Auteur Topic: Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?  (gelezen 29952 keer)

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #15 Gepost op: juli 27, 2007, 14:09:41 pm »
Hey Karine,

Je kan ook meedoen aan een sessie van het VLK
Dat kan ook helpen,
Ben blij dat we je op deze manier ook wat kunnen helpen, een website zoals Steven zegt is ook een goed idee.

Ik begrijp heel goed wat je wil, je zit natuurlijk met je verhaal maar je hebt wat feed back nodig. En dan nog liefst van mensen die lotgenoten zijn.

groetjes
Filip

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #16 Gepost op: juli 28, 2007, 08:26:18 am »
Hallo,


Ik begrijp heel goed wat je wil, je zit natuurlijk met je verhaal maar je hebt wat feed back nodig. En dan nog liefst van mensen die lotgenoten zijn.
Daar heb je gelijk denk.
Vorig jaar hebben we in een huwelijkscrisis gezeten (waar we nu terug door zijn, hopelijk toch), ben toen ook een forum gaan zoeken omtrent die problematiek dan, en dat heeft mij ook enorm geholpen. Je krijgt totaal andere respons van mensen die in dezelfde situatie gezeten hebben of nog steeds zitten. Je wordt ten eerste al beter begrepen, mensen weten wat je voelt, wat je ervaart... Mensen die niet dezelfde ervaring hebben gehad gaan soms totaal anders reageren, onbegripvol ... Ik wil hier nu zeker géén steen gaan werpen naar die mensen, ze mogen zich best allemaal gelukkig prijzen niet met kanker bij zichzelf of hun naasten geconfronteerd te worden, of met een crisis in hun huwelijk of met wat dan ook. Ik wens niemand toe waar ik vorig jaar doormoest spartelen of datgene waar ik nu voor sta.

En nu begin ik mij af te vragen wat ik hier aan't zeuren ben allemaal???

Mama is van gisteren terug thuis.
Nog steeds niet ziek, oef ... wel is ze moe. Heeft in het hospitaal géén enkele fatsoenlijke nachtrust gehad.
Het geeft toch een raar gevoel "dat ontslagen zijn in't hospitaal", normaal als je van het hospitaal komt wil dat zeggen dat alles goed is en je genezingsproces thuis verder kan gaan. Maar dat is niet echt correct, de eerste toegediende chemo moet nu zijn werk doen, en dan moet zij terug gaan voor de volgende.
Het is echt een aftellen tot de eerste 21 dagen om zijn, en dan beginnen we gewoon opnieuw, enz ... zo zes keer.
Na de tweede sessie van 21 dagen moet ze terug onder de scanner om te kijken of de chemo wel degelijk invloed heeft.
Dan is't of OK we doen verder of ... Niet OK, het heeft geen zin we stoppen ...
Durf er ni bij stilstaan dat het zou kunnen zijn "Niet OK".
Het MOET gewoon OK zijn !!!

Gr Karine

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #17 Gepost op: juli 28, 2007, 13:39:21 pm »
Hallo Karine,

Laat 1 ding duidelijk zijn, je zeurt niet !!!!!
Als je dit je helpt, gewoon doen en dat het enige wat telt !!
Vergeet niet, dit kan lang aanslepen en je moet dit op één of andere manier volhouden.
En het is waar wat je zegt, als ik hoor hoe mensen zich soms druk maken over vanalles en nog wat, (nu ga heel eerlijk zijn), ik begin daar gewoon mee te lachen (innerlijk dan toch)
Maar zo zie je maar hoe de maatschappij in elkaar zit, de maatschappij rekent erop dat er niets fout loopt. En als er dan iets fout loopt, verwacht de maatschappij dat je toch je 100 % inzet terwijl je voor jezelf tijd nodig hebt maar niet krijgt. Erg echt erg vindt ik dat.
Blijven hopen dat de chemo pakt
Filip

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #18 Gepost op: juli 30, 2007, 09:55:49 am »
Dag Karine,

Hoe is het ermee ?
groetjes
Filip

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #19 Gepost op: juli 30, 2007, 11:00:28 am »
Hallo,

Buiten dat ze heel moe is, is ze goed eigenlijk, neemt wel nog steeds haar pijnstillers en haar "ik voel mij happy" pillen, maar ze is niet ziek.
Krijgt wel veel bezoek over de vloer. Kan dat toch ni weigeren zegt ze, heb haar gezegd dat ze toch moet zien dat ze zeker voldoende rust krijgt. Maar luisteren zit er ni echt in.

Gevoelsmatig sta ik nergens, er zijn ook heel weinigen in mijn omgeving die het weten, en voor diegene die het niet weten, speel ik "kijk alles is in orde, niks aan de hand".
Mijn broer daarentegen, die zit er al zo een beetje door, weent heel veel zegt mijn schoonzus. Maar begrijp zijn situatie wel. Mijn schoonzus is al twee maal geopereerd en bestraald aan een hersentumor, volledig kunnen ze hem niet verwijderen, daar ze anders teveel schade zouden aanrichten. Voorlopig is daar alles oké, maar toch, kan de tumor terug beginnen groeien. Zijn beste vriend, al jaar en dag, is vorige week geopereerd en er is een stuk van zijn maag, alvleesklier en darm weggenomen voor't verwijderen van een tumor, die dan na onderzoek ook nog eens kwaadaardig bleek te zijn. Die moet nu ook aan een chemokuur beginnen.

