Auteur Topic: Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?  (gelezen 30659 keer)

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #45 Gepost op: september 04, 2007, 12:08:06 pm »
SUCCES EN BLIJVEN HOPEN !!!!!!!!!

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #46 Gepost op: september 05, 2007, 19:14:05 pm »
OEFFFFFFFFFFFFFFFFFF

Er is een -weliswaar minuscuul, maar toch- verkleining van de vlekken op de longen. Deze op de lever en de alvleesklier zijn hetzelfde gebleven, hebben zich gestabiliseerd. op de botten dat ze kunnen ze blijkbaar niet goed zien of meten of wat dan ook. Maar volgens de arts zou het heel onlogisch zijn daar de rest of stabiel of kleiner is dat deze zouden verslechterd zijn.
We gaan dus verder met de chemo, terug twee sessies van 21 dagen, daarna terug scan om te kijken of het blijft evolueren zoals nu.

Hoop doet leven!!!!

Dat ze vorige keer zo verschrikkelijk ziek was, was blijkbaar een averechtse werking van de luposan (of zoiets, middel tegen misselijkheid). Krijgt nu een ander, onder de vorm van pillen, en hout vasthouden, tot hiertoe ni ziek, eet zelfs heel goed, is zelfs op wandel geweest gisterenavond, op zoek naar de automaat achter koeken.

Was wel een incident, dat gelukkig is voorkomen. De arts was langs geweest, om te zeggen dat de luposan dus zou geschrapt worden, en krijgt op dat moment ook het nieuwe middel. Een uurtje later komt de verpleegster binnen, met de spuitjes die nog bijgegeven worden in de baxter. "Hallo, ik kom u spuitjes geven, u ..., u ... en uwe luposan." Wat???? Nee!!!! STOP!!!! "Jamaar jawel gij moet da wel hebben, ik ben gebrieft om u dat te geven, staat zo in u dossier. Niks van, STOP!!!
Als die da ni had gezegd, wat ze bij had, en we ze niet hadden geweigerd en terug gestuurd voor controle met de arts, had ze die luposan dus toch weer gehad.
 

Gr Karine

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #47 Gepost op: september 06, 2007, 15:54:52 pm »
Oef Karine,

Al een geluk dat jullie dit hebben kunnen voorkomen. En nog beter is natuurlijk dat er beterschap in de behandeling van die misselijkheid zit!!! Dat zal haar zeker en vast deugd doen.
Blijven hopen op beterschap!!!

Greetz, Steven

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #48 Gepost op: september 07, 2007, 11:22:25 am »
de luposan (of zoiets, ....

't Is dus ni Luposan, maar Lidican!
Als ik het nu tenminste goed heb.  :P

Gr Karine

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #49 Gepost op: september 07, 2007, 15:00:06 pm »
Het zal LITICAN zijn.
wordt gegeven  tegen misselijkheid.
Mijn vrouw moest dat ook nemen.

Het is goed nieuws wat je daar hebt.
blijven hopen, blijven hopen
Dit nieuws dat deugd, echt waar
je trekt je er helemaal aan op

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #50 Gepost op: december 31, 2007, 10:53:08 am »
Ze is ni meer. Gisteren rond één uur in de namiddag is ze omgeven door al diegene die haar het nauwst aan het hart lagen ingeslapen.

Ze heeft haar strijd gestreden, hopelijk is ze - ook al is het veels te veels te vroeg in haar leven - verlost van alle pijn die ze de laatste maanden heeft geleden.

Mama ik mis je, nu al.

Gr Karine

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #51 Gepost op: december 31, 2007, 11:14:37 am »
Hey Karine,

Gelukkig waren jullie bij haar. Wees gerust dat ze in jullie harten verder leeft! Kijk fier terug op die mooie tijd die jullie samen hadden en praat steeds met geheven hoofd over haar.

Groetjes en sterkte in deze harde tijden,

Steven

VivV

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #52 Gepost op: december 31, 2007, 17:33:13 pm »
hey Karine,

ik wens jou en je familie veel moed en sterkte in deze moeilijke periode.

groetjes,
Viviane

marcel42

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 35
    • Bekijk profiel
    • Blog van Marcel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #53 Gepost op: december 31, 2007, 20:33:43 pm »
Heel diep voel ik mee met jullie.
De goede herinneringen zullen je verder in je leven een steun geven !
Marcel

dobrevjetser

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #54 Gepost op: januari 01, 2008, 18:33:29 pm »
Dag Karine,

Het was helaas een ongelijke strijd.
Nog veel moed om verder te gaan. Koester de mooie herinneringen.

