Lotgenotenforum

Soorten kanker => Borstkanker => Topic gestart door: Tina24 op september 22, 2008, 18:09:29 pm

Titel: enkele weken
Bericht door: Tina24 op september 22, 2008, 18:09:29 pm
enkele weken, .... dat is al wat ons rest....: de dokters geven haar nog enkele weken....ze krijgt pijnbestraling voor haar heup, en de chemo is om het dragelijk te houden....

Over enkele weken heb ik geen mama meer en mijn kinderen geen meter meer. Pepe en bompa zullen dan geen kind meer hebben....En mijn vader geen vrouw meer...

 :'( :'( :'( :'( :'( :'(

Ik heb het Selena al verteld, maar het dringt nog niet tot haar door. Vorige week hebben we marraine begraven zij had het geluk 97 jaar te mogen worden,natuurlijk missen we haar ook
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: gaby op september 22, 2008, 18:18:11 pm
ik voel diep met jullie me veel sterkte van gaby :'(
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op september 22, 2008, 18:36:18 pm
Hey Tina,

En toch zal ze steeds in jullie midden zijn hoor!!!!

 ;) :-* Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op september 22, 2008, 18:43:06 pm
dat weet ik!!  Ze is voor altijd in ons hart en in ons verstand....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op september 22, 2008, 19:36:10 pm
veel sterkte,
het zal zwaar zijn en nog worden maar je zal met veel liefde in je hart afscheid van haar nemen!, Ik denk aan je want ik zit in een gelijkaardige situatie!

x
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: omamanita op september 22, 2008, 20:27:06 pm
Hallo Tina en familie, ik zoek naar woorden en vind de juiste niet, ik wil maar zeggen dat ik hoop dat die enkele weken die jullie nog resten, toch nog een mooie periode zal worden om op terug te kijken.
Veel sterkte.
Omamanita
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op september 23, 2008, 08:46:11 am
Bedankt allemaall!

En hey, jullie mogen de moed niet laten zakken he! Hoofd omhoog en vechten hoor!!!

Melissa, ik denk ook aan jou, heb je je verhaal hier ergens neergepent?
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op september 23, 2008, 11:59:05 am
tina, ik zie datje miijn verhaal al hebt gevonden, bedankt voor de knuffel, een warme knuffel terug!
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: steffietje op september 24, 2008, 18:08:21 pm
Tina,  veel sterkte meid, voor jou en uw familie, al is het een hele kleine troost, wij zullen altijd, hier, naar jou luisteren !!!

Wij zijn voor de moment nog aan het strijden  tegen de ziekte (van mijn ma)  :'(

veel moed, liefs sophie
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op september 26, 2008, 14:07:55 pm
Even kort hoe mama er mee omgaat, toen ze het nieuws in het zk te horen kreeg,
heeft ze de dokters en maatschappelijk assistente helelemaal
uitgevraagd, over waardig sterven, over of dat thuis kon ect.

Dan 's avonds toen ze thuis kwam was er ineens weer de grote drang om
door te vechten, en belde ze me op of ik in het alternatieve circuit
niemand kon vinden die haar nog kon helpen, al was het maar om nog een
paar maanden bij ons te kunnen zijn.....

Woensdag waren we naar hun gegaan, mijn grootouders waren daar, dus we
konden niet echt praten. Er hing nog een vrij gemoedelijke sfeer. Je
kon het zelfs gezellig noemen, met een vleugje emotie en spanning....
Even kort met papa kunnen praten en die kreeg tranen in zijn ogen, en
zei sorry, maar waarom moeten mensen zich altijd verontschuldigen als
ze hun verdriet tonen???? Hij heeft ook snel zijn tranen afgedroogt,
terwijl ik had van papa huil maar een goed uit, maar ik heb dit niet
kunnen zeggen omdat toen mijn grootouders de kamer in kwamen....Waarom
zou een vader bij zijn kind niet mogen uit huilen??? en omgekeerd word
normaal bevonden....

We hebben 's avonds met zijn allen getafeld, gewoon een broodmaaltijd,
maar ik vond dit zo mooi en zo belangrijk.... Daarna was ons mama
bekaf en zijn we naar huis gegaan....

Gisteren ben ik terug gegaan, een vriendin kon me brengen de andere me
halen.... Ik ben alleen met Hadewych en Aswin gegaan.... Toen we er
even waren, heeft papa Aswin mee naar boven genomen, zodat mama en ik
konden praten....

Ze vroeg me eerst hoe ik me voelde, of het ging. Ik voel me triest
mama, maar het gaat wel....
Ze vertelde me hoe ze wou sterven, waardig onder sedatie, hoe de
dienst eruit moest zien, dat ze gecremeerd wil worden en uitgestrooid.
Dan zei ze, wacht even ik ga iets halen, ze kwam terug met een klein
wit doosje. Dit is voor Selena als ze 12 jaar word, mijn
verlovingsring, mijn kruisje en ook dit een klein hartje, kruisje en
anker (liefde -geloof-hoop), ze zal
wel niet meer weten van wie het komt.....toen bleef ook ik niet meer
droog..... We hebben samen gehuild in elkaars armen, ze vertelde me
hoe schuldig zij zich voelde om het feit dat ze ons zoveel verdriet
aandoet en ons moet achterlaten.... Ik heb haar toegesproken, mama je
hoeft je echt niet schuldig te voelen, je hebt alle behandelingen die
je maar kon gedaan, je hebt ook extra kruiden en zo genomen, je hebt
alles gedaan wat je kon, ...

Ze heeft Hadewych veel vastgehad, en die brabbelde maar op
los...Heerlijk om hen samen te zien, maar ook zo verdomd pijnlijk...
Ik mocht geen foto's trekken, ze zei me te wachten tot zondag met de
doop. Ze ging dan wat vrolijkere kleren aantrekken, en haar wat
sminken en dan mochten we zoveel foto's trekken als we wilden....

In al haar ellende blijft ze even waardig, en dat bewonder ik, ik
bewonder mijn mama, mijn lieve mama.

Ik heb haar proberen gerust te stellen, dat voor ons alles wel goed
zal komen, en we haar nooit zullen vergeten en natuurlijk.

Wij zijn allebei ervan overtuigt dat ze ons nog zal zien van waar ze
ook is! En ook dat ze dan bij bomma, marraine, louike, prutske,
poussy(de katten) en kerry (onze eerst hond) zal zijn.

Ze vertelde ook dat Tim (mijn broer) erbij wou zijn als ze stierf,
maar dat ik dat niet kon onwille van de kindjes. Ik zei dat als ze het
graag zou hebben ik wel iets kon regelen. Ik ga het er ook met Tim
over hebben, ik wil niet dat hij daar alleen staat, ik aan zijn zijde
staan...

Ook hun hond White voelt wat er gaande is, want hij blijft haarl maar
likjes geven, ook terhoogt van haar hart, hij voelt dat haar hart
gebroken is en wil het helen door eraan te likken....

Vandaag gaat mijn broer. Morgen waarschijnlijk niemand, dan kan ze
goed rusten voor zondag, ze wil en zal bij de doop van Hadewych
aanwezig zijn,....

Ik heb een poetsvrouw gevraagt om vandaag te komen poetsen het huis
moet piekfijn in orde zijn, want het zal de allerlaatste keer zijn dat
mama bij ons thuis zal komen....

En ik weet dat ze er alles gaat aan doen om van de zondag een mooie
dag te maken, ze heeft zelfs 5 flessen champagne meegegeven....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op september 26, 2008, 14:23:14 pm
Tina,

 :'( Ja zelfs ik heb het hier moeilijk mee.

Hééééél moedig en respectvol van je mama om zó open te kunnen praten over een onderwerp dat algemeen geschuwd wordt. Samen met haar dochter... Dat moet echt wel een goed gevoel gegeven hebben bij haar, al zal het ook een dubbel gevoel geweest zijn. Jullie verdienen allebei een dikke  :-* :-*.
Geniet nu maar met volle teugen van het doopfeest.

Groetjes, Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: hildeke op september 26, 2008, 15:19:25 pm
Hallo Tina,

Gelukkig voor je mama dat ze zo open kan praten met je.

Mijn papa is ook gestorven van kanker en wist dit ook goed te plaatsen
Vandaag ben ik blij dat wij altijd goed kunnen praten hebben.
Het zijn net die dingen die ervoor zorgen dat het rouwproces veel
beter verloopt.

Al kan ik je zeggen dat ondanks alles het gemis toch 2 jaar later nog heel groot is want hoe graag zou ik niet bij hem binnen springen of gewoon eens bellen maar ja...

Heel veel sterkte  en moed

Hilde
Titel: de doop Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op september 29, 2008, 08:49:19 am
Ik wil dit ook met jullie delen, hoewel het zware dagen, weken zijn, zijn er ook hele mooie tussen:

Mijn broer die jaren geleden zei nooit te gaan trouwen, gaat nu
trouwen!!! 13/10 stappen ze in het huwelijksbootje, mijn broer heeft
het heel snel geregeld want hij wil heel graag dat mama zijn getuige
is... ik hoop dat deze wens in vervulling mag gaan!

