moeilijker ik het ermee heb.
November moest een blije maand zijn,Sint-Maarten, mijn verjaardag helaas gaat dit altijd gepaard blijven met het overlijden van mijn vader juist één dag voor mijn verjaardag.
Elke dag mis ik hem meer en meer bij de kleinste dingen eerst.
Oh lieve papa ik mis je zooooooooo.
Ik wil stvr en Neel bedanken voor jullie lieve mailtjes al bijna een jaar waarop jullie me weten op te fleuren.
En lieve Neel, jammer genoeg ben je op dit moment aan het vechten tegen de kanker.
Maar beloof me één ding geef niet op en we trekken ons op aan onze mailtjes.
Veel sterkte nog en héél véél vechtlust toegewenst.
Garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op november 08, 2006, 18:47:20 pm
Hoi Garou,

Als het minder wordt, weet ik zelf nog niet. Ik zit zelf ook nog in dat eerste jaar. Denk wel dat "tijd" je de mogelijkheid biedt om dat verdriet beter te plaatsen. Hoe dan ook, diezelfde periode zal steeds moeilijk zijn/worden. Maar ook jouw Papa zou vast gewild hebben dat je met opgeheven hoofd aan hem terug zou denken. Wees fier op de mooie momenten die jullie samen beleefd hebben en kijk daar met een glimlach op terug.

Groetjes, Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op november 09, 2006, 20:00:00 pm
Hallo Steven,

Bedankt voor je reactie.
Het is juist vandaag 1jaar geleden dat mijn vader overleden is.
Het is allemaal zò vlug gegaan.  Hij heeft 1week in het ziekenhuis gelegen en hij heeft nog 5dagen thuis geweest.
Maaar de dokters hebben van in het begin gelogen over zijn toestand. Eerst was het nog een jaar dan maanden en uiteindelijk zijn het nog maar 5dagen geworden.
We hebben niet eens afscheid kunnen nemen.
Zeggen wat we nog willen zeggen, ...
Ik mis hem ontzettend, met de dag meer en meer.
Ik deed bijna alles samen met mijn vader en het gemis is zo erg
Ik denk dat ik eerst het nog moet aanvaarden dat hij er nie meer is dat ik het een plaats moet geven,maar er zijn nog 1001 vragen die onopgelost blijven
Soms hoop ik dat ik de rust terug kan krijgen die ik verlang maar het zijn altijd de terug kerende vragen die me bezig houden

Groetjes Garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op november 09, 2006, 20:09:16 pm
Hoi Garou,

Bij mijn vrouw is het helemaal niet zo rap (7 maand) gegaan. Maar als dat een voordeel is...? Het is een onzekere tijd die niet gedefinieerd is over hoe lang het (nog) zal duren. Zeker in het begin wordt er dan ook géén afscheid genomen. Ikzelf misschien wel gedeeltelijk, maar mijn vrouw wist pas de laatste maand dat ze stervende was. Hoe dan ook; het leed blijft even erg natuurlijk. En wat voor ons toch allemaal 'snel' gegaan leek, heeft voor mijn vrouw meer dan waarschijnlijk lang genoeg geduurd (door af te zien). Dus... da's ook ergens een onbeantwoorde vraag.

Probeer die onbeantwoorde vragen op te lossen door steeds ja vader in gedachten te hebben. "Hoe zou Pa dit gedaan hebben?" of "Wat zou Pa daar van denken?" Zo blijf je hem er ook steeds bij betrekken.
Er zullen ook steeds vragen onbeantwoord blijven. Vrees dat ergens 'normaal' is.

