Auteur Topic: Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?  (gelezen 29949 keer)

Jani

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #30 Gepost op: augustus 02, 2007, 14:43:07 pm »
Hey Karine,

Ook hier is alles wat je vertelt zeer herkenbaar. Bij ons ging het 'kanker-ervaren' een beetje in golven. Zelfs chemo wordt een 'bekende' materie en dan wordt er weer wat minder over gesproken. Als het einde van de kuur nadert en duidelijker wordt wat het effect is en de verdere planning inhoudt, ga je d'er met z'n allen waarschijnlijk weer meer over praten. Ook over de 'wat als'.... werd bij ons gesproken, maar zoals ik zei, in sommige periodes meer dan in andere.

Mijn mama en ik hebben altijd àlle lief en leed gedeeld (soms naar mijn gevoel zelfs teveel) tot op het moment dat ze kanker kreeg. Ik was eerst een beetje verbolgen en had het gevoel dat ze me buiten sloot. Ik wilde ook niet dat ze zich voor mij sterk moest houden, we hadden altijd over alles gepraat, en nu hield ze zich plots ongelooflijk kranig!
Maar gaandeweg werd het me duidelijk dat ze gewoon sterk was (en de 'happy'-pillen hebben vast ook hun nut bewezen...), en dat ze met mensen praatte zoals zij dacht dat die bepaalde mensen dat van haar verwachtten, waarmee ik bedoel dat ze zich soms zelfs emotioneel opstelde, terwijl ze niet echt onder de voet was... (klinkt raar, ik weet het...)

Ik heb niet de bedoeling om heel de tijd over onze situatie te vertellen, maar het gebeurt automatisch, sorry.... 't is gewoon zo herkenbaar, vandaar...

Verwijt jezelf niet dat je lacht, of dat je de confrontatie met je onmacht of verdriet uit de weg gaat. D'er is een tijd en plaats voor alles.... Dan es een huilbui, dan es goed lachen, laat maar gewoon allemaal gebeuren... d'er is geen 'juiste' manier om hier door te geraken... dus niet teveel over nadenken!

Denk (net zoals Martine) ook wel dat jullie 'goed bezig zijn', en die telefoontjes enz... dat beetje aandacht voor elkaar... het kan genoeg zijn. Je mama staat er zeker niet alleen voor, en jullie hebben elkaar.

Groetjes.


 

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #31 Gepost op: augustus 02, 2007, 16:21:57 pm »
Lachen is gezond. Vooral voor de geest en je gemoed!
Weet maar zeker dat een patient blij is om ook nog eens te kunnen lachen. Het is zoals Martine ook al zei, dat sommigen niet meer durven te lachen. Kijk dat schept dan juist een averrechtse sfeer bij de zieke. Die ziet dan alleen maar serieuze mensen om zich heen. Die tranen moeten ook kunnen, maar het lachen evenzeer. Alles op zijn gepaste tijd!

Groetjes, Steven

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #32 Gepost op: augustus 06, 2007, 08:32:01 am »
Hallo,

Buiten een dagje onwel en nog steeds een verschrikkelijk vermoeid heeft ze niet teveel last gehad van de chemo.
Alleen de pijn die ze overal heeft gaat maar ni weg, hij wordt onder controle gehouden met pijnstillers, en dan is hij draaglijk. 't Is te zeggen draaglijk, zolang ze niet teveel doet. Ze had een poging gedaan om wat te strijken maar is er na tien minuten terug moeten meer stoppen. Een poging om de was op te hangen is geëindigd met een val. Verder zit ze gewoon in de zetel, met al het nodige op tafeltjes rond haar.
Hoe op korte tijd iemand die altijd zo actief, zo vol leven, zo'n bezige bij, altijd onderweg zo kan veranderen?

Met mijn broer gaat het ni goed. Slaapt heel slecht, is lichtgeraakt, zit triestig voor zich uit te kijken terwijl hij vroeger niets anders deed dan lachen, heeft een panische angst dat hij nu ook kanker gaat krijgen. Mijn schoonzus probeert hem bij de huisarts te krijgen, doch tot hiertoe zonder resultaat. Ze wordt zelfs afgesnauwd met een "ze ge daar weer ja?!" als ze der nog maar even over begint. Dat is mijn broer gewoon niet.

