Lotgenotenforum

Andere forums => Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving => Topic gestart door: katnz op augustus 23, 2010, 21:57:09 pm

Titel: Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: katnz op augustus 23, 2010, 21:57:09 pm
Hallo iedereen

In september vorig jaar werd bij mijn mama een kwaadaardig gezwel in haar keel vastgesteld. De vooruitzichten waren zeer positief, ze zou volledig genezen na een kuur bestralingen. Het was een lange lijdensweg, ze kon niet meer eten of praten. In januari kregen we te horen dat ze genezen was. Euforie alom, al kon mama nog steeds niet eten... Stilletjes aan begon het beter te gaan en net toen ze zelf weer volledig zelfzeker in het leven stapte, kreeg ze na een routinecontrole te horen dat er een nieuw gezwel gevonden was in haar lever...

Vijf maanden onderzoek was er nodig om te weten te komen waar we nu staan... Het gezwel is ondertussen verdubbeld in grootte en kan nu niet meer operatief verwijderd worden. Zelfs de chemo zal het gezwel nooit volledig kunnen vernietigen, enkel verkleinen en stabiliseren. Er is nog maar een heel kleine kans dat het zo sterk verkleint dat het van binnenuit weggebrand zou kunnen worden, maar dan mogen er geen bloedbanen meer rond het gezwel lopen. Met andere woorden, de dokter geeft ons weinig hoop op genezing.

Vorige week maandag is ze begonnen met haar eerste chemobehandeling. Ze doet mee met een soort van onderzoek waardoor ze wekelijks een bepaald celgroeiremmend middel toegediend krijgt en driewekelijks de echte chemo.

Nu, slechts één week na haar eerste behandeling besef pas echt ik dat ik mijn mama aan het verliezen ben. Steeds ben ik blijven geloven dat alles in orde zou komen. Ik noem het eerder "ontkennen dat ze ziek is"... Maar nu is er geen ontkennen meer aan. Doordat ze nog enorm verzwakt was van de vorige behandeling, is ze veel vatbaarder voor alle mogelijke bijwerkingen. Ze is nog maar net begonnen en heeft nu al zo'n lage bloeddruk dat ze niet meer rechtop kan blijven staan, ze kan weer niet meer eten, terwijl ze dat net zo nodig heeft. Ze is vel over been, je kan gewoon haar botten zien. Ze ziet er helemaal uitgemergeld uit. Ik vind het verschrikkelijk om haar zo te zien.

Zelf heeft ze absoluut geen moed meer en dat maakt het nog erger. Ze wil niet meer vechten, heeft het al een beeje opgegeven en ze is nog maar net begonnen. Dit houdt ze nooit lang vol! Ik weet niet meer hoe ik haar erbovenop moet helpen. Weet niet hoe ik mezelf moet oppeppen. Iedereen in mijn omgeving is zo lief en iedereen staat klaar om erover te praten, maar ik weet niet hoe. Je belt toch niet gewoon naar iemand om te zeggen dat je het even moeilijk hebt en je graag eens wil komen uithuilen. Of zo zit ik toch niet in elkaar. Tegenover de buitenwereld houd ik me sterk, maar eigenlijk zit ik me van binnen op te vreten.

Ik wil niet verder zonder mijn mama. Ik moet nog zoveel van haar leren, ook al woon ik al 4 jaar niet meer thuis. Mijn dochtertje moet nog twee worden. Wat moet zij doen zonder haar grootmoeder, waarom mag mijn mama haar niet groot zien worden? We hebben trouwplannen in september 2011, maar hoe kan ik nu een feest plannen als ik niet eens weet of ze erbij zal zijn? Ik wil haar nog zoveel vragen en we hebben nog zoveel samen te doen.

Ik kan het echt niet meer aan. Houd me al weken sterk, maar heb nu het gevoel dat ik aan het crashen ben. Ik moet me sterk houden voor haar, maar het lukt me echt niet meer.

Sorry voor mijn litannie, maar wist echt niet waar ik anders terecht kon. Ik weet echt niet hoe ik verder zal moeten zonder mijn mama... Ik voel me net een klein, hulpeloos meisje.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: mamavan3 op augustus 24, 2010, 13:31:10 pm
Hey.....

Spijtig dat je hier moet komen...hier kom je dus eigenlijk liever niet hé...
Ik ben mijn mama ook aan het verliezen, zit in hetzelfde schuitje. Mijn kleinste dochter wordt 2 op 2 september..
Precies een jaar geleden is mijn mama weer ziek geworden, ze had toen al 3 kankers overwonnen ...nu zijn er uitzaaiingen naar de longen en botkanker. 9 maanden chemo en bestraling hebben niks geholpen...er is niks meer aan te doen. Mijn mama takelt af, ze zit nu in een rolstoel om toch nog buiten te kunnen. Elke dag gaat ze op stap met mijn papa...naar Brugge, Antwerpen, Roeselare...een terrasje gaan doen, iets gaan eten, kortom 100% genieten van het leven.
Het is me wat hé...ik weet het hoor en weten wat er nog komen gaat, binnen een paar maanden ...ik probeer te genieten van elke dag die we nog krijgen, mijn mama is wel nog positief ook al weet ze dat ze nu haar laatste herfst in gaat en dat de dagen geteld zijn. Mijn papa zorgt zo goed voor haar, die man gaat in een groot zwart gat vallen eens ze er niet meer zal zijn. Ze is nu zo goed als pijnvrij en omdat ze nu geen behandelingen meer krijgt is ze opgelucht en wil echt ten volle leven, zolang het nog kan... Wij gaan haar zo missen...en het is zoals je zegt...hoe kunnen wij nu iets plannen en ons leven leven als er zoiets gaat gebeuren...en ben je dan ook nog eens gelukkig als je mama dood is?
Mijn gezin houdt me ook staande...mijn man en kinderen...voor hen moet ik verder, als ik die kleine bezig zie kan ik niet anders dan lachen en blij zijn...het is allemaal zo dubbel hé...soms denk ik..later zullen zij dit ook moeten meemaken, als het mijn beurt zal zijn.

