Lotgenotenforum

Andere forums => Lotgenotencontact => Topic gestart door: Annette op januari 21, 2008, 15:40:33 pm

Titel: Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op januari 21, 2008, 15:40:33 pm
Beste lotgenoten,

Wat doe je twee jaar na je laatste chemo als je nog iedere dag geconfronteerd wordt met de kanker, door je lichamelijke beperkingen en klachtjes, maar niemand in je omgeving praat er meer met je over? Als je er over kunt en wilt praten, en je niet meer zo ziek en moe bent dat je geen energie meer over hebt voor anderen naast je gezin, maar niemand zit er meer op te wachten dat je over de periode van je ziekte praat, want je mag immers blij zijn dat je nog leeft en wat geweest is moet je maar zo snel mogelijk vergeten. Wie herkent dit? En hoe gaan jullie ermee om?
Als mensen je vragen hoe het gaat en eigenlijk maar één antwoord willen horen, namelijk dat het 'goed' gaat, want als je iets anders antwoordt, hebben ze opeens geen tijd meer om je verder nog aan te horen.
Soms vraag ik me af; mag ik er eigenlijk nog wel over praten? Alles is toch voorbij (in de ogen van anderen)? Maar dan bedenk ik weer dat, zolang ik nog m'n port-a-cath heb en op controle moet blijven gaan, de kanker nog een belangrijk onderdeel van m'n leven is. Vanochtend is m'n port-a-cath weer doorgespoeld met heparine, op zulke dagen "leef" je toch weer een beetje met je kanker.

Of als je merkt dat mensen je gemeden hebben, vanwege de kanker en ze niet wisten hoe ermee om te gaan, pak je dan zelf de draad weer op in het contact met die persoon? Hoe doen jullie dat? Alles kost al zoveel energie en dan moet je dus zelf weer de eerste stap zetten.

Ik was tijdens de behandelingen zo ziek, dat ik niet eens achter de computer kon zitten; nu vind ik het jammer dat ik haast niets heb opgeschreven in die periode en moet ik vooral uit m'n herinneringen putten. Maar m'n 'hoofd' werkt ook niet meer zo als voorheen.
De energie, die ik nog had, ging naar m'n kinderen; zij gaven me ook de nodige afleiding, waardoor ik niet zo met mezelf bezig was.
Die periode was vooral een periode van overleven.
Lezen lukte me ook niet. Laat staan een weblog bijhouden! Dat had ik wel gewild nu achteraf, maar dat ging niet. Van de T.V. en de computer werd ik heel misselijk door de chemo. (BEP-kuur)
Nu is alles voorbij en hoe moet ik er nu mee omgaan?
Herkent iemand dit en hoe ga jij ermee om?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties.
Het houd me wel bezig.

Vriendelijke groeten van Annette.

Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Bostie op januari 21, 2008, 16:38:29 pm
Hey Annette,

Ik versta je héél goed. Ook in mijn geval (verlies van partner door kanker), word je vaak verkeerd begrepen. Vooral dan om het BLIJVENDE verdriet. Ook bij jullie gaat de omgeving er vaak te snel vanuit dat alles nu wel over zal zijn. Maar dat is dus helaas niet zo.
Veelal zijn het enkel de lotgenoten die je ten volle "kunnen" begrijpen.

 :-* Steven
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: md op januari 21, 2008, 18:37:27 pm
Hey Annette,

Ik zat deze morgen achter de computer en wou eigenlijk hetzelfde verhaal doen als jij. Maar ik had er de moed niet toe. Ik voel me zo hetzelfde als jij. Mijn chemo is nu anderhalf jaar geleden. Ik ben een goede maand geleden terug beginnen werken. Ik heb nog steeds enorm veel pijn in mijn gewrichten. De laatste dagen waren verschrikkelijk. Nachten slaap ik niet van de pijn en ook niet van die vervelende vapeurs (homoonbehandelingen na hormoongevoelige kanker). Iedereen zegt dat ik goed uitzie, en dat is ook wel. Ik wil er ook goed uitzien. Maar de pijn en vermoeidheid die ik voel zien zij niet. Ik  wil ook altijd wel positief zijn. Als ik dan toch zeg hoe ik me eigenlijk voel krijg ik dikwijls de reactie dat ik toch blij mag zijn dat ik nog leef. En daar ben ik ook wel blij om maar ik voel me nog lang niet zoals vroeger. Mensen willen niet horen wat er nog allemaal scheelt. Ik wil heel graag terug gaan sporten maar dat gaat gewoon niet.
En dan is er ook nog de angst om terug ziek te worden. Ik heb dagen dat ik het echt niet meer zie zitten. Maar dan zeggen anderen dat ik daar niet aan moet denken. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet nu eenmaal wat het is om kanker te hebben en ik vind ook dat ik realistisch moet zijn en moet beseffen dat de kans er is om ter hervallen.

Ik ben eigenlijk blij dat jij je verhaal hier doet. Te weten dat ik me niet alleen zo voel doet al goed. Ik was tijdens mijn chemo ook verschrikkelijk ziek. Als ik daar aan terug denk word ik weer misselijk. Als ik naar het ziekenhuis moet voor controle wordt ik misselijk omdat me dat herinnert aan die chemo. Mijn 'hoofd' werkt ook niet meer zoals vroeger. Ik vergeet alles en kan me heel moeilijk concentreren. Ik las graag boeken maar dat is nu meer vermoeiend dan ontspannend.  
Op je vraag of iemand dit allemaal herkent, ja ik dus. Maar hoe je ermee moet omgaan weet ik momenteel ook niet. Ik probeer wel altijd te luisteren naar mijn lichaam, als ik moe ben rust ik. Ik hoop maar dat alles snel betert en dat ik er binnenkort niet alleen goed uitzie maar me goed voel.
Ik wil wel nog even zeggen dat ik een gezinnetje heb die me wel begrijpt en steunt. Mijn man en twee dochtertjes zijn nog steeds heel bezorgd en verzorgen me goed. Ik hoop dat er ooit een tijd komt dat ik terug voor hen kan zorgen zoals vroeger en dat we terug uitstapjes kunnen doen zonder dat ik in iets beperkt ben (binnenkort gaan we op skivakantie maar ik vrees dat ik dit jaar weer niet kan mee skiën, spijtig).

Zo ik wens je nog het beste
Martine :D
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: bicoxo op januari 21, 2008, 19:40:51 pm
Hoi lotgenoten,
natuurlijk mag je er nog over praten, je moet alleen uitkijken wie je als gesprekspartner kiest!
Als men mij vraagt hoe het ermee is, dan antwoord ik altijd dat alles ok is en dat ik niet mag mopperen. Je merkt snel wie er werkelijk geïnteresseerd is in je gezondheidstoestand en met diegenen kun je dan, als je het nodig hebt of als je eraan toe bent, gedetailleerder over je problemen/zorgen/ongemakken praten.
Wat de mensen die niet weten hoe om te gaan met een kankerpatiënt betreft, heb ik gemerkt dat je met een kwinkslag al ver komt, dan is het ijs gebroken en kun je, als alles meezit, terug op de gewone manier met hen omgaan.
Ik probeer zoveel mogelijk alle opmerkingen ed die ik als negatief ervaar te negeren, ook al is dat niet altijd gemakkelijk, en mij zoveel mogelijk te richten op dingen die echt belangrijk voor mij zijn :D
Mijn behandeling was in november 2006 achter de rug, en mijn lichaam is nog altijd niet zoals 'voor dat akkefietje'; 'k ben ondertussen ook wel wat ouder dan in mei 2006, maar toch... Ik probeer nu om geleidelijk aan wat te gaan wandelen (en dat is heel wat voor mij, want ik ben een echte huismus, en op kantoor verlaat ik 's middags het gebouw ook meestal niet), dan wat langer te gaan wandelen, en dan nog wat langer te gaan wandelen... En 'k hoop maar dat ik zo mijn conditie terug wat kan opbouwen. Maar we zien wel.
Nou , hou jullie taai en misschien tot lezens!!!
bicoxo
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: buizerdje op januari 22, 2008, 12:02:11 pm
Dag Annette en Martine,

Ik herken jullie verhaal ook wel een beetje, al heb ik mijn behandelingen nog niet achter de rug.  Mijn eerste chemokuur heb ik gehad tussen februari en juni 2007.  Momenteel ben ik een 2e kuur bezig waarvan ik er al 2 heb gehad, nog 4 te gaan.

Als ik jullie verhalen lees, denk ik spontaan aan de gesprekken die ik heb met mijn psychologe.  In juli vorig jaar, ik was nog bezig met mijn bestralingen, heb ik een moeilijke periode gehad.  Vooral voor mezelf, maar ook om mijn omgeving niet nog meer te belasten, heb ik contact gezocht met een psychologe.  Die gesprekken doen ongelooflijk deugd, ik kijk iedere keer uit naar de volgende afspraak.  Het klikt ook tussen mijn psychologe en mij, dat is wel een belangrijk iets denk ik.
Mijn ervaring met een psychologe (gespecialiseerd in omgaan met oncologische patiënten, hun partners, omgeving) is bijzonder positief, ik kan het echt iedereen aanraden!!