Pffff ge hoort het verdomme toch veel hoor?

Gr Karine

@Smifi: thanks om te vragen hoe het er nu mee is.
« Laatst bewerkt op: juli 30, 2007, 11:02:10 am door Maya »

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #20 Gepost op: juli 30, 2007, 12:38:53 pm »
Het wordt een groter probleem dan men denkt
Kanker wordt meer een ziekte die men voor het leven gaat behandelen (zoals suikerziekte) en is aan een duidelijke verjongingskuur bezig.
Dat zijn in het algemeen geen goede vooruitzichten, maar ja
Kanker slaat toe en je zit er mee (zowel partners als patiënt)

Groetjes
Filip

Jani

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #21 Gepost op: juli 30, 2007, 13:54:51 pm »
Hey allemaal,

Heb zelf kanker, maar vorig jaar ook mijn mama verloren aan pancreaskanker.

Karine, wou je maar even laten weten dat wij een grote familie hebben, en er ook bij ons héél veel bezoek kwam.
Tijdens de chemokuur hebben wij dan besloten om ook bij ons thuis een 'bezoekuur' af te spreken. Binnen de kortste keren wist iedereen dat ze heel erg welkom waren 's middags tot 16.00uur en 's avonds tot 19.00uur. Zo had mijn mama toch genoeg rust.

Héél veel moed! Het is een moeilijke periode, maar eigenaardig genoeg ook een tijd waarin je heel mooie momenten kan beleven.
Groetjes.

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #22 Gepost op: juli 31, 2007, 09:10:54 am »
Hallo,

Ze is nu toch een beetje ziek, voelt zich onpasselijk en zit heel den dag op de paardemolen, zoals ze het zelf uitdrukt.
Maar het valt grotendeels nog wel mee. Echt overgeven heeft ze nog niet gedaan, ze heeft enkel soms het gevoel.
Heb nogmaals ondervonden en de bevestiging gekregen van wat ik al vermoedde, nml dat ze zich emotioneel sterker houdt voor ons (de kinderen) dan ze is, denk ik kan ook mis zijn. Had al willen opmerken dat als een vriendin ofzo belde ze tranen in haar ogen kreeg, haar stem een beetje blokkeerde, en ze trilde precies.
Gisteren was ik bij haar, en we waren aan't praten over koetjes en kalfjes. Zaten in de veranda en er was een sfeer alsof er totaal niets aan de hand was. Ze had dan ook iets genomen tegen de onpasselijkheid en voelde zich na een poosje iets beter. Ze had een fles champagne gekregen van iemand en vroeg me er een klein glaasje van te geven. "Dat pakken ze mij al niet meer af" zei ze.
Op een gegeven moment werd er aangebeld, een kameraad die ze tot hiertoe nog niet had gezien.
En opeens zat ze emotioneel terug een heel stuk dieper?
Of is dit normaal? ik weet het niet goed?

Zoals Jani voorstelde een soort bezoekregeling opstellen zou misschien niet slecht zijn? Eens voorstellen, kijken wat ze er van denkt.

Gr Karine
« Laatst bewerkt op: juli 31, 2007, 09:14:10 am door Maya »

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #23 Gepost op: juli 31, 2007, 09:28:12 am »
Dag Karine,

Vergeet niet dat je mama ook in een soort jojo zit op gebied van emoties,
juist gelijk jij. Ik weet niet wat voor type chemo dat ze krijgt, maar het kan ook een effect zijn van 1 van de medikamenten.

Groetjes
Filip

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #24 Gepost op: juli 31, 2007, 14:19:54 pm »
Hallo,

ik zit momenteel juist nergens emotioneel.

Het is alsof ik het heb afgeblokt. Zoals ik reeds naar bostie stuurde

Gisteren is gisteren
vandaag is vandaag en ...
morgen ... bestaat niet.

Ergens besef ik wel dat ik totaal de verkeerde weg aan't opgaan ben.
Maar bij het minste dat mijn verstand begint te werken, verdring ik de gedachten onmiddellijk en ga aan iets anders denken, of zoek iets om te doen, of ga op een ander bureel iemand zoeken om te kletsen of .. wat dan ook als ik maar ni stilsta bij wat eventueel boven osn hoofd hangt.