Ik wens je veel lieve mensen rond je,

Liefs, Katrien.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: vify op augustus 24, 2010, 18:43:49 pm
Lief hulpeloos meisje,wil je aub geen sorry zeggen,dit is geen litanie maar een hulpkreet wat heel terecht is, kom het hier maar vertellen als het je wat kan opluchten, lukt het niet echt vraag in het ziekenhuis  waar je mama alles doorloopt om hulp voor jou dit zware te helpen dragen
Ik weet dat de VLK ook een sociale dienst heeft die naasten van een zware zieke kan opvangen

Troostwrroeden zijn er niet hiervoor maar ik leef met je mee
Heel veel sterkte nog

liefs viviane
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: vify op augustus 24, 2010, 18:44:47 pm
Katrien ook jou wil ik heel veel stekte wensen met dit zwaar gevoel, machteloos zijn
liefsviviane
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: katnz op augustus 24, 2010, 20:10:56 pm
Dag Katrien en Vify

Bedankt voor jullie lieve woorden... Het doet ergens wel "goed" om te weten dat je niet alleen bent, ook al wens je dit niemand toe.

Katrien, ik wou dat mijn mama ook nog zo positief door het leven kon gaan. Dat zou haar en ons waarschijnlijk veel minder zwaar vallen dan nu. Jammer genoeg heeft ze niet meer zoveel aan mijn papa. Die verwerkt het een beetje op zijn eigen manier door de bloemetjes op zijn eentje te gaan buitenzetten. Hij kan het niet vedragen om constant binnen te zitten bij mijn mama en gaat er dus alleen op uit, wat het voor mijn mama nog moeilijker maakt... zo zit ze vaak alleen thuis. Jouw mama boft enorm met zo'n man!

Ik probeer er voor haar te zijn, maar met de tijd die ik nodig heb voor mijn eigen gezinnetje, kan ik niet zo vaak bij haar zijn als ik zou willen. En als ik wel bij haar ben, is het allesbehalve leuk omdat ze enkel negatieve gedachten heeft. Het is moeilijk erop te reageren soms, dus vaak zeg ik gewoon niks of knik ik eens. Het besef dat mijn laatste herinneringen aan haar er zijn van deze "donkere" periode vind ik ook moeilijk om te aanvaarden.

Het is inderdaad heel moeilijk om een balans te vinden tussen het verdriet en gelukkig zijn. Als ik me eens heel goed amuseer met mijn vriendinnen of colega's voel ik me soms schuldig. Zoals je zegt, is het een heel dubbel gevoel.

Het doet wel goed mijn gedachten hier neer te schrijven, helpt een beetje om het te verwerken. Gelukkig heb ik een hele lieve man, een prachtige dochter en hele toffe vrienden en collega's die altijd voor me klaar staan, maar toch weten zij niet hoe ik me voel en blijft het soms moeilijk om mijn hart bij hen uit te storten.

Vify, bedankt voor je tip, ik ga zeker eens horen in het ziekenhuis!

Ik wens jullie ook heel veel sterkte toe en hopelijk krijgen jullie genoeg steun om jullie eigen verdriet te verwerken...

Liefs,
Katleen
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: mamavan3 op augustus 26, 2010, 21:41:31 pm
Katleen,
Wat jammer dat je papa er niet kan zijn voor je mama...dat moet extra zwaar zijn...heb je nog broers of zussen? Mijn zus en ik wisselen elkaar af om te kuisen bij mijn mama maar mijn pa heeft ondertussen ook al wat bijgeleerd om te stofzuigen en eens een hemd te strijken...hij wil ons niet voor alles nodig hebben...Koken was altijd al de hobby van mijn pa en eerlijk, mama was niet echt een goeie kok ::)...vroeger hadden wij liever dat papa iets gekookt had, haha...

Het is zwaar om overal tegelijk te zijn hé...ik vind de leeftijd van de kleinste (2 jaar) ook geen makkelijke leeftijd, ze krijgt dan dikwijls een woedebui en mijn mama kan daar nu niet zo goed tegen op dit moment...
Maar toch zie ik mijn mama genieten als ze naar de kleine kijkt...dan zegt ze "ik kan zo'n plezier hebben van naar die kleine te kijken..."
Dat valt mij dan aan de ene kant zwaar...te weten dat ze haar niet zal zien opgroeien...dat de kleine haar "mamie" nooit echt zal kennen en zich zelf niks zal kunnen herinneren...Wat een miserie toch hé...

Katrien.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: katnz op augustus 27, 2010, 15:38:15 pm
Katrien

't Is inderdaad nogal een miserie. Mijn dochtertje beseft nu al dat er iets aan de hand is. Ik merk dat ze anders doet tov mijn mama dan vroeger. Maar je kan niet uitleggen wat... Zelfs al zou ze het begrijpen, dan zou ik het zelfs niet kunnen.