Groetjes, Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op november 09, 2006, 20:58:40 pm
Hoi Steven,

Daarom is het bij ons ook zo moeilijk te geloven.
Mijn vader is nooit ziek geweest, hij heeft nooit geen pijn gehad.
Tegen sommige verhalen dat we te horen kregen!!
Bij mijn vader was de kanker langs alle kanten uitgezaid.
Het was begonnen met longkanker en lever alles was goed alles was weg !!
En dan ineens was het overal uitgezaaid de hersenen, de botten, overal
We konden/kunnen het niet geloven ook al hebben we het op de foto's gezien
We hebben niet meer kunnen vechten voor  hem, ze hebben niets meer gaan.
Normaal gezien probeer je toch nog iets denk ik
groetjes
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op november 10, 2006, 16:58:29 pm
Hoi Garou,

Misschien 'raar' gezegd van mij hoor, maar - het kan misschien een troost zijn - op die manier heeft je Papa waarschijnlijk ook niet lang pijn hoeven te lijden. Want voor ons nabestaanden vind ik het ergens wel belangrijk te weten dat onze dierbare niet (of beperkt) heeft hoeven te lijden.

Je wereld stort inderdaad helemaal in, als men ons komt te vertellen dat "er niets meer aan gedaan kan worden" en de behandeling beter gestaakt wordt. Bij ons kwam het er toch op neer dat de eventuele voortzetting van de behandeling niet zou opwegen tegen de nevenverschijnselen die daar sowieso aan verbonden waren. Bij het toch doorzetten van de chémo zou alleen haar levenskwaliteit achteruit gegaan zijn. Dan hebben ze zich vooral geconcentreerd op die kwaliteit door specifiek de pijn te gaan bestrijden. En dat is behoorlijk gelukt. Toen mijn echtgenote haar laatste adem had uit-'gezucht', heb ik korte tijd nadien gedacht:"Nu hoef je niet meer af te zien." Wat voor ons zo 'snel' ging, duurde voor haar reeds 'véél' te lang. Ook onze kleuterdochtertjes verstaan dit nu. De oudste zei me overlaatst:"Papa..., Ergens ben ik wel verdrietig hé voor Mama, maar ik ben ook wel een beetje blij dat Mama nu géén pijn meer heeft hoor." Het kwam zéér hard aan, maar toch...

Bekijk anders maar eens de bedankingsbrief op mijn website die ik geschreven heb ter attentie van het personeel van de palliatieve zorgeenheid waar mijn echtgenote op 't laatste verbleef.

Groetjes, Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op november 10, 2006, 22:37:44 pm
Hallo,

Ja, ik weet het ook wel dat het niet nodig is dat het lang duurt en dan men afziet.
Maar het feit bij ons is ook we hebben het met hem nooit over gehad.
We hebben van de dokter moeten zwijgen en doen of alles nog in orde kwam!!
Mijn vader zal het ook wel voelen aankomen hebben, hij kon bijna niet meer eten op het laatst zelfs niet hij had geen krachten, kon niet meer gaan of staan.
Dit vind/vond ik niet gepast.
Waarom mochten we niet eerlijk zijn tegen mijn vader?
En waarom zijn de dokters in het begin ook niet eerlijk geweest tegen ons?
Ze zeggen altijd er over praten helpt, maar het is toch moeilijk (voor mij), ook omdat er nog zoveel onbegrip ervoor is. Of ze zeggen tkomt allemaal wel in orde
Misschien met eerlijkheid van in het begin was het gemakkelijker voor ons en wisten we waar we aan toe waren tegen nu!!!!!!!!
groetjes garou

Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op november 10, 2006, 23:06:16 pm
Hei Garou,

Da's inderdaad niet mooi van die dokter(s) :-\. Ik heb er ook steeds voor geijverd om open kaart te spelen. Samen hebben we dan het slechte nieuws aan mijn echtgenote verteld. Jammergenoeg zijn niet alle dokters diezelfde mening toegedaan. Al was het maar om te beginnen tegen jullie. Als het niet meer in orde komt, moeten ze daar geen doekjes meer om winden. Dan is de klap nadien eens zo hard.
Ik apprecieer het dat je hier toch je verhaal kwijt wil. Ik hoop van harte dat het je kan helpen ;).