Gisteren was een mooie dag, de zon scheen, de warmte van familie,
allen samen voor de doop van Hadewych. De doop vond plaats in onze
dorpskerk in een kleine doopkapel,allemaal samen rond de paaskaars en de
doopvond. Alleen was het jammeer dat marraine* hier niet in levende
lijven aanwezig kon zijn, doch voelde ik haar aanwezigheid. Ook mijn
schoonvader was er niet bij, hij kon niet wegens ziekte. Voor de res
t was heel de familie er, mijn ouders, mijn grootouders, zowel pepe en
bompa, de ouders van mijn moeder als pekke de moeder van mijn vader.
Mijn broer en zijn verloofde Liesbet, meter van Hadewych. En dan langs
Chris zijn zijde, zijn moeder, en zijn broer en zijn vrouw en hun 3
kinderen. Het was een mooi ritueel, ik voelde warmte, liefde, we
waren één! Toen we Hadewych allemaal een kruisje mochten geven, ben ik
met haar rond gegaan, naar ieder lid van onze familie. Mama kreeg het
zwaar toen ze Hadewych een kruisje gaf, ze huilde ik huilde mee...Het
was zo sereen, zo mooi... Nadat ze gedoopt was, werd de doopkaars
aangestoken, licht - hoop- liefde....en aan die kaars mochten alle
kindjes een klein theelichtje aansteken... en toen gingen we uit het
doopkapeltje richting het beeld van Moeder Maria.
Op het einde van de doopviering las de pastoor een gedicht voor, het
ging over de moederborst,...de warmte te liefde...het was zo'n mooi
einde.

Thuis gekomen, hadden mijn broer en zijn verloofde gezorgt voor een
heerlijke receptie dat tot in detail was afgewerkt... Mama hield
Hadewych vast en daarna mijn schoonmoeder en voor het eerst ik jaren
kon ik het verdragen dat een baby van mijn rond ging in de familie.
Toen mijn schoonfamilie weg was, hebben we een heuse fotosessie
gehouden met mama in de hoofdrol.... het was mooi, maar ook heel
emotioneel. Daarna hebben we nog cake gegeten en toen was mama ineens
uitgeput en kon eigenlijk niks meer dan huilen, het was tijd dat ze
naar huis ging.... Ze heeft haar echt zo sterk gehouden, dat ze zo
lang mogelijk kon blijven.

Deze dag ga ik voor eeuwig koesteren...
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: mistral op september 29, 2008, 10:41:57 am
Beste Tina, ik vind je heel moedig dat je deze mooie momenten met ons wil delen; je verhaal is er een van liefde, grote Liefde en warmte. Ik wens je veel sterkte toe, ook voor de ganse familie. Je mama is moedig en leeft waardevol naar haar einde toe. Ik heb zelf ook acht kleinkinderen(tjes) en in mijn strijd tegen borstkanker denk ik ook zeer veel aan hen. Ik kan me voorstellen dat je mama ook veel steun put uit hen en de wetenschap dat ze door de verhalen van haar dochter en zoon zal voortleven voor de kleinkindjes. Je pakt dat zeer goed aan hoor! met die foto's en zo, en je moeder weet dat.

Ik stuur je veel positieve energie en steun en ik denk aan jullie,
heel veel liefs en een warme knuffel X
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op september 29, 2008, 18:02:40 pm
Héééél mooi Tina. Je kan zien dat je uit een warm 'nest' komt !!!

 :-* Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: dutske op oktober 08, 2008, 13:03:49 pm
Ik wens je enorm veel sterkte toe! Ik en mijn ma hebben tesamen borstkanker en ik weet dat het héél belangrijk is nu in de fase van je mama, dat ze rust vindt en die vindt ze zeker op de manier dat jullie bezig zijn. Geef haar het gevoel dat alles ok komt met jullie en dat ze nooit vergeten zal worden, neem desnoods een videotape op en een stukje haar ofzo.
Toen ik in het begin het te horen kreeg dat ik kanker had, was en is nog steeds mijn eerste zorg, hoe het zou verder moeten met mijn zoontje, niet over mezelf, maar wat ik achter zou laten. Dus als je mama weet dat dit allemaal goed komt en dat je zal zorgen voor je papa en haar kleinkindjes, dan zal ze rustig en gelukkig alles kunnen loslaten wat hier op aarde is, maar wees gerust ze zal je nog steeds beschermen, maar alleen van op een andere locatie, waar je ze niet meer zal kunnen zien, maar nog wel zal kunnen voelen.

Dikke knuffel en véél moed!
Wendy
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 08, 2008, 13:43:06 pm
mama gaat nu heel snel achteruit..... ze kan amper 2 woorden zeggen en ze is uit de adem, stappen kan ze nog nauwelijks.... Hopelijk haalt ze de trouw nog...
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 08, 2008, 13:57:22 pm
mama zou graag hebben dat mijn broer en ik een klein stukje schrijven voor op het doodsprentje, of zeggen jullie gebedsprentje??

Ik had iets in gedachte van:
Lieve mama, lieve meter van mijn kindjes,
Ik geloof dat je eeuwig over ons zal waken, je blijft voor altijd in ons hart...
We houden van je en zullen je nooit vergeten...

Of iets met het woord beschermengel of zo...

Ik vind het zo moeilijk ik zou zoveel willen schrijven, maar echter is er op een doodsprentje maar beperkte plaats he....
_______________
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: dutske op oktober 08, 2008, 15:11:33 pm
Lieve Tina,

 zolang dat het recht uit je hartje komt, zal je mama alles prima vinden.
Uiteindelijk betekent ze idd zoveel voor je, dat geen enkele zin dit kan beschrijven. Ik heb eens een kaartje gekregen van iemand, dat me steeds is bijgebleven en daar stond op 1 woord op: ONVERGETELIJK.  
Denk er niet teveel over na, schrijf op het eerste waar je aan denkt, van wat is mijn mama voor mij geweest?
Ik heb 4 jaar geleden mijn tante ( 48j) aan BK verloren, ook mijn meter, ze was mama van 2 zonen en altijd balletlerares geweest. Ik heb toen ook een tekst geschreven voor haar grafzerk." Mimi als dassende mama ging je door het leven en als fladderende engel zal je blijven zweven." Laat het haar nog wel lezen, als je iets klaar hebt, voor haar hoort dit tot het rustig en voorbereid kunnen afscheid nemen, kan me voorstellen dat dit vreselijk moeilijk is, maar voor haar ohzo belangrijk! En weet dat zij nu in een fase is dat ze heeft aanvaard van wat komen zal. Als je wil babbelen of je hartje wil luchten mag je me mailen dan geef ik mijn nummer wel. mamamats@msn.com

xxx
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op oktober 08, 2008, 15:13:42 pm
Hey Tina,

wat moedig en lief van je... ik leef enorm met je mee want ook ik zit in ongeveer dezelfde situatie. Denk er even over na maar volg ook je gevoel en dan is alles mooi wat je ook schrijft,dan komt het recht uti je hart... Ik weet zeker dat ht mooi zal zijn en met zoveel liefde!

Veel sterkte,
M
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 09, 2008, 11:23:53 am
We gaan zaterdag terug eens naar huis, deze week kon ik niet omdat ik zelf ziek was, en wou mama niet met nog wat  andere ziektekiemen opzadelen.

We gaan quiches meenemen, mama eet dat eens graag en zo hoeft papa niet te koken, en kunnen we toch gezellig samen tafelen.... tegenwoordig vind ik dat zo bijzonder en belangrijk samen wat eten.....

oja dit wil mama bij haar uitvaart :

http://www.youtube.com/watch?v=QGfjBhlFysM&feature=related

en ook twee intrumentale nummers van mijn broer
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op oktober 09, 2008, 11:55:02 am
Hey Tina,

Zéééér mooi; zelfs 1 van de betere versies van dit lied. Vooral het duet komt mooi tot zijn recht.

"We zullen je missen, doch NOOIT vergeten"

Kijk ook eens op http://tegenkanker.net.apache01.hostbasket.com/forum/index.php?board=26;action=display;threadid=1355

Mooi dat je dit samen kan doen!!!

Knuf, Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: jeskeuhtje1990 op oktober 09, 2008, 13:55:35 pm
ey das erg ik ben men papa verloren aan kanker echt klote is da


groetjes jesssica
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 09, 2008, 21:45:03 pm
wauw tina, wat een verhaal,
ik vind het fijn dat je het met ons deelt,
ik heb ook kanker gehad, lymfeklier, een geluk bij een ongeluk een kanker die het beste te genezen is...
maar als ik dit dan zo lees...
dan heb ik echt geluk,
maar jij heb geloof ik wel een hele fijne band met je mama, en daar kan je, je wel aan optrekken,
ikheb ook een fijne band met mijn familie, maar of ik het zo kon gelijk jij nu doet...
chapeau Tina,

heel veel sterkte...
en de trouw komt nu ook dichterbij
maak er ondanks alles toch een onvergetelijke dag van

groetjes en sterkte
Kelly
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 10, 2008, 06:31:54 am
Ik hou mijn tekstje die ik zelf geschreven heb, idd hij komt uit het hart... Ik heb hem uitgeprint (ik heb nogal een onleesbaar handschrift) en dat briefje word opgevouwen en dichtgeplakt en zo aan de begrafenisondernemer gegeven. Wanneer de tijd  gekomen is, dan pas word de brieg geopend en kan de drukker aan de slag.....

Ik voel me nu heel sereen, blij dat ik dit voor mama kan doen....

Nu ga ik met mijn 3 kindertjes ontbijten.... en dan wachten op een belletje van mama (dat is onze afspraak zij belt 's morgens en ik 's avonds, en soms ook eens tussendoor....)