Ik heb nog een broer van 21 jaar. Die woont nog thuis en is nooit gewoon geweest om iets te doen. Veel te lang door mama in de watten gelegd.  ;) Nadat ik het huis uit ben gegaan, heeft ze het even moeilijk gehad en al haar moederliefde op mijn broer gestort. Alles deed ze (en doet, als ze kan) voor hem. Zelfs zijn bank- en ziekenfondszaken regelt ze. Die gaat ook in een zwart gat vallen... Weet niet wat er allemaal bij komt kijken.

Mijn broer is een heel gesloten persoon, laat zeer moeilijk zijn emoties zien. Ik weet dat hij het er moeilijk mee heeft, dat zie ik maar weet ik ook door met vrienden van hem te praten. Alleen, zelf zegt hij er niks over.  :( Net als mijn vader sluit hij zich dus een beetje af van het gebeuren, maar dan op zijn manier.

Deze week voelt ze zich weer even goed. Ik ga er zo dadelijk heen. Een beetje praten... Zal goed doen! Ik denk er ook over om zorgverlof te nemen. 4/5 te werken voor een aantal maanden, zodat ik met haar mee naar de dokters en het ziekenhuis kan gaan, zodat ik haar kan helpen, gewoon om er wat meer voor haar te zijn... Misschien leeft ze nog lang, maar misschien ook niet. Dan heb ik tenminste dat nog voor haar kunnen doen. Want buiten tijd vrijmaken, kan ik oooh zo weinig voor haar doen. Dat voelt een beetje rot!

Kanker, een vreselijk woord is het. Je hoort het zo vaak, maar beseft pas echt hoe erg het is als je er zelf mee in aanraking komt. En dan nog lijkt het allemaal zo wazig. Het is het vreselijkste woord dat ik ooit gehoord heb!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: mamavan3 op september 01, 2010, 10:30:47 am
Hoe gaat het nu ,Katleen bij jullie?

Hier redelijk...mama gaat wel achteruit, haar ene been wil niet goed mee en zondag kon ze de trap niet op in mijn huis (ze wou eens kijken naar mijn dochter haar kamertje ) en toen heeft mijn man haar de trap op moeten dragen (geloof me, dat zijn beelden die je liever niet ziet) alhoewel dat weer enorm lacherig werd opgevangen...dat is misschien wel ons sterkste punt, wij (en ook mijn mama) maken van alles een grap. Het is een schild hoor, dat weet ik maar soms hebben wij zo echt al hilarische toestanden meegemaakt. Zo zit mijn ma sinds kort in een rolstoel, maar aan een winkel stapt ze dan uit en gaat op haar gemak eens naar de kleren kijken...en mijn pa zei heel luid (terwijl ze opstond aan de Zara ) "Moar mens toch, kan jij nu weer lopen...'t is een mirakel!!!"...Mijn ma schiet in de lach omdat er zoveel mensen kijken en ze kan juist verhinderen dat ze in haar broek doet van het lachen.... ::)
Nog zoiets...er loopt nu een erfelijkheidsonderzoek naar de kankers van mijn mama...mijn ouders zitten dat uit te leggen aan mijn zus en mezelf...dat er eventueel zal aangeraden worden dat wij rond 45 jaar beter ons baarmoeder en meerdere inhoud laten verwijderen..Mijn zus zegt "zouden ze ook zeggen dat wij ons borsten moeten laten afzetten, want dan zou ik direct een reconstructie laten uitvoeren en ik zou eens voor appelvormige borsten kiezen met hoge tepels..."
Wij direct plat van het lachen...mijn ma giert het dan uit...kan je je dat voorstellen??? Wij zijn niet normaal, geloof ik...
Ik hoop dat je wat steun krijgt van je pa en je broer..het moet zwaar zijn als je het gevoel hebt dat je er alleen voor staat.

Groetjes, Katrien.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: keane op september 01, 2010, 19:33:42 pm
't is een afweermechanisme hé Katrien, dat lachen en grappen, om niet te verdrinken in de vrees om wat misschien nog komen moet.
Gelukkig maar dat het kan, een mens zou anders gek worden van angst  denk ik..
Jullie vormen blijkbaar een hechte familie zo te horen. Dat is goed, daar put iedereen moed en sterkte uit.
Jouw mama heeft lieve mensen om haar heen..
Liefs
Keane

Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: korenbloem op september 09, 2010, 12:49:37 pm
mijn mama heeft bijna vier kanker. Diagnose van in begin: geen genezing mogelijk. Ik voel met je mee. kanker zet alles op zijn kop, toch bij de patiënt en haar geliefden: zeker als het lieve moeder is zoals de mijne die ondertussen 2 broers en 2 zussen verloren heeft aan kanker. Dat maakt haar verhaal zo onwaarschijnlijk ongelofelijk en mij heel bezorgd, in het bijzonder omdat ze tegen haar ondertussen overleden broers en zussen nooit over haar eigen ziekte heeft verteld. Ze is dapper, deelt enkel info en gevoelens met wijze mensen en haar 2 zonen en onze papa. klaagt niet. mijn gezin en ikzelf zijn verhuisd ondertussen (half jaar geleden) vanuit oost-vl naar de kempen om dichterbij te wonen. hebben ons huis verkocht en hier een nieuw gekocht. ons mama vergeet haar zorgen eventjes als ze met onze kindjes (5, 7 en 1j) kan zijn, erbij zijn. onze papa is bang, ik ook (mijn moeder is mijn beste vriend, al 46jaar lang). elk verhaal is anders. verwijt jezelf niets. onthou dat mensen die hoe ziek ze ook mogen zijn, je altijd wel horen. er is geen perfecte manier van als zoon of dochter of geliefde om om te gaan met zulke situaties. ikzelf heb moeten zweren nooit iets over haar ziekte aan iemand te vertellen. ik probeer mij eraan te houden want ik weet waarom: dat maakt het kruis dat ik draag heel zwaar, terwijl ik graag voor mijn moeder door het vuur zou gaan. tel alleen de mooie uren en denk eraan je bent nooit alleen. ik zou je mijn tel.nr geven(maar niet op forum): ook ik weet dat savonds als het gepieker begint er niemand van vlk enz beschikbaar is om es even mee te bellen. hou je haaks. je mama heeft je nodig en ziet je graag. echt!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: katnz op april 27, 2011, 20:44:19 pm
Dag allemaal