Veel sterkte en groetjes,
Buizerdje
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: jurgen op januari 22, 2008, 20:42:48 pm
Hallo allemaal,
Alhoewel ikzelf geen kankerpatient ben, begrijp ik jullie heel goed.
Mijn pa is onlangs gestorven aan kanker, en de eerste weken kun je erover praten met zowat iedereen.
Maar na enkele weken lijkt het alsof sommige mensen er niet bij stilstaan dat mijn pijn nog bijlange niet verzacht is...
Integendeel, nu pas begint het door te dringen...
De meesten vragen gewoon; "hoe gaat het", en wachten zelfs niet op het antwoord.
Een echte vriend herken je daaraan.
Die vraagt "hoe gaat het", en wacht op het antwoord.
Vergeet nooit dat wij hier op het forum jullie begrijpen.
Ik wil graag een luisterend oor zijn.
Groetjes
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op januari 22, 2008, 22:41:09 pm


Hey ,Beste Jurgen,

Hoe gaat het intussen, met jou en gans je familie?
Ik denk dat ook jullie moeder, het nog steeds erg moeilijk heeft...
Ik heb het hier nog niet zolang geleden geschreven, men zegt vaak..
" de tijd  heelt alle wonden"...
Inderdaad de tijd heel de "buitenkant" van de wonde...
Maar binnen in de wonde, zit diep uitgezaait...de pijn, het verdriet, het gemis....
Dit alles zal NOOIT genezen...., met de loop der jaren, zal het stillaan
veranderen in "kalk" en zo zullen de uitzaaiingen zich zelf, doen "afsterven"....
Uiteindelijk zullen de herinneringen blijven...aan de persoon, die er niet méér is...
Maar deze herinneringen zullen zich" inkapselen" in  parels....
die je koesterd, tot aan  het einde van jouw leven....

groetjes, en terug welkom hier onder ons.....

Daniël


Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op januari 23, 2008, 08:38:26 am

Beste Martine, en Buizerdje,

Er bestaan spijtig genoeg, nog steeds véél misverstanden onder de mensen...
Wij verstaan hier mekaar zéér goed, wij weten immers waarover we  spreken...
De éne "vriend" heeft zelf kanker (of kanker gehad),
de andere heeft iemand verloren, wegens deze verschrikkelijke ziekte..

Maar iemand die nog niet ernstig ziek is geweest, hecht méét belang aan zijn dagdagelijkse beslommeringen...
Het werk, het gezin, de broodnodige ontspanning...
Ze begrijpen "ons" wel, maar kunnen niet blijven stilstaan bij "onze" problemen.....
Het is daarom belangrijk dat men hier zijn problemen kan afschrijven,
maar ook héél belangrijk dat men bv..gaat spreken met een psycholoog.....
Deze mensen weten immers ook perfect waarom je zelf de stap nam om met hun te willen praten......
En de combinatie van beiden (hier kunnen afschrijven in anonimiteit en
de "vertrouwelijke " gesprekken bij een psycholoog, zullen uiteindelijk resulteren... in "een berusten en beter kunnen aanvaarden" waarom
wij soms de"gezonde"  mensen moeilijk kunnen begrijpen.

Daniël
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Bostie op januari 23, 2008, 08:59:09 am
Hey Jurgen,
Integendeel, nu pas begint het door te dringen...
Dit is heel normaal én herkenbaar voor mij. De eerste dagen en weken heb je immers zó veel om je hoofd. Je moet/wil nog van alles regelen en doen. En dan plots... komt dat moment dat je in een gat valt. Je leven hervalt een beetje op het 'normale' tempo van vroeger. Dat houdt in deze situatie vooral in dat je meer tijd hebt om te piekeren. Je bent in een periode beland van volledig besef. Dit is het eigenlijke rouwproces dat zijn gangetje gaat. Zelf is dit bij mij ook een tweetal maanden na het overlijden van mijn echtgenote begonnen. Je zal een mentaal heel moeilijke periode doorspartelen, maar nadien kom je er als een ander mens uit. Sterker en realistischer je zal je de waarden  van het leven 'anders' gaan beseffen en aanvaarden.
Velen zijn je reeds voorgegaan Jurgen, en ook ik dien je te 'beloven' dat het toch wel iets beter zal worden. Overgaan zal het NOOIT, maar draaglijker wél!

Groetjes, Steven
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op januari 23, 2008, 13:05:53 pm
O ja... zo herkenbaar!

De veelgehoorde opmerking is "alles goed?",
dan zeg ik "alles is veel, he?".
Of "amai, je kunt al zo goed stappen, fijn dat het je zo goed gaat"
lap, dat is echt een rot-opmerking, maar dan zeg ik "ja, inderdaad gaat het relatief goed".

Het woord "relatief" is een heel goed woord om te gebruiken... 't is maar een tip. Op die manier geef je mensen de kans om er ofwel op in te gaan ofwel gewoon met hun leventje verder te gaan ;)

Bij mij is het mijn knie dus als mensen je zien stappen dan is het al snel van "ah, het is voorbij"... niet dus... het is nooit voorbij... kanker is eigenlijk nooit echt voorbij....

Lotgenotenkontakt is voor mij van levensbelang.
Het zijn de enigen die het echt van binnenuit kennen.

Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op januari 23, 2008, 15:48:35 pm
Beste Steven, Martine, Bicoxo, Buizerdje, Jurgen, Daniël en Adrienne, (ik hoop dat ik niemand vergeten heb...)

Hartelijk bedankt voor jullie reacties! Erg herkenbaar allemaal.
Ik was een paar dagen niet op het forum geweest en was verbaasd en blij om zoveel lieve reacties te lezen.

Inderdaad zeggen mensen vaak zonder eerst een vraag te stellen; 'Je ziet er goed uit, zeg!' Dan kun je niet meer zeggen dat het eigenlijk niet zo goed gaat, voor je gevoel. Mensen vullen dan al voor je in hoe je je zou moeten voelen. Meestal klap ik dan ook dicht en mompel ik iets van 'ja, dat is zo.' Want ik zie er ook veel beter uit als twee jaar geleden. Dus dat kan ik niet ontkennen.

Bedankt ook voor jullie tips.
De opmerking “'nu pas begint het door te dringen” geldt voor mij vaak ook. Als ik nu de foto’s bekijk met m’n kale ‘kop’, dan gaat er door mij heen; hebben we dat echt allemaal doorgemaakt? Ook m’n man schrikt van zo’n foto. Opeens lijkt het soms heftiger als toen we er middenin zaten. Als je er middenin zit dan sla je je erdoor heen, met wat humor. Zo hebben onze kinderen bijvoorbeeld alledrie heel veel lol gemaakt met mijn pruik.
Ik droeg die pruik ook voornamelijk voor de kinderen, zij vonden het niet fijn als ik met een kaal hoofd rondliep, zeker niet als ik naar buiten ging en anderen zouden het zien. Dan riep m’n dochter me snel na dat ik m’n pruik was vergeten.

Verder is er bij m’n jongste zoontje (nu 10 jaar) naar boven gekomen dat hij door alles grote verlatingsangst heeft gekregen. Er zat heel veel boosheid in hem en gelukkig is hij op een gegeven moment gaan praten over z’n angsten. Hij wil het liefst de hele dag bij mij thuis zijn, en als ik een keer weg ben, denkt hij meteen dat ik weer naar het ziekenhuis ben. Laatst verslikte ik me in een slok koffie en hij dacht dat ik dood ging. Hij reageerde zo heftig en ik zei meteen; ”joh, ik verslik me gewoon, niets aan de hand.” Maar door dat voorval is het balletje aan het rollen gegaan, ik sprak erover met een psycholoog en kreeg de tip om die angst toch voor hem onder woorden te brengen. Ik dacht dat ik het daardoor erger zou maken dan dat het is.
Toen ik dat alsnog deed, bleek hij inderdaad op dat moment gedacht te hebben dat ik dood ging. Die angst is begonnen vanaf de eerste keer dat ik naar het ziekenhuis moest en er nog niet eens sprake was van kanker. Ik vind het heel erg dat hij al die tijd alléén met die angst heeft rondgelopen en er met niemand over gepraat heeft. Nu neem ik veel tijd om met hem te praten en samen te huilen! Maar dat maakt dat ook bij mij weer alles bovenkomt natuurlijk.

Ik ga nu weer stoppen, het is alweer een heel verhaal geworden. Dank jullie voor jullie aandacht!

Misschien is er iemand die dingen uit mijn verhaal herkent en wil reageren?

Vriendelijke groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op januari 23, 2008, 17:04:37 pm
Ik zit met een brok in m'n keel....
Je jongste zoon... en dan alles weer herbeleven om hem te helpen...
Wat een verdriet... het feit dat je achter die angst gekomen bent én het feit dat je er samen doorheen werkt..
Huilen is goed, heel goed in dit zo moeilijk verteerbare.

