Lotgenotenforum

Andere forums => Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving => Topic gestart door: Anke. op januari 07, 2013, 14:52:10 pm

Titel: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op januari 07, 2013, 14:52:10 pm
Hallo,
Ik had nooit gedacht dat kanker me zo dicht ging treffen. Het leek altijd zo wat veraf en je denkt nooit dat kanker iemand dierbaars zal afnemen, tot het echt zover is en je de meest belangrijke persoon in je leven kwijt raakt...
Ik heb een lange tekst geschreven, alles een beetje opgesomd...Het is veel maar het moet even van mijn hart.
Ik ben blij dat er zo'n forum is waarop mensen even hun hart kunnen luchten en kunnen praten want er bestaat zoveel onzekerheid over kanker, en jammer genoeg treft die smerige ziekte zoveel mensen....

Vorig jaar begon mijn mama veel te hoesten en liet zich daarvoor onderzoeken en liet een longfoto maken. In mei van 2012 was er niks te zien. Nu blijkt dat een longfoto niet betrouwbaar is en dat er echter wel al iets zat.
Toen  kreeg ze te horen dat ze nog niet in stadium 1 zat van een rokerslong. Als ze veel zou sporten, gezonder at en vooral zou stoppen met roken kon ze het proces van een rokerslong wl vertragen. Dus gingen we iedere donderdag, mijn mama en mijn broer en ik (met mijn vriend en de vriend van mijn broer) en af en toe met mijn tante gaan zwemmen. Mama deed het op haar gemak maar boekte iedere week vooruitgang en kon steeds meer lengtes zwemmen.
Ze kreeg puffers en ging naar de kinesist om weer te leren ademhalen, omdat ze pijn had bij het ademhalen. Dan in juli denk ik, ik weet het niet precies zeker hoorde ze dat ze plots in stadium 3 zat van een rokerslong. Ze ging van niet eens in stadium 1 plots naar 3.
Ze nam haar medicatie en sportte maar ze voelde dat het niet beter werd. Maar de huisdokter zei dat het door de stress kwam.
Uiteindelijk besloot mama op aanraden van een vriendin, op zoek te gaan naar een longspecialist. Zo ging ze op 10 oktober naar Sint lucas Gent. Daar raadde de specialist haar aan om een scan te nemen, maar dat heeft ze toen niet gedaan.
Dan is ze midden oktober van medicatie verandert, ze kreeg andere puffers. Toen is het plots allemaal zeer snel gegaan.. Plots zwelde haar nek, gezicht en armen op. Ze was ongerust en ging terug naar de specialist. Op 26 oktober hebben ze een scan genomen.
Mama heeft zelf die uitslag nooit gezien, gelukkig maar. Want mijn broer en ik hebben hem achteraf gezien en er zat een tumor, een tennisbal, in het midden van haar longen.
Op 31 oktober moest ze naar het ziekenhuis voor een biopsie. Die dag was het mijn broer zijn 29ste verjaardag.  Mama vertelde me steeds dat ze kliertjes had op haar longen, ze gingen die woensdag weghalen en de 1e november mocht ze al naar huis. Ze zei me dat het niks ergs was, het zou goedkomen.
Mama was 1 november thuis maar ze werd niet goed en moest vrijdag 2e terug binnen.
Zaterdag 3 november gingen we met gans de familie op bezoek bij mama. Die dag zal ik nooit vergeten.. Mama vertelde mijn broer en mij dat ze chemo moest hebben.
Ze hadden het haar al op 31 oktober gezegd, maar ze wou het niet zeggen toen omdat mijn broer jarig was en voor mama zijn verjaardag heel speciaal. Ze had het wel aan vriendinnen gezegd, ook aan mijn tante, nonkel en papa. Maar ze kon het ons niet alleen zeggen. Ze zat meer in met ons verdriet dan met zichzelf.
Ik was enorm geschrokken. Dit had ik niet zien aankomen. Maar mama nam de woorden ‘longkanker’ nooit in de mond. We gingen er allemaal voor gaan!
Die avond, toen ik naar huis ging vertelde mijn tante dat het echt slecht was. 90% konden ze wegkrijgen, maar 10% was heel agressief en zou steeds terugkomen.
Je hele wereld stort in als je dat hoort. Ik begreep het niet goed..Wil dat nu zeggen dat mama er niet meer doorkomt?  Gaat ze maar een paar jaar hebben?
Ik heb zo hard geweend. Ik kon toch niet zonder mama leven? Dat mocht niet gebeuren! Ik ben nog maar 21, ik heb mijn mama toch nog nodig!
De dagen erna was mama positief en ging ze vechten.
Maandag 5/11 hoorden we dat ze geen uitzaaiingen had, het gezwel was klein (zo vertelde hij dat—achteraf was dat om mama hoop te geven) en ze gingen er tegenaan gaan!
Mama had hoop en ze ging zich niet laten doen.
Woensdag 7/11 moest ze geopereerd worden om een stent te plaatsen. Voor de medicatie toe te dienen en het vocht weg te nemen. Want mama had water in haar armen, vingers, nek..Toen ik haar 3/11 zag, had mama geen nek meer.. Haar gezicht en nek waren zo opgezwollen.
Die woensdag had ze weer een normaal gezicht en zag je de vormen weer. Mama vertelde dat ze de volgende week al naar huis mocht. We lachten en mama was zo fier dat ze weer zichzelf had kunnen wassen (de week daarvoor kon ze dat niet meer door het vocht en omdat ze geen kracht had).
Ik gaf haar een zoen en zei tot vanavond!
Die avond kwam ik in het ziekenhuis en kreeg ik het ergste nieuws te horen. Mama was niet wakker geworden. Ze was in shock gegaan.