Iedereen zit op zijn emotionele rollercoaster, elk op zijn manier, maar de ziekte heeft ons leven drastisch overhoop gegooid.

Gr Karine

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #33 Gepost op: augustus 06, 2007, 08:52:04 am »
Dag Karine,

Ja als iemand uit je naaste omgeving kanker krijgt wordt je leven inderdaad grondig door elkaar geschud. Dat je broer schrik heeft dat hij het ook gaat krijgen, is een beetje normaal. Ik denk dat dat een automatische reactie is, als je ermee geconfronteerd wordt. Probeer hem dan toch ook te overtuigen om zich te laten onderzoeken, zodat hij ook een beetje gemoedsrust vind. Iedereen gaat het op een andere manier verwerken natuurlijk. Mag ik vragen hoe oud je moeder is ? Het zal voor haar zeker niet makkelijk zijn, als ze vroeger zo actief was en nu zo vlug moe. Probeer haar toch te overtuigen dat ze zoveel mogelijk moet rusten en zeker nadat ze chemo gekregen heeft.
Veel sterkte en veel moed !!
groetjes
Lieve

Jani

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #34 Gepost op: augustus 06, 2007, 10:20:50 am »
Hey Karine,

Ja, 't is moeilijk om, als naaste, te zien hoe iemand moet 'toegeven' aan vermoeidheid of pijn.
Ik begrijp dat je mama de 'gewone' gang van zaken wil voortzetten, maar probeer haar wijs te maken dat ze beter een kwartiertje kan gaan wandelen, dan strijken, wassen en plassen... of toch iets doen dat ze heel graag doet.
Energie wordt schaars tijdens chemo, en als ze d'er zuinig mee om springt, kan ze misschien wat ontspanning zoeken in 'leuke' dingen....

En Karine, je moet af en toe ook echt een beetje aan jezelf denken. Het is bewonderenswaardig hoe je meeleeft met je mama, en nu ook je broer, maar jij kan niet de pijn dragen van je héle familie.
Het is voor je broer duidelijk heel erg moeilijk nu, maar ook hij gaat een proces door, zijn proces, en dat is niet noodzakelijk dezelfde weg die jij aflegt. Ik denk dat je hem best een beetje los mag laten. Je gaat elkaar echt niet uit het oog verliezen, integendeel.
Bel es een keertje meer, stuur een lief kaartje naar je broer met gewoon de melding dat je aan hem denkt,.... dat kan al wonderen doen. Maar zoals ik al zei, jij hoeft niet iedereen te 'dragen'.... dat houd je echt niet vol.

Groetjes.

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #35 Gepost op: augustus 06, 2007, 11:36:43 am »
Dag Karine,

Ik omschrijf het eigelijk als : "Ze hebben ons als een pijl op een boog gespannen. Deze pijl hebben ze door een muur van onmacht geknald. En nadien de muur dichtgemetst" En we zitten aan de andere kant, geheel zonder voorbereiding, dit is uw nieuw leven.

Emoties worden zo verschillend geuit door verschillende mensen in een zelfde situatie.

Iedereen heeft er het moeilijk mee, elk op z'n eigen manier. Ook je mama.
groetjes,Filip

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #36 Gepost op: augustus 07, 2007, 08:47:16 am »
Ik omschrijf het eigelijk als : "Ze hebben ons als een pijl op een boog gespannen. Deze pijl hebben ze door een muur van onmacht geknald. En nadien de muur dichtgemetst" En we zitten aan de andere kant, geheel zonder voorbereiding, dit is uw nieuw leven.

Inderdaad zo is het ongeveer, of beter gezegd dat is het helemaal.

@Lieve47, ze is 59. Wordt in Oktober 60.

Gr Karine

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #37 Gepost op: augustus 07, 2007, 09:13:09 am »
Lieve Karin,

Het leven is niet eerlijk hé. Als je eens rondkijkt en ziet welk crapuul (sorry voor mijn uitdrukking) er blijft rondlopen terwijl andere goede en brave mensen dan door deze vreselijke ziekte getroffen worden. Probeer je mama zoveel mogelijk te steunen, maar vergeet ook jezelf en je gezin niet ! Probeer op tijd iets te doen met hen, al was het maar eens een gezelschapspelletje, zodat ze zich niet verwaarloosd voelen. Ik weet dat niet makkelijk is.  