Groetjes,

Marc

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #55 Gepost op: januari 01, 2008, 22:17:12 pm »
++++++++++++++++

Beste Karine,

Véél sterkte!

Daniël
++++++++++++++++


Wat geweest is "was liefde"
Wat nu is is...rust zonder verdriet, zonder pijn...
Wat geweest is, is om te koesteren....
 
Zelfs de harste  rots, de grootste berg.....
Gemaakt van stof en as...zal terugkeren tot stof en as...
Daniël

« Laatst bewerkt op: januari 02, 2008, 08:42:09 am door kleinetuinkabouter »

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #56 Gepost op: januari 02, 2008, 08:00:25 am »
Mama, kon ik nog maar even …




Kon ik nog maar even bij je zijn,
Niet alleen in fantasie.


Jij was mijn steun, mijn toeverlaat, mijn vriend, mijn vriendin, mijn rots, mijn alles,
 mijn “mama”.
Bedankt dat mijn wiegje bij je mocht staan,
Bedankt voor het leven,
Bedankt voor de kracht,
Bedankt voor wat ik nu ben,
Bedankt voor de zon die je voor mij liet schijnen.


Kon ik nog maar even bij je zijn,
Niet alleen in fantasie.


De dood schuilde maanden achter een hoekje,
soms leek ze heel dicht en dan toch weer veraf.
Maar ze zou jou niet krijgen, neen niet jij.
Er waren momenten, dat je er voor “jezelf” vrede mee had genomen
Maar je vocht en vocht … vooral voor ons.
Je voerde een helse, zware, lange,
Absoluut niet verdiende strijd.
Je kreeg zilveren haren die pasten bij je hart van goud.


Kon ik nog maar even bij je zijn,
Niet alleen in fantasie.


Dan toch geheel onverwacht, was het afscheid plots nabij.
Sindsdien vallen er tranen,
Omdat we je moesten laten gaan.
Eenzaamheid werd geboren,
De stilte sloeg om ons heen.
Nu voeren wij een groot gevecht , een helse strijd,
Een strijd met het verdriet.


Mama, kon ik nog maar even bij je zijn,
Niet alleen in fantasie.

Nu moeten we verder …
Kracht puttend uit:
Uit dat wat je ons hebt geleerd,
Uit de wijsheid die je ons hebt bijgebracht,
Uit het leven dat je ons hebt gegeven.
Moed vinden in:
In de herinneringen,
In het  “gouden” hart dat jij ons hebt gegeven.
Steun zoeken bij:
Bij elkaar.
Het zal ons wel lukken,
Je zou het niet anders hebben gewild.
Je grootste angst was één van je kinderen te verliezen,
Maar je bent ons niet kwijt hoor.
We zijn hier, allemaal … samen.
“Samen” staan we nu bij onze grootste angst, ons mama verliezen.

Mama waar ben je?
Kan je ons horen?
Gaat deze pijn ooit voorbij?
Konden  we nog maar even bij je zijn,
Konden we nog maar één keer met je praten.
Maar nergens is licht.
Gaat deze pijn ooit voorbij?
Kom nog eenmaal terug en leer ons:
“Hoe je afscheid nemen moet”

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #57 Gepost op: januari 02, 2008, 10:36:50 am »
Hey Karine,

Afscheid nemen, is helaas iets dat je niet kan leren. Het komt ook steeds ongelegen en veel te vroeg. Elk afscheid is even pijnlijk. De pijn verdwijnt ook nooit, MAAR hij wordt met de tijd wel iets makkelijker te dragen. Je leert er mee omgaan; met vallen en opstaan. In het begin zal dat opstaan héél moeilijk zijn, doch op de duur krabbel je ook iets sneller weer overeind.
Laat de leegte en het gemis in huis plaats maken voor de warme herinneringen die je steeds in jullie harten zult blijven dragen.

Groetjes, Steven

suzanne

  • ***
  • Berichten: 101
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #58 Gepost op: januari 06, 2008, 17:27:15 pm »
Ze is ni meer. Gisteren rond één uur in de namiddag is ze omgeven door al diegene die haar het nauwst aan het hart lagen ingeslapen.

Ze heeft haar strijd gestreden, hopelijk is ze - ook al is het veels te veels te vroeg in haar leven - verlost van alle pijn die ze de laatste maanden heeft geleden.

Mama ik mis je, nu al.

Gr Karine

Maya veel sterkte ze is van al haar pijn verlost hou dat in gedachte