Ik begreep het niet. Ik heb haar 3 uur geleden nog gezien? Ze lachte, we maakten grapjes. Ze zag er zo goed uit! En plots valt de wereld van onder je voeten weg.
Mama is er niet meer.
Achteraf hebben we nog met de specialist gesproken. Die donderdag 8/11 zouden ze de echte diagnose kennen en verteld hebben. Blijkbaar had mama niet kleincellige longkanker. Ze zou chemo van 36u moeten hebben en daarboven nog eens straling. De tumor zat rond haar organen en ze zou haar slokdarm kapot maken. Door de behandeling zou ze niet meer kunnen slikken, praten, al haar haar kwijt..Ze zou zoveel pijn gehad hebben.
Mijn broer en ik hebben slechts 4 dagen geweten dat mama ziek was. En dan plots is ze er niet meer. De klap van het horen dat ze kanker heeft was vreselijk. Je denkt nooit dat het je zo dichtbij zal treffen.
Het is zo een vreselijke ziekte! Het werd ontdekt als het al te laat was. De dokter gaf mama met chemo nog max 13 maanden, zonder behandeling zou het weken geweest zijn.
Ik mis haar zo! Maar ben dankbaar dat ze de chemo en bestralingen niet heeft moeten hebben, zo heeft ze niet moeten afzien..
Mijn mama was nog maar 49 jaar en ze had zo’n groot hart. Alles deed ze voor mij en mijn broer.  We telefooneerden iedere dag. Iedere dag was ze bezig met haar kindjes en ze wou altijd het beste voor ons.  Mama was ook eigenlijk een beetje mama en papa. Ik heb wel een papa, maar die heeft ons niet opgevoed; ik bezoek hem een keer om de week..Mama was echt alles..
Dit jaar heb ik mijn 22e verjaardag zonder mama moeten vieren. Het doet zoveel pijn haar te moeten missen. Ik zou haar zo graag nog eens zien en haar een dikke zoen geven, een knuffel en haar nooit meer loslaten!!!
Een ganse boterham heb ik geschreven, sorry! Maar ik moest mijn verhaal even kwijt.
Dankje
xxx
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: summer36 op januari 07, 2013, 15:16:36 pm
Beste anke,ik zit  hier echt met tranen in de ogen.Tuurlijk heb jij je mama nog zo hard nodig meisje.het is allemaal zo oneerlijk hé,die rotziekte.Ik hoop dat je steun kan vinden bij je broer,dat jullie je verdriet kunnen delen.Want het zal tijd vragen om dit te aanvaarden,te plaatsen ,laat staan te verwerken.Tijd veel tijd.Je mama heeft gedaan wat ze eigenlijk altijd heeft gedaan,zorgen voor jullie,jullie niet ongerust maken.Jullie op de eerste plaats,zij zou wel eens later komen.Ik ben er zeker van dat jullie mama jullie heel dankbaar is voor alles wat jullie voor haar hebben gedaan.en dat ze van ergens hierboven een oogje in het zeil houd.Ik wens jullie heel veel sterkte,dikke knuffel,indian
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op januari 07, 2013, 16:30:54 pm
Dankje voor je reactie, het doet me altijd goed als ik erover kan praten of schrijven.
Niemand zou zijn mama mogen verliezen en het doet pijn op welke leeftijd dan ook.
Maar gelukkig is mijn vriend een heel grote steun voor mij. Mijn broer is er ook, maar hij houd zich sterk voor mij ookal weet ik dat het voor hem ook vreselijk moeilijk is.
Soms hoor ik zo'n liedje op de radio dat ze graag hoorde, en dan denk ik 'kijk dat is mama die eens laat weten dat ze er is'..Het was zo eens dat ik naar haar oorbelletjes keek en dacht aan haar en net op dat moment speelden ze een van haar lievelingsliedjes..echt vreemd, geen toeval denk ik.
Ik houd me sterk met de gedachte dat ze wel bij mij is en zo laat tonen dat ze er is.
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: witte vlinder op januari 07, 2013, 18:51:58 pm
hoi Anke,

ook ik heb hier met tranen in de ogen gelezen
verschrikkelijk en inderdaad veel té jong om je mama te verliezen, maar het lot kan zo hard zijn hé

ben er zeker van dat het geen toeval is dat als je naar haar oorbellen kijkt, dat ze dan juist haar lievelingsliedje op de radio spelen
ze houdt je van hierboven in het oog, als je 's avonds een ster extra ziet fonkelen, wees dan maar zeker dat dat jouw lieve mama is
je hebt nu een lieve beschermengel, ook leeft ze verder in je hart
ze zal altijd dicht bij jou zijn, in jouw hartje

ook nu met die feestdagen en zo zal je het wel héél moeilijk hebben gehad
je moet zonder haar door en leren aanvaarden dat ze er niet meer is
en dat is zo verdomd moeilijk, heeft veel tijd nodig
ik heb mijn broer vorig jaar 13 november verloren
verongelukt op zijn werk, kan het ook nog altijd niet bevatten
ik wens je nog héél véél sterkte toe en dikke troostknuffels om je verdriet een plaats te kunnen geven
xxx Sabine
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op januari 07, 2013, 23:10:34 pm
Ik denk dat iedere leeftijd erg is..Maar hetgene ik het meest jammere vind is dat ze nooit haar kleinkindjes gaat zien. Ze keek daar zo naar uit en dan zou ik tegen mijn kindjes zeggen "kom we gaan naar oma ". Maar ze heeft geen pijn nu en daar denk ik aan als ik het moeilijk heb.

Ik vind het erg te horen dat je je broer bent verloren. Het is zo moeilijk te verwoorden wat er in je omgaat als je zo iemand dierbaar verliest..
Of je het nu op voorhand weet, of heel plots het blijft vreselijk moeilijk.
Bij mama wisten we dat het niet goed was, maar niet dat het zo rap zou gaan..Maar dan denk ik soms van het is beter zo, want hoe kan je afscheid nemen als je weet dat ze er op die ene dag niet meer gaat zijn. Ik zou niet meer wegwillen gaan, ik zou niet kunnen los laten.
Toch hoe je het draait of keert, het blijft voor iedereen oneerlijk om de persoon waar je van houdt te verliezen.
Je ziet dat voor de mensen rond je de wereld voortgaat, maar jij zit daar met al dat verdriet. En diegene met wie je alles kon delen en met wie je het liefste zou willen praten is er niet meer.