Het is weer even geleden dat ik hier geweest ben. Het leek allemaal wat beter te gaan... De chemo is niet aangeslagen, maar had wel voorkomen dat de tumor groter werd. Nadien nog bestralingen geprobeerd, de kans was groot dat dat wel zou helpen. En dat leek ook zo. Na de bestralingen bloeide mama weer helemaal open. Ze kwam terug bij, zag er goed uit, voelde zich enorm goed. We hadden dus eigenlijk verwacht dat de miserie voorbij was.

Maar niks is minder waar. Vorige week kregen we te horen dat de tumor uitgezaaid is. Prognose: nog ongeveer een jaar te leven.

Het is echt zo irreëel... Als je hoort dat je moeder kanker heeft, denk je onmiddellijk aan dood gaan. Maar ergens blijf je toch hopen dat ze beter zal worden, die enige waterkans betekent alles. Maar nu: alle hoop weg. Pats! Het besef dat alles wat we het komende jaar samen zullen doen, de laatste keer zal/kan zijn, dat is ondraaglijk. Ik blijf echt denken, waarom wij?

Over minder dan 5 weken beval ik van ons tweede kindje. Langs de ene kant ben ik superblij dat ze dat nog kan meemaken, maar langs de andere kant vind ik het vreselijk als ik eraan denk dat mijn mama de twee kinderen nooit zal zien opgroeien, misschien nooit de eerste verjaardag zal meemaken, er niet zal bij zijn op hun communiefeest, enz. Maar nog erger: dat zij hun grootmoeder nooit zullen herinneren. En ze is er één om te koesteren... Ze leeft voor haar kleindochter, zou er alles voor overhebben en ik weet dat dat ook zo zou geweest zijn bij het volgende als ze niet dat moeilijke verdict had gekregen.

Het enige verschil is dat ze nu helemaal anders in het leven staat dan toen ik de eerste keer mijn bericht schreef. Doordat ze zich de voorbije maanden zo goed voelde, heeft ze haar batterijen wat kunnen opladen. Ze heeft het natuurlijk heel moeilijk met da vreselijke nieuws, maar probeert er iets van te maken. Het errgste vind ik nog dat he lijkt alsof zij iedereen moet troosten, terwijl zij wel moet leven met de angst om dood te gaan.

In september trouw ik en ze wil vechten om die dag nog bewust en comfortabel mee te maken. Ze is bereid een nieuwe chemokuur te volgen, om erbij te kunnen zijn. Prachtig gebaar natuurlijk en ik hou ontzettend veel van haar omdat ze dat wil doen! Maar soms denk ik: ze voelt zich nu goed en start dan met nieuwe chemo waardoor ze weer ziek en zwak zal worden. Kan ze niet beter wat langer van dit gevoel blijve genieten ipv zich ziek te laten maken? Ze zou haar laatste goeie maanden toch niet zo moeten doorbrengen.

Pff, ik weet het allemaal niet. De dokters raden aan om zo snel mogelijk met die nieuwe chemo te beginnen, maar wat voor nut heeft het om het laatste jaar van je leven ziek rond te lopen door chemo die je toch niet kan genezen?

De weken zitten raar in elkaar... De ene dag huil ik de ogen uit mijn hoofd en de andere dag lijk ik alles vergeten te zijn. Dit wordt een bewogen jaar...

Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: Kimmy op april 27, 2011, 21:34:35 pm
Och , hoe erg allemaal... :'(
kom hier jouw batterijkes maar opladen ,
zo kan jij het misschien ook beter volhouden .
Wij zullen proberen je op te vangen
Hopelijk kan zo de komende moeilijke periode toch nog een "mooie" tijd zijn .

:-*, kimmy
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: gast op mei 01, 2011, 21:30:50 pm
Hoi Kathleen,


ik ken jou gevoel volledig!!!
Ik kan me in héél wat zaken die ik lees echt plaatsen..
Wij zitten in dezelfe situatie jammer genoeg..
Ben mijn mama net mee in bed gaan leggen (samen met stiefvader)..
Pffffffff en ook al zie je echt dat het achteruit gaat, toch blijft het gewoon zo enorm hard om hier realistisch in te zijn.
Dr. geeft mama geen half jaar meer hoorde ik dan ook nog eens.
Cho ik weet hier ook totaal niet mee om te gaan.
Heb een schat van een man en 3 prachtige kindjes (3j., 2j. & 8mnd.) alles om gelukkig te zijn, maar cho deze situatie met mama maakt het gewoon onmogelijk om gelukkig te zijn!! Ik voel me ook schuldig als ik eens een keertje lach met vriendinnen of met eender wie..
Echt K*Tgevoel!