Ik wens je echt van hart Gods zegen toe in dit alles!
Dat HIJ jullie mag leiden om dit alles een plaatsje te geven.

Liefs en een warme hug,

Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Bostie op januari 23, 2008, 17:24:05 pm
Hey Annette,

Een bijkomende tip die misschien het proberen waard kan zijn?: Probeer eens om mét je zoontje naar een psycholoog te gaan. Best een kinderpsycholoog, maar ik weet dat die helaas niet zo héél veel voorkomen. Volgens mij zullen jullie daar beiden deugd van hebben. Die mensen hebben echt wel van die tips waar je anders niet zo vaak bij stilstaat.

Groetjes, Steven
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op januari 23, 2008, 19:40:39 pm
  quote Annette:
Beste Steven, Martine, Bicoxo, Buizerdje, Jurgen, Daniël en Adrienne, (ik hoop dat ik niemand vergeten heb...)

Beste Annette,

Ik ga mijn bericht zo kort mogelijk houden, maar uit bovenstaande blijkt duidelijk dat het misverstand tussen ons opgelost is...
Of heb ik het fout????

groetjes,

Daniël ;)
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op januari 23, 2008, 20:07:00 pm
Allerbeste Daniël,  :D

Ja, dat is allang opgelost, hoor, wat mij betreft!!! ;)

Vriendelijke groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: ello op januari 25, 2008, 20:23:10 pm
hallo allemaal !

het is allemaal heel herkenbaar. alhoewel het bij Lotte allemaal nog vrij recent is, word ik soms ook moe van die reacties als "ze ziet er precies toch goed uit", "maar goed dat alles achter de rug is" (alles is nog maar net begonnen) en eentje presteerde zelfs om te zeggen "kijk eens aan, Lotte kan al flink stappen" (euh ? ze heeft daar niet echt problemen mee gehad, vlak na de operatie strompelde ze wel wat...). En, dan zou ik willen dat ze hun snater zouden houden, zeker als het kind er zelf bij is.

ik voel soms wat minachting van sommigen, als ze het feit dat ik met angst Lotte haar volgende controle tegemoet zie, een beetje weglachen. Want, alles is toch ok ? en ze ziet er goed uit ? dus, geen zorgen meer...

eigenlijk is zoiets nooit voorbij ... het is iets wat deel uitmaakt van je leven. het blijft je bezig houden. of je wil of niet.

@ annette : moest je in de regio geel-mol wonen, ik weet daar een crème van een kinderpsychologe, ze heeft enkele jaren terug mijn dochertjes heel goed begeleid.

lieve groetjes nog,


katrien
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 01, 2008, 13:35:39 pm
Beste Katrien,

Wat moet dat moeilijk/verschrikkelijk zijn als je kind kanker heeft!
Ik heb altijd tijdens de chemo's gedacht dat dat nog erger zou zijn als om het zelf te hebben...
Ik kan me heel goed voorstellen dat je iedere controle met angst zit... Die angst is ook heel reëel, want je hebt een geschiedenis en je weet dat er altijd een kans is dat het terugkomt. Helaas...

En wat betreft de minachting van mensen; weet je, ik denk dat het misschien geen minachting is, maar een groot stuk onvermogen; mensen kunnen er niet mee omgaan. En dat "weglachen" komt voort uit een soort misplaatste verlegenheid, of zo... Ze weten niet wat ze moeten zeggen en gaan dan een beetje 'dom' staan gniffelen.
Tenminste, dat denk ik dan.

Ik heb ontdekt dat als je er uiteindelijk met zo'n persoon eerlijk over kan praten, waarom je niets van hem/haar hebt gehoord tijdens de chemo's, of waarom ze zo reageren, dat ze dan meestal zeggen dat ze niet weten wat ze ermee aan moeten, of ze hadden een broer of zus of ander dierbaar persoon verloren aan kanker en hebben dat nooit goed verwerkt.

Bij mij is de angst opeens ook weer heel reëel aanwezig. De laaste weken heb ik geen eetlust, ben misselijk na het eten en ik ben al 2 1/2 kilo afgevallen. Dit was ook het geval voordat de kanker ontdekt werd...
Ik heb m'n controle vervroegd naar a.s. maandag.
Het zit niet goed in m'n lichaam...
Iemand zei me toen ik dit met haar deelde; "ach, iedereen voelt zich wel eens niet zo lekker..." Ze wist zich kennelijk geen raad met m'n angst en probeerde me op die manier op te beuren... Maar daar heb je dus niks aan op zo'n moment
En bovendien zijn m'n klachten te lang om een buikgriepje te kunnen zijn en het voelt ook heel anders... Het voelt helaas erg herkenbaar...

Wat betreft de psycholoog, ik woon in de buurt van Brussel. Maar toch heel erg bedankt.
We hebben wel wat hulp gekregen van een vriend, die ook psycholoog is en ons tips geeft hoe we ermee om moeten gaan. Het gaat overigens al een stuk beter met Erik. Hij kan nu goed over z'n angsten praten en dat helpt al heel veel. Volgens hem hoeven we op dit moment Erik nog niet in therapie te laten gaan. Erik praat gelukkig met ons en dan is het beter om als ouders de vertrouwenspersoon van je kind te zijn. Maar we houden het wel in ons achterhoofd, mocht het toch nodig zijn.
We hebben als tip gekregen om het gesprek over zijn angsten gaande te houden, maar dat is niet altijd gemakkelijk, je wilt niet altijd die pijn weer naar boven halen.

En zeker nu ik maandag weer op controle moet; ik heb nog niet tegen de kinderen gezegd dat ik me niet goed voel de laatste tijd. Zij denken dat het gewoon weer de tijd voor een controle is, ze weten niet dat ik eerder ga dan gepland.

Ik probeer tot maandag veel afleiding te zoeken en ik ga dus nu met de hond een grote wandeling maken.

Vriendelijke groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: ello op februari 01, 2008, 16:04:16 pm
Lieve Annette !

Heel veel sterkte, hé ! Ik ga maandag zeker een kaarsje voor je branden. Op het werk staat een kaarsje ( een blauwe hadden ze gekozen, omdat dat mijn lievelingskleur is), dat de collega's voor Lotte lieten branden. En, het kaarsje heeft een speciale plaats gekregen.

Dikke knuffels,


Katrien
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 01, 2008, 17:23:37 pm
Hallo Annette.

Wat ben je moedig....
Toch hoop ik dat je op momenten je angst eens goed kunt uithuilen!!!
Het is zo afschuwelijk reëel. OF het nu terug is of niet... JIJ voelt je lichaam en weet: er is iets niet in orde. En die herkenning met 'toen'... Dat je er je kids niet mee belast kan ik zo goed begrijpen, zo heel erg goed. Maar ik voel met JOU mee en hoop en bid dat jij toch manieren vindt om het te uiten. Of dat nu is door eens stevig te wenen of door te schrijven of door de hond stevig te knuffelen... misschien wel alles... Als je je maar kunt uiten.

In gedachten geef ik je een lieve lieve knuffel.

Hou ons op de hoogte zodra je kunt.. alsjeblieft.

Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op februari 02, 2008, 19:18:25 pm
Hallo Annette.

Wat ben je moedig....
...... Of dat nu is door eens stevig te wenen of door te schrijven of door de hond stevig te knuffelen... misschien wel alles... Als je je maar kunt uiten.

In gedachten geef ik je een lieve lieve knuffel.

Hou ons op de hoogte zodra je kunt.. alsjeblieft.

Adrienne

Inderdaad beste Adrienne en beste Annette,

Je even goed uiten; je verdriet uitschreeuwen, ook al kan men dit enkel binnen in jouw huis horen....
Men zegt wel eens:" jouw hond is je trouwste vriend..."
Aan jouw hond kan je jouw grootste verdriet vertellen, jouw grootste pijn meedelen, de hond zal jou steeds begrijpen....zelfs al kunnen sommige mensen dit niet......
Het is reeds méér dan eens bewezen dat een hond, trouw naast je blijft, in het ergste geval....tot op het einde.....
Vandaag hoorde ik nog een "getuigenis" op  radio2...
Iemand vond in de bergen...de stoffelijke overschotten van een "bevroren mens".Men kon niet zien hoe lang de persoon daar reeds "begraven" in het ijs lag..... maar zijn hond zat nog steeds te  trouw "waken" over hem.....
Zo zie je maar.... een hond is een "echte trouwe vriend"...
Hier op het forum kan je ook véél "trouwe vrienden vinden"...
Toch zijn er hier soms ook reacties van mensen, die soms "verkeerd" uitgelegd of "verkeerd" doorverteld worden...
Dit is normaal, want waar mensen mekaar ontmoeten, ontstaan vaak misverstanden, die uiteindelijk het best van alles kunnen "uitgepraat" worden....
Wat betreft de" signalen" die jouw lichaam uitzendt....
Ik denk dat ieder persoon, het best van allemaal weet "hoe men zich zelf voelt"...
Soms wordt wel eens gezegd: " ja maar, de uitslagen  zijn er toch...of
het zal wel van de stress zijn...of .....
De stress is immers een dankbaar woord voor véle ongemakken,
waar men dikwijls zelf (of dikwijls door anderen) niet genoeg aandacht aan schenkt.....
Maar de stress kan er ook oorzaak van zijn, dat men bv.plots zaken voelt....of denkt te voelen... en die na een tijdje toch blijken terug te verdwijnen...omdat ze inderdaad veroorzaakt werden door stress (omdat men bv. tegen een komend onderzoek op ziet...)
Ik hoop, oprecht,  beste Annette, dat dit laatste op jouw van toepassing is..en dat later blijkt dat deze maal...de stress...gelijk had...