Bedankt om te luisteren & een warme knuffel!
xxx
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: witte vlinder op januari 08, 2013, 08:04:07 am
hoi Anke,

graag gedaan, ik weet voor een stuk wat jij nu meemaakt
een mama is natuurlijk nog korterbij als een broer, maar toch, het blijft een vreselijk gemis
daar heb ik soms ook moeite mee, de wereld rondom mij draait gewoon verder, wat wel normaal is
maar ik blijf hier zitten met mijn verdriet
het was mijn lievelingsbroer, heb altijd veel aan hem gehad, is 4 jaar ouder dan ik
als kind veel van hem geleerd, nu merk ik dat ik best veel op hem gelijk van karakter
en dat is een vorm van troost
moeilijke dagen, moeilijke momenten
maar soms ook denken aan mooie herinneringen
en die moet je koesteren
veel sterkte nog
xxx Sabine
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: summer36 op januari 08, 2013, 15:06:48 pm
hey Anke,ik ben er zeker van dat dit inderdaad tekentjes zijn van je lieve mama.Ik wilde hier nog niets over neerschrijven omdat niet iedereen hier open voor staat of hier klaar voor is.En al blijft het natuurlijk een enorm verlies om je lieve mama te moeten missen,toch ben ik ervan overtuigd dat ze nog steeds bij jou,bij jullie is,zij het dan in een niet aardse vorm.Het is gewoon niet mogelijk dat iemand,die je zo graag ziet en die jou ook zo bemint zomaar weg is en dat alles gedaan is.Ook al is je mama niet meer aards bij jou,ook al kan ze niet meer woordelijk een antwoord geven op je vele vragen,toch is ze nog bij jou.In je talrijke mooie herinneringen,in je eewige liefde voor haar.Ik ben er dan ook zeker van dat je mama van ergens hierboven waakt over je,en dat ze je via deze kleine dingetjes wil zeggen dat alles oké is met haar.Dat ze geen pijn meer heeft,dat ze dankbaar is voor alles wat je hebt gedaan voor haar,dat je er altijd was voor haar.Koester die kleine momentjes in je hart,ze zullen je troost en een beetje kracht geven,sterkte,indian
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: witte vlinder op januari 08, 2013, 15:37:10 pm
ben het helemaal eens met Indian
tijdens mijn bestralingen zie ik soms mijn broer voor me
hij kijkt dan bemoedigend toe, niet iedereen staat hier voor open
maar ben er zeker van dat hij over me waakt nu
en je lieve mama over jou
sterkte
xxx Sabine
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: summer36 op januari 09, 2013, 15:07:16 pm
Ja,sabine en anke,daar ben ik ook rotsvast van overtuigd.Leven stopt niet zomaar,maar gaat over in een andere vorm.Veel sterkte allebei,knuffel,indian
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Djamila op januari 17, 2013, 20:14:54 pm
Anke,

Ik wens je veel sterkte toe en ik weet hoe moeilijk het kan zijn hoor dus van mij krijg je alvast een dikke knuffel.

Groetjes
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op januari 19, 2013, 16:52:07 pm
Dank voor jullie lieve woorden!
Vorige week ben ik aan mijn examens begonnen. Ik zit in de Master (hopelijk laatste jaar hogeschool.)
Het is weer zo moeilijk nu. Ik ging maandag naar huis en het eerste wat ik wou doen, was mama bellen om te zeggen hoe het ging!
Ik zat weer heel diep..Verdomme toch waarom kan ik haar niet bellen!
Maar woensdag liep ik dan te voet naar school, en overal lag sneeuw, maar de zon scheen zo mooi. Ik keek naast me en het was net alsof mama naast me liep en ik wat met haar kon praten.
Ze heeft al veel voor me geduimd, want tot nu toe zijn de examens wel redelijk gegaan.
Het is moeilijk nu, maar toen ik mama die laatste keer zag, die woensdagmiddag..
Ze vroeg me dat ik moest beloven dat ik er dit jaar door zou zijn, dat ik zou slagen. Dat wou ze zo graag, ze zei dat met tranen in haar ogen.
Als ik het lastig heb, denk ik daaraan terug. Mama wil zo graag dat ik mijn diploma haal en ik hoop zo hard dat ik haar fier kan maken!
Die laatste middag toonde ze me ook een smsje van mijn vriend, hij had haar iets heel liefs gestuurd en ze was daar zo blij mee!
Ik wist niet dat hij dat had gestuurd en ik zei, oh amaai zo lief. En zij ja, echt dat hij zo aan me denkt!
Ze vroeg toen ook nog naar Lander(mijn vriend) zijn ouders. Zijn ouders moesten in het begin niks van mij weten en er was nogal ruzie maar dit is zo'n 2 jaar terug goed, maar mijn mama en zijn ouders zouden nooit vrienden worden dat was duidelijk..
Maar die middag vroeg ze hoe zij reageerden en ik zei dat ze er waren voor me en dat ze mama veel sterkte wensten..
Alles wat ze zei die middag, leek achteraf zoveel te betekenen..
.Het was alsof ze iets voelde en ze zeker wou weten dat ik in goede handen zou zijn ..De belangrijkste dingen heeft ze me nog gevraagd.