Veel sterkte,
Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op november 11, 2006, 17:35:11 pm
Hoi Steven,

Het helpt een klein beetje mijn verhaal hier kwijt te spelen.
Maar het zijn ook soms schuldgevoelens die ik heb.
Ik wou het zo graag tegen mijn vader vertellen, dat hij niet meer lang te leven had.
Maar mogt dit niet doen van de dokters en van mijn moeder.
Ik had dit beloofd aan mijn moeder, maar heb me dikwijls moeten inhouden om het hem niet te zeggen.
1001 vragen die ik nog wou vragen of zeggen en heb ze allemaal voor mij moeten houden.
Altijd vraag ik me af waarom, waarom, waarom.
Het was nog maar kwestie van dagen waarom dan niet?
Ik ben soms zo kwaad op me zelf en denk ik waarom had ik het toch niet gedaan.
Voor mijn moeder? misschien was het best er wel over te beginnen dan konden we ook weten wat hij voelde of wat hij ons nog wou zeggen.
Wij spaarden hem, en volgens mij hij ook voor ons.

Ciao garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op november 11, 2006, 22:13:52 pm
Hoi Garou,

Ga vooral niet de schuld bij jezelf leggen, noch bij iemand anders. Er is slechts één schuldige! En dat is die verd*mde kl*t*-ziekte. Verlies dit niet uit het oog : Niemand, als persoon, treft enige schuld. Ook jij niet!!
Er zullen altijd onbeantwoorde vragen blijven als deze, maar blijf bovenstaande toch maar in gedachten.

Mvg, Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op november 12, 2006, 19:20:28 pm
Hey Steven,

Bedankt voor je reactie.
Er zullen altijd moeilijke momenten zijn nu en later, vb later mijn vriend hij zal nooit weten wie hij is, kinderen, diploma krijgen voor mijn avondschool italiaans, ...
En ik weet zeker dat mijn vader fier is op al wat ik doe.
Ik denk vaak hoe zou hij het gedaan hebben vb in onze groententuin.
En soms als ik het met mijn italiaanse lessen niet meer zie zitten of geen goesting heb om te studeren, denk ik aan hem en denk ik hij zou nooit willen dat ik het opgeef omdat hij wist hoe graag ik het doe.
Ondanks hij er niet meer is geef hij mij toch nog steun.
Ik was papa's kindje!! En deed bijna alles samen met hem en zijn steun, woorden, enz... mis ik enorm nooit iets meer kunnen vragen alleen denken hoe zou hij het gedaan hebben.
De leegte is groot maar ben blij van wat hij mij allemaal geleerd en gegeven heeft.
groetjes garou :)
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: anitap op november 13, 2006, 20:00:07 pm
beste Garou,
Ik merk bij jouw nog veel veel verdriet.  Precies of de pijn  na een jaar niet wat zachter geworden is.
Dat hopen we allemaal.  Dat we ons verdriet een plaats kunnen geven.
Mijn man is op 2 okt. jl overleden en het versje op zijn prentje was als volgt:
Herinner hem maar niet in sombere dagen,
Herinner hem, in stralende zon,
hoe hij was, toen hij alles nog kon.
Voorlopig kan ik dat nog niet.  Ik denk aan hem in het ziekenhuis, vermagerd en alle ellende erbij.  Denk ook wat ik had moeten zeggen en ga zo maar door.  Maar ik hoop dat het versje nog komt.
Zo draai ik vaak ook het plaatje van Clouseau: ik denk aan jou.  Op het einde van het liedje zegt men: genoeg tranen voor vandaag enz. En dat lieve meid zou je vader ook zeker gewild hebben !! Dus raap al je moed bij elkaar en probeer flink door te gaan.
Groetjes, Anitap
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op november 13, 2006, 20:29:40 pm
Mooi geschreven Anita,

Herinner mij een gelijkaardige uitspraak op de uitvaart (geleid door een Pater) van een nonkel van mij. Zit véél waarheid in.