Afwachten en het beste hopen, is nog steeds het beste wat men kan doen....
De tijd brengt wel raad...

groetjes,

Daniël





Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 03, 2008, 16:36:27 pm
Liueve allemaal,

Dank jullie voor jullie medeleven en bemoedigingen.
Ook ik hoop dat het niets is, maar ik denk soms dat dit misschien 'wishfull thinking' is...
Ik hou jullie zeker op de hoogte.

M'n oncoloog reageerde gelukkig heel snel, nadat ik hem een e-mail gestuurd had met m'n klachten erin en de dag erna werd ik meteen gebeld door het ziekenhuis voor een vervroegde afspraak; nu morgen dus al, een week na de e-mail. Ik ben opgelucht en blij dat ik niet lang in onzekerheid hoef te zitten. Wat dat betreft heb ik een hele fijne arts!

Ik wilde er eerst niets over zeggen tegen anderen, maar het te delen is toch beter, denk ik. Ik voel me vanaf begin januari al niet goed; geen eetlust en die is er nog altijd niet...
Ik heb het maar met een paar goede vrienden gedeeld. Ik wil mensen in m'n omgeving ook niet onnodig (dat hoop ik tenminste) ongerust maken.

Maar jullie weten wat het is als je lichaam je in de steek laat en dan ben je toch extra bang dat dat weer gebeurt. En dan moet je ook eerst uitsluiten dat de kanker weer terug is.

Ik denk dat ik morgen nog niet veel kan zeggen, want er zal bloed afgenomen worden, waar ik dinsdag dan de uitslag van krijg. En misschien wil de arts dit keer ook een CT-scan maken. We zullen zien.

Eigenlijk zou ik van dinsdag tot vrijdag ook weg gaan met ons gezin, dus ik weet niet of ik jullie binnenkort kan vertellen hoe het ervoor staat, maar ik doe m'n best.
Bovendien ben ik niet de persoon, die achter de computer kruipt als ik zelf nog dingen moet verwerken van binnen...

Eh, ja, ik hou me nog heel goed. Ik slaap wel onrustig. M'n man had ook een aanval dat het hem allemaal opeens teveel werd... Ik wil nog steeds afwachten en me niet te snel al dingen in m'n hoofd halen, die misschien niet zullen gebeuren...

Groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 03, 2008, 16:57:51 pm
Hoi Annette.
Heb je juist een persoonlijk bericht gestuurd.
Maak je over ons maar geen zorgen...
wij maken ons zorgen over JOU.
HEEL VEEL liefs en knuffels.
Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 12, 2008, 08:41:39 am
Beste allemaal,

Intussen ben ik bij de oncoloog geweest en is er bloedonderzoek gedaan. Voor mijn type kanker is bloedonderzoek sluitend, mocht het weer terug komen. Dus een CT-scan was niet nodig, legde m'n oncoloog me uit. Omdat dan de tumormarker alpha-foetoproteïne weer omhoog zou gaan als de kanker terug zou komen. En dit was gelukkig niet het geval.
Ik was natuurlijk erg opgelucht!!! Prijs de Heer!
Omdat de kinderen van niets wisten (ik wilde hen niet onnodig ongerust maken), was het wel moeilijk om m'n emoties te kunnen uiten.
Waardoor ik geen eetlust heb en afval, weet ik niet. Ik heb nog geen moed gehad om een afspraak met de huisarts te maken hierover. Ik wil het nog even aankijken.

We zijn van dinsdag tot vrijdag weggeweest, dus vandaar dat ik nu pas de gelegenheid heb jullie op de hoogte te brengen, we hebben na vrijdag ook een druk weekend gehad.
We hadden een heel fijne conferentie van de zending, waar we voor werken.
Tijdens de conferentie was er voor de kinderen een eigen programma. Onze oudste twee kinderen hebben in de tienergroep hun verdriet gedeeld en erover gepraat. Ik ben blij dat ze het nu ook uiten, net als Erik, onze jongste. Maar het was wel emotioneel voor me te horen, dat ook zij het nu zo moeilijk hebben met alles wat er is gebeurd. En ook omdat een goede huisvriend van ons darmkanker heeft en palliatieve behandeling krijgt. Onze kinderen hadden hem en z'n vrouw een paar jaar geleden 'geadopteerd' als "Opa en Oma" hier in België. (wij komen namelijk oorspronkelijk uit Nederland) Ze zitten nu met allerlei geloofsvragen.

Intussen heeft m'n schoonvader onderzoeken gehad, omdat ze in z'n prostaat verkeerde cellen hebben gevonden; hij krijgt donderdag de uitslagen. Afgelopen zaterdag waren we bij hem.
En m'n broer heeft al maanden iedere keer koorts en wordt nu verdacht op Hodgkin... Op een scan was verhoogde activiteit te zien in een lymfeklier. Ze hebben een klier weggenomen ter onderzoek, maar ze bleken een speeksel klier te hebben weggenomen i.p.v. een lymfeklier; het moet dus nog eens opnieuw....

Nogmaals bedankt voor jullie medeleven.

Tot een volgende keer.
Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op februari 12, 2008, 09:10:30 am
------------------------------------------------

Beste Annette,

Wéér eens goed nieuws...
Beter kan jij je niet wensen hé.
Je schrijft dat je géén eetlust hebt en afvalt...
Als ik hier léés wat jij de laatste tijd allemaal te verwerken krijgt, is het niet verwonderlijk dat je géén eetlust méér hebt...
Ook als is men erzelf niet steeds van bewust...dit  "vreet aan jou",
met als gevolg dat je minder kan eten...en vervolgens afvalt....
Spreek eens met jouw dokter over al deze "problemen" en
misschien zal hij (zij) jou wel een vitaminekuur of iets dergelijks voorschrijven, zodat jouw lichaam er met hernieuwde kracht, terug tegenaan kan...
Het is inderdaad ook héél goed dat ook jouw kinderen, hun verdriet "outen"...
Maar waarom, spreek jij niet met hen over "het onderzoek, dat je voor hen tot nu, "verborgen" hield.
Het zal voor allen opnieuw "een bevrijding" zijn.....

groetjes,

Daniël

Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 12, 2008, 12:07:21 pm
Hallo Annette.

SUPERGOED nieuws wat jouw persoonlijke fysieke conditie betreft!!!!
Hallelujah!!!

Maar intussen heb je je zorgen gemaakt, je emoties opgekropt, je kids weten van niets, vragen blijven want aan de aanleiding van je vervroegde consultatie bij de specialist is niets veranderd.

Nu er nog eens bovenop een heel aantal zaken die je toch maar weer een plaatsje moet zien te geven.

Er kan gewoon niks meer bij.

Misschien is het toch slim om deze week nog een afspraak te regelen bij je huisarts?! Laat je bloed maar eens goed checken op ijzer- of andere tekorten. Tenslotte heb je chemo gehad en misschien is er intussen een tekort ontstaan. Eerst "even" uitsluiten of het niet toch iets fysiek is en dat kan iets simpel zijn zoals vitamine-tekort. Wacht niet zou ik zeggen, laat er snel uitsluitsel over komen, want dit gaat op zijn beurt weer krachten kosten...

Intussen neem je best contact op met een psycholoog want je maakt zo 't een en ander mee en misschien heb je nood aan een luisteren oor buiten je gezin. Mogelijk kan jouw arts je doorverwijzen zodat je iemand vindt die weet waar je het over hebt kwestie van vraagstukken rond kanker.

Het verdriet rond je kids is niet niks... Het besef dat je nu opnieuw een aantal zaken 'moet' ophalen om hen te helpen verwerken dat vreet aan je. Het is goed om te weten dat ze zich hebben durven uiten op de conferentie!!! Daar was jouw 'toestemming' voor nodig en die zekerheid heb je hen gegeven, knap gedaan! Probeer aan te nemen dat dit niet fout is, maar juist supergoed... Echt waar, het feit dat ze anderen betrekken betekent dat ze een vrijheid ervaren en dat het oké is om erover te spreken. Dat maakt dat de druk op jouw schouders ietsjes lichter wordt... Ik weet niet of je het zelf erg vindt dat er zo open over gesproken wordt, dat je misschien reakties krijgt van andere kinderen en/of ouders waar je van schrikt?