Sommige dagen, zoals nu als het zo koud is buiten, van ja moest mama nu zo ziek zijn, zou ze niet buiten mogen en zouden we hele tijd binnenzitten bij haar en zou ik bij haar blijven studeren.
Dan lijkt het alsof ze er wel nog is. Dan lijk ik het niet te beseffen en dan andere dagen weer wel..Het wisselt.
Maar ik heb besloten om in februari eens naar een psycholoog te gaan. Het is moeilijk om hier mee om te gaan en ookal heb ik veel steun en kan ik terecht bij mijn vriend waar ik samen mee woon..Voor hem is het ook moeilijk en ik denk dat het goed is om eens met iemand die hiermee om kan te praten.


Nog veel groetjes!
xxx
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Jet op januari 19, 2013, 17:45:21 pm
Hoi Anke,

Het gaat je vast lukken om de benodigde examens te halen.
En ja, je moeder zal ook daar trots op zijn.. vanwaar ze is en jou volgt..
Je kunt niet fysiek bellen of contacten..echter in je gedachten doe je dat al meer dan dat je zelfs soms weet..
Fijn, en belangrijk. Niet alles is altijd in woorden te vangen..
 Ik begrijp je gevoel, het machteloze, 't verdriet wat daardoor er is.
Maar ook de nood aan moederlijke liefde,  die bevestiging, 't klankbord, de goedkeuring, de raad, het advies of zomaar aan alle spontane acties en onverwachtse moeder dochter dingen wat er niet meer hetzelfde is..
Met mijn dochter heb ik een goed en fijn contact. Kunnen samen ook veel bepraten en elkaar soms gewoon ook bijsturen als het nodig mocht zijn , zonder teveel te willen of te ver te gaan ..
En dat is mij ook heel dierbaar en waardevol, dat is bij jou, te snel onvoorbereid weggeveegd doordat jouw mamma zo vroeg overleed in je leven.

Lieverd rouwen, daar staat geen tijd voor en er is ook geen voorschrift voor hoe dat moet of zal gaan.
Dat is ook zo verdomde moeilijk...

Toch vind ik je dapper en moedig om er zo mee om te gaan , het open te schrijven .. daar is ook lef voor nodig.
Die openheid en lef.. gaan jou blijven helpen..

Je moeder zal trots zijn op wat je bent, wordt, gaat doen  en kunt!
Enne, ik ook..  haar opvoeding en liefde brengen jou, waar je wil zijn of komen in je verdere leven!
Blijf naar dat gevoel en  je intuïtie luisteren..

Veel liefs en goeds toegewenst, met een dikke knuffel..

Jet :-*
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: little fighter op februari 15, 2013, 09:13:29 am
Hoi Anke,

Ik ben Soetkin, ik ben ook 22 en net als jij heeft mijn mama ongeneeslijke longkanker...

Ik moest zo huilen met je tekstje, ik weet dat er sowieso geen woorden zijn voor wat je nu doormaakt en ik hoop dat jij en je broer veel steun aan mekaar hebben in deze moeilijke periode! Wat hier wordt gezegd over tijd en veel tijd nodig hebben om deze wonden een beetje te laten helen klopt volledig denk ik, zolang je maar niet in je verdriet verdrinkt en na een tijdje meer en meer gelukkig bent om de momenten die jullie wel samen gehad hebben, en minder en minder verdriet te hebben om de momenten die jullie niet samen zullen hebben...

Ik ken mijn echte papa ook niet, en heb wel een stiefpapa sinds mijn 10 ofzo, maar ik begrijp je angst en gevoelens volledig... Ik ben ook echt nog niet klaar om mijn mama af te geven, ik moet nog kindjes krijgen, en een huis kopen en zoveel dingen waar ik mamahulp voor nodig heb...

Nogmaals er zijn geen woorden die hier troost kunnen bieden maar ik wens je echt het allerallerbeste toe, en ik hoop dat het je lukt om al deze onverdiende oneerlijke gebeurtenissen en emoties een plaats te geven, dit wens ik niemand toe!

Als je wil praten of wat dan ook mag je me altijd een mailtje sturen als je wil!
vb.soetkin@gmail.com

Veel dikke knuffels!!
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op februari 20, 2013, 17:00:06 pm
Hallo,

Ik heb ondertussen mijn punten gehad. Heb maar 1 buis van de 7 vakken (een 8, en dat kan ik ophalen omdat we 3 buispunten krijgen, dus als ik voor de rest in het tweede semester slaag heb ik hopelijk geen herexamens). De rest van de punten waren ook goed en zelf beter dan ik al heb kunnen krijgen, een 14 voor een mondeling examen. Ik had nooit gedacht dat ik het allemaal zou aankunnen. Maar ik heb geleerd dat ik sterk ben en kan zijn en omdat ik mama beloofd had dat ik zou slagen, heb ik ook mijn uiterste best gedaan! Zonder mama's steun zou me dit niet gelukt zijn. Ik voelde haar aanwezigheid bij me, ze was er iedere keer. Ik dacht nog van ja 'ik moet nu echt veel geluk hebben en een goede vraag trekken' en ik had dan een super goede vraag..Dan denk ik, ja mama heeft van daarboven goed geduimd voor mij! Ze heeft meegekeken en me geholpen.

Tijdens de examens en de drukte van al het schoolwerk, probeerde ik alles zo weg te duwen. Alles wat gebeurt was in een doos, wegstoppen en we doen gewoon door. Er is niets gebeurt, mama is er nog! Maar een dag later krijg je dan dubbelhard een klop omdat je weer alles beseft..
Ik ben dan eens met een psycholoog gaan praten en die zei dat het heel normaal was, ik moest er doorheen maar ik wou leren om het te aanvaarden. Het wegduwen was niet goed voor me. Ik voel dat ik het nu min of meer wel besef maar het verandert niets aan het feit dat ik mama zo verdomd hard mis. Die onvoorwaardelijke liefde, die knuffels...Alles.