Jessica, het is inderdaad een klote ziekte he, mijn innige deelneming met het verlies van je vader.....dikke knuf

Kelly, welk type kanker ook, of het nu degene die het beste te genezen is of niet, het is vreselijk om er mee geconfronteerd worden, je hoeft het zeker niet te minimaliseren . En iedereen gaat er op zijn/haar manier mee om....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: layka op oktober 10, 2008, 16:54:06 pm
Hey Tina



Mijn kaarsje hier in huis brandt ook voor jou mama.  Ik hoop dat ze niet te veel pijn heeft en dat ze de trouw zeker mag meemaken.
Geniet van alle mooie momenten en ik leef met jullie mee.
Veel sterkte

Layka
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: omamanita op oktober 10, 2008, 17:59:40 pm
Dag Tina,

De trouw van je broer is nu heel dichtbij, ik hoop dat het voor jullie en vooral voor je Mama een intens moment kan worden dat iedereen voor altijd bij zich kan dragen.
En hebben de quiches vandaag gesmaakt?
Genieten van elkaar dat is nu de hoofdzaak.
Liefs.
Omamanita
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 14, 2008, 08:24:25 am
Mijn broer is getrouwd ;D Het was een hele lange dag voor ons, omdat Selena naar het COS moest om 8u30, waren we al van 6 uur op, ik werd samen met Aswin en Hadewych bij mijn grootouders "gedropt" :P Het was gezellig al hing er een gespannen sfeer, mama moest naar het zk en ging bellen als ze terug was en er kwam maar geen telefoontje... Tot dat we bijna allemaal in onze auto zaten,  pepe mijn grootmoeder bleef lang weg, het was mama aan de telefoon, met slecht nieuws, weer  een domper.... ze heeft een klaplong door een tumor die heel snel groeit...... dat verklaart natuurlijk waarom ze zo uit de adem was altijd...... Ze was pas om 13 uur thuis van het zk en 14 uur was de trouw, dus van slapen kwam er niks meer in huis.  Aan het stadhuis kwam ze als laatste aan, en werd ze vol liefde door mijn broer en mijn vader in haar rolstoel geholpen....pepe haar hart brak dat kon je gewoon zien, maar ze hield zich sterk Mijn vader probeerde om er een fijne dag van het maken, en had zich zoals we hem kennen mooi opgekleed en hij was oprecht fier dat nu ook zijn zoon ging trouwen  De schoonfamilie van mijn broer zijn echt lieve mensen en gingen ook heel teder en mooi om met ons mama en heel onze familie, ze waren echt hartverwarmend en een grote steun.  De trouwplechtigheid duurde maar een dikke 10  minuten, maar doch was het enorm zwaar voor mama, in het begin zat ze nog vrij recht in haar rolstoel, naar het einde toe onderuit gezakt, ze zag ook zooo bleek....

Na de trouw nog wat foto's gemaakt, en daarna was haar kaarsje uit en  moest ze haar bedje op gaan zoeken, om haar batterijen een beetje op te laden voor het etentje 's avonds.


We waren allemaal uitgenodigt bij de ouders van de bruid, en het was er gezellig, en even konden we onze zorgen vergeten en genieten van de dag.....

Rond 18 uur begon het avondfeest, en de spanning was te snijden, ging mama kunnen komen, zou het het kunnen,.... en ja hoor ze arriveerde wat later maar ze was er!!!!  Ze zag er nog even moe uit als om 14 uur.  Ze moest door mijn vader en broer ondersteund worden, om tot haar zitplaats te kunnen, en ze plofteg gewoon neer op de stoel als een pattatenzak.....  toen was het kado tijd.  Mama en papa hadden een verrassing voor mijn broer, iets wat hij altijd al wou hebben........ een doedelzak, tranen in zijn ogen en hij bleef bijna als een mantra herhalen, dit moest je niet gedaan hebben...

Daarna was het tijd voor een speech, mijn broer dankte iedereen voor het gezellig samen zijn, hij zei ookdat we slecht nieuws hadden ,maar dat  ze alles om gelukkig getrouwd koppel te worden, geleerd hebben van hun ouders,......

De sfeer zat goed het eten was lekker, het duurde wel enorm lang allemaal, ook voor mijn kindjes. Na de hoofdschoten, kon mama het niet meer trekken en moest ze zelfs door 3 mensen ondersteund worden tot ze bij haar rolstoel was....... En toen ze uit het zicht was,  was pepe helemaal overstuur, en is ze beginnen huilen, ik ben meteen bij haar gaan zitten, hand op haar schouder wrijvend, niks zeggend.... af en toe zei ik doe maar....en zei tussen het snikken door "sorry" toen ze haar hoofd even oplichte ui haar handen, keek ik haar recht in de ogen en zei niks te sorry,huil maar.... Mijn grootvader kwam naar haar toe, pakte haar bij de schouders en zei haar zich sterk te houden.... hier was ik even boos om en gaf hem een kwaaie blik...ik begreep hem wel, maar pepe had zich al veel te lang sterk gehouden, het mmoest er nu uit....na een tijdje en 1 kalmeringsmiddel later, giing het weer....ze schaamde zich en zei wat zullen de mensen wel denken van me....dat ik zat ben of zo.....Trek je niet aan wat ze kunnen denken....

Daarna ging het feest nog even door, en dan was het echt tijd om te vertrekken, Aswin lag al inslaap op mijn schoot, Selena werd door het dolle heen van vermoeidheid.... en eerlijk ik was stikkapot.  Eerst mijn grootouders nog naar huis gebracht en dan naar huiis.... naar bed... Het was en mooie dag, een heel emotionele dag,.... weer 1tje om nooit te vergeten....

Vandaag weet mama nog meer over haar toestand....en erger nog ze heeft niks meer om naar uit te kijken om zich sterk te houden.....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 14, 2008, 13:23:22 pm
blij dat de trouw een mooie dag voor jullie allen was,
jammer van het slechte nieuws, maar je mama heeft gestreden om de trouw bij te wonen,
hopelijk mag ze nu nog even in jullie midden zijn,
maak van elke dag nog met haar een mooie onvergetelijke dag,
ik denk aan jullie
hou de moed erin,
en gebeurt het onvermijdelijke, hou je goed, je bent een sterke vrouw,
maar je mama heeft misschien pijn, en is het strijden misschien moe,

hou van haar met heel je hart, maar dat doe je al geloof en ik,

heel veel sterkte...

dikke kus Kelly
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op oktober 14, 2008, 14:28:34 pm
Een heel mooie omschrijving van het touwfeest Tina! Je moeder heeft net wel iets om naar uit te zien : jullie gelukkig BLIJVEN zien!!
Maar ik kan Kelly alleen maar bijtreden. Hopelijk hoeft niemand onnodig te lijden en kunnen jullie nu nog profiteren van de mooie momenten samen.

Knuffel, Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 14, 2008, 18:50:28 pm
voor mij hoeft ze geen pijn meer te lijden hoor....als ze voor euthanasie kiest sta ik 100% achter haar....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op oktober 14, 2008, 19:48:34 pm
Héél moedig van jullie  :-* :-* :-*

Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 14, 2008, 20:08:06 pm
wauw, dat vind ik ook een moedige keuze,
en ik bedoelde het zo ook niet, dat ze zou lijden,
maar strijden kan je moe worden,
en hoe ik het gelezen heb, heeft ze heel hard gestreden om toch maar bij de trouw te zijn,
dat getuigd ook van een hele moedige vrouw...

heel veel sterkte
en zoals ik al zei, geniet van elk moment samen
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 16, 2008, 08:18:02 am
mama is gisteeren gevallen en heeft nu gekneusde ribben :(  Ik kon gewoon aan haar stem horen hoeveel pijn ze had :-[  Mijn broer was de berging aan het kuisen, en daarna gingen ze het bed in elkaar steken, zodat ze geen trappen meer hoeft te doen.....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 16, 2008, 08:22:22 am
 Effe wat anders, Selena (wordt 7 in februari) heeft gisteren 2x in haar broek geplast, zou de situatie dat toch zo veel invloed hebben op haar of is dit toeval???  Ik heb mss ook wat hard gereageerd na de 2de keer , door te zeggen dat ze het zelf maar moest opkuisen ::)  Maar ik zit zelf met het "verschot" in mijne rug....  Nu ik probeer veel met haar bezig te zijn, leuke dingen, verhaaltjes voor te lezen, knuffelen, maar ook verhaaltjes over dood en dergelijke, ik laat haar dan vertellen acheraf....  

Nu voor het slapen gaan heb ik haar geknuffeld en gezegd dat mama niet boos is en dat we weer vriendjes zijn.... maar toch voel ik me rot...

Titel: Re:enkele weken
Bericht door: md op oktober 16, 2008, 10:22:34 am
Hey Tina,

Ik wil even reageren op je laatste berichtje. Toen ik kanker had was mijn kleinste meisje ook 7. Haar zusje (8 toen) reageerde heel fel op mijn ziekte, daar moesten we veel mee praten en zo. Maar mijn kleinste leek het allemaal niet zo erg te vinden, bleef zorgeloos alles verder doen. Tenminste dat dachten we toch. Zij plaste al enkele jaren niet meer in haar bedje s'nachts. Maar toen begon het terug. Dat heeft ruim een jaar geduurd, zelfs 2 jaar eer het volledig gedaan was. Ik ben er zeker van dat dat kwam door mijn ziekte. Elk kind reageert anders.
Dat je wel eens hard reageert als dat gebeurd is heel normaal. Het is voor iedereen moeilijk. Ik vond het toen ook best moeilijk, ik was zo ziek van de chemo en dan was haar bedje ook nog altijd nat. Na een tijdje heb ik haar ook terug pamperbroekjes aangedaan s'nachts. Maar nu is het dat terug voorbij.
Praat maar veel met haar en knuffel haar maar eens goed. Dat doet jullie allebei goed.

Veel sterkte nog
martine
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 16, 2008, 14:33:16 pm
Hey Martine,

hartelijk dank voor je reactie ik heb er enorm veel aan.

 :-* :-* :-* :-*
Tina
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op oktober 17, 2008, 05:59:31 am
Hey Tina,

Heb iets gelijkaardigs meegemaakt met onze jongste. Ze was wel veel jonger en ging net op het potje. Daar ben ik volledig opnieuw moeten mee beginnen. Vooral niet boos maken want dat geeft een averrechts effect!! Eventueel eens praten met een psychologe? Eerst alleen; zonder Selena!!!