Dan heb je zorgen over je schoonvader, je broer, je "adoptie-opa"... Niet echt simpel!!! Het zijn reële zorgen en jij weet wat het allemaal inhoudt, voor jou komt het allemaal zo keihard aan.

Weet je, in verband met je laatste bezoek zou ik persoonlijk de kids zeggen dat je best wel bang was, maar dat de dokter heeft gezien dat het in orde is. Zo uit je je verdriet en maak je hen toch niet nodeloos extra ongerust. Ik vrees dat ze zich anders 'verraden' gaan voelen dat je dit niet vroeger met hen deelde. Maar nogmaals, dat is mijn persoonlijke visie.

Véééél liefs,
                  Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 13, 2008, 17:37:38 pm
Dank jullie voor jullie reactie.

Soms denk ik zelf dat alles over moet zijn en dat ik er niet meer bij stil mag blijven staan. Maar het feit dat ook onze kinderen nog het één en ander moeten verwerken, geeft wel aan dat het nog niet voorbij is... Ik merkte inderdaad dat dit bij mijzelf enorm insloeg, want je wilt als moeder niet graag dat je kinderen het moeilijk hebben...

Maar, ja, het leven is niet altijd rozengeur en zonneschijn, daar weten jullie ook alles van!

M'n gebrek aan eetlust is wel zeer plotsklaps gekomen, van het ene op het andere moment, en eigenlijk voordat alle andere moeilijke dingen erbij kwamen. Dus ik maak me nog steeds wel een beetje zorgen dat er iets anders aan de hand is, maar ik kan de moed nog niet opbrengen om naar de huisarst te gaan voor verder onderzoek.
Ik heb wel ontdekt dat ik misselijk word na het eten, als ik iets gegeten heb van melkproduchten. Ik denk dus zelf aan een lactose intolerantie.
Heeft iemand hier ervaring mee? Kan dit getest worden in je bloed, of zo?

Groetjes van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 13, 2008, 18:06:19 pm
Hoi Annette.

Zelf heb ik ook last van lactose, maar meer in mijn darmen.
Je kunt het eenvoudig testen door een tijd lang geen lactose houdende gerechten te eten. Internet staat er bol van om uit te zoeken wat daarmee te maken heeft.

Misselijk worden na het eten... Waar ik even aan denk is: moet jij tijdens het eten medicatie nemen of vitaminen? Van sommige vitaminen kun je namelijk ook flink last hebben of plots krijgen, vooral van multivitaminen, daar ben ik al eens misselijk van geworden.

Is er iets veranderd in je eetpatroon? Een kruid dat je voordien niet gebruikte... het kan iets heel kleins zijn... Of bijvoorbeeld het toevoegen van iets... sojamelk bijvoorbeeld...

Heb je die misselijkheid altijd na het eten, na elke maaltijd?
Enne... herinner je dat de lucht in sommige steden ERG vervuild is geweest!!! Kijk eens na op www.irceline.be of het daarmee samenvalt.

Zomaar wat gedachten...

Hopelijk hebben anderen ook ideëen!?!

Groetjes,
              Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op februari 13, 2008, 18:53:21 pm


..... maar ik kan de moed nog niet opbrengen om naar de huisarst te gaan voor verder onderzoek.

------

Beste, beste Annette,
Ik versta je wel, hoor, als je zegt dat je de moed niet kan opbrengen voor verder onderzoek...
Is je huisarts, misschien een "moeilijk" mens, of iemand die het "te" druk heeft om naar jou te luisteren...?.
Dat kan hoor...maar indien ik jou was, zou ik toch maar "alle moed
bij elkaar nemen..en bij jouw huisdokter op bezoek gaan...
Ik denk dat hij( zij), jou immers het best kan vertellen (eventueel via bv.bloedonderzoek ...) wat uiteindelijk de oorzaak is van jouw beperkte eetlust en jouw misselijkheid na het eten.

Want hoeveel men ook kan terugvinden op het internet, toch denk ik dat een dokter jou toch betere informatie kan geven... Hij(zij) heeft daar immers een lange opleiding voor gehad....
groetjes,

Daniël------
--------------------------------------------------------------------------------
Vond deze korte maar, veelzeggende zin terug op de site van stichting tegen kanker:
"Luisteren is aan de andere de kans geven om zijn emoties te verwoorden"

Ook hier is er steeds iemand die bereidt is om te luisteren naar de andere, die wenst zijn emoties te verwoorden...
Hier is er steeds iemand die, klaar staat met een woord van begrip... want ook hier weet iedereen wat kanker teweeg brengt in een mensenleven...


Daniël

 
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 14, 2008, 14:57:21 pm
Hallo allemaal,

Ik ben intussen bij de huisarts geweest, omdat m'n dochter een luchtweg-ontsteking heeft en ziek thuis is.
Toen heb ik voor mezelf toch ook maar een afspraak gemaakt. De huisarts denkt dat m'n gebrek aan eetlust, misselijkheid en krampende pijn onder m'n borstbeen te maken hebben met m'n slokdarm-ontsteking. In oktober heb ik een gastroscopie gehad, waar dit uit naar voren kwam. Ik nam sindsdien eerst voor een maand Nexiam 40 mg. en daarna 20 mg., maar hij denkt dat dit te weinig is. Ik heb nu voor twee weken weer Nexiam 40 mg. gekregen om te kijken hoe dit gaat. Als dit niet helpt wil hij me weer doorsturen naar een gastro-enteroloog voor verder onderzoek.

M'n huisarts is niet een "moeilijk" mens, hoor, maar ik heb sinds januari een nieuwe huisarts moeten zoeken, omdat mijn eigen huisarts naar Engeland is vertrokken... Daar had ik een goede band mee, dus dat is best lastig. Je moet weer helemaal opnieuw een vertrouwensband opbouwen. Maar ik ben tot nu toe heel tevreden met deze huisarts.

En Daniël, heel erg bedankt dat je wilt luisteren naar de emoties van anderen.
En dat terwijl jij ook een luisterend oor nodig hebt!

Vriendelijke groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 14, 2008, 16:11:46 pm
Hey Annette.

Fijn dat je de moed gevonden hebt om te gaan (God heeft voor een perfecte aanleiding gezorgd ;-)...!
Lijkt me een plausibele verklaring, die ontsteking... voel je dat zelf ook zo aan of vind je dat de genezing te lang op zich laat wachten in verhouding? Zoals gewoonlijk... tijd... afwachten... Ik hoop dat je nu snel beterschap hebt, want het kan toch niet blijven duren...

Is het misschien zachter als je vloeibare voeding neemt voor een tijdje?

Groetjes,
              Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 15, 2008, 20:08:25 pm
Beste mensen,

We hebben inmiddels gehoord wat de uitslag van m'n schoonvader is. Hij heeft prostaatkanker met uitzaaiingen in de botten. De arts stond er versteld van dat hij nog geen pijn heeft in z'n botten. Hij gaat nu starten met hormoontherapie.

We hebben nog geen geschikt moment gevonden om het onze kinderen te vertellen.

M'n dochter zei me laatst nog dat het haar allemaal teveel is; "Eerst jij ziek, daarna Ger ("geadopteerde" Opa) en nu ligt m'n vriendin van school in het ziekenhuis met anorexia."
Hoe zal ze reageren als ze daarbij ook nog hoort dat haar Opa in Nederland ook ziek is?

Van m'n broer heb ik verder nog niets gehoord.

Ik zelf was vandaag héél erg moe... Het zal wel alle emoties van de laatste weken zijn...
Ik heb zin om er eens lekker tussenuit te gaan. Kennen jullie dat gevoel?

Groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 15, 2008, 20:21:08 pm
Oh Annette,
wat afschuwelijk!!!!!
Hier zijn gewoon geen woorden voor...
Ook dat nog...
Mensen, mensen... jullie krijgen wel érg veel te verwerken... Geen wonder dat je moe bent... en intussen zelf ook nog de slokdarmontsteking...

Ik kan me héél goed voorstellen dat je niet de moed vindt om het je kinderen te vertellen... Maar tegelijk kan ik me voorstellen hoe boos je kinderen zouden zijn als ze dit pas later gaan vernemen of eerder toevallig te horen krijgen...! Please, ga er samen met je man eens goed voor zitten ergens op een rustige plaats en zeg het ze. Vertel hen dat het oké is om kwaad te zijn (herinner je Job?!) en laat ze maar eens goed kwaad worden! Geef ze de ruimte om kwaad te worden en/of om te wenen. Maak het jezelf niet nog moeilijker door te wachten.

Ja, dat gevoel van "ik wil er tussenuit!!!" dat kén ik...
Laat de wereld even draaien zonder mij. Laat mij even de ruimte.
En ik denk dat jij dat echt nodig hebt.
Ja, je kinderen, je man, ze hebben je allemaal nodig... maar jij... jouw emoties moeten ook aan bod komen.