Maar iedere keer de zon schijnt, denk ik 'ja dit is mama, ze is gelukkig'. Ik moet door doen en proberen doen wat ik graag doe om me beter te doen voelen. Zo ben ik beginnen oorbelletjes te maken, ik ben creatief bezig zo en ik voel dat het me goed doet.
Het is een lange weg en sommige dagen zijn moeilijker dan andere.
Maar ik voel mama dicht bij me en ik weet dat ze het er goed heeft!
Tuurlijk zou ik haar hier willen, maar ik wil niet dat ze pijn heeft.
Ik droomde onlangs, ik was broodjes aan het bestellen in een zaak..Iets wat totaal niets met mijn mama te maken heeft en plots stond ze daar ..Mama zag er zo mooi en goed uit. Ze glimlachte zo mooi naar me maar ze zei niks wat me erg verdrietig maakte.
Maar toen ik opstond, wist ik dat mama me had willen tonen dat ze het nu goed heeft, ze heeft geen pijn.
Ik hoop haar nog veel tegen te komen in mijn dromen en wie weet kan ze later wel praten..
Het lijkt vreemd, maar dit geeft me veel kracht.
Mama is gans haar leven zo sterk geweest en gans haar leven zorgde ze voor iedereen. Ik wil nu doorzetten en sterk zijn om haar voorbeeld te volgen. Ze heeft me veel geleerd en doorzetten en blijven kijken naar de positieve dingen, dat ze zei altijd.
Daarom dat ik nu doordoe en ik hoop dat ze daarboven fier is!

Ps Soetkin, ik heb je een mailtje gestuurd. Ik kreeg kippenvel toen ik dit las, de gelijkenissen. We zijn alletwee te jong om onze mamas te verliezen!
Ik hoop dat je nog mooie momenten mag hebben met je mama en heel veel sterkte!! Maar weet dat onze mama's sterk zijn en dat ze al hun liefde en kracht doorgeven aan ons. Ze blijven voor ons zorgen, ookal zien we ze niet meer.

Groetjes & knuffels!


Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op februari 26, 2013, 10:18:20 am
Pfft vorige week was ik zo positief en nu heb ik echt mijn klop gekregen :(
Ik ging zondag, samen met mijn broer, naar morres meubelen (hij verhuist binnenkort want hij heeft een huis gekocht, dat heeft mama wel nog gezien-gelukkig!) en toen ik in de auto zat, besefte ik plots dat het echt gedaan was. Ik ga mama nooit meer zien.
Alles was zo rap gegaan, allemaal zo onrealistisch..Daarna heb je zoveel aan je hoofd en je doet door.
Ik moest dan onder ogen zien en dat ging wel, maar ik besefte het nog niet.
Nu wel en verdomme dat doet weer zoveel pijn! Ik wil haar gewoon zien en vastpakken! Haar lach zien, op stap gaan, samen gezellig met de familie bij haar gaan eten...
De voorbije dagen zijn heel moeilijk,, nu ook weer..Tis met ups en downs.
En ik ging net in de badkamer en ze speelde "dancing in the dark", 1 van mamas lievelingsliedjes (wat de ook op haar dienst hebben gespeeld)..Heb het al sinds december niet meer gehoord..Mama laat zich precies weer eens horen..
Ik zou zo graag de klok terug draaien en nooit mama laten gaan en bij haar blijven :(
En dan word ik zo onnozel van die mensen die over de domste dingen zagen..Ik zou echt alles geven om met hun te ruilen, zolang ik mama maar terug zou hebben :(
xxx
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Christelke op februari 26, 2013, 11:13:41 am
Dag Anke,

Mijn papa is ondertussen drie maanden overleden, en het wordt voor mij persoonlijk elke dag moeilijker en moeilijker.  Ik sta ermee op, en ik ga ermee slapen. 
Het is inderdaad allemaal heel erg zwaar.  Ik ben er zelf letterlijk ziek van, en krijg het ene probleem met mijn gezondheid na het andere.  Kan mij ook totaal niet meer ontspannen...
Ben momenteel aan het werk, maar de tranen rollen alweer over mijn wangen.
Ik heb in het weekend besloten om mij te laten helpen door een psycholoog, want ik ga er zelf aan onderdoor.  Mijn ouders, mijn broer en mijn vriend zijn enorm bezorgd om mij; dit wil ik niet, want ze hebben zelf heel veel verdriet om mijn papa.  Gisteren heb ik dan gebeld om een afspraak te maken, blijkt dat er een wachttijd is van meer dan een maand  :-\

Het is allemaal zo onwezenlijk.  Ik zou mijn papa ook zo graag terugwillen.  Soms denk ik: konden we nog maar één keertje met elkaar praten, maar ik weet dat ik daar ook geen genoegen mee zou nemen.  Ik wil hem gewoon terug, en dat zal nooit meer gebeuren  :'(  Eén van de belangrijkste personen in mijn leven, die ik zo graag zag, is gewoon weggerukt na die smerige ziekte, net zoals bij jou.  Ik vraag me dikwijls af hoe je zoiets verwerkt, en of het nog wel ooit beter wordt...

Papa geeft ook tekens, maar ik ben momenteel precies veel te erg in de war om ze te herkennen.  Mijn mama en broer herkennen ze wel.  Ik hoop dat dat voor mij ook nog komt.  Kort na papa's overlijden zijn we naar iemand geweest die contact met hem gemaakt heeft, en daar hebben we wel veel voldoening uit gehaald.

Mensen kunnen inderdaad onnozele opmerkingen maken.  Ik probeer me dat niet aan te trekken, maar automatisch doe je dit toch, waardoor je nog meer in de put zit...