PFFFFFFF

Gr Karine

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #25 Gepost op: juli 31, 2007, 16:04:39 pm »
Dag Maya,

Dit is allemaal zo herkenbaar voor mij. Onze zoon kreeg vorig jaar kanker en ik wist met mezelf ook geen blijf en toch moest ik me goed houden, elke dag weer, voor hem. Hem moed inpraten, er zijn voor hem en ondertussen zien dat ik de rest van mijn gezin niet verwaarloosde.
Ik kreeg wel onvoorwaardelijke steun van mijn man en dochter en van mijn zussen en moeder. Dat deed deugd. Als ik het even allemaal niet meer aankon, was er altijd wel iemand waar ik terecht kon. Het is helaas allemaal niet goed afgelopen.
Probeer er de moed in te houden en erover praten doet goed. Allé dat hielp mij toch.
Goeie moed.
groetjes
Lieve

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #26 Gepost op: juli 31, 2007, 22:48:40 pm »
Hey Karine,

Eigenlijk houden we ons ALLEMAAL véél te sterk voor. Sterker dan we maar zijn. En ergens hoeft dat niet hoor. Het kan een stap in de richting van "aanvaarding" (van de ziekte) zijn, als je je emoties eens zijn vrije loop laat gaan. Huil en schreeuw het uit, omhels elkander... Je zal versteld staan over wat je dan allemaal zal gaan praten. En dat kan toch zo'n deugd doen. Die uitlaatklep!!! Je verlicht er de druk van je emotionele gemoedstoestand mee. Het is trouwens niet omdat je de ziekte aanvaardt, dat je je er daarom ook moet bij neerleggen. Je kan er nog steeds voor vechten!
En inderdaad: Today is a gift, that's why it is called the present.
Of simpelweg: Pluk de dag!!!
Karine, vergeet vooral ook niet om zelf te leven!! Je weet goed genoeg wat ik hiermee bedoel hé  ;). Stel het niet uit a.u.b. en doe me dat pleizer. Niet voor mij, maar voor jezelf. Je Mama zal ook véél meer aan je hebben als je emotioneel iets sterker zal staan!!

Lieve groetjes, Steven

Maya

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #27 Gepost op: augustus 02, 2007, 09:15:16 am »
Hallo,

Terug beter, het gevoel van onpasselijkheid is terug weg, haar ritjes op de paardenmolen zijn voorlopig ten einde. Alleen is ze verschrikkelijk moe.

Verder is het alsof iedereen zijn normale doen terug heeft opgenomen.
Mijn broer is terug werken, mijn zus naar een festival in Engeland, mijn schoonzus terug werken, ikzelf nog steeds aan't werk, mijn ander broer terug naar zijn speelpleinen (leider), ... er wordt niet meer over de ziekte, of de chemo en wat daarna, en wat als ... , enz gepraat momenteel.
Alle gesprekken gaan over dagdagelijkse zaken, over koetjes en kalfjes, ... 't enige verschil met voordien, is dat alle kids wel dagelijks meermaals aan de telefoon hangen, (normaal hanteerden wij een "géén nieuws is goed nieuws"), ook naar mekaar wat voordien niet veel voorkwam, niettegenstaande wij enorm hard aan mekaar hangen. Alle kids gaan ook dagelijks langs, wat normaal ook ni zo frequent was.
Het is moeilijk om uit te leggen, maar het is alsof het een extra band schept momenteel, die ons naar mekaar toetrekt. Er wordt soms gebeld over het stomste eerst, alleen maar even contact hebben en oké 't is in orde.

Wat ik soms heb is, als er ergens een grappige toestand is of er wordt iets grappigs gezegd of wat dan ook en ik lach daarmee, is dat ik mij schuldig voel. Dan vraag ik mij af: "mag ik dat nu wel?", "ben ik nu verkeerd?", "ben ik niet genoeg betrokken?",  "oei, wat doe ik nu? lachen in zo'n situatie?", "foei, schaam u!".

Gr Karine

md

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #28 Gepost op: augustus 02, 2007, 09:36:24 am »
Wat ik soms heb is, als er ergens een grappige toestand is of er wordt iets grappigs gezegd of wat dan ook en ik lach daarmee, is dat ik mij schuldig voel. Dan vraag ik mij af: "mag ik dat nu wel?", "ben ik nu verkeerd?", "ben ik niet genoeg betrokken?",  "oei, wat doe ik nu? lachen in zo'n situatie?", "foei, schaam u!".
Hallo Karine,

Daar wil ik wel even op reageren. Ik heb zelf kanker gehad. Ik merkte ook vaak dat mensen in mijn omgeving niet durfden te lachen. Ik ben iemand die zelf veel humor gebruikt en wanneer ik dan iets zei om te lachen vonden ze dat wel aangenaam. Het is niet omdat je met deze vreselijke ziekte wordt geconfronteerd je niet meer mag lachen. Integendeel het kan wel eens goed doen.
Het is ook niet omdat er minder over je ziekte wordt gesproken je er minder om geeft. Maar gewoon over de dagelijkse dingen praten is goed. Ik denk dat jullie het goed doen met je moeder. Veel telefoontjes en bezoekjes is goed, en dan hoeft het niet altijd over kanker te gaan. Maak de tijd samen gewoon aangenaam.

nog veel sterkte!
Martine

Smifi

  • Gast
Re:Eerste chemokuur ... en dan, wat daarna?
« Reactie #29 Gepost op: augustus 02, 2007, 13:18:57 pm »
Karine,

Vergeet niet dat humor moet, lachen kan, je moet je geen schuldgevoelens daarvoor aanpraten.

groetjes,
Filip