Groetjes, Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op november 14, 2006, 09:40:24 am
Hallo Anitap,
Ja, er zit nog veel verdriet en woede in mij.
De pijn is er zeker niet zachter op geworden, zelfs moeilijker vind ik.
De periode voor en rond het overlijden van mijn vader wordt je eigenlijk geleefd vind ik.
Je staat er niet 100% bij stil wat er allemaal gebeurd.
Je beseft wel van dit en dat maar je wilt het niet geloven, je hoopt en droomt alles komt nog goed.
Het komt eigenlijk ook omdat de dokters niet eerlijk geweest zijn tegen ons.
Ik vraagde vanalles en nog wat en kreeg nooit geen eerlijk antwoord.
Ik voelde dat het niet klopte en toch hielden ze vol dat alles in orde was.
Ik vraagde voor hem naar Gent over te brengen.
Geen probleem tot dat het zover was wilde ze het niet meer doen.
En dan moest ik met mijn moeder bij de specialist gaan. (waarom dat ik moest weet ik tot op vandaag nog niet want ik heb nog 2 zussen die er ook altijd waren)
En dan zei hij zo doodgewoon " het ziet er niet goed uit we kunnen niets meer doen"! het is nog een kwestie van weken!!
Ik ben buiten gelopen ik kon het niet meer aanhoren en het toppunt vanal dan vraagde hij aan mijn moeder wat krijgt die voor!!
Mijn moeder kwam dan bij mij en ze zei dat de specialist me nog wou spreken, ik zei tegen mijn moeder dat ik hem niet meer wou zien en hij wou nog afkomen!!
Het moest echt niet meer voor mij.
1001 vragen dat we stelden en nog geen antwoord want het was nog te vroeg of de specialist was er niet en dan dit nee het was teveel aan het worden voor mij.
Dan hebben we mijn vader een paar dagen later mee naar huis gebracht we wouden dat hij thuis was.
En na 5dagen is hij bij ons thuis gestorven.
Op zijn doodsprentje heb ik een tekst geschreven en dan mijn 2zussen samen.
Ja het liedje van clouseau raakt me ook maar als ik het hoor krijg ik tranen in mijn ogen en bij nog sommige liedjes die mij aan hem doen denken.
Ik ga zeker sterk door maar het is toch soms zo moeilijk.
Groetjes Garou

Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: anitap op november 14, 2006, 23:27:49 pm
Beste Garou,

Ja als ik dat allemaal zo lees is dat bij jullie wel bijzonder triest gegaan. Normaal krijg je als kankerpatiënt en zeker ook de naaste familie een eerlijke en hoe moet ik dat zeggen "begripvolle" begeleiding. Normaal maakt men je geen verhaaltjes wijs.  En dan wachten tot het einde om de wrede waarheid te horen. Ongelooflijk zoiets.  
Op jullie verzoek naar Gent had men direct moeten reageren; maar vaak is een patiënt een klant ... en dan houden ze je daar...
Ik kan best begrijpen dat je daar nu zoveel spijt van hebt.  Maar jij kan er echt niets aan doen hoor.  Maar heel jammer want anders had je misschien nog wel met je papa kunnen praten. Heb hier verder geen woorden voor.
Ja en wat die liedjes betreft, dan huil ik ook hoor - sommige teksten zijn zo mooi hé.  Ik heb een Cd met de liedjes van het afscheid van mijn man. Als ik heel triest ben moet ik ze horen en dan vloeien er vele traantjes, maar vaak heb je dat nodig om er weer even tegenaan te gaan.

Lieve groetjes, Anitap
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Stvr op december 16, 2006, 02:24:44 am
Hey Garou,

Lang geleden dat ik je nog 'ns gemaild of beantwoord heb, mijn fout! :)

I know the feeling; m'n moeder is nu bijna anderhalf jaar overleden en nog steeds gaat het niet goed..