Groetjes,
Christel
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: witte vlinder op februari 26, 2013, 16:01:05 pm
hoi Anke,

ik kom je even een lieve ondersteunende knuffel brengen
ik begrijp zo goed hoe jij voelt, ik heb die zelfde gevoelens naar mijn broer toe
hij is nu 3 maanden en half dood en kan nog steeds niet aanvaarden dat ik hem nooit meer zal zien
ik mag morgen met een psychologe gaan praten
dit heeft veel tijd nodig, om te verwerken, maar ik kan het alleen niet aan
samen met mijn ziekte is me dat net té veel
en ja ik word soms ook onnozel van mensen die van die opmerkingen maken
of mensen waar je totaal niets meer van hoort

Christel ook voor jou een ondersteunende knuffel
ik weet hoe goed dat kan doen
dikke kus voor beiden
xxx Sabine
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op februari 28, 2013, 14:30:18 pm
Dank je voor de knuffels, het is fijn om te weten dat ik hier altijd eens mijn hart kan luchten en dat ik met mensen kan praten die hetzelfde meemaken. Voor iedereen is het anders maar mensen die iemand hebben verloren weten waarover je praat en de anderen proberen je op te beuren..
Ik heb zo een vriendin , diegene die zaagt over de domste dingen en dan tegen mij zegt 'ik ben depressief want ik heb 4 herexamens...Ik heb hele avond geweend..' Dan denk ik, godverdomme seg!! Ik zou alles doen om met jou te ruilen! Ik zou echt alles geven om mama terug te hebben!
En dan zegt die vriendin ook soms 'Kop op, het komt wel goed'..Wat kan jij dat nu weten, jij hebt dit nog nooit meegemaakt, niets in je leven meegemaakt...Gelukkig zijn er dan nog andere mensen maar toch.
Ik vond onlangs een quote die ik zo toepasselijk vond

“When someone you love dies, and you're not expecting it, you don't lose her all at once; you lose her in pieces over a long time—the way the mail stops coming, and her scent fades from the pillows and even from the clothes in her closet and drawers. Gradually, you accumulate the parts of her that are gone. Just when the day comes—when there's a particular missing part that overwhelms you with the feeling that she's gone, forever—there comes another day, and another specifically missing part.”
― John Irving, A Prayer for Owen Meany

Dat gevoel heb ik ook, voor mij is mama er nog steeds..De ene dag gaat het goed, we doen ons best voor mama, zo wil ze het en dan de andere dag is het van 'ja ik wil hier helemaal niet zijn zonder mama, ik ga nooit nog dat geluk hebben..Ik mis haar zo. ' Normaal gezien belde mama iedere dag en als ik dan vrijdag van school kwam, belde ze ook rap eens en zei ze altijd dolgelukkig "tis weekend, tis weekend, joepie!"..Thuiskomen en die telefoon niet meer horen, iets stom he maar zulke dingen doen zoveel pijn en dan denk je ja godverdomme..Waarom belt ze toch niet..Waarom moest dit nu alleùaam gebeuren?

Ik ben eens naar een psycholoog geweest en dan alles wat uitgelegd. Hij vertelde dan dat we met de familie meer moesten onze gevoelens uiten..Omdat ik soms voel dat mijn broer verdrietig is en dan wil ik niets zeggen over mama omdat ik hem ook niet meer verdriet wil aandoen. Maar hij zei dus dat we dat beter wel zouden doen, en dat probeer ik nu.
Daarnaast zei hij ook, dat ik mocht langsgaan als ik het echt moeilijk had, maar dat hij zelf geen nieuwe afspraak zou maken omdat het iets is waar je door moet. De slechte dagen, wenen, boos zijn..Het is normaal dat je je slecht voelt en hij wou het niet 'problematisch' maken, dat vond ik wel goed. Ik moet mijn verdriet niet wegsteken en jullie ook niet. Het komt op en het moet er ook uit..


Nog vele groetjes & bedankt voor het luisteren!
Dikke knuffel! xxx
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: witte vlinder op februari 28, 2013, 18:32:46 pm
Hoi Anke,

mensen die hetzelfde hebben meegemaakt begrijpen jou al met een half woord
je gaat nog naar school maak ik uit, dus ben je nog jong
moet verschrikkelijk zijn op jonge leeftijd je mama te verliezen, een broer is erg, maar een mama is nog erger
nu ik voor de 2de maal kanker het zie ik ook dikwijls de angst in mijn dochter haar ogen, ze word 18 dit jaar
angst om mij te verliezen
op haar vraag laat ik mij nu testen op erfelijkheid
kom hier gerust langs, als je even wilt praten over je verdriet
je mag me ook mailen als je wilt
dikke knuffel
Sabine
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Fifi op maart 05, 2013, 01:00:32 am
Anke, voor zover ik kan zien ben je nog erg jong - ik lever op het ogenblik een strijd met ons mama: longkanker, ik weet op het ogenblik van typen niet of ze morgen nog de moed vindt om verder te vechten. Wat ik maar wil zeggen: ik ben 44, mijn mama is jong, we schelen maar 20 jaar. Maar als ik je kan helpen, dan graag. Ik probeer me voor te bereiden op wat onherroepelijk komende is, ik loop panisch rond op zoek naar oplossingen. Maar ik besef goed genoeg dat er geen oplossingen zijn in dit deel van het verhaal. Mekaar helpen, dat is misschien een oplossing. Laat me maar weten, ik ga een helse tijd tegemoet en jij hebt die voor een deel al afgelegd dus ondanks het feit dat je quasi 20 jaar jonger bent dan ik, ben je toch ouder. Ya know what I mean. Sterkte voor ons allemaal. Fifi.
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Anke. op maart 08, 2013, 11:32:15 am
Ja de voorbije twee weken zijn toch weer moeilijk geweest. Het besef dringt stilaan door en daar is geen ontkomen aan.
Ik heb ook vreemde dromen gehad, mama die zich iets had aangedaan; Dan mama die nog heel gezond was en ik moest dan zeggen dat ze zoveel tijd nog had..& eentje waarin mama en ik boos waren op de huisarts omdat die zolang alles op de stress stak..
Vervelend hoor, zo'n nare droom kan je ganse dag verpesten.
Of papa die zei dat de mensen in mamas huis aan het werken waren, maar dat haar naam nog op de bel hing..Dan begin je na te denken van ja mama woont er niet meer omdat dit allemaal is gebeurt en dan is het weer 'juist ja, dit is allemaal echt gebeurt'..
Verdomd lastig hoor. En dan rekende ik op de steun van mijn tante , maar die is te druk met bingo en schilderen bij andere mensen dan eens langs te gaan bij haar nichtje/ metekind.
Gelukkig is er een vriendin van mama waar ik bij terecht kan en waar ik altijd mijn hart kan luchten.
Ik dacht dat ik misschien wat zou opbeuren eens het mooi weer werd maar dan is het enige waar ik aan denk " ik zou nu toch het liefst met mama hier zijn".
Het is een lange, pijnlijke weg maar de gedachte aan mama en alles wat ze ons heeft geleerd, zorgt ervoor dat ik doordoe.
Ze is altijd een sterke vrouw geweest, heeft ons goed opgevoed en geeft me kracht om door te doen.
Vele groetjes & sterkte!!
xxx
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: gast op maart 12, 2013, 21:44:56 pm
Amai Anke,