Christof

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 38
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #38 Gepost op: augustus 12, 2007, 13:13:56 pm »
Dag Karin

Zitten in dezelfde situatie.  Mijn schoonmoeder heeft al 4 chemo's gekregen(darmkanker).  De chemo slaat aan want de bloedmarkers zijn gedaald.  Na de 6de chemo volgt opnieuw een scan.  Hopelijk is die tumor gekrompen en de uitzaaiingen gestabiliseerd.  Onderts gaat het gewone leven wel verder.  Dat is zo raar!!! Mag ik nog lachen? mag ik nog eens plezier maken.  En ja waarom overkomt ons dit.  Doen geen vlieg kwaad integendeel doen alles om te kunnen helpen en dan straffen ze je met dit!!! En iedereen die ik ken kent ook iemand met kanker.  Kanker is volgens mij de PEST van de 21 ste eeuw.  Fout van de maatschapij.  Alles moet vlug gaan, Een koe is nog niet geboren of ze moet al in de toonbank liggen.  Ons lichaam is hiervoor niet gemaakt en dat vreekt zich uiteindelijk.  Het valt op dat het meer en meer jonge mensen zijn ( 30 tot 50 jarigen ).  
Hou je sterk en beste groeten
Christof

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #39 Gepost op: augustus 13, 2007, 10:38:04 am »
Hallo,

Morgen moet ze terug voor vier dagen binnen voor de tweede chemokuur. Hopelijk verdraagt ze die even goed als de eerste?
Het gaat een beetje met ups en downs voor de rest, sommige dagen is ze heel goed, in de mate van het mogelijke dan wel, maar andere dagen heeft ze heel veel pijn en kan ze ni voor- of achteruit, slikt ze zoveel pijnstillers dat ze der volledig suf van wordt.
Wat betreft gemoedstoestand, heeft ze de drang om alles op te ruimen en al wat ze al lang in de kasten heeft liggen, maar nooit gebruikt, weg te doen. Heb vorige week de kasten in de living gedaan, en haar kleerkast. Nu wil ze nog de zolder, de tuin, en het tuinhuis gedaan hebben.
Soms grapt ze zelfs eens. In één van de kasten ligt een fles wijn van 1954, het geboortejaar van haar vriend. Deze had gezegd dat die pas zou mogen opgedronken worden als hij sterft. "Zeg!" zegt ze al grappend en lachend tegen haar vriend: "Gij zijt ne mooie gij, daar heb ik nu echt wel veel aan, aan die fles, zo ne goeie wijn en ben der vet mee, want ik ga voor u!"
Is misschien een gevolg van haar "ik voel mij happy pillen"?

@Kristof
Goed dat de chemo aanslaat bij je schoonmoeder. Moet echt een opluchting zijn omdat nieuws te krijgen? Eveneens veel sterkte nog gewenst voor jullie.

Groetjes

Karine

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #40 Gepost op: augustus 20, 2007, 08:40:10 am »
Dag Maya,

Hoe gaat het met je moeder ? Heeft ze de chemo goed doorstaan ?

groetjes
Lieve

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #41 Gepost op: augustus 21, 2007, 12:08:42 pm »
Hallo,

