Lotgenotenforum

Andere forums => Kanker in het gezin of in uw nabije omgeving => Topic gestart door: mamavan3 op september 22, 2009, 14:13:38 pm

Titel: VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op september 22, 2009, 14:13:38 pm
Eerste keer dat ik hier kom....voel me zo erg shit dat ik het wel kwijt moet ...
Mijn mama...een prachtmens met zoveel moed is voor de 4e keer getroffen door (akeligste woord dat ik ken) kanker.
11 jaar geleden borstkanker, 6 jaar geleden 2e keer borstkanker, 2 jaar geleden schildklierkanker en nu een plekje gezien op één van de ribben, ze heeft erg veel pijn...vrijdag heeft ze een punctie gehad, komende vrijdag gaan ze eindelijk de behandeling bepalen...ze zoeken blijkbaar waar het vandaan komt..ofwel zal ze stralen krijgen ofwel moet ze weer in afzondering voor een jodiumkuur ...

Ik ben 36...heb 3 kinderen, dus redelijk wat afleiding...maar het kankerspook loopt met je mee als een donkere wolk hangt hij boven ons..ik ben niet klaar om mijn mama te verliezen, kan wel janken....de angst in de ogen van mijn pa...om alleen achter te blijven om alles wat er nu weer gaat gebeuren...
Verdomme, verdomme....
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: sensi op september 22, 2009, 14:42:03 pm
Welkom op deze sité,
Ik wil jou en u ouders bij deze veel sterkte toe wensen.
ja kanker is echt een "ROT" ziekte en denk véél mensen hebben bang voor dat "woordje".
Ik lees dat u moeder al wat heeft moeten doormaken  :(.Ik hoop dat jullie samen sterk staan om dit ook aan te kunnen vechten !!
begrijp u héél goed als je zegt ondanks mijn kinderen spookt kanker mee als een donkere wolk.
Niemand is klaar om afscheid te nemen van iemand waar je enorm van houdt.maar wees klaar voor u moeder en ook u vader..ze gaan jou nodig hebben.
Véél sterkte
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: sensi op september 22, 2009, 14:52:10 pm
Ik hoop dat je hier veel steun kunt vinden.
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: viske op september 22, 2009, 16:37:48 pm
niemand is hier klaar voor.
en vaak wil je heel hard verdomme schreeuwen.
we kennen dat hier maar al te goed.
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: tante nina op september 22, 2009, 17:40:42 pm
Heel normaal dat je even de pedalen kwijt bent...
We sterkte samen met je ouders ...
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op september 22, 2009, 19:12:15 pm
Thanks voor het begrip voor mijn gevloek ::)
Maar wat is het toch een miserie hé...Het rare is ...mijn mama ziet er zo goed uit, die laat zich natuurlijk nooit gaan, ik kan haast niet geloven dat ze weer ziek is.
Voorbeeldje...2 dagen na haar borstamputatie in het ziekenhuis moest er een kapper komen...haar haar lag namelijk niet goed...
na de operatie aan de schildklier...een groot litteken natuurlijk wou ze direct fleurige sjaaltjes kopen om er beter uit te zien. Ze is gewoon niet te schatten...gaat nu shoppen naar Antwerpen "want thuiszitten is evenveel pijn hebben hoor..."...
Het is me een madam hoor!
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op september 24, 2009, 06:12:05 am
Het is niet goed......
Gister heeft mijn pa zijn hart willen luchten tegen mijn man...er zijn ook plekken op de longen gevonden.Mijn ouders wilden ons sparen en dat nog wat verzwijgen voor ons. Maar ik zag direct dat mijn man iets wist wat ik nog niet wist en ogenblikkelijk wist ik ook dat het geen goeie dingen waren. :'(
We hebben heel veel geweend gisteravond.

Ik heb een uur of 4 geslapen met een slaappil en dan word je wakker en ...boinggggg...die hamer op je hoofd en weet je dat het geen droom is maar realiteit.
Ik snap het niet...het zouden uitzaaiingen zijn door de borstkanker van 6 jaar geleden...hoe zit dat toch in elkaar...zitten die cellen dan te wachten ergens in je lichaam...ziet men dat dan niet als ze op controle ging?
Het zijn harde tijden.
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: franny5 op september 25, 2009, 23:25:18 pm
mamavan3,
het is echt meer dan rot als dit u overkomt,he
het is verdomd moeilijk om langs de zijlijn te staan als iemand waar ge echt om geeft dit overkomt!
je ontdekt afgrijselijke gevoelens en je weet niet hoe er mee om te gaan
ken dat
uw mama heeft al veel overwonnen en men kan in sommige gevallen veel,heel veel
ik duim echt voor haar en stuur u een "steuntje"

FR




 
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: Kleintje op september 26, 2009, 11:50:40 am
Ik wou je ook héél véél sterkte toewensen in die moeilijke periode,,
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: Bostie op september 29, 2009, 07:07:59 am
Hey Mamavan3,

Je mag gerust deze kl*t*ziekte blijven vervloeken, maar nu moet je ook vooral genieten van die momenten die je samen met jouw mama kunt doorbrengen.
Er gewoon zijn betekent héél veel voor iedereen!