jij hebt dat hier allemaal knap neergeschreven!
En dat lucht idd op en moet je blijven doen.. Ikzelf ben 29 heb 3 kindjes.. 5j. 4j & 2,5j. mijn mama stierf 2 jaar geleden aan een langdurige strijd tegen kanker..
Zoveel herkenbare gevoelens heb ik gelezen. Het is idd zoals je zegt een ver-van-je-bed-show om het zo maar uit te drukken.. Maar als het dan plots dichtbij komt, besef je pas hoeveel pijn het doet.
Echt hard!!! Ook ik heb geen contact meer met mijn vader.. Maar heb wel een schat van een stiefvader.. Hij is er steeds weer..
Maar ook ik voel me, net als jij, alleen op de wereld. Er is echt een stuk van mijn hart sinds mama's dood en ik moet het zien te redden met de andere helft.

Hou je goed meid xxxx

dikke knuffel
van mij!!
Tine
Titel: Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: MLMV op juni 28, 2013, 10:33:49 am
Dag Anke,

Jouw verhaal komt ook mij zo bekend voor, zelfs vele details.
Mijn mama is gestorven toen ik 17 was aan een 6 jaar lange hevige strijd. Het is verschrikkelijk hard en traumatiserend als je zoiets moet meemaken aan een wat op zich al geen gemakkelijke leeftijd is... Ik hoor soms van mensen dat een ouder verliezen verschrikkelijk moeilijk is op welke leeftijd ook.
Ik heb een hele heftige periode meegemaakt. Mijn pa was kapot van verdriet en wist waarschijnlijk niet echt hoe hij zijn 4 kinderen moest opvangen na zo'n verlies, hij kon er zelf niet echt mee om. Na 2 of 3 jaar waren de 2 broers en zus gaan samenwonen en bleven wij achter in het ouderlijke huis. We hebben allemaal ons verdriet op ons eigen verwerkt, nooit echt met elkaar maar in feite meer tegen elkaar. Vele ruzies onderling :-\, enerzijds denk ik dat het door de vele frustraties en kwaadheid, onrecht kwam en we het ergens op elkaar hebben afgereageerd.
Ik ben blij te lezen dat je op goede weg bent ivm jouw studies. Mama zei me altijd dat ze een blindelings vertrouwen had dat ik het goed zou doen op school. Ze steunde mij zonder veel woorden maar na haar dood heb ik gefaald op dat vlak. Ik heb mijn grote klop gehad toen ik in mijn eerste jaar zat in de hogeschool en het is nooit meer goed gekomen met de studie. Ik heb in mijn loopbaan altijd de gevolgen daaraan gevoeld en het schuldgevoel dat ik mama daarin heb teleurgesteld vreet nog altijd aan mij.
Anke, ik weet welke rotperiode je doormaakt. Je draagt voor de rest van jouw leven een grote gemis en verdriet met jou mee. Ik kan je niet vertellen dat het ooit zal weggaan want dat doet het niet... Er gaat nooit geen dag voorbij dat mama niet in mijn gedachten komt. Maar nu voel ik wel een warmte en dankbaarheid en veel liefde. Ze heeft, net zoals jouw moeder, haar strijd hard gestreden voor ons, haar kinderen... omdat wij de reden waren van haar bestaan.
Het vreemde is... toen mama pas gestorven was kreeg ik een heel rare droom, het was precies echt. Ik kwam thuis en mama zat in de zetel en ze zei dat alles ok was. Het was zo raar! er hing een vreemde rust en opluchting en ik voelde die ook echt. Ik heb die droom doorheen de jaren verschillende keren teruggekregen. Soms speelde hij zich af in het ziekenhuis maar de boodschap was telkens hetzelfde: alles is ok...
Uiteindelijk ben ik nu (31j) getrouwd, heb een dochtertje van 2,5 en zwanger. Maar enkele maanden geleden is het noodlot nogmaals toegeslagen. Mijn vader is dit jaar in april gestorven. Ook aan kanker, na een strijd van ook ongeveer 6 jaar. Mijn vader is het verlies van mama eigenlijk nooit te boven gekomen. Ik ben altijd, ook later met mijn man, in het ouderlijk huis blijven wonen. De laatste 3, 4 jaar kregen papa en ik een heel goede band met elkaar, 2 handen op 1 buik. Met de geboorte van zijn eerste kleinkind zag je al terug wat blijdschap op zijn gezicht. Nadat mijn dochter werd geboren (5de kleinkind) kwam er in het ouderlijke huis weer leven, klein leven. Hij fleurde dan volledig op.
Nu moeten we verder zonder ouders. Het rare is dat ik geen dromen heb gehad van mijn vader maar wel mijn droom met mama, het is precies ofdat ze mij komt zeggen dat alles ok is, ze zijn terug samen en het gaat hen goed.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit het einde niet is en we hen terug zullen zien. Ik heb sinds haar dood al een moment of 2 beleefd dat ik echt haar naast mij voel. Heel raar.
Ik heb nu veel aan de band met mijn dochter.
Anke, er zijn nog zoveel dingen, teveel om op te schrijven.
Ik hoop dat de grote momenten van intens verdriet voor jou nu stillaan gaan afzwakken en je warmte zult voelen vanbinnen als je aan jouw moeder denkt.
Als er iets is waar ik je mee kan helpen mag je het gerust laten weten via dit forum, we zien dan wel hoe we nog met elkaar in contact kunnen komen. Dat geldt trouwens voor alle anderen die hetzelfde moeten doorgaan. Ik wou dat ik het forum had toen indertijd.