En wat moet het voor jou ook enorm hard zijn nu je hoogzwanger bent!! Dat is iets dat je zo graag met je mama wil delen..
Ik merk ook dat jij enorm bang bent om wat komen gaat.. En ook dat is iets wat ik fel herken.
En dat de ene dag de andere niet is in wat je gevoel betreft is ook iets dat ik zo enorm herkenbaar vind..
We hebben véél gemeen merk ik, jammer genoeg door zo'n KUTsituatie e!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: gast op mei 05, 2011, 21:50:05 pm
Ik heb mama deze morgend moeten loslaten..  :'(
Zo hard & oneerlijk!!! 't is een K*Tbeest!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: Kimmy op mei 05, 2011, 22:08:30 pm
Och , hoe erg  :'(
Ik weet ,jammer genoeg,hoe jij je nu voelt.
Ik leef echt met je mee .
Veel sterkte voor jou en je familie ...
 :-* , kimmy
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: mamavan3 op mei 06, 2011, 15:41:19 pm
Innige deelneming...ik weet wat het is, mijn mama is gestorven op 9 februari....
Ik zie dat je ook 3 kindjes hebt, kleintjes nog....
Er zal veel op je af komen nu, je zal denken dat je nooit meer gelukkig zal kunnen zijn, het verdriet zal snijden als een mes, ik heb 3 weken verdoofd rondgelopen, kon het niet opbrengen om een was in de machine te steken, neem deze raad van me aan ...ween zoveel je kan.
Het is zwaar hé....loodzwaar.
Heel veel kracht toegewenst om deze moeilijke eerste weken door te komen...

Katrien.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: gast op mei 07, 2011, 07:41:13 am
mamavan3,

wat jij nu schrijft, is wat ik ook iedereen zeg! Kan ik nog ooit weer 'normaal' leven?
Ik moet ook dagelijks kalmerings medicatie nemen om recht te blijven en alles tot in de puntjes in orde te hebben voor dinsdag (begrafenis).
Het moet gewoon AF zijn!
Mijn kindjes zijn 3j., 2j. & 9mnd
Ik vraag me ook af of ik de oudste moet meenemen om naar moeke te gaan kijken?
Ze ligt echt héél mooi, alsof ze slaapt.
Nu kan ik haar nog dagelijks knuffelen en dikke kussen geven, maar vanaf maandag avond is dit gedaan, hoe kan ik dit in godshemelsnaam aan?
HEEEEEEEEEELP!!! Mijn make die er niet meer is, ik kan het gewoon nie gelove :'(
Ik ween bijna constant, kan niet eten, slapen met stukjes van max. een uur.. Het put me gewoon uit.
En weet je dat mijn make dit zo niet wil, maar het is allemaal sterker dan mezelf heb er totaal geen controle over.. Het verdriet neemt hier nu mijn lichaam over en ik kan er niks tege beginne om het zo maar uit te drukken..

Katleen, geniet gewoon zooooo enorm hard van je mama, van elk moment, dat heb ik ook gedaan, samen nog zoveel mogelijk gezellig iets gaan drinken, shoppen, noem maar op!! DOEN gewoon!!!!!!!

Bedankt!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: mamavan3 op mei 08, 2011, 16:51:56 pm
Gast....(sorry weet je naam niet)

Ja, je zal terug normaal kunnen leven....
Door je kindjes zal je zelf elke dag lachen ook al heb je zoveel verdriet , ook al is het in het begin nog maar een "glimlach" omdat ze iets koddigs deden of zo...
Mijn mama was ook zo'n speciale madam...en in het begin heb ik zoveel moeten wenen...maar als ik nu aan mijn mama denk..;dan moet ik dikwijls lachen...
Hoe groot de pijn en het verdriet soms is...je zal zien dat je er mee leert leven. Je kan nog steeds een mooi, gelukkig leven hebben ondanks de pijn die je zult meedragen.
Maar nu moet je je daar geen zorgen om maken...eerst stap voor stap.Duik maar in je verdriet, het is toch niet tegen te houden...en waarom zou je je moeten inhouden? Zorg dat de begrafenis onvergetelijk is...dat hebben wij ook gedaan. En ik krijg nog kippevel als ik eraan terug denk...

Wees moedig...hoe diep je nu ook zit...het zal terug leefbaar worden.

Dikke knuffel.
Katrien.

Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: gast op mei 08, 2011, 22:21:15 pm
Bedankt Katrien,

ik haal echt waar energie uit berichten van jonge mama's die net hetzelfde meemaakten.
Morgen kunnen we haar nog een laatste knuffel & kus geven..
Wat zal dat weer pijn doen :'(
De dienst wordt zeker en vast prachtig, net zoals ons mama prachtig is!
Ik kan het vaak nog steeds niet geloven.. Mijn mama, dit kan gewoon niet!
En mijn schoonmama heb ik sinds het overlijden van mijn mama nog niet gezien of gehoord..
Dan wordt er weleens gezegd: 'Lig hier toch niet van wakker!' Maar langs de andere kant denk ik ook wel eens van: hier moet ik wel mee verder e! Met die mensen die derlijke domme dingen doen/zeggen..
Schoonmoeder is zo enorm op zichzelf gericht en toont geen greintje meedeleven.
Onbegrijpelijk wat zij zegt en doet.
Zal ik nooit nog vergeten!
Maar langs de andere kant, zal ik de steun van mijn vriendinnen ook weeer nooit vergeten..
Dat is iets waar ik mij dan wel aan optrek.