Steven
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: Tina24 op september 29, 2009, 10:40:19 am
hey mamavan3,

Ik begrijp wat je meemaakt, want ik heb het vorige jaar meegemaakt! Als je nood hebt aan een babbel, vraag gerust om mijn telefoonnummer via een prive berichtje!!

Probeer zoveel mogelijk van de momenten met je mama te genieten!

Als je hulp/info wil rond je kinderen hun rouwverwerking en hoe je hen hierin kan begeleiden, ... laat maar weten


Dikke knuf
TIna
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: sensi op september 30, 2009, 12:19:30 pm
he mamavan3,

Ik wou even horen hoe het gaat?
veel sterkte,gr
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op september 30, 2009, 14:12:42 pm
Bedankt Sensi en de rest ook natuurlijk...
Tina, nu al rouwverwerking aanhalen gaat me iets te snel...je zal het wel goed bedoelen, daar twijfel ik niet aan maar mijn mama leeft nog en heeft zoveel moed dat wij er allen voor gaan.
De schok van het nieuws heb ik nu wat kunnen verwerken, berusten doen wij niet...mijn ma is echt een voorbeeld, elke dag mooie kleren, haar, maquillage...een echte diva! Vandaag is gaan shoppen, alleen met de trein, morgen beginnen de bestralingen...of althans het voorbereidende werk, aftekenen enzo...

Ja, misschien zijn de dagen geteld...niemand kan het zeggen en soms zegt ze "ik heb waarschijnlijk niet zo lang meer" maar die momenten zijn uitzonderlijk, direct erna maakt ze plannen voor volgend jaar bij wijze van spreken...
De diagnose is niet goed, neen dat klopt maar nu al wenen en het hoofd laten hangen en al die mooie dagen verspillen, NO WAY...

Wij hangen enorm aan elkaar dezer dagen, we putten kracht uit de kinderen, we koken lekker en komen veel samen.
Hoe moeilijk moet dit zijn als je voorbeeld geen hechte familie hebt, ...

Er komen ongetwijfeld nog dagen waarop ik een andere toon zal aanslaan dagen dat er enkel tranen zijn...maar nu nog niet...

Sensi, hoe gaat het met jou...kon je iets maken van de verjaardag van je dochtertje?
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op oktober 13, 2009, 12:44:22 pm
Ondertussen zijn we al enkele weken verder....daags voor het starten van de bestraling kregen we telefoon dat ze niet meer gaan bestralen, het zou niks uithalen en er werd de week erop met chemo begonnen. Vorige week, enkele uren voor de chemo ben ik samen met mama om een pruik gegaan...zeer zwaar en confronterend moment...
Mijn ma heeft zeer veel moed en straalt dat ook uit....
Maar wat is dit toch een zware tijd.

Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: franny5 op oktober 30, 2009, 22:04:50 pm
Hallo,mama3

Wou effe horen hoe het met je mama gaat?
kHoop dat het goed gaat met haar en ook met u!
 

Franny
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op oktober 31, 2009, 14:17:03 pm
Bedankt franny..het doet mij altijd deugd als iemand oprecht vraagt hoe het met ons gaat...
Mijn ma is een taaie tante...2e chemo achter de rug , maandag ll. De volgende dag was ze gewoon weer op pad...ze trekt een fleurig jasje aan, zet haar pruik op, lippenstift en ribbedebie...ze is niet te schatten. Donderdagavond moest ze even overgeven. Vrijdag is ze even gaan shoppen en 's avonds kwam ze de buit brengen, ze koopt vooral voor de kleinkinderen...

Maar ze heeft pijn hoor en loopt niet altijd even vlot en thuis als ze bij mijn pa is valt het masker wel eens af...en papa heeft het ook moeilijk, dat zie ik zo. Maandag vertrekken we met zijn allen op reis. Niet ver...maar we gaan genieten.

En af en toe ween ik zelfs heel hard...