Groetjes, Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 17, 2008, 08:50:10 am
Even een update van de situatie: vanaf nu stapt ze in huis niet meer, ze heeft de schrik te pakken en nu hebben ze hun huis gereorganiseerd zodat ze overal met de rolstoel heen kan. Zze hebben heerlijk geslapen in hun bed beneden in de berging. Ze is nu ook aan de aerosol, omdat de puffers die ze gekregen had niet voldoende waren (ventolin en nog iets) heeft ze nu brochenverwijders en lisomusil(om slijmen op te hoesten) gekregen...

@Steven, ik ben er over aan het denken, maar ik wil bij een "goede spycholoog terechtkomen", via vai kennen we een vrouw die kinderspycholoog is, maar ik ben haar naam vergeten, bij haar voel ik me goed. Mijn man kent haar man wel, dus via haar echtgenoot gaan we proberen contact te zoeken met haar..... Selena heeft die vrouw ook al een paar keer gezien, in "gewone" omstandigheden...
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 17, 2008, 10:03:59 am
morgen komt de HA, samen met de arts die de euthanasie zal plegen,.... zodat hij om "het moment" geen vreemde is....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: omamanita op oktober 17, 2008, 11:00:47 am
Hallo Tina,
Ik weet niet goed wat zeggen, maar ik wil toch iets laten horen dat uit m'n hart komt. Ik kan me niet voorstellen wat jullie nu meemaken, ik ben 60 jaar en BK patiënte, maar ik heb het geluk dat m'n beide ouders nog redelijk gezond zijn (85 en 87 jaar). Ik denk dat ik zelf een lange ziekteperiode van één van m'n ouders niet goed de baas zou kunnen. Maar als het moet dan zal dat ook wel gaan misschien is er dan een soort overdrive waarin ik kan functioneren.
Toch heel veel moed in deze moeilijke weken.
Liefs
Omamanita
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 17, 2008, 12:43:48 pm
Omamanita,

Wanneer je er voor staat heb je 2 keuzes, ofwel ga je erdoor en doe je wat je kan of te wel ga je in de put zitten, de meeste mensen die ik ken gaan ervoor;)  Zoals mijn grootmoeder altijd zegt: "We staan ervoor en we moeten er door, willen of niet..."

Bedankt voor je berichtje

 :-* :-* :-*
Tina
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 17, 2008, 14:06:45 pm
ik vind het toch wel allemaal heel moedig wat je allemaal doet, en hoe je het doormaakt, en ook dat je alles met ons wil delen,

ik hoop dat je mama,geen pijn moet lijden,
en ik hoop dat het lijden door je mama pijnloos en door de omstandigheden toch nog gelukkig te zien, voor jullie ook iets minder is,

maar toch veel sterkte in deze periode, en voor hetgeen wat nog moet komen

lieve groetjes Kelly
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op oktober 19, 2008, 08:05:58 am
Hey Tina,

Dat is inderdaad een heel groot voordeel dat Selena die vrouw reeds kent. Hopelijk vinden jullie haar snel terug.

Groetjes, Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 19, 2008, 08:59:25 am
Gisteren bij mama geweest, wat deed het pijn om haar zo te zien, ze kan nauwelijks nog op haar benen steunen om van de rolstoel in de zetel gezet te worden.  En wat ik ook pijnlijk vond was haar gezicht te zien, haar lip hangt langs 1 kant wat naar beneden, en je ziet dat haar gezicht verkampt is van de pijn.....  Mijn broer en zijn kersverse bruid waren er ook, en mijn schoonzus heeft veel gedaan voor mama, op 1 manier vind ik dit heel mooi en lief, langs de andere kant had ik die dingen ook graag voor mama gedaan... maar ik kon niet door mijn stomme rug en mijn stom bekken( ik heb BI sinds de laaste zw)  Terwijl mama lag in de zetel, zat ik terhoogte van haar hoofd op een poef.  Chris (mijn man) zat in de zetel ernaast met Hadewych. Mijn vader was met de kindren in de caravan te spelen (ze hebben een oude caravan gekocht en "omgebouwd" tot speelplek voor de kinderen)  Mama vertelde wat de 'lijfarts' gezegt had: ze kan dag en uur kiezen, maar ze moet het wel 4 dagen op voorhand laten weten.... en dan begon ze te wenen, ik zei "ik zie dat het genoeg is, het is genoeg geweest hé mama...."  En dan hebben we geknuffeld en heb ik haar overladen met kusjes.... het deed haar zo goed, dat ik het zag dat het welletjes geweest was en dat ik het haar zei ( ik had het gevoel dat ze hierop wachte op "onze goedkeuring")  Ik heb ook gezegd dat ik erbij wil zijn, ze was verrast en tevreden.... i
Daarna hebben we nog wat gebabbeld, over koetjes en kalfjes.... En dan zijn we vertrokken, we zijn er een uur en half gebleven en ik zag dat ze op was, maar ons eigenlijk niet wou laten gaan.... binnenkort is het een afscheid voor heeel lang....

Daarna zijn we naar mijn grootouders gegaan, daar wat gegeten en ik moest natuurlijk alles vertellen wat dat mama gezegt had en hoe ze eruit zag en zo... Ik heb aan mijn lieve pepe( grootmoeder, moeder van mama) gezegt dat ze haar zo sterk niet moet houden, ook niet bij mama, ze mag gerust haar gevoelens laten zien aan mama en uithuilen samen.... want nu kan je dit nog, alles zeggen wat je wil zeggen tegen haar, als het gedaan is niet meer..... Ik hoop  van het grond van mijn hart dat ze dit doet, want mama en pepe hebben hier eigenlijk nood aan.....

Dus ik verwacht binnenkort een datum en uur waarop mama naar de overkant zal gaan, rust zal hebben en pijn vrij zal zijn.... Het is genoeg geweest, het is tijd....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op oktober 19, 2008, 10:54:30 am
Hoi Tina,

wat ben ik blij voor je dat je zo sterk kan blijven onder deze situatie...
Zelf weet ik goed dat dit moment heel dubbel zal voelen voor je, je zal blij zijn dat ze verlost is van al de pijn die haar nu omringd maar anderzijds doet het voor jullie zo een pijn haar los te laten.

Ik vind je dapper.

Mama wil zelf geen euthanasie (voorlopig) maar we weten ook dat het stilletjes aan naar het einde toegaat, dat heeft het ziekenhuis ons ook laten weten...

Ze is niet bang meer voor de dood zegt ze, ze is gewoon zo moe van het strijden en de pijn dat ze die angst heeft overwonnen.

Hopelijk staan jullie sterk samen!
Succes en sterkte!
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 19, 2008, 14:36:12 pm
Hoi Melissa,

Ik denk ook vaak aan jou en jouw mama, ik hoop dat ze de laatste periode en de overgang naar de andere kant op een "mooie" manier kan meemaken....

Voor jou ook veel sterkte!

 :-* :-* :-*
Tina
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 20, 2008, 08:21:34 am
Ik zit nog met enkele vragen mbt de kinderen als mama dood is, zou ik hen haar laten zien, ik bedoel wanneer ze nog thuis is in haar eigen bed? Of zou dit het alleen maar ingewikkelder maken, ze lijkt of ze slaapt.... Ik gebruik ook nooit die beeldspraak over een overledene....
Langs de andere kant kan het hen wel helpen om het te vatten denk ik.... Mama wil gecremeerd worden en uitgestrooid worden, dus hebben ze niet echt een plekje om naar toe te gaan (iets waar ik nooit behoefte aan gehad heb ( de overledene geliefden zitten voor altijd in mijn hart en mijn geheugen), maar mss zij wel???)  

Misschien ze er nog net voor laten afscheid nemen, als dit ook ok is voor mama??

Natuurlijk ga ik er hen niet bij laten zijn wanneer de euthanasie gepleegd word..... maar misschien wel achteraf, wanneer mama opgewassen is en propere kleren aan heeft???


Zoveel twijfels..... wil het mijn kinderen zo makkelijk mogelijk maken... maar dat is verdomd moeilijk is zo'n moeilijke situatie.....


Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 20, 2008, 08:25:10 am
gisteren naar mama gebeld, Selena had een wiebeltand en het eerste waar ze daarna aan denkt is, dit moeten we aan meter vertellen, dus ik moest meteen bellen....

Eerst mijn vader aan de lijn, die was super blij voor ons Selena en feliciteerde haar want nu werd ze een grote meid.... en dan gaf hem mama door, en die was zo emotioneel, zo verdrietig.... want ik deed natuurlijk net zout in de wonde, die dingen gaat ze niet meer meemaken, oo wat voelde ik me schuldig.....

Soms zit ik echt in een tweestrijd of ik moet Selena ongelukkig maken of mijn mama....maar ik dacht nu kan Selena het nog delen met haar meter, binnen kort niet meer.... mss egoistisch van mij.....

pffff ik ben blij dat ik dit van mij af geschreven heb....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op oktober 20, 2008, 08:59:42 am
hoi tina,


Mijn oma is in der tijd ook gestorven aan kanker en omdat ze er zo anders uitzag dan dat ik ze 'kende' hebben papa en mama er toen voor gekozen mij niet te betrekken bij dit proces... we zagen oma ook enkel thuis en niet meer de laatste dagen in het ziekenhuis, toen ze aftakelde...

Opa heb ik wel nog gezien toen hij al dood was, en toen was ik eigenlijk jonger dan bij men opa.

Ik heb niet het gevoel dat ik iets 'gemist' heb omdat ik mijn oma nu alleen op de goeie manier ken en ik geen vreselijke gruwelbeelden heb zoals nu bij mijn mama...

uiteindelijk luisteren naar je gevoel :)
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 20, 2008, 09:35:52 am
net papa aan de lijn gehad, mama kan niet meer uit bed, ze komen haar straks wassen...

de ha gaat straks ook komen, ik hoop dat ze snel een datum prikken, want ons mama wil menswaardig sterven....

ik zit hier te bibberen... mama kan ook niet meer bellen, ze doet niks anders dan slapen of hoesten....