Zeker nu met de kerstperiode wordt het moeilijk; bovenal ervaar ik nu meer en meer dat een moeder inderdaad de hoeksteen van een gezin en familie is. Een overdonderde begrafenis heeft met doen beseffen hoe graag gezien m'n ma was, voor alle veiligheid had ik 150 rouwbrieven en prentjes laten drukken. De brieven waren voldoende, van de prentjes is er slechts een per persoon uitgedeeld en niet iedereen heeft er een gekregen.

Schuldgevoelens: ja.. die zijn d'er ook.. Raar hoe een mens zichzelf voor de lol houdt, m'n moeder zou dit niet gewild hebben.. En toch zijn ze d'er.. Domme dingen lijken nu zo belangrijk...
Domme dingen zoals de hogedruk reiniger die ze een tweetal jaar terug voor m'n verjaardag kocht, terwijl ze wist dat ik die probeerde bijeen te sparen met de cadeaubonnen die je krijgt door bloed/plasma te geven.
Domme dingen zoals het feit dat ze de laatste weken/dagen beseft dat ze niet lang meer zou leven, maar daar waarschijnlijk niet wou over spreken om ons geen pijn te doen.
Tot die laatste dag, waar ze met m'n vader naar een barbecue ging om 18u en me in de auto zei: "ik denk niet dat ik het nog lang ga trekken"
Een dom ding... Ik ging met vrienden in mechelen eten, en rond 21u belde m'n vader om te zeggen dat ze naar het ziekenhuis gingen omdat ze pijn had... Een dom ding dat ik toen niet onmiddellijk naar UZ gasthuisberg in leuven vertrokken ben.. Misschien had ik dan nog met haar kunnen praten, Toen rond half elf aankwam lag ze in het operatiekwartier op spoed, versuft van de morfine die ze gekregen had, ademend alsof ze net 20 km gelopen had. Ze was nog bij bewustzijn, maar kon met moeite "ja" antwoorden toen ik haar vroeg of de pijn minder was en of het wat ging..
Wat later is ze in coma gegaan door hoge bilirubine (borstkanker had zich vooral agressief uitgezaaid in de lever) en om kwart voor drie is ze overleden.

Na haar overlijden en elke keer ik haar bezocht in het mortuarium heb ik iets gedaan wat ik jaren niet meer deed; haar een zoen op de wang gegeven telkens ik wegging.  Ik was als puber gestopt met het geven van een zoen aan m'n moeder toen ik 's morgens met de fiets naar school ging omdat iemand me een moeders kindje genoemd had.

Ik hoop dat ze fier en tevreden is met hoe ik de uitvaart geregeld heb, alhoewel ik weet dat er mensen op de rouwbrief staan die ze d'er liever niet op gehad had.. Maar ja, om al te veel miserie in de familie te vermijden...

De tekst die ik op haar rouwprentje laten zetten heb:
Waarom moest jij zo vechten
voor iets wat jij niet hebt verdiend?
Waarom moest die ziekte jou pakken
een mens dat het niet verdient?
Waarom na al het vechten
toch het bericht het is weer mis?
Waarom moet jij lijden
een mens die het niet verdient?
Al ben je nog zo ziek
ons verlaten wil je niet,
je wilt alles proberen
om nog even bij ons te zijn.
Maar lieve schat, als het echt niet meer gaat
laat het vechten dan maar gaan
en zoek dan de rust die je nodig hebt.
Je blijft in ons hart bestaan.

Goed, ik ga stoppen omdat dit op een boek begint te lijken...

Ma, het spijt me van al die domme dingen, die ook aan mij vreten.
Zoals je weet heb ik je al dikwijls gevraagd dat, indien er "iets" is na de dood, om me "iets" te laten weten zodat ik weet dat het je goed gaat, dat je fier op me bent en dat je geen pijn en leed meer kent...

Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op december 16, 2006, 04:58:50 am
Hoi Garou, Anita en Steven (naamgenoot),

Via een nederlands forum, sopgericht voor jonge mensen die hun partner zijn verloren, heb ik een prachtige tekst gevonden om op een kerst- en/of nieuwjaarskaartje te zetten. Het is vooral zeer toepasselijk voor een eerste Kerst alleen. Confronterend, maar ó zó waarheidsgetrouw.
Ik hebt het onder de rubriek "Poëzie" geplaatst: http://tegenkanker.net.apache01.hostbasket.com/forum/index.php?board=26;action=display;threadid=496

Groetjes, Steven (Bostie) ::)
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op december 17, 2006, 21:00:10 pm
Hallo iedereen,
Ik wil jullie ook heel veel moed wensen voor de feestdagen die er aan komen.
Ik weet voor mezelf dat niet gemakkelijk zal zijn.
Het is weer eventjes een tijdje geleden dat hier eens komen kijken ben, maar had het weer eventjes moeilijk.
Mijn kersttekstje is als volgt:
Een hart is er om liefde in te brengen.
Mensen zijn er om vriendschap mee te delen.
En feestdagen om vrienden niet te vergeten.
Dus aan iedereen prettige feestdagen,
Groetjes Garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: D op december 17, 2006, 22:46:24 pm
Hallo allemaal,

Ook langs mijn kant wil ik even laten weten dat ik meeleef met jullie allemaal... Mijn oma is nog in leven maar ze moet er enorm voor vechten... wie weet komt het nooit meer goed...

Elk jaar op 24 december vieren wij feest en maakt mijn oma een lekker maal voor de hele familie...
Dit jaar is het geen feest, leg dat maar eens uit aan de heel kleine kleinkinderen, en kunnen we alleen maar hopen dat er betere tijden aankomen...

Ik heb dit jaar de kerstboom gezet bij oma thuis... ze zou vorige week thuis komen, dat is niet gebeurd... :'(

D
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op december 18, 2006, 14:50:11 pm
Hallo D

Ik zou zeggen geef de moed niet op ook al is het zòòò moeilijk.
Geniet van de goede momenten.
Doe en zeg wat je nog wilt doen en zeggen.
Want jammer genoeg was het bij te laat daarvoor en dan komen de schuldgevoelens naar boven van had ik dit of dat maar gedaan.
Ik hoop dat het toch nog goed afloopt.
groetjes garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: D op december 18, 2006, 16:52:55 pm
Hey Garou,

bedankt voor je antwoord. ik durf niet naar het ziekenhuis gaan. mijn moeder is zelf altijd erg bedrukt als ze terug komt. ze zit er zelf helemaal door. ze raad het me ook helemaal niet aan om naar het ziekenhuis te gaan als ik dat niet wil...

... maar wat nu als het helemaal niet beter gaat... dan zie ik haar gewoon niet meer... maar ik kan haar wel herinneren zoals ze echt altijd was voor deze gruwelijke ziekte...

Echt, Garou, ik wou dat ik je een foto kon laten zien van mijn oma een half jaar geleden. Ik heb toen foto's genomen van haar omdat ze naar een feest moest... Je zou nooit geloven dat dat een vrouw is van 70 jaar...

Ik hoop dat ik er geen spijt van krijg dat ik wacht tot het weer beter wordt...

D
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op december 18, 2006, 17:26:30 pm
Hei D.,

Gewoon op bezoek gaan! Het is wellicht niet makkelijk, maar moeilijk gaat ook hé. Vooral - gelijk je zelf ook zegt - misschien heb je er later wel spijt van... Dan blijf je misschien met onterechte schuldgevoelens over, en dat wil zelf ook niet. Je Oma zal wellicht ook blij zij je op bezoek te krijgen hé.
Gewoon doen meid, niet uitstellen!!
Ga eventueel samen met iemand (je moeder of zo).