Hoe gaat het met je broer, Franny? En met jou?
Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: franny5 op oktober 31, 2009, 23:07:11 pm
Wel,tegen ons hebben ze gezegd dat niets nog zal helpen,dat we het beste moeten maken van de tijd die hem nog rest .Ik heb steeds proberen te voorkomen dat men zo cru de waarheid tegen hem zou zeggen,maar dat is de laatste keer mislukt.De dokteres zei vlakaf tegen hem "ge hebt nog een paar maanden".
Dat was voor hem als.......ik vind geen vergelijking.Nu proberen we het begrip"een paar maanden" te verbreden want hoe kan je nog genieten van de kleine dingen als je steeds met de dood in je achterhoofd moet omgaan.Geloof me dat is vreselijk moeilijk,zowel voor hem als voor ons.Vooral de dokters geven die raad:"Geniet maar van de kleine dingen,kijk wat tv,luister naar muziek,lees wat...."Soms voel ik het aan alsof we flauwe mensen zijn die de situatie niet lijken te aanvaarden.
Gisteren zijn we met de rolstoel een wandeling gaan maken,het was zo'n mooi weer.Deze middag belde ik hem,vroeg of hij nog zin had in een wandeling en hij was onmiddellijk akkoord.Mijn man en ik hebben alles laten vallen ,zijn naar hem gereden ,we wonen 20 km van mekaar,en zijn gaan wandelen.
We moeten zeker met twee zijn om hem in de rolstoel te krijgen,heel voorzichtig zijn want bij een verkeerde beweging breekt de pijn door.
Hij geniet ervan,maar wordt dan toch geconfronteerd met wat hij niet meer kan en wat hij zal achterlaten.
Na de wandeling moet ik dan zijn voeten masseren, zijn voeten zijn dan dik van het oedeem.Die massage doet dan goed zegt hij.
Dat is hartverscheurend!Hij was zo'n actieve man,kon zo genieten van het leven!
Ik rij nu bijna dagelijks tot bij hem,ook omdat mijn mama nu ook in het ziekenhuis ligt met longontsteking.
Ik wil nog alles voor hem doen ,wat hij ook maar graag zou willen.
Nu heeft hij zin in konijn,maandag krijgt hij konijn,die maak ik hem klaar.
Daarnet heb ik de berichten tussen u en livestrong(juist?) gelezen,al die gevoelens,angsten,ontgoochelingen,dat verdriet,die niet te onderdrukken huilbuien zijn voor mij zo herkenbaar.
Iedere morgen ontwaken en u afvragen hoe hij zich nu voelt.Of hij een goede of een slechte nacht had?

Ik kan mijn verhaal wel kwijt bij mijn man maar hij is niet zo spraakzaam,en de conversatie valt dan gouw stil.
Mijn jongste is 18,is er wel voor mij, maar is nog te jong en bij haar wil ik niet steeds triestig zijn.
Aan mijn oudste dochter heb ik veel steun,maar zij heeft ook haar huishouden en haar kindjes.
Op dit forum zoek en lees ik veel. Dat kan een troost zijn omdat het zo herkenbaar is.

Ga er nu maar eens lekker tussen uit met de familie,geniet van ieder mooi ogenblik,knuffel veel en verwen haar zoveel mogelijk!!  en verlies de moed niet ,zo een pientere mama als de uwe geeft het zeker niet op!

Laat eens horen hoe het is meegevallen .
liefs,

franny




Titel: Re:VERDOMME
Bericht door: mamavan3 op november 01, 2009, 09:37:36 am
Och Franny toch....als je er zelf niet midden inzit kan je dat toch niet begrijpen en bevatten hé....
En inderdaad telkens die "geniet van kleine dingen.." (terwijl je wacht op de dood!!!!!!!) Hoe doe je dat??? Bestaat daar een handleiding voor? moet je dan plots tevreden zijn met een goed pak friet (voorbeeld) en zeggen "jongens wat geniet ik van die frieten, of joehoe...wat een zalig boek, ik geniet er zo van "en volgende maand ben ik er misschien niet meer", in je achterhoofd...Och...ik verleg ook steeds mijn grenzen hoor...Kan me haast al niet meer voorstellen hoe het is om zonder kanker in de familie te leven...Wat hadden we toen weinig zorgen zeg!!!
Het enige wat misschien goed is aan heel die klotekanker is dat je alle andere dingen relativeert.
Ik kan me niet meer druk maken om de belachelijke grote afrekening van electriciteit ...of over lompe mensen, of al die andere dingen waar ik me soms zo aan kan ergeren.
Franny, ik ga het niet zeggen, dat je moet genieten van de tijd die je nog rest...het is me te cliché geworden...
Maar je bent er voor je broer...en dat is heel belangrijk.Zorg dat je alles wat je wil zeggen ook uitspreekt tegen je broer.
Het is wreed hé ?

Ik heb voorbije week het boek gelezen "komt een vrouw bij de dokter" van Kluun...het gaat over een koppel, de vrouw is 36 en heeft borstkanker en hoort uiteindelijk dat ze doodgaat...het is zo triestig maar het heeft ook echt iets troostend.Het leest als een trein en een machtige schrijfstijl...ergens ook met humor, hoe vreemd dat mag klinken... Misschien kan het je wat helpen...