Mijn grootmoeder blijft nu daar; om bij haar kind te kunnen zijn en ook papa te ontlasten... wat moet dat een hel voor haar zijn....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 20, 2008, 13:25:05 pm
mama heeft zelf gebeld, was een emotioneel telefoongesprek, want ze wou laten weten dat ze het vandaag aan de HA zou vragen, en dus daarna ging laten weten op welke dag en precies om wat uur het gaat gebeuren, dit zodat ik me zou kunnen regelen.( opvang voor de kids indien nodig.....) :'( :'( :'( :'( :'( :'( :'(
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: omamanita op oktober 20, 2008, 14:10:50 pm
Lieve Tina, ik denk veel aan jullie,  ik voel me mee ongelukkig, wat moet dat dan voor jou en je grootmoeder, en de kinderen zijn. Je mag je vooral niet schuldig voelen, doe gewoon wat je hart je ingeeft voor al de dingen die deze dagen op je afkomen.
Heel veel sterkte en liefs.
Omamanita
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 20, 2008, 14:11:14 pm
hallo Tina,

wat een rare gedachte hé, dat je straks te horen krijgt van je mama waneer ze komt te sterven,
maar ik denk dat het ook een dubbel gevoel is,
enerzijds dat je haar heel erg hard gaat missen en anderzijds dat zij uit haar lijden verlost is

Tina in elk geval heel veel sterkte, ik vind je echt moedig, want je moet er voor je mama zijn en je papa maar ook voor je eigen gezin, en daarbij mag je jezelf niet voorbij lopen hé

heel veel sterkte

dikke kus kelly
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 20, 2008, 14:53:12 pm
mijn broer heeft net gebeld, of ik beter niet vanavond nog eens langs ga.  Als hij dit zegt,zal mama er heel erg aan toe zijn.... Dus na de osteopaat gaan we naar mijn ouders, de kinderen blijven dan gewoon wat langer bij mijn broer en schoonzus....

ik ben zoo rustig nu.... deze morgen was ik kwaad/ verdrietig/....en kon de hele wereld de pot op bij wijze van spreken, maar nu is de rust terug gekeerd .... Waarschijnlijk zal het deze avond een afscheid worden.... en ik hoop dat haar reis naar de overkant vlot verloopt....

Morgen ga ik hoe dan ook naar huis, wat er ook gebeurd.... daar is mijn plek....

 :-* :-* :-*
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 21, 2008, 08:04:14 am
Gisteren bij mama geweest, ze sliep maar door het geblaf van hun hond, was ze wakker geworden, ze was blij me te zien. Ze wou drinken, dus moest ik papa gaan halen om haar recht te zetten in bed, en dan heb ik samen met haar haar glas vastgehouden om te drinken. Daarna moest ze plassen, dus hielp ik haar samen met papa uit het bed, en papa hielp haar dan op het wc. Terwijl ze op de wc zat ben ik ff met mijn grootouders gaan praten, en pepe zei me, dat het mama was die me per se wou zien, en dat aan Tim gevraagd had. "Tim, vraag aan Tina dat ze nog langs komt vandaag, let jij wat langer op de kindjes, maar dat ze komt...."

Toen ze terug van de wc was, hielp ik haar wat in bed om een beetje comfortabel te liggen en ben ik bij haar in bed gekropen, we zeiden af en toe wat, daarna sliep ze terug even in om weer 10 minuten later even wakker te zijn.... Ik weet niet hoelang ik zo bij haar gelegen heb,.... Ze vertelde me dat ze op de HA aan het wachten was, want ze moest het nog eens opnieuw vragen, ze was deze middag heel misselijk geweest, en de HA heeft haar daarvoor wat gegeven en wou dat ze de vraag van euthanasie nog eens zou stellen wanneer ze zich beter voelde....

Toen ze dieper sliep ben ik bij mijn vader en mijn grootouders gaan zitten om ook even met hen te praten.

Hun hond White is ook heel onrustig, dat arme dier voelt het ook aan, en krijgt misschien momenteel ook niet alle aandacht dat het beestje nodig heeft, dus ik heb voorgesteld dat ik vandaag eens ga wandelen met hem, het blokje om.

Om 21 uur was de HA er nog steeds niet, maar toen moest ik echt wel door gaan, de kindjes bij Tim oppikken naar huis, ze lagen pas om 22u30 in bed
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 22, 2008, 08:07:48 am
 
Vrijdag om 20u30 zal mama naar de hemel gaan.... dmv euthanasie... Ze heeft nu een pijnpompje en daar krijgt ze nu alle medicatie door, zodat ze zich zo comfortabel mogelijk voelt tot het moment.... We gaan vandaag met de kinderen en natuurlijk vrijdag ook, overmorgen is het bijna niet mogelijk, maar als het lukt spring ik dan even kort binnen....
 
Vrijdag zal mama ook via de webcam afscheid nemen van haar neef die in Thailand woont.... het zal een zeer emotionele dag worden.... maar ook sereen, en mooi....
 
De hond gaat die dag naar de hondenopvang, en op het moment dat ze gaat vertrekken gaat Chris de kindjes afleiden door een autorit of zo...
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op oktober 22, 2008, 11:41:38 am
het is zo erg en mooi tegelijk...

ik wens je veel sterkte en ik hoop dat ze mooi zal sterven en dat jullie je er goed bij voelen...dat is ook heel belangrijk...

veel moed gewenst,we zullen aan je denken...
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 22, 2008, 15:24:18 pm
Tina, ik wens je mooie laatste dagen met je mama, koester de mooie momenten
en heel veel sterkte vrijdag, en de tijd erna...

ik leef met je mee,

liefs Kelly
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: omamanita op oktober 22, 2008, 18:17:43 pm
Lieve Tina, jullie sereniteit in deze moeilijke omstandigheden is mooi. Ik denk heel veel aan jullie nu en in de komende dagen. Meer kan ik niet zeggen, alles is gezegd.
Heel veel steun.
Omamanita
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Greetje op oktober 22, 2008, 19:21:11 pm
Tina, Je mama is een heel moedige vrouw! Ik wens je mooie laatste dagen met haar.
Veel sterkte, ik denk aan jullie.
Greetje.
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: TITA65 op oktober 22, 2008, 19:52:37 pm
lieve tina

wat jij de komende dagen moet doorstaan;kan niemand begrijpen :'(
probeer nog heel veel van elkaar te genieten
zodat je steeds deze momenten kan koesteren
ik wens je veel sterkte de komende dagen
en weet dat we aan je denken

lieve groet anita :-*
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 23, 2008, 22:04:06 pm
wij zijn nu allemaal bij mama... ze wacht om te gaan op haar 'spuitje" dat ios hetenige wat haar nog tegenhoud... wij waken, allen...
dank jullie voor jullie steun
 :-* :-* :-*
Tina
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 25, 2008, 08:49:11 am
Donderdag:

We waren met Selena haar GHB geweest en Chris had ons thuis (niet bij mijn ouders) afegezet want hij moest door naar zijn werk, zodra hij weg was belde ik naar huis, papa sprak zoo stil, hij lag bij mama in bed, Tim zou later wel terug bellen.  Een kwartier later belde hij me op, ik moest komen, want mama ging enorm acheruit, ik zei dat ik wel wat wou regelen, desnoods belde ik een taxi, maar ik moest wachten tot Aswin thuis kwam van school... ik legde toe, een 5 minuten later weer telefoon, papa had het voor mij geregeld nonkel Marc zou ons komen halen.

Even was het heel hectisch, ik moest nog de luierzak van Hadewych pakken, Selena terug omkleden, mezelf omkleden, Aswin kwam toe met de bus en was moe, wou wat eten en eigenlijk slapen, maar dat kon niet nonkel Marc ging ons oppikken...

Wat duurde die 45min ontzettend lang, eindelijk was nonkel Marc er, wel laadden in, iedereeen klik vast? ok we kunnen vertrekken.
Heel de weg lang praaten we over mama, hoe dapper en moedig ze wel was en hoe trots we op haar maar ook niet minder op papa waren.... Nonkel Marc, zei dat toen er zeker geen 10 hem na!

Dan kwamen we thuis aan, Hadewych en Aswin sliepen, Selena was wakker en ging meteen naar binnen. Ik ging zo snel ik kon naar mama, papa en Tim waren daar al ze was  heel heel onrustige, ze keek continue naar de klok, wij denken dat zij dacht dat het vrijdag was, ze was aan het aftellen tot haar "spuitje".  De dokter kwam en gaf haar wat om rustig te worden, ze was altijd met haar armen en benen bezig.(dit hielp maar een kwartier en toen werd ze terug onrustig)  We (mijn broer en ik besloten toen om daar te blijven) we weken donderdag amper van haar zijde. Papa, Tim en ik, zeiden heel vaak mama wij zijn bij je, we zeiden dan ook wie dat was, papa, Tim , Tina, we wreven over haar arm of rug, we zeiden ook dat ze het mocht loslaten, mama je mag gaan, het is goed....we zien je graag....maar toe ga maar.... Om beurten zeiden we ook iets persoonlijker tegen haar...  Selena kwam ook even, we zeiden dat ook tegen haar, mama Selena is hier nu ook, ook voor haar is het goed... ga maar...
Papa zei ook tegen ons , dat hij trots was, dat wij dit wilden doen, we zeiden alletwee, dat is toch normaal papa....
We weenden samen, de kamer was vol liefde.... dat was het gevoel dat overheerste de liefde voor mama...


We waren er allemaal, 4 generaties samen onder 1 dak... vol liefde....pepe en bompa waren blij dat ze ook wat afleiding hadden met de achterkleinkinderen....

Toen Hadewych wakker werd en honger had, ging ik haar snel halen, hup aan de borst en zo bij mama,  idem met Aswin toen hij wakkeer werd.