Ziek, ziek, ziek en nog eens ziek. ZO ZIEK!!!
In tegenstelling tot de eerste kuur heeft ze der nu wel heel veel last van.
Ze is niet eens in staat telefoon op te nemen. Als men er iets tegen zegt of vraagt duurt het een poos voor ze tracht haar ogen open te doen en te reageren. We laten ze zoveel mogelijk rusten, vragen enkel heel af en toe of ze iets nodig heeft, zo voelt ze ook dat we der zijn. Dat zal haar wel een gerust gevoel geven, hoop ik, is moeilijk in te schatten wat ze wil daar ze amper kan communiceren.
Ze heeft gisteren voor de eerste keer sinds vorige week donderdag een half potje yoghurt gegeten. Ni veel, maar is toch al iets. Hopelijk gaat het stukje per stukje terug beter.
Is hard om haar zo te zien.
Mijn dochter (19) was zondag voor de eerste keer sinds een aantal weken terug mee, en toen ze aan de ingang van de kamer was heeft ze zich terug omgedraaid. Toen ik haar nadien vroeg waarom ze niet tot binnen was gegaan, zei ze geschrokken te zijn van hoe slecht meter eruit zag, en ze zag het absoluut ni zitten terug te gaan. Heb ze dan ook zeker niet gedwongen. Ga ze in't vervolg ook alleen nog maar meenemen tijdens goeie periodes.
Mijn grootmoeder is in 77 overleden aan een hartinfarct. Dat was altijd een kloeke vrouw, heb die nooit of te nooit ziek geweten. Nu heeft die na haar hartinfarct, nog twee weken in't hospitaal gelegen op intensieve. Als, kleinkinderen zijnde mochten we daar niet binnen. Doch kan ik mij herinneren dat ik op een dag mee was, en zoals altijd op de gang moest wachten tot mijn ouders terug buiten waren. Maar bij of het binnen of buiten gaan van mijn ouders op de kamer waar ze lag, had ik een glimp opgevangen van mijn grootmoeder. Nu die zag er slecht uit, heel slecht, dat was helemaal mijn "met" ni!!! Het is nu wel dat allerlaatste beeld dat mij bijblijft als de laatste herinnering, het is alsof dat in mijn geheugen gegrift staat. Telkens ik aan mijn "met" denk dan krijg ik dat beeld voor ogen.
Ik wil nu niet dat mijn dochter dit ook gaat hebben van haar meter (oma).

GR Karine
« Laatst bewerkt op: augustus 21, 2007, 12:10:34 pm door Maya »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #42 Gepost op: augustus 22, 2007, 12:06:38 pm »
Hey Karine,

Je kan je dochter eventueel zelf de keuze laten om mee te gaan; ook bij slechtere momenten. Maar inderdaad zeker niet afdwingen. Misschien is ze er een volgende keer wel klaar voor om de confrontatie aan te gaan, maar dat kan zij alleen en het best bepalen.

Groetjes, Steven

Jani

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #43 Gepost op: september 03, 2007, 11:25:29 am »
Hey Karine,

Ik denk ook dat ze zelf wel zal aangeven wanneer ze toe is aan een bezoekje. Zou het wel zeker af en toe blijven voorstellen.

Het is wel waar dat je je iemand liever herinnert op een gezonde, vrolijke manier. Anderzijds, als die iemand toch komt te sterven, vind ik het ook iets 'gemakkelijker' om te zien dat zij hun ziekte loslaten. Iemand zien lijden is verschrikkelijk, maar als je sterft stopt het lijden en dat vind ik als nabestaande een klein beetje een 'troost'.

Alle respect voor jou en je famiilie. Het is echt niet gemakkelijk waar jullie doorgaan, veel moed!

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #44 Gepost op: september 04, 2007, 11:25:12 am »
D-Day of toch maar niet  Pfffffffff

Vandaag weten we of de chemo zijn werk doet of niet.
Indien wel start ook vandaag de derde chemokuur.
Indien niet ... dan ... ja dan weet ik het eigenlijk ni goed.
Ben ni veel waard vandaag, probeer mijn werk hier te doen op bureel, maar verplicht mezelf ondertussen al om minstens derig x alles te controleren, of er vertrekt gegarandeerd 't één of 't ander met een fout op.

De laatste weken hebben we ons (broers en zussen en aangetrouwden) bezig gehouden met een aantal werkjes te voltooien die mijn ma zich zelf had voorgenomen nog te doen deze zomer.
Zo hebben we o.a. heel de moestuin ontruimd en klaar gemaakt om ingezaaid te worden.
Alle vensters en luiken en toebehoren enz, afgeschuurd en geschilderd in een gebroken wit (was allemaal bruin).

Daarmee hebben we niet echt de tijd gehad stil te staan bij vandaag, en nu ... nu zijn we vandaag ... en nu? wie zal het zeggen hé?

GR Karine