Ik vind het allemaal enorm enorm triest :'(

Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 15, 2008, 20:48:23 pm
Hoi Adrienne,

Bedankt voor je reactie.
Ja, we willen het de kinderen inderdaad zo snel mogelijk vertellen, maar we moeten daar wel een geschikt moment voor vinden. Gisterenavond gingen m'n man en ik naar dansles, dus geen goed moment... Vanavond is m'n man met Vera naar het ziekenhuis om haar vriendin te bezoeken. (Ik was te moe om te gaan... dat is niet veilig als ik dan moet auto-rijden)
Morgen hopen we een geschikt moment te vinden.

Ik heb al vaker gedacht er een tijdje tussenuit te gaan, maar de kinderen hebben me zo nodig.
En m'n man ook.
Door de kanker wil ik ondanks alles toch het liefst bij de mensen, die me het meest dierbaar zijn, zijn.

Wat betreft m'n emoties, die zitten op dit moment "op slot".
Maar dat komt wel weer...

Groetjes van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 15, 2008, 20:53:30 pm
Lieve  Annette.

Dat "slot" op je emoties is goed en helpt je in het hier en nu te functioneren. Je weet zelf ook wel dat het niet mag blijven duren, maar voor nu heb je het even nodig en dat is oké.

Ik bid voor jou, voor jullie!

Adrienne

Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 16, 2008, 16:12:03 pm
Hoi Adrienne,  :)

Ja, inderdaad, er is voor alles een tijd. En nu is het even verstandiger om alles heel verstandelijk te benaderen, m'n gevoelens komen later wel een keer aan bod. Je kunt niet alles tegelijk!!!  ???

En bedankt voor je gebed.

Vriendelijke groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Bostie op februari 17, 2008, 10:23:50 am
Hey Annette,

Ja, we willen het de kinderen inderdaad zo snel mogelijk vertellen, maar we moeten daar wel een geschikt moment voor vinden.

Uit ervaring kan ik je alleen dit vertellen : Het zal NOOIT een geschikt moment zijn om het de kinderen te vertellen!!! Stel het niet uit en maak er NU even tijd voor. Leg het hen eenvoudig uit met klare en duidelijke taal. Geen doekjes er omheen winden, maar gewoon eerlijk en open. Laat hen dan ook de mogelijkheid om HUN vragen te stellen. Ga vooral constructief tewerk; met de nodige uitleg om het voor kinderen verstaanbaar te houden. Wees er dan ook als schouder en eventueel uitlaatklep om hun emoties te helpen opvangen.
Je zal zelf ook tevreden zijn deze stap gezet te hebben.

Groetjes, Steven
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: kleinetuinkabouter op februari 17, 2008, 12:19:09 pm
Hoi Adrienne,  :)

Ja, inderdaad, er is voor alles een tijd. En nu is het even verstandiger om alles heel verstandelijk te benaderen, m'n gevoelens komen later wel een keer aan bod. Je kunt niet alles tegelijk!!!  ???



Vriendelijke groeten van Annette.

Beste Adrienne,Beste Anette,

er is inderdaad een tijd voor alles...
Iederéén moet voor zichzelf kunnen beslissen wanner de tijd "rijp" is...
Rijp voor sommige dingen, die anderen lang vergeten zijn, maar die bij sommigen nog steeds "vers" in het geheugen liggen....
Rijp voor rouwen, rijp voor mededelen....
Nadat men "medegedeelt" heeft, dan pas, zal er een nieuwe tijd aanbreken..
Een nieuwe tijd, waaruit men bevrijdt is, omdat men zelf "wil" bevrijdt worden...
een nieuwe tijd, met een vernieuwde hoop...dat alles mischien toch nog ooit "goed komt"..
Positief blijven geloven...voor vélen van ons een ...utopie..
Maar toch iets waarin we ook moeten blijven ....geloven...

groetjes,

Daniël
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op februari 24, 2008, 20:57:12 pm
Beste allemaal,

Daar ben ik weer.
Inmiddels hebben we de kinderen verteld dat hun Opa prostaatkanker heeft. En ze reageerden natuurlijk nogal heftig.  :(

M'n man en ik beseften meteen dat zij de beelden voor zich zagen van toen ik zo ziek was van de chemo... Die schrik van toen ik zo ziek was, is voor hen het beeld, wat op hun netvlies gebrand staat en wat zij meteen associëren met als ze horen dat iemand kanker heeft. Het idee, dat ze dit beeld hun hele leven met zich meedragen door mij, vind ik best erg en breekt m'n hart als moeder... Je wilt het liefst de pijn van dit aardse leven bij je kinderen weghouden, maar dat gaat nu eenmaal niet. M'n dochter zei laatst dat ze er een trauma van zal overhouden... Ik moest aan één kant wel 'lachen', dat een kind dit zo zegt, maar aan de andere kant zit er natuurlijk een kern van waarheid in.  :'(

We hebben ze uitgelegd dat de behandeling bij Opa meevalt, dat hij hormonen krijgt in een soort capsule onder z'n huid in z'n buik en dat hij pas over drie maanden terug hoeft te komen in het ziekenhuis.

Gisterenavond zijn we ook weer op bezoek geweest bij onze vrienden, de "aangenomen" Opa en Oma van onze kinderen. Die Opa heeft darmkanker met uitzaaiingen in z'n lever. Intussen heeft hij chemo's gehad en is hij geopereerd. Afgelopen woensdag kreeg hij uitslagen van een scan. Daaruit blijkt dat de kanker uit z'n darmen weg is, dat de uitzaaiingen in z'n lever in de afgelopen drie maanden niet groter zijn geworden en dat hij dus nog een maandje weg mag blijven voordat de volgende reeks chemo's beginnen. Dit is echt goed nieuws!!!  :) Ze gaan tijdens de komende maand een weekje samen op vakantie.
Het is echt wel een wonder van God.

M'n broer heeft afgelopen week een operatie gehad om z'n lymfeklier te onderzoeken op de ziekte van Hodgkin. Deze week krijgt hij de uitslag.

Met mij zelf gaat het lichamelijk niet al te goed. Ik ben de laatste weken erg moe en vaak misselijk. M'n maaginhoud komt vaak omhoog... Deze week toch maar weer eens langs m'n huisarts...

Ik ben blij dat ik hier zo af en toe m'n verhaal even kwijt kan.

M'n emoties kwamen er de afgelopen week overigens opeens wel uit. Alles, wat ik meegemaakt heb in m'n leven, deed me opeens heel veel pijn en ik kon huilen, heel hard huilen.  :'(  :'( Dat lucht op.

Bedankt voor jullie aandacht.

Groetjes van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op februari 25, 2008, 08:12:10 am
Hoi Annette.

Blij om van je te horen!!!
Enne... goed dat je emoties er uit zijn gekomen... arme meid... Het is ook wel érg veel dat er op je af komt! En inderdaad de miserie die achter je ligt is niet zomaar even van tafel geveegd... Dat heeft tijd nodig en herhaalde verwerlkingsmomenten.

Hopelijk beseffen je kinderen dat niet alleen zij jullie, maar ook dat jullie hen nodig hebben! Tieners kunnen behoorlijk heftig reageren en inderdaad is het woord trauma voor hun vaak een woord om 'gewoon' even aan te geven dat het hen toch wel heel hard raakt. Wat niet uitsluit dat het ook voor hun natuurlijk allemaal heel erg is! Hun veilige wereld staat al een tijd op z'n kop en nu dit erbij... Maar ik heb sterk de indruk dat jullie het goed doen hoor. Jullie zijn er echt voor hun.

Goed dat het bij 'opa' relatief gezien meevalt... als je van meevallen kunt spreken wanneer het over kanker gaat... Niet dus. Maar (voorlopig?) geen heftige chemo-kuren en dat is dan meteen voor je kids een heel ander beeld van kanker.

Jullie vrienden... amai... als dat zo is, dan mag je echt wel van een wonder spreken!!! Mijn vader had 't ook dus ik weet zo'n beetje wat er zich afspeekt op dat gebied. Hij werd behandeld, maar kon niet meer gered worden. Ik ben zo blij te horen dat het met jullie vriend de goede kant op gaat!!!! Wauw. Het maakt me echt een beetje blij van binnen. En nu even een pauze voordat de behandeling verder gaat... Tsjonge. Dat lijkt me voor hen, maar ook voor jullie echt wel een geschenk uit de hemel. Een knipoog van God.

Dat jij je zo slecht voelt lijkt me echter NIET goed!
Of het nu die slokdarmontsteking is of niet, maar het lijkt me toe dat er snel een serieus onderzoek moet komen naar de oorzaak van jouw fysieke toestand. Ik neem aan dat je huisgenoten het toch wel gemerkt hebben!?!? Ik zou maar eens rechtstreeks een specialist opzoeken in plaats van je huisarts, want dit kan echt niet blijven duren! Je verzwakt ervan en dat is niet wat jij wil... toch?
Desnoods bied je je gewoon aan in het ziekenhuis waar je behandeld bent voor de kanker en laat hen weten wat er gaande is zodat zij je naar de juiste arts kunnen sturen. Ga voor mijn part binnen via de spoed, maar laat dit toch niet aanslepen!
Moeheid is een gekende zaak bij kanker-patienten, maar die misselijkheid die erger wordt....? Lijkt me van niet!!!