Dankjewel e Katrien!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: mamavan3 op mei 09, 2011, 17:29:13 pm
Gast,

je moet geen energie verspelen aan mensen die het niet goed met je voorhebben. Het is eigen aan de mens om enkel met "eigen" problemen bezig te zijn. Echte vrienden , familie en mensen die van je houden daarentegen, zullen je wel bijstaan....
Morgen zal een zware dag worden...hou je niet in...laat de tranen vloeien als ze er zijn...na het voorlezen van een zelfgeschreven tekst tijdens de dienst ben ik bijna ingestort. Ik begon te schudden en te beven, natuurlijk ook van de zenuwen want ik wou abslouut zelf voorlezen...mijn zus heeft toen heel hard op mijn billen beginnen duwen zodat ik mijn benen weer kon stilhouden want die waren vreselijk aan het trillen....
ALs ik de muziek nog eens beluister van tijdens de dienst begin ik altijd te wenen...nu nog. Het is vandaag 3 maand geleden...
Maar toch wil ik je hoop geven, het zal echt beter worden. Na de begrafenis was mijn dieptepunt...de dag nadien in feite, gewoon omdat alles voorbij was.
En de eerste weken , daar kan ik me niet zoveel meer van herinneren...het is alsof ik in een roes was. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik die weken ben doorgekomen, hoe ik kon functioneren, eten maken, kinderen helpen met huiswerk of kuisen....heb ik dat toen wel gedaan of was mijn huis een puinhoop...ik weet het niet meer.

Heel veel moed en sterkte voor morgen. Probeer het toch bewust te beleven, nadien zul je dat koesteren, hoe vreemd dat ook klinkt....een dag waarop veel mensen aan je mama zullen denken.
Maar weet dat het verdriet en de pijn toch zachter zullen worden, leefbaarder.

Katrien.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: gast op mei 11, 2011, 21:18:19 pm
Je hebt gelijk wanneer je zegt dat ik geen energie moet stoppen in die mensen...
Maar het is zoo moeilijk!
Mijn man is vandaag nog thuis gebleven van zijn werk = zelfstandige samen met mijn schoonvader.
Nu wilde ik dat hij deze week nog thuis blijft, omdat ik het anders niet zie zitten.
Oké, het is zo dat je moet proberen om zo snel mogelijk het dagelijkse leven weer op te pikken, maar je moet er klaar voor zijn ook.
En momenteel is dat nog totaal niet het geval..Ik heb hem nog nodig!
Maar hier krijg ik van mijn schoonouders totaal GEEN begrip voor..
Mijn schoonouders zijn hééél materialistisch integenstelling tot mezelf en mijn man.

Mijn man denkt erover na om ander werk te zoeken, zodat wij niet meer aan hen verbonden zijn en onze eigen weg kunnen gaan.
Ze doen ons meer pijn dan dat ze er zijn voor ons!
Wanneer mijn man er niet meer zou werken, denk ik dat we daar niet meer zullen komen..
Ik wil niet dat mijn kinderen nog maar 1 van hun gewoonten zouden meekrijgen..
Nu ben ik héél hard e, maar verdorie ze hebben mij zo enorm veel pijn gedaan de laatste maanden, dat dit echt wel zijn hoogtepunt bereikt heeft.

Dit moest ik even kwijt! SOrry!

Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: muisje 73 op juli 09, 2011, 00:00:43 am
HEEEEEEELP, ik ben ook mijn mama aan het verliezen, ... en 't doet zo'n pijn !
Na een gevecht, met vallen en opstaan, van 4 jaar, kregen we maandag te horen dat ze niets meer voor mama kunnen doen.

Mijn mama is mijn grote steun en toeverlaat, voor alles kan ik bij haar terecht, alles wat ik ben, ben ik door haar.
Ik kan het gewoon niet plaatsen ! Probeer mij sterkt te houden bij mama, maar van zodra ik daar weg ben, gaan de traankanaaltjes vollen bak. Ik probeer elke dag te gaan, zoveel mogelijk te genieten, maar ik zie haar telkens verder wegzakken...

Waarom ???
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: summer36 op juli 09, 2011, 15:48:50 pm
Beste muisje73,jouw naam laat me vermoeden dat je geboren bent in 1973;dus amper één jaartje jonger dan mezelf.Ik mag er niet aan denken dat er iets zou gebeuren met mijn eigen mama,dus ik kan me goed inleven in waar jij nu doormoet.Zelf kreeg ik de ziekte in 2009,voorlopig gaat alles goed,maar vaak vraag ik me ook stilletjes af ' wanneer is het weer mijn beurt?'.Maar als ik één ding geleerd heb uit die twee jaar dan is het wel genieten,genieten genieten...Ik begrijp dat jij het nu heel moeilijk hebt om dit vreselijke nieuws te verwerken,te plaatsen,te aanvaarden.Maar probeer doorheen je verdriet niet te vergeten van te genieten van alle kleine dingetjes,die je nu nog met je mama kan beleven.Vertel mekaar zoveel mogelijk,vertel haar hoe graag je haar ziet.Zij weet als jouw mama,welk een verdriet het jou doet en hoe sterk jij je probeert te houden voor haar.Maar samen eens goed doorhuilen kan ook opluchten.Ik wens jou , je mama en de rest van je gezin/familie in alle geval heel heel veel goede moed en hopelijk kunnen juliie nog een mooie tijd samen blijven.Als je nood hebt om je hart eens te luchten,schrijf het hier maar van je af.mij heeft dit ook al veel geholpen,groetjes,indian
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: muisje 73 op juli 10, 2011, 16:11:15 pm
Bedankt Indian, voor je mooie woorden ! Maaaaaai, zo jong en toch zo'n al zo ziek geweest ! Gelukkig gaat het nu goed met jou ! Houden zo !