Selena en Aswin waren ook altijd welkom, om even mee te zorgen voor mama, het is immers ook hun meter he;)

's avonds aten we samen (wel bleef er altijd minstens 1 persoon bij mama, we hebben haar geen seconde alleen gelaten) vol au vent met kroketten en salade, dit was een bezondere maaltijd, papa at heel smakelijk, voor het eerst deze week (dat smakelijke) samen aan tafel met zijn kinderen en kleinkinderen, gaf natuurlijk een anders sfeer dan samen met zijn schoonouders;)

Daarna zeiden we tegen papa, wij blijven hier hoor, we doen dit samen... Dus Chris ging boven op mijn oude kamer slapen met Selena. Aswin (een mama's kindje) bleef beneden bij me in de "bompa" zetel (= is een relax zetel die je wat kan kantelen en dan kan je ook met je voeten omhoog ligge) Hadewych lag in haar snugglenest ook benen, mijn broer lag in de 2 persoonzetel en mijn schoonzus in de 3 persoonszetel.... alleen was zij de enige die sliep, en natuurlijk de kindjes ook. Maar mijn broer en ik, wij waakten, elke geluidje hoorden we.   het had geen zin om papa om het uur af te lossen, daar mama altijd papa nodig had..... ze was enorm onrustig als hij de kamer verliet....en werd pas rustig als hij weer bij haar aan bed zat of in bed lag..... Af en toe vielen we even in slaap, om 10 minuten later weer wakker te worden.... Af en toe loste we papa wel af, zodat hij wat kon komen drinken, even een frisse neus halen,.... en altijd weer wreven we op haar arm of rug, spraken we haar toe, dat ze mocht gaan, ...als ze onrustig werd, zeiden we dat papa zo weer kwam....

Om middernacht kwam de huisarts weer, en gaf weer iets om te kalmeren (hij noemde haar steeds bij de naam en vertelde wat hij deed en waarom), daarna heeft papa toch nog een uur kunnen slapen, dicht bij mama....Wij werden wat ongerust omdat het zo rustig was, Tim ging even piepen en zag dat papa sliep en mama rustig was....

Dit was zo'n lange nacht, maar ik ben blij dat we er waren.

Vrijdag:

's morgens was mama kletsnat van het zweet, ze kreeg ook de typische reutel.... en was nog onrustiger, ze vocht echt tegen de dood, ze wou haar 'spuitje halen"... Wat duurde de ochtend lang , tja Aswin was ook al vna 5 uur wakker, .. Aswin is 's ochtends nog met me meegegaan naar mama, en heeft mee zachtjes over haar arm geaaid, ook al was ze onrustig... het voelde juist aan...

Ik voelde aan haar rechterarm die was koud, ik deed het deken weg, haar arm zag blauw, omdat ze heel de nacht op haar arm gelegen had arme mama toch..... Om half elf was de verpleger er, een hele lieve, hij pleegde overleg met de huisart over de telefoon, ze wouden haar medicatie minder snel geven zodat ze bij bewustzijn zou zijn (ze was ondertussen in een subcoma, iets wat ze nooit zou gewild hebben, ook de blaassonde niet...) we keken elkaar aan, we keken naar mama, haar ogen waren wijd op, angst was er uit af te lezen, ze bewoog ook kort haar hoofd, ze schudde nee... we hebben een 15 minuten gehuild en overlegd, papa zei dat hij had beloofd voor haar te praten als zij dit niet meer kon, toen zeiden we volmondig nee, dit zou mama niet gewild hebben... de verpleger belde terug met de ha, en toen zei hij dat het goed was, de medecijnen gingen nu zelf iets sneller ingesteld worden.... Dan kwam de vraag mama nog te wassen of niet... natuurlijk wel, ze was kleddernat, volede klam aan van het zweten, dat wou mama ook niet, haar tanden moesten ook gepoetst worden dat was haar uitdrukkelijke wens!!!  Hij vertelde ook dat we ook aan haar mochten laten weten dat ze mocht gaan, en we zeiden dit hebben we bijna continue gedaan... Hij sprak haar ook altijd aan, Ingrid, ik ga je wassen he, met de zeep die je zo graag ruikt, je zal fris zijn he....Ook hij zij tegen haar Ingrid meiske, je mag loslaten hoor, je man en je kinderen zijn bij je, ze houden van je, ze zullen je nooit vergeten....

Wanneer ze fris opgewassen was en weer wat in een confortabelere houdig lag, was ze weer even wat rustig.  De verpleger ging weg en de onrust was weer daar.  Toen kwam die van panal, en zie hoorde de reutel en zag ook de angst in haar ogen, en die zei meteen dit mag niet he, dit wilde ze niet he, wacht ik bel met de HA.....

OOk zij sprak mama aan: Ingrid, ik ben het he.... zeg je bent al sterk genoeg geweest hoor, je mag gaan...


Toen kwam de huisarts en die kon haar bloeddruk niet meer opnemen.... hij heeft haar toen ook toegesproken, en dan 3 medicijnen gegeven.... met de bedoeling dat ze zou slapen tot die avond 20u30 ....

Het ging wel effe duren voor de medicijnen werkte, maar dan ging ze slapen.

Toen ze rustig sliep hebben we pepe en bompa erbij laten zitten, en terwijl hebben we gegeten…

Na een tijdje ging Tim hen aflossen…na 5 minuten kwam hij mij roepen…hij kon mama niet meer zien ademen.  Ik ging naar mama toe, haar hoofd voelde koud, ik voelde geen warme lucht meer uit haar neus komen, ik probeerde via de hals de hartslag te vinden,…niks, dan aan de pols ook niks…. Dit was om 15u15.Gaf mama een aai en ging naar Tim al knikken, …en zei zachtjes mama is gegaan… Dan gingen we het samen aan papa zeggen, hij liep naar mama toe, gaf haar een dikke knus en zei dankje vrouwke…dank je dat je gegaan bent, we hadden het aan je gevraagd….

Daarna gingen we pepe en bompa het laten weten, papa nam pepe haar had vast en zei”ingrid is heengegaan”  Pepe, begon te roepen tiere: “neeeee, dat kan toch niet, dat mag toch niet”, “ wij zijn nog maar 2 minuten van haar weg” ze trilde helemaal, bompa ook…. Ik heb Aswin uit haar armen genomen, want die was daar inslaap gevallen en dan konden ze naar mama, naar hun dochter.

(de rest volgt nog)


Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Bostie op oktober 25, 2008, 13:39:27 pm
Tina,

Ik vind helaas geen gepaste woorden, maar ik weet dat je vast wel begrijpt wat ik voel en bedoel!

 :'( :-* Steven
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: dutske op oktober 25, 2008, 19:20:04 pm
Lieve Tina en familie,

wat een mooi verhaal, maar toch zit ik hier te huilen aan mijne pc, ik weet alleen niet of dit mee van verdriet is en of van geluk, dat ze is mogen gaan met zoveel liefde rond haar. Het is een heel raar gevoel, ik heb jullie meegevolgd al enkele weken en ik vind dit zo bizar.

Dit heeft niets lugubers ofzo, dit is zo sereen....

Sorry ik ben momenteel sprakeloos.
Ik wens jullie dan ook veel steun aan elkaar toe en neem jullie rust nu maar, zoals jullie mama ze nu neemt, jullie hebben het allemaal verdient.

Dikke knuffel
Wendy
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kel op oktober 25, 2008, 20:50:03 pm
tina & familie,

heel veel sterkte,
maar het is voor je mama wel mooi gegaan,
en wat mooi van je papa dat zij haar bedankte voor dat ze gegaan was,

veel sterkte

kelly
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Greetje op oktober 25, 2008, 21:09:37 pm
Beste Tina en familie,

Heel veel sterkte! je mama heeft nu rust.
jullie zijn een liefdevolle familie.

Sterkte!
Greetje.

Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 26, 2008, 07:07:44 am
Tina,

Ik vind helaas geen gepaste woorden, maar ik weet dat je vast wel begrijpt wat ik voel en bedoel!

 :'( :-* Steven

 :-* :-* :-* ik begrijp je
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 26, 2008, 07:08:53 am
dank jullie allemaal, geef zelf de strijd niet op!

Het vervolg komt eraan, straks gaat Chris zwemmen met de grote dan heb ik tijd om mijn verhaal af te maken tot nut toe dan....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 26, 2008, 09:55:32 am
hier het tekstje van mama aan ons:

"Mijn grootste spijt en verdriet is het verdriet dat ik jullie aandoe, maar weet dat waar ik nu ben, het ook goed is." Ingrid
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: omamanita op oktober 26, 2008, 19:54:39 pm
Een moedige familie zijn jullie, en al komen er zeker nog zware dagen, samen zijn jullie sterk en de liefde van en voor Mama zal een grote hulp zijn in de verwerking van het verdriet denk ik.
Liefs
Omamanita
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: kathy30 op oktober 27, 2008, 14:26:19 pm
Liefste Tina,

ik vind je een sterke en moedige vrouw, en denk dat dit ongetwijfeld de eigenschappen zijn die je, volgens je verhaal, van je mama hebt geërfd.
Je verhaal heeft me heel erg aangegrepen, me ook verdrietig gemaakt, omdat ik weet dat ik dit ook zal meemaken met mijn mama. Maar tegelijkertijd heb ik , door je doorzettingsvermogen, je postivieve ingesteldheid en je sereniteit, veel kracht uit je verhaal, en jouw persoon geput.
Zoals zovelen je al op dit forum hebben gezegd: je komt uit een warm nest, en jij, je papa en je broer hebben je mama in de laatste dagen met zoveel liefde omringd. Meer kon ze niet van jullie verwachten. Het maakte het afscheid van jullie mama ook zo mooi.
Ik wens je nog veel sterkte deze dagen. Hou vast aan de mooie herinneringen aan je fantastische mama.

Kathy
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op oktober 27, 2008, 19:30:52 pm
Hoi Tina,

wat een verhaal... ik heb elke dag met je gedacht aan de moeilijke dingen,aan de mooie dingen.