Groetjes, Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op december 18, 2006, 17:26:32 pm
Hallo D,

Ik kan het me echt goed voorstellen dat je niet goed durft.
Bij mij was dat ook als mijn vader in het ziekenhuis lag ik durfde niet.
Maar hij vraagde altijd naar mij wanneer ik kwam.
Ik ben dan bij hem altijd geweest.
Ook al had ik het zeer moeilijk, we mochten niks zeggen dat hij niet lang meer te leven had.
En toch ben ik er zeker van dat hij het wist, dat hij het zelf aanvoelde.
Ik had altijd tranen in mijn ogen hij heeft me 1001 keer gevraagd wat is er... en ik heb toen altijd moeten liegen en waarom.
En dan als hij thuis kwam een hoopje ellende bijeen.
Mager mager en hij was al zo mager van zijn eigen.
Als we hem hielpen hadden we schrik om hem pijn te doen.
Je moet zelf beslissen of je bij haar kan gaan of niet een ander moet geen beslissingen in jouw plaats nemen.
In ieder geval wens je veel sterkte en moed.
Garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: D op december 18, 2006, 18:27:37 pm
Hey garou,

dat moet vreselijk geweest zijn voor je om tegen je vader te moeten liegen... en waarom... waarschijnlijk omdat de dokters dit hadden gevraagd...

Nu ligt mijn oma in een kunstmatige coma en de dokters hebben gezegd dat ze niet met zekerheid kunnen zeggen dat ze iemand zou horen. Moest dat wel zo zijn, dan zou ze het zich zeker niet herinneren als ze ontwaakt.
De dokters hebben vandaag gezegd dat ze nog in kritieke toestand is en dat er nu een periode aanbreekt van de grote twijfel. Ofwel komt er verbetering ofwel gaat het bergaf...

Ik hoop dat ze nog een keertje wakker wordt... dan kunnen we samen nog eens een keertje gaan shoppen, gaan eten, naar de film gaan... dat was altijd al zo leuk. Gewoon met ons tweetjes!

Als ze wakker is ga ik er naartoe... nu kan ik het gewoon niet.
D
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: D op december 18, 2006, 18:40:49 pm
Hey Steven,

Het gaat inderdaad ook moeilijk maar ik kan het gewoon niet...

Ik heb trouwens je website bekeken die gelinkt is aan je profiel... Knap werk. Je hebt prachtige dochters!! Ik kreeg de tranen in mijn ogen!!!

D
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: Bostie op december 18, 2006, 18:48:15 pm
Hei D.,

In dat geval kan je inderdaad beter de herinnering aan de mooie tijden ter harte nemen. Zo zal je haar steeds kunnen herinneren hoe ze echt was! Forceren om te gaan kan je inderdaad beter niet doen. Volg je hart en weet dat die mooie herinneringen aan haar je later ook steeds zullen bijblijven. Ze zal het je heus niet kwalijk nemen.
Bij ons hebben ze wel gezegd dat comateuze patiënten je wellicht wel kunnen horen en verstaan maar dit niet meer kenbaar kunnen maken aan de buitenwereld. Vanwaar ze die informatie halen, is me ook steeds een groot (twijfelachtig) vraagteken geweest. Maar ja...

Vele groetjes,
Steven
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op december 18, 2006, 21:47:14 pm
Hallo D,

Ja, ik moest liegen van de doktors.
Liegen tegen mijn vader mijn beste vriend,...
Kheb er dikwijls ruzie met mijn moeder over gehad ik wou hem alles zeggen maar mogt niet.
En nu zit ik hier met héél véél schuldgevoelens.
Dus ik zou zeggen volg je hart en niet je verstand of de andere.
Ik hoop echt voor jou dat het toch nog de goede richting zal uitgaan.
Ciao Garou
Titel: Re:moeilijke tijden
Bericht door: garou op januari 02, 2007, 18:31:44 pm
Hallo iedereen,

Ik wens jullie het allerbeste toe voor 2007 met een lach en een traan.
Denk aan de toekomst en de mooie herinneringen.
En lieve papa ik mis je enorm maar wens je ook een gelukkig jaar en help me door de moeilijke tijden
Garou