Auteur Topic: lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop  (gelezen 9322 keer)

antara

  • Gast
lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Gepost op: juni 09, 2007, 21:56:38 pm »
Hallo iedereen,
Ik ben in 2003 onverwachts bevallen van een zoontje. We waren ongeveer 30 uur op de hoogte van de zwangerschap als de weeën begonnen. Er stonden 2 levens op het spel: dat van de baby maar ook dat van mij. Het is dan een spoedkeizerssnede geworden. Ons zoontje heeft serieus moeten vechten om erdoor te komen. Hij moest nog 5 weken in het ziekenhuis blijven. Twee weken na zijn thuiskomst ging ik niets vermoedend op controle bij de gynaecoloog. Ze vertelde me dat mijn baarmoeder niet verkleind was, niets om me zorgen over te maken. Toch moest ik een echo laten maken. Vanaf dan is alles in versneld tempo verlopen. Men zag een gezwel op één van de eierstokken. Het was onduidelijk of het goedaardig of kwaadaardig was. De operatie moest dit uitwijzen. Het werd een borderline ovarium tumor. Gezien mijn jonge leeftijd hadden we ook nog een kinderwens. Omdat er nergens anders sporen te zien waren werd enkel de rechter eierstok weggenomen. De prof vertelde ons dat ik om de 3 maanden op controle, telkens met de nodige spanning, moest komen en dat als alles goed bleef ze na 10 jaar preventief alles zouden wegnemen. Maar we hadden geen tijd om stil te staan bij het woord eierstokkanker doordat ons zoontje te veel zorgen en aandacht nodig had.
Ongeveer twee jaar na de operatie zijn we na een normale zwangerschap de trotse ouders geworden van een zoontje, wel terug via een keizerssnede. Een half jaar na de geboorte moest ik voor de eerste maal terug op controle op oncologie. De prof was recht voor de raap: kinderwens volbracht dus kunnen we overgaan tot de operatie. Dit kwam voor ons als een donderslag bij klaarlichte hemel. Waarom nu al, die 10 jaar was nog lang niet voorbij. Uiteindelijk heb ik nog 9 maanden uitstel gekregen. In februari 2007 hebben ze dan de andere eierstok, de baarmoeder en de baarmoederhals verwijderd. Opnieuw via een snede vanaf de navel naar beneden. Er werd ook gestart met hormonen. De eerste week na de operatie kon ik alles