Ik wist dat je het zwaar had maar je toch ook zo sterk hield. Ik ben blij dat je nog steeds je verhaal kan doen hier. Het geeft moed aan degene die in hetzelfde schuitje zitten en nog naar dit moment zullen moeten toeleven. Vanwege mezelf,heel erg bedankt, je geeft me kracht om deze situatie ook door te komen.

Ik hoop dat jij nog diezelfde kracht kan vinden om door te gaan, want dat heb je altijd zo mooi en goed gedaan.

weet dat we allemaal aan je dachten, al die momenten die je deelde...

het gaat je goed, het is beter zo...
Veel kracht, liefde & warmte

Melissa
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 28, 2008, 06:44:23 am
I have A dream...nee, serieus ik ben heel serieus aan het nadenken of ik met hegene dat wij hebben meegemaakt, anderen kan gaan helpen, vooral kleine kinderen... Selena en Aswin hebben zo ongeveer het hele proces meegemaakt en dit was helemaal niet gruwelig of zo voor hen... Eigenlijk hebben ze dit jaar de circle of life gezien, op 5 juli hebben ze hun baby zusje Hadewych zien geboren worden en op 24 oktober hebben ze hun meter zien sterven.... beide dingen waar vele mensen hun kinderen willen van afschermen, maar eigenlijk de dingen des levens zijn.... ik wil hier zeker wat mee gaan doen, hoe of wat en wanneer weet ik niet.....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op oktober 28, 2008, 06:48:15 am
Hoi Tina,

wat een verhaal... ik heb elke dag met je gedacht aan de moeilijke dingen,aan de mooie dingen.

Ik wist dat je het zwaar had maar je toch ook zo sterk hield. Ik ben blij dat je nog steeds je verhaal kan doen hier. Het geeft moed aan degene die in hetzelfde schuitje zitten en nog naar dit moment zullen moeten toeleven. Vanwege mezelf,heel erg bedankt, je geeft me kracht om deze situatie ook door te komen.

Ik hoop dat jij nog diezelfde kracht kan vinden om door te gaan, want dat heb je altijd zo mooi en goed gedaan.

weet dat we allemaal aan je dachten, al die momenten die je deelde...

het gaat je goed, het is beter zo...
Veel kracht, liefde & warmte

Melissa

Het is daarom dat ik het met jullie deel!  UIt de hoop dat jullie hier steun uit vinden, want dat heb ik ook altijd aan de verhalen van de anderen hier ....

En ik ga hier blijven komen hoor, voor jullie allemaal hoop te geven, want hoop doet leven, zelfs na de dood van een geliefde...
Mama is niet weg, ze is in onze harten....
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: MelissaM op oktober 28, 2008, 10:53:15 am
ik ben blij dat je het zo kan zien...


ook ben ik er van overtuigd dat het moeilijk maar tegelijk ook goed is om the circle of life te zien... in te zien dat we nietig zijn, maar een deeltje van deze planeet. Dat er belangrijkere dingen zijn dan 'ik','ik','ik'.

Kben ook van plan om een actie te houden of iets waardoor ik mensen bewust maken van de verschillen die kanker in iemand zijn leven kan maken.

Nu heb ik het vooral druk met school en thuis maar ik weet dat ik hier ooit nog iets mee doe... mss via mijn vakgebied (grafisch ontwerp)...maar zo wil ik het in ieder geval niet laten...
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op november 03, 2008, 08:59:35 am
het vervolg:

Selena had dit alles aanschouwd en werd hierdoor heel verdrietig en boos. Zonder dat we het doorhadden was ze ook meegegaan naar meter met pepe en bompa.  Daarna liep ze naar buiten, Tim ging haar achterna, omdat ik mijn handen vol had aan pepe en bompa.  Selena kwam terug binnen en zette zich met haar rug naar ons toe. Pepe wou haar meteen gaan troosten, maar ik zei:” Nee, pepe laat ze, zij moet het op haar manier verwerken, jij het op de jouwe.”  Pepe voelde zich heel schuldig, maar ik vond dat dit niet nodig was, wat ware gevoelens uiten is nooit fout… 

Na een paar minuten sprong Selena recht met de woorden, ik wil nog een tekening maken voor meter, dus de kleurtjes werden boven gehaald en vol overgave begon ze aan haar tekening.

Terwijl ik me over mijn dochter en mijn grootouders ontfermde, deed mijn kersverse schoonzus dit over mijn broer en papa….

Ineens begon pepe helemaal te bibberen( shock?!?) en bompa was ook van de kaart,  mijn broer kwam ook de living binnen en we keken elkaar aan, en samen  ik zag meteen dat hij hetzelfde dacht dan ik/ “borrel tijd”.  Dus ik vroeg wie wil er een borrel, mijn grootouders en mijn broer en zijn vrouw wouden er 1. Dus ik liet een borrelglaasje zien aan bompa, “dit formaat?”, nee dat was te klein dan en groter glaasje genomen en jeneverke ingeschonken, pepe nam een zoetere borrel.  Mijn broer vroeg of ik ook een wou, nee, ik wilde dit niet, ik wilde gewoon voelen, alles voelen…..en alert zijn…

Na de borrel ging het even weer rustiger….

Toen kwam de huisarts (papa had hem gebeld met het nieuws) de man had tranen in zijn ogen… hij babbelde even met ons en daarna ging hij  het overlijden vast stellen “pro forma” zoals hij het zei.  Selena was er bij en moest alles weten wat de arts deed, dus ik verstelde het. Hij ging luisteren met de stetoscoop om te horen dat meters hart niet meer klopte, maar dat van jou klopt nog wel he… Daarna nam hij een  lampje om in de ogen te schijnen dus ook dit legde ik aan haar uit… Hij betuigde zijn medeleven.  Daarna was het tijd voor de paparassen…  na dit ging hij ook zijn medeleven betuigen aan mijn grootouders. Pepe zei toen dat papa niet  zoveel verdriet kon hebben als zij hadden, want mama was haar kind en een vreemde voor papa….De arts zweeg wijselijk, want hij wist goed genoeg dat papa mama heel graag zag …..en  natuurlijk ook heel veel verdriet had. Hij ging naar papa en zei tegen hem ik spring in de loop van de week eens binnen om te zien hoe het met je is.

Daarna was Selena ineens heel blij, ze had bedacht dat alle tekeningen die ze had gemaakt voor meter, mee moesten met meter, want dat kon ze die laten zien aan marraine in de hemel. Dus alle tekeningen werden verzameld.

Pepe en bompa gingen weer naar mama. Na een tijdje kwam pepe in paniek naar me toe, al wenend ik krijg bompa niet weg bij ingrid… En ik sprak haar toe, geef hem de tijd, hij hoeft nu toch nog helemaal niet weg te gaan van haar, … ik zal zo wel naar bompa gaan, maar asjeblief geef hem de tijd die hij nodig heeft…  Ik wou eerst even bij mijn papa en broer gaan kijken hoe het met hen was. En nog voor ik naar bompa wou gaag kwam hij al zelf uit de kamer van mama.

Chris kwam toe van zijn werk, dus ik snel naar hem toe om hem te zeggen dat mama aan heen gegaan was, want ja normaal ging de euthansasie om 20u30 plaatsvinden.  Ook hij kreeg tranen in zijn ogen en een krop in de keel, en hij dat hij van me hield, en toen gingen we binnen. Binnen gekomen werd hij meteen door Selena overladen met kusjes en daarna moest hij van haar mee naar meter. Hadewych was wakker, dus gingen we met ons gevieren naar meter. Chris vond dat ze er vredig bij lag, en dat was ook zo… ze was blij dat ze eindelijk  vrij was van pijn….

Toen we terug in de living kwamen, trof ik bompa in een soort van schock toestand aan, hij bleef maar zeggen, na vandaag zien we ons ingrid niet meer,…. Ons mama wou eigenlijk niet ten toongesteld worden, dus het groeten zou met een gesloten kist zijn.  Ik zag de paniek ik bompa zijn ogen en ben dus met papa gaan praten, natuurlijk mocht hij zijn dochter nog zien. Dus ik terug naar bompa, ik nam zijn hand vast en zei, luister goed bompa, je zal mama nog zien, ok, je zal mama nog kunnen zien. De paniek verdween uit zijn ogen en hij werd kalmer… Pepe belde bompa zijn broer op om hen te komen halen, want hij kon  het niet aan mama zien opgehaald worden door de begrafenis ondernemer.

Papa zei ook tegen ons, ga maar naar huis dit hoeven de kindjes niet te zien, maar Selena wou dit juist wel zien en er zeker van zijn dat de tekeningen mee gingen met meter. Net toen we klaar stonden om te vertrekken, kwam de begrafenisondemer aan. En dus gaf ik de tekeningen samen met Selena aan hem af, meter moet die tekeningen meenemen, dit is erg belangrijk voor Selena, hij beloofde dat dit zo ging gaan…

Zaterdag  25/10

Vandaag konden we mama gaan groeten in het funerarium, mama had voor een gesloten kist gevraagd, maar ja, papa moest schipperen tussen familie en de wensen van mama.  Dus vandaag was ze “ten toongesteld” voor de familie.  Toen we daar aankwamen, stond er zoveel familie, dat was eigenlijk niet te bedoeling, het was meer voor een beperkt “publiek” bedoelt.  Toen we binnenkwamen zag ik mama daar liggen, haar gezicht was nors, haar handen gevouwen en daar lagen alle tekeningen van Selena. In eerste instantie was Selena blij en opgewekt, meter had haar tekeningen bij zich.  Tot pepe en haar zus, klagelijk begonnen te schreien, het ging door merg en been….Tja toen was Selena ook ontroostbaar…Papa, had haar op de schoot genomen, maar ook dit kon geen troost bieden.  Dus stond papa op en zei tot de familie, zoals Ingrid altijd zei, de levenden gaan voor op de doden, ik ga met Selena naar buiten….Mijn broer was ook al naar buiten gelopen, hij kon het ook niet aanhoren en aanzien…

Ik bleef zitten, ik huilde, ik bleef maar herhalen, sorry mama, sorry dat we je vernederen, ik weet dat je dit niet wou, sorry….