Groetjes,
              Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op maart 03, 2008, 14:35:38 pm
Beste Adrienne,

Dank je voor je lieve reactie.

De uitslag van het lymfeklieronderzoek van m'n broer was gelukkig goed!!! Geen kwaadaardige cellen gevonden!!! Ik ben erg opgelucht voor hem, want ik weet aan welke "dans" hij ontsprongen is...
Hij weet nog niet wat dan wel de oorzaak van de koorts pieken is, maar in ieder geval geen kanker!

Vorige week ben ik weer bij de huisarts geweest. Hij heeft me doorgestuurd naar een gastro-enteroloog. Ik vind het wel een geruststellende gedachte dat de slokdarm-ontsteking goed opgevolgd wordt.
Hij schreef ook Sulpiride in lage dosering voor; dit zou de maag stimuleren, zodat die sneller doorloopt, en de eetlust opwekken. Hij zei dat het een anti-depressiva was, maar in een lage dosering die andere werking heeft, en als er ook stress bij kwam kijken, hielp het daar ook meteen tegen. Thuis gekomen en de bijsluiter gelezen te hebben, bleek het om een anti-psychoticum te gaan... Ik heb het toch maar twee dagen uitgeprobeerd, maar toen het niets hielp, ben ik ermee gestopt. Op het internet las ik dat het moeilijk is om van dit medicijn af te komen (werkt dus verslavend) en daar zit ik niet op te wachten. Bovendien schrijnt het als bijwerking obstpipatie te kunnen geven en aangezien ik darmverklevingen heb t.g.v. de buikoperatie, zit ik daar niet op te wachten, want ik heb al een keer een week in het ziekenhuis gelegen vanwege een darlobstuctie...
Hij had ook bloed afgenomen en vrijdag had ik de uitslag; alles goed.
Ik heb nu ergens in april een afspraak bij de gastro-enteroloog en wacht dat maar weer af.
Ik eet nu kleinere proties en heb minder last van dat het maagzuur omhoog komt. Chocolade eet ik helemaal niet meer, want daar werd ik steeds misselijk van. Maar ik ben zo dol op choclade....!
Ik ben wel weer een kilo afgevallen.

Voordat de kanker werd ontdekt, ben ik ook eens zomaar een aantal kilo afgevallen. Ik heb toen lange tijd begeleiding gehad bij een  psycholoog, vanwege problemen uit m'n jeugd. Dat ik opeens afviel, werd toen afgedaan als "psychisch". Maar een jaar later zat er wel opeens een cyste met een doorsnee van 15 cm. in m'n buik! En die cyste bleek dus zeer kwaadaardig te zijn...
Nu wil ik dus niet in diezelfde "val" lopen en denken dat het allemaal door de stress is.
Daarom had ik bloed af laten nemen. Maar dat is gelukkig goed, dus moet ik me er maar niet druk meer over maken, zeker?

Groeten van Annette.

Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op maart 03, 2008, 20:29:10 pm
Hoi Annette.

Jippiejahoooooo!!! Je broer is veilig doorheen de mogelijkheid van dit monster gekomen!!! Hallelujah!!!! Ik doe een rondedansje en ben zo blij... wauw... fantastisch!!!!
Inderdaad blijft de vraag wat het dan wél is, maar alvast niet dit... Oef.

Hmmm, jij bent ook zo'n bijsluiter-lezer... LOL... ik ook... en dat heeft ook bij jou zijn vruchten dus al afgeworpen, ha. Goed gedaan! Blij dat je zelf al hebt uitgevonden dat kleine porties en geen chocolade :'( al verbetering geeft. Afwachten tot in april dus. (Maar als het dringend wordt ken je de spoedingang he ;)).

Quote: Daarom had ik bloed af laten nemen. Maar dat is gelukkig goed, dus moet ik me er maar niet druk meer over maken, zeker?
--Jaja... makkelijker gezegd dan gedaan... Het kan van alles zijn, maar na zo'n ervaring is "je niet druk maken" niet zo evident meer.
Misschien kun je het zien als een kleine adem-pauze.

Groetjes,
              Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op maart 08, 2008, 22:24:03 pm
Beste Adrienne, en anderen,

Wat is het toch "fijn" om hier gewoon te kunnen zeggen wat je denkt en voelt.  :) Daarvoor wil ik jullie bedanken!

Met anderen praat ik nog nauwelijks over de periode van de kanker.  De kanker is voor hen immers voorbij. Terwijl het voor mij een ingrijpende periode van m'n leven is geweest, die ook nog niet echt voorbij is, want ik zit met de gevolgen en met de verwerking.

Er zijn tijden dat ik denk dat ik alles goed verwerkt heb, maar dan zijn er opeens weer tijden dat ik het gevoel heb nog nauwelijks iets verwerkt te hebben...  :'( Herkennen jullie dit?

Laatst zei iemand over mij dat ik heb laten zien dat ik zo'n sterke vrouw ben, met alles wat ik meegemaakt heb...
Nou, ik voel me vaak alles behalve sterk!!!
Ik denk eerder dat God krachtig kon werken, juist omdat ik zo zwak was...
Maar sterk, nee, dat ben ik diep van binnen absoluut niet.  :(
Voor omstanders ben ik vaak de sterke vrouw en willen ze niet mijn strijd en moeiten horen of zien...
Maar ze moesten eens kunnen zien waar ik diep van binnen mee worstel...
Dat wil ik zelf vaak niet eens onder ogen zien.

Daarom nogmaals bedankt dat ik hier wel begrepen en gehoord wordt!!!

Groeten van Annette.

Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: beis op maart 09, 2008, 14:47:26 pm
hallo
Ik heb dat ook , dat gevoel . In november gestopt met bestralingen (voor borstkanker ) Nu nog pillen  : lapatinib en nolvadex OP zich zelf niet zo erg Nu pas krijg ik de klop Na 11 maand begint de echte onrust Wat in de toekomst , iedereen denkt dat je genezen bent : je ziet er goed uit ........ Ze weten echter niet wat er van binnen knaagt Ik herken jouw gevoel volledig : leven met de onzekerheid
Beis
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op maart 09, 2008, 19:09:10 pm
Hoi Beis en Annette.

Ja, als "men" denkt dat je genezen bent, dan is het inderdaad heel erg moeilijk om er nog over te praten! Tenzij gelukkig met lotgenoten...
"Je ziet er zo goed uit" is de meest voorkomende uitspraak....
Maar zelden vraagt er iemand hoe je je nu echt voelt!

Wij zijn tussendoor 'even' aan het verhuizen naar een appartement en dus ben ik erg weinig op internet.  Ik kon die trappen niet meer doen en we hebben een voorrang gekregen voor een appartement, maar verhuizen is toch een andere klus hoor! Ik ben compleet 'op'. En dan staat ook je gevoelsleven vaak overhoop... Ik heb al heel wat huilbuien erop zitten van de machteloosheid en moeheid. Te zien dat je man zich overhoop werkt voor je is ondraaglijk. Om nog maar te zwijgen van de financiële consequenties...!

Zaterdag is het "d-day" en wonen we er echt.
Maar maandag moet mijn man weer werken!
Hij heeft nu twee weken vrij om de woonst op te knappen...
Ik voel me zo schuldig! Ik weet theoretisch wel dat dat niet moet, maar mijn hart en mijn emoties willen niet mee. De kanker leidt mijn leven...

Liefs,
        Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op maart 09, 2008, 20:01:53 pm
Hoi Adrienne en Beis,

Adrienne, ik wil je heel veel sterkte met alle verhuis-rompslomp toewensen!!!
Nee, het is niet fijn om voor je gevoel 'niet veel' te kunnen doen en de anderen aan het werk te zien. En te moeten zien hoe druk je man het heeft...
Maar waarschijnlijk ervaart je man jou wel als steun en doet hij het met liefde voor je!!!
En ik denk dat je toch best veel doet, al zie je dat zelf waarschijnlijk  niet zo...
Ik hoop toch dat je straks kunt genieten van je nieuwe woonst!

Ja, de kanker leidt inderdaad ons leven nog.
Je kunt niet zomaar je oude leventje weer oppakken.
Daar zijn o.a. allerlei lichamelijke gevolgen.

Bij jou, Adrienne, omdat je nu geen trappen meer kan doen en beperkt bent in je mobiliteit.

En bij jou, Beis, omdat je nu nog medicijnen moet gebruiken met allerlei bijwerkingen.

En inderdaad, die onzekerheid blijft, want je moet gewoon reeël blijven; er is altijd een kans dat de kanker terug komt. Sommige mensen vinden dit misschien een te negatieve kijk op het leven, maar ons lichaam heeft al een keer bewezen dat het verkeerde cellen aanmaakt... Ik houd er toch altijd in m'n achterhoofd rekening mee dat het kan terug komen.