Ik ben inderdaad 38 jaar, en voel me ellendig, ik kan enkel stoppen met huilen als ik bij mama ben, want ze heeft me dit gevraagd. Ze heeft mij expleciet gevraagd of ik wilde proberen om niet meer te huilen. Ze heeft ook gevraagd om normaal te doen als we gaan, en niet altijd op haar ziekte terug te komen, ... ze is zelf zoooooo sterk hé !
Ik ben zo kwaad op alles en iedereen, waarom mijn mama ?, waarom zijn er zoveel vragen, waarom is er zoveel pijn, waarom zijn er zoveel dingen die niet te begrijpen zijn.. ???

Ik hoop dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen, maar ik zie haar achteruitgaan, en dat stelt mij heel erg ongerust !

Morgen worden haar bloed- en leverwaarden terug gecontroleerd ... benieuwd en bang wat dat zal geven. :-\

J.
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: summer36 op juli 10, 2011, 19:48:02 pm
Beste muisje73,deze rotziekte is zo oneerlijk hé.Ik begrijp je boosheid,je vragen "waarom?".Ikzelf had dit ook heel lang.Vroeg me af wat 'ik' verkeerd had gedaan.Maar vrees dat ik net zoals zovelen in mijn geval geen antwoord heb gevonden enkel de wijsheid:"omkeren kan ik niet,dus enkel het beste er van maken".
Het is heel mooi dat je je zo sterk houd voor je mama en bij je mama.Ik denk dat het voor haar nu belangrijk is om jullie onder welke omstandigheden dan ook zo veel mogelijk mooie herinneringen te geven.En daar horen geen tranen bij,alhoewel...Ik wil je echter één goede raad geven:'houd je ook niet té sterk;laat je emoties er vaak eens uit .Dat lost de problemen wel niet op,maar een mens heeft dat nodig om verder te kunnen'
Sterkte voor de controle morgen,ik zal alvast duimen voor jullie.Laat je iets weten hoe het gegaan is?
groetjes,indian
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: muisje 73 op juli 10, 2011, 20:01:00 pm
Hoi,

deze namiddag zijn we samen met mijn ouders bij mijn broer geweest. Ik was super content dat ze 't zag zitten om keer buiten te komen.
Mama wilde graag eens in de tuin, maar daar zijn trapjes, ... ik gaf mijn arm en zei dat ze moest steunen, maar, ... daar voelt ze zich véél te trots voor, ... en ze is gevallen, ik voel mij zo ongelooflijk schuldig é ! Ik heb haar niet hard laten vallen, maar ze is toch gevallen, ik kon haar in geen geval tegenhouden ! 't Doet zo zeer om haar zo achteruit te zien gaan é !

Bedankt voor je steun, ik laat zeker iets weten !

Joke
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: gast op juli 11, 2011, 14:54:28 pm
Dag Joke,

ik vermoed dat jouw mama uitzaaïnge heeft op haar bot? Aangezien ze moeilijk trappen kan doen?.
Ik herken het helemaal!!

Hou je goed e meid!
Dikke knuffel,
van mij
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: muisje 73 op juli 13, 2011, 02:28:05 am
Ik heb mijn mama moeten afgeven gisteren avond, en 't doet zoveel zeer ...
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: coki op juli 13, 2011, 09:45:38 am
Muisje

oprechte deelneming bij dit zware verlies, veel sterkte de volgende dagen.
Denk aan de mooie momenten samen en koester ze.
Mijn mama is 7 maand geleden overgegaan, en nog steeds krijg ik de tranen in mijn ogen als ik aan haar denk, maar soms kan  ik ook eens goed lachen aan alle leuke momenten die we samen beleefden.