Na een tijdje ben ik ook naar buiten gegaan, en Tim zei me meteen, neem het papa niet kwalijk, hij moest schipperen he….Ik zei ik weet het ik neem het hem niet kwalijk, hij bedoelde het goed.


Toen kwam de hele familie naar buiten en ineens kwam bompa naar ons toe, en wees ons aan met een boze, nee zelfs een demonische blik en vroeg streng waarom hebben jullie geen kruisje gegeven, waarom hebben jullie haar niet gegroet…. Ik zei vrij bits omdat mama dit hier niet wilde…. Ook papa en Tim hebben haar geen kruisje gegeven, juist als een teken van respect…. Chris en ik waren hier niet goed van…. Vooral ik want ik had hiervoor gezorgt dat hij zijn dochter nog eens kon zien….

Toen iedereen buiten was, ging papa naar binnen, om zich luidop zijn excuses aan mama aan te bieden en haar een dikke kus te geven.

Daarna gingen we naar mijn ouders thuis, gelukkig gingen pepe en bompa niet mee binnen, want dat kon ik nu niet aan… Papa en Tim hadden dus ook het kruisverhoor gekregen van bompa en waren dus ook helemaal van de kaart… Daar zaten we dan allemaal in de keuken aan de keuketafel, als verslagen honden…. Daarna begon papa over de jassen van mama en zo…
Ik zei dat ik vooral de poncho van mama wou, en toen begon ik weer te huilen… omdat ik dacht aan mama hoe mooi ze met haar poncho was….

 Daarna  zijn we naar hun slaapkamer gegaan en heb ik de jassen van mama gepast en degene die me pasten heb ik dus mee….en natuurlijk haar poncho!

De volgende morgen belde pepe me op om te vragen hoe het met me ging, eerlijk ik kreeg er amper een paar woorden uit, ik werd zo misselijk als een hond…. Ze dacht dat ik teveel verdriet had om mama om te praten, maar nee, ik voelde walging…boosheid, om hun gedrag….

Daarna belde papa, en ik zei het aan hem, ik hou van hen, maar ze hebben me enorm teleurgesteld en gekwest…. Hij zei, ik weet het, ik weet het, ik heb met hen nog gepraat en gezegd dat wij hun manier van rouwen respecteren, en dat zij onze manier moeten respecteren.

Dinsdag 28/10 was het groeten voor familie, vrienden en kenissen MET GESlOTEN kist

Daar stonden we dan allemaal naast elkaar, iedereen kwam ons condoleren…Ik stond naast pepe en bompa, het vooral van zaterdag achter me gelaten, want ik hou van hen en iedereen maakt fouten he.
Veel geween bij pepe en bompa,  maar bijna op een ingeoefende manier, toneel….het voelde of ze alle aandacht naar hun wilde trekken, want zij hebben toch het meeste leed….

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik voor mij bekenden zag, en vooral toen er een oude vriendin en vriend van mijn ouders, vooral van mama zag, ze vroeg me waarom heb je niks over de ziekte van jou mama gezegt…. Met veel moeite, kreeg ik er met een klein stemmetje uit, dit was niet aan mij om te vertellen…. Ook zij heeft borstkanker, ze zag er goed ….Mijn papa zei tegen haar, je mag Ingrid wreken hoor. Hoezo vroeg ze! Door de ziekte te overwinnen! Dit was zo mooi, zo ontroerend….

Er kwam heel veel volk, bijna heel het dorp van pepe en bompa is langs geweest, maar velen omdat het “zo hoort” en degene die voor papa en ons kwamen, die konden we op 2 handen tellen, die kwamen uit vriendschap, medeleven…. Ook hun arts kwam, weer met die tranen in zijn ogen….

Op het einde van de avond, als het half uurtje dat voorzien was voor het groeten bijna gedaan was, ben ik naar de kist van mama gelopen, en toen ik heb haar gegroet en een kruisje gegeven…..dit voelde juist aan….
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: gerda_s op november 04, 2008, 19:58:57 pm
Tina, wat ben je gevoelig en dapper. Je geeft ons de moed om verder te vechten en het inzicht hoe belangrijk dochters zijn...
De mijne is ook een geweldige steun voor me. Ik wens je veel sterkte.
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op november 05, 2008, 09:02:36 am
Fijn te horen dat je veel steun hebt aan je dochter.

 :-* :-* :-*
Tina
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: violetje op november 13, 2008, 10:21:56 am
Lieve Tina,

Wat bewonder ik je moed en standvastigheid. De manier waarop je hier bent mee omgegaan. Ik kan veel leren van jou.
Mijn mama is ook stervende maar weet het nog altijd niet of wil het niet weten. Ik heb niet de kracht om er met haar over te praten.
De verpleegsters raadden me aan om haar gewoon te volgen. Moest ze er over praten gewoon eerlijk op antwoorden en als ze er zelf niet
over begint niks zeggen. Ik zou ook zo graag nog veel willen vragen of willen regelen zodat ik er zeker van ben dat ik haar laatste wensen kan inwilligen. Ze heeft het nog te vaak over als ik naar huis kom........ dat kan binnen een week zijn maar het ook nog langer duren. En ik kan het maar niet over mijn hart krijgen om haar de situatie uit te leggen. Mijn papa is reeds enkele jaren overleden en mits ik elke dag ga werken had ik geen andere keuze dan mama te laten opnemen telkens het te slecht ging. Ze viel regelmatig en ik kan haar alleen niet houden. Dus het is fijn dat je mama in haar eigen omgeving temidden van jullie allemaal is kunnen gaan.  Tina, je hebt een fantastische familie en je papa zal je nog hard nodig hebben. Je grootouders ook. Het is verschrikkelijk je ouders te verliezen Toen mijn papa gestorven iis toen had ik mama nog zodat we elkaar konden troosten, maar als ouder je kind verliezen ? Meestal is het omgekeerd he. Je grootouders hebben je teleurgesteld maar je mag het hen niet kwalijk nemen. Ze hebben jullie zeker niet willen kwetsen.
Veel sterkte nog toegewenst.
Je bent een hele goeie moeder en dochter en hierbij wil ik toch ook zeggen dat je vast en zeker een lieve partner hebt die je enorm steunt. 

 
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op november 13, 2008, 12:09:57 pm
Violetje,

Wat moet dat moeilijk zijn, dat je mama niet weet of niet wil weten waar ze aan toe is.  Persoonlijk zou ik toch met haar praten hierover, de tijd is zo kort, en nu kan je haar nog dingen vragen,... Ik hou van mijn grootouders, en ik besef dat zij het ergste getroffen zijn, we hebben terug een goed contact hoor;)


Titel: Re:enkele weken
Bericht door: Tina24 op november 13, 2008, 12:15:45 pm
Even kort hoe het nu met mij gaat: Ik praat alle avonden met mama, vertel haar de dingen die ik haar anders over de telefoon zou verteld hebben, hoe het met de kindjes ga, of hoe lomp ik weer ben geweest alle eigenlijk de dag dagelijkse beslommeringen.

Soms bel ik express als ik weet dat papa niet thuis is, de voicemail heeft mama ingsproken, zodat ik heel eventjes haar lieve warme stem kan horen, dat maakt de dag weer mooier...

Gisteren had ik een baal avond, mijn vader belde me, hij moet binnen 30 dagen weer gaan werken, de nacht doen( hij is postbode) en hij zal waarschijnlijk de hond, onze lieve White moeten wegdoen... Het is zo een lief aanhankelijk diertje, maar hij is doodsbang alleen, dus zou hij hele nachten janken, en dat zou niet goed komen met de buren.  Papa klonk echt zo verdrietig, dan gaat hij echt "alleen" zijn, ik heb de hele avond gehuild, om alles om marraine, om mama, om de hond, om papa....

Voor de rest gaat alles weer zijn normale gangetje, de grote gaan naar school, Hadewych ligt vrolijk te kirren in het park, de was en de plas word gedaan...

Titel: Re:enkele weken
Bericht door: violetje op november 14, 2008, 10:54:00 am
Tina,

Ik weet dat ik met mama zou moeten praten en één deze dagen breng ik het zeker ter sprake.
Weet je, mijn papa is nu vijf jaar dood, er gaat bijna geen dag voorbij of ik praat ook met hem. soms zelfs luidop als ik alleen ben thuis.
Raar he maar ik deed dat van na de begrafenis en ik doe dat nog. Dit heeft me heel veel geholpen. Ook vraag ik hem vaak om hulp voor mama nu en dat hij haar toch goed zal ontvangen en haar beschermen en allemaal van die dingen. Er zullen mensen zijn die dit raar vinden of zelfs belachelijk maar dat was en is mijn manier om hiermee om te gaan. Ook als de kinderen iets uitgespookt hebben zeg ik vaak, papa een geluk dat je hier nu niet bent of je was boos geweest.....Ieder heeft zijn eigen manier om verdriet te verwerken. Ooit dacht ik dat ik het verlies van mijn vader niet ging te bovenkomen. Het gemis is nog enorm maar de pijn is weg. Ik hoor in mijn gedachten nog steeds zijn stem en ik zie hem nog altijd uit de tuin komen en dan glimlach ik en weet ik dat die beelden nooit gaan vervagen. Zo zal dat ook zijn met mijn mama later.

Veel liefs.
Titel: Re:enkele weken
Bericht door: vifke op december 29, 2008, 15:30:28 pm
ik wens jullie veel sterkte
vifke