Eén van de gevolgen van de kanker bij mij is dat mijn gehoor beschadigd is door de chemo. Dat is een bekende "bijwerking" van de chemo, die ik gekregen heb. Hierdoor heb ik constant een "piep" in m'n oren.
Toen ik de oncoloog laatst vertelde dat ik voor een gehoortest bij de KNO-arts was geweest en er beschadiging is geconstateerd, keek hij hier niet eens van op en reageerde nauwelijks. Ik moet al deze gevolgen maar "voor lief" nemen, want zonder de chemo was ik er immers niet meer geweest...
Dit vind ik niet altijd gemakkelijk, soms komt er van alles in me in opstand.

Maar ondanks alles ben ik blij met iedere nieuwe dag!!!
Je staat gewoon heel anders in het leven doordat je dit hebt meegemaakt en niets in het leven is meer vanzelfsprekend.
Iedere dag is bijzonder!!!

Ik wens jullie het allesbeste toe!!! En bedankt voor jullie reacties.

Groeten van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: beis op maart 10, 2008, 08:08:59 am
dag  Anette,
Je hebt volkomen gelijk : elke dag die we krijgen is een meegenomen dag en we moeten er iets moois van maken .Maar soms is dat heel moeilijk; soms vliegen er kankerspoken in je hoofd En je verstand zegt wel dat je van het leven moet genieten maar....
Soms zit ik constant op internet mijn kansen te berekenen alhoewel niemand kan weten of de kanker terugkomt.Stom, he
Gelukkig heb ik ook mooie dagen : genieten van een etentje, samen met de kinderen tv kijken, een goed gesprekje met mijn man.
Vroeger zou ik daar zelfs geen aandacht aan besteed hebben, nu is dat zoveel meer waard.
Spijtig dat we eerst kanker moeten hebben om dit alles te kunnen waarderen
Beis
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op maart 19, 2008, 21:26:40 pm
Beste Beis,

Wat jij schrijft herken ik ook heel goed, hoor!
Zeker de laatste tijd heb ik ook vaak last van de angst dat de kanker terug komt...  ??? Die mogelijkheid blijft er altijd. En ons lichaam heeft immers al eens getoond dat cellen de kans krijgen om te ontsporen...
Laatst vertelde een vriendin me dat ze hielp bij een gezin waarvan bij de vrouw de kanker terug was gekomen... Dit zijn dus dingen, die ik liever niet wil horen... En dat zei ik haar ook. Toen zei ze erachteraan dat het nog erger was; "ze heet ook Annette"... Nou, ik begreep wel dat ze het niet zo verkeerd bedoeld had, maar het kwam behoorlijk aan, zeg!!!  :(
Ik vind het zo fijn dat we dit hier op dit forum gewoon zo alles tegen elkaar kunnen zeggen. Want die angst is natuurlijk best reeël voor ons. Als we die niet onder ogen zouden willen zien, zouden we al onze gevoelens weg moeten stoppen en dat is ook niet goed. Dan zouden we niet "echt" meer zijn.
Iemand zei me laatst dat ik zo "echt" ben, best een bijzonder compliment. Ik realiseerde me dat dit mede door de kanker komt. Ik wil "echt" leven en geen namaak!!! Geen maskers voor, maar echtheid.
Inderdaad, de kleine dingen van het leven zijn bijzonder waardevol en mogen we koesteren. Ik wou dat iedereen dat in ging zien, dan zag de wereld er heel anders uit.  :)

Ik wil je gezegende Paasdagen toewensen, want door Pasen is er hoop voor ons. Jezus leeft, Hij is opgestaan!!! De dood is overwonnen.  ;)

Vriendelijke groeten van Annette.


Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: beis op maart 20, 2008, 11:21:20 am
Beste Anette,
De dagen zijn zo verschillend. de ene dag zie je het niet meer zitten, de andere dag wil je er voor vechten.
Na een dip komt een up.
ik heb een goed gesprek gehad met een dokter, zelf kankerpatiente en dat deed me echt deugd. Het was een "echt gesprek " en  zeer bemoedigend. Ze zei dat studies echt wel bewezen dat wie niet stilzit, positief is
ongeacht de gradatie van zijn ziek zijn, langer overleefd. Ik wil die boodschap in mijn achterhoofd houden , als het weer eens fout loopt met mijn gedachten.
Verder wens ik jou ook de vreugde van Pasen en met de hoopvolle boodschap daarrond
Wat er ook gebeurt, we zijn gedragen
Beis
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op maart 20, 2008, 15:30:23 pm
Hallo

Over gemengde gevoelens gesproken...

Er zit een bobbel in mijn knie die er niet hoort te zijn!
Maar ik heb geen tijd.

De verhuis is achter de rug, allée, het overbrengen van de spullen dat toch en het meeste is uitgepakt, nu nog 1001 dingen in orde te brengen enzo.

Gisteren kregen we telefoon dat mijn schoonvader zeer slecht was, we maakten ons klaar om erheen te gaan en kregen prompt telefoon dat het al te laat was.... Een afscheid... Goed voor hem dat het zo kort was en dat eindelijk zijn hartewens in vervulling is gegaan: hij wilde bij zijn (overleden) vrouwke zijn en bij zijn Hemelse Vader.
Maar de schok is toch behoorlijk heftig.

Donderdag begrafenis.
En nu een hoop te regelen.

We zijn kapot.

En ik wéét dat ik dringend naar het ziekenhuis moet...
Wat gaat er dan voor? Nu gaan "zagen" over die bobbel... Niet dus.
Maar de angst wordt er wel groter door. Weet je, toen ik bij mijn schoonvader stond had ik de dringende gedachte dat ik de volgende zou zijn.... En als ik zo'n dingen op die manier beleef dan is dat vaak ook zo. Maar ik hoop dat ik nu mis ben!

Mijn man heeft me nog nodig.

Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: beis op maart 20, 2008, 16:43:09 pm
Dag Adje,
Mijn deelneming .
Ik voel met je mee.
Ik zou toch proberen om tussendoor naar het ziekenhuis te gaan om naar je te laten kijken.Als het niets is, zoveel te beter maar het zal je geruststellen.
Je moet door alles heen.
Veel sterkte
Beis
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Bostie op maart 20, 2008, 17:17:03 pm
Hey Adje,

Ik ben er zeker van dat je schoonvader niets liever zou gehad hebben dan dat je nu toch de nodige tijd aan jezelf zou besteden i.v.m. dat onderzoek hoor!!
Niets houdt je tegen om alvast je afspraak vast te leggen. Doe het vooral voor jezelf én natuurlijk ook voor je naasten!

Groetjes in deze moeilijke tijden,

Steven
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: adje op maart 21, 2008, 09:31:43 am
Jullie zijn schatten om me zo te bemoedigen!

Heb inmiddels de moed gevonden en heb zelfs een afspraak tussendoor komende dinsdag!!! Heb gezegd dat er een bobbel is waarvan ik graag heb dat de prof er eens naar kijkt. Er was een afspraak afgezegd...  Oef.

Wordt wel druk, dinsdag UZA en donderdag begrafenis.
Goed ding is: mijn man is thuis volgende week, dus kan hij mee. Ik vind het wel erg voor hem, maar anderzijds zegt hij zo vaak dat hij mij nodig heeft dat ik omwille van hem er graag snel bij wil zijn zodat ik kan leven. Slik. Plots slaat de spanning hevig toe. :'( Het is wat veel.

Adrienne
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: beis op maart 21, 2008, 11:39:56 am
Dag Adje,
Ik vind dit de beste oplossing en ik duim voor je.
Het allerallerbeste toegewenst.
Het weten is alleszins beter dan de spanning
Beis
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Bostie op maart 21, 2008, 20:45:43 pm
Goed zo Adje!!! Ben blij dat we je van het voordeel hebben kunnen overtuigen  ;)

Enne... "Pluk de dag" hé ::)

Groetjes, Steven
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: Annette op maart 22, 2008, 14:30:29 pm
Lieve Adje,

Ik lees opeens wat jij allemaal de afgelopen dagen hebt doorgemaakt...
Ik wens je veel sterkte toe de komende week en bid voor je.
En m'n innige deelneming met het overlijden van je schoonvader...
Ik zal dinsdag en donderdag zeker aan jullie denken.

Het zal een 'vreemde' Pasen voor jullie zijn dit jaar...
Ik hoop zo dat jullie je gedragen mogen voelen door de opgestane Heer.

Heel veel liefs van Annette.
Titel: Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
Bericht door: nini op november 19, 2008, 15:43:23 pm
                                                     hoi Anette
ik ben nini en ben 46 jaar  ik herken heel veel van jouw verhaal een jaar terug, precies vandaag , kreeg ik de diagnose baarmoederhalskanker na twee operaties, chemokuren en bestralingen zit ik nu thuis,heel moe en in niets zin. Toch zijn er mensen die zeggen ,je ziet er goed uit, en anderen ,oh het is al voorbij
voor mij is het niet voorbij, ik worstel met veel vragen en vind nergens antwoorden
ik hoop dat jij antwoorden gevonden hebt, als ze zeggen je ziet er goed uit
heel veel sterkte en ik weet hoe moeilijk het is