Dikke knuffels
Elke
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: megamama op juli 13, 2011, 10:54:26 am
Veel sterkte bij het verwerken van dit grote verdriet.
Ik ben mijn papa (54 jaar) verloren op 25 oktober 2010 en mis hem steeds meer en meer.
Alles gaat gewoon verder zonder hem en ik heb het daar zo moeilijk mee, dat hij deze banale dingen niet meer mag meemaken.
Ik troost mezelf met de gedachte dat hij niet zou willen dat we bij de pakken bleven zitten en dat zijn grootste geluksmomenten ook die waren waarop wij gelukkig waren.
Goeie moed!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: summer36 op juli 14, 2011, 15:48:00 pm
Muisje,ook ik wil je veel sterkte toewensen om dit een plaats te geven,te verwerken.Ik ben er zeker van dat jouw mama altijd heel trots is geweest op je en dat ze veel steun aan je heeft gehad in deze moeilijke laatste reis(ook al ervaar jij dit misschien niet zo).Sluit je niet op in je verdriet.Denk vooral aan alle mooie momenten,die je met je mama hebt gedeeld.En als je nood hebt aan een luisterend oor,kom het hier dan maar allemaal eens van je afschrijven,dikke knuffel,indian
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: muisje 73 op juli 15, 2011, 23:30:25 pm
Dank je wel allemaal, ik heb het heel erg moeilijk. Ik kan dit niet plaatsen ... ik kan er niet bij ... het is allemaal zo onrealistisch ...
Dinsdag is de uitvaart, nu leef ik op automatische piloot, alles moet geregeld worden, maar ik vrees voor woensdag, ...
Waarom zijn ze toch MIJN mama komen halen ?
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: summer36 op juli 16, 2011, 16:22:52 pm
Het is allemaal zo oneerlijk en zo zinloos hé.Maar spijtig genoeg is niemand bij machte om er iets aan te veranderen.
Ik wens je heel heel veel sterkte in de komende dagen , maar zeker ook de tijd daarna.Dit vraagt tijd,heel veel tijd om het een plaatsje te geven in 'het leven ' dat verder gaat voor jou;om het te verwerken.Als je nood hebt aan een schouder om eens op uit te huilen,schrijf het hier maar eens van je af.Ik denk aan je,groetjes,indian
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: katiaT op juli 25, 2011, 12:33:04 pm
Hey gast,ik lees jou berichtje wat laat ik ben hier ook vrij nieuw.
Toch sterkte ! Het is idd een k*t beestje he!!
xx
Ik leesde eens in een dagblad van een bv
die kanker had gehad die zei ' ik zie kanker niet als een last' .Begreep ik niet helemaal.
Mijn papa heeft 24j geleden kanker gehad en is genezen.Maar toen stond nog niet alles op het punt in de 'kanker wereld' dus hij heeft er een spierziekte aan overgehoude 1 zonder naam en 1 die ze niet kunnen behandelen.1 op de 10000 mensen krijgen dit.En mijn papa is hier bij.De spieren verdwenen stil aan.Het ging traag maar nu zie ik hoe papa langzaam achteruit gaat en ik ben enorm bang voor de toekomst.Ik hoop dat hij zijn kleinkinderen ooit nog mag kennen.Mijn oma is ook gestorven aan longkanker.Haar heb ik zachtjes zien wegglijden!Ik mis haar enorm! Zelf heb ik ook kanker gehad ben nu gelukkig (voorloppig) genezen.En ik zie kanker wel als een last.Het domineert mijn leven en ook het leven van mijn familie.
Ik vind het verschrikkelijk wie zn mama of papa of eender wie dan ook aan kanker verloor.Ik hoop dat er snel iets word gevonden om ALLE kankers te genezen

xx
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: Sarah84 op augustus 08, 2011, 18:03:28 pm
Hallo,

het is zeker geen litanie, het is gewoon je hart luchten...
Dat klein hulpeloos meisje zit niet enkel bij jou.
Mijn mama heeft vorig jaar in november te horen gekregen, ik was er toen bij, dat ze borstkanker had. Dat gevoel, die woorden, je hoort nog wel borstkanker, maar daarna.. Dat is echt iets dat je nooit vergeet.
De onderzoeken begonnen, en ze had ook uitzaaiignen in de lever. Conclusie: niet meer te genezen maar dokters spraken nog over jaren te gaan. Mijn mama heeft chemo gekregen en ze krijgt nog steeds herceptine, ook haar borst is geamputeerd. Dokters reactie op de chemo: spectaculair resultaat! Ik had echt toen het gevoel dat alles wel in orde ging komen. Zoals je zegt, ontkennen is beter dan weten....

Nu, een goeie maand geleden, hebben de dokters gemerkt dat ze uitzaaiingen in de hersenen heeft, heel veel. Het is een wonder dat ze nog kan functioneren, zie de dokter. Heeft 12x bestraling gehad en nu afwachten voor scan van hersenen.
Het is zo volledig veranderd. Oké, uitzaaingen in de lever, maar de hersenen???
Ze is dikwijls verward en dit weekend wist ze niet meer wie ze was. Hoe gaat dit verder gaan?
Ik ben nu bijna 4.5 maand zwanger, van mijn 1ste kindje en ik heb het gevoel dat mijn mama er niet meer gaat bij zijn.
Ik ben altijd positief geweest, maar nu met de uitzaaiingen in de hersenen....

Het gevoel je mama te verliezen.........

Veel sterkte aan iedereen!!!!
XXX
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: katiaT op augustus 09, 2011, 18:23:57 pm
Heel Veel sterkte Meisje !!! weet dat wij jou allemaal steunen ! xxxx
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: muisje 73 op augustus 11, 2011, 00:00:17 am
Sarah, meisje, ik weet wat er nu door je heen gaat, geloof me vrij. Ik krijg kippevel als ik je verhaal lees !
Het is allemaal niet eerlijk !
Geniet van elk moment samen met je mama, verlies je courage niet.
Heel, heel veel sterkte  X
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: Sarah84 op augustus 13, 2011, 13:17:45 pm
Muisje,

bedankt!
Titel: Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
Bericht door: summer36 op augustus 13, 2011, 16:40:08 pm
Sarah,ook ik wens jou , je mama en je familie heel heel veel sterkte.Zoals muisje ook al schreef:geniet van elk klein momentje met je mama.Samen lachen om iets doms,herinneringen ophalen naar toen je zelf nog een kind was,samen huilen....dit zijn allemaal zo'n kostbare momenten,die je later nog zoveel steun zullen geven.En later...laat dat later zijn.Leef nu,en geniet van elk momentje dat je je mama gelukkig ziet,van elk klein dingetje dat je haar kan vertellen over jouw baby'tje dat op komst is.Het zal haar  zowel als jou allicht een deel verdriet geven omdat jullie de toekomst niet in handen hebben,maar het zal jullie ook heel veel warmte geven.dat soort warmte die jullie nu allebei zo broodnodig hebben.Dikke knuffel,indian