Heel veel sterkte.

 
Titel: Re: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Duranie op augustus 26, 2013, 22:40:44 pm
Mijn moeder verloor het gevecht tegen longkanker met uitzaaiingen in de hersenen op 8 juli, net 7 weken geleden nu. Ik mis haar enorm en net als bij de voorgaande reacties, begin ik het ook steeds moeilijker te krijgen met het gemis. Toen ze pas overleden was, zag je enorm veel mensen die hun steun kwamen betuigen, maar dat is nu allemaal weg. Ik ben zelf 40 jaar, mama was pas 63. Ik ben zelf moeder van 2 kinderen maar ik kan moeilijk om met het feit dat ik nu geen mama meer heb. We wisten totaal ook van niks. Mama had nooit pijn in de longen, alleen al jaren last van hevige hoofdpijn, maar de huisdokter deed dit altijd af als: het komt van de stress...
De 2 laatste weken voor haar overlijden kreeg ze wel moeilijkheden met stappen, ze kon het niet meer zelfstandig en dus moesten we haar een pamper aandoen. Toen de specialist zei dat onze mama longkanker had met uitzaaiingen stond ik als aan de grond genageld...hoe kon ik nou mijn mama al verliezen? Ze is altijd mijn steun en toeverlaat geweest. Ook al omdat ik een heel moeilijke relatie heb met mijn man. Hij steunde me wel enorm toen mama pas overleden was. Maar ondertussen is zijn oude 'ik' alweer terug en zie ik mijn relatie ook nog kapot gaan.
Ik ben zo ongelukkig momenteel. Ik mis mama enorm, elke dag meer en meer. Het is iedere dag een gevecht om te blijven op deze wereld. Niks loopt goed: mama kwijt, relatie loopt heel slecht, mijn werkgever heeft geen begrip voor het verlies van mijn mama en dus dreig ik binnenkort ook nog mijn werk kwijt te geraken...Iedereen zegt me, blijven vechten voor je kinderen, maar ik voel me zo lusteloos, moe, verdrietig, boos, heb het gevoel dat ik geen rust in mijn hoofd krijg.
Mijn beste medicijn vroeger was een gesprekje met mama en zij is nu ook weg. :'(
Titel: Re: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
Bericht door: Jet op augustus 27, 2013, 12:10:07 pm
Hoi Duranie

Verdriet en gemis... kan zo heftig zijn..
Een moeder, vader, partner, geliefde, of zelfs een kind verliezen.. helaas, iedere dag weer zijn er mensen die dat ervaren.
Machteloosheid, boosheid, verdriet, zijn vaak de afwisselende emoties die je even teveel kunnen zijn,  of gewoon nog heel heftig zijn.
Tijd... tja, wat is dat .. toch zal er tijd nodig zijn om het te kunnen plaatsen, en om door de zwaarste periode na het verlies heen te worstelen.
Vergeten dat gaat niet en hoeft ook nooit!!
Het verliezen van een geliefde geeft een diepe wonde die langzaam aan zal genezen.. littekens blijven over!

Jouw moeder als praatpaal en steun kan  ook nu nog in je gedachten er voor je zijn...
Herinner je wat ze zei en hoe jullie gesprekken waren..
Daaruit kun je nog wel veel steun halen die je nu lijfelijk mist!
Over je relatie zal beslist samen al veel gesproken zijn..
Naast dat, is en blijft het altijd aan jezelf om daar een goede weg in te vinden.

Kijk diep in je hart en neem tijd om alles goed te overzien en te beredeneren..
Voor dat persoonlijke geluk ben jezelf verantwoordelijk nl.. niemand die dat voor jou kan regelen,
wel kan er door een gesprek 'n verhelderend inzicht ontstaan..
Ga dat dan volgen!!

 Muziek kan je troosten...
Ik heb vaak muziek geluisterd, gezocht en gebruikt als troost na het overlijden van mijn lief.. en doe dat nog met regelmaat..
Laat je tranen maar vloeien. Dat mag, net zoals lachen mag..
Het zijn 2 verschillende emoties die je goed kunnen doen!
Het van je af schrijven  kan ook veel doen.. al schrijvende verwerk je ook verdriet..

Bij deze 2 links naar gevoelige liedjes..  die misschien ook jouw gevoelens vertalen, die je niet altijd kunt of wilt uitspreken.
Bv. omdat de mogelijkheid er niet is, of je het gewoon nog niet kunt!

https://www.youtube.com/watch?v=910eo3uabE8 en dit lied is een dochter moederlied.. van Evi De Jean / Kind aan huis
 De laatste regel.... van het lied.. vasthouden en zo weet je dat ze dan ook altijd nog bij je is!!

http://www.youtube.com/watch?v=ObGlgJPCZj4  van Maaike Ouboter - Dat ik je mis

Veel kracht, liefs en steun voor nu en alle moeilijke momenten, stuur ik zo naar je toe.
Je beste medicijn...kunnen we niet voor je zijn  maar er wel zijn als ondersteunend medicijn!!! :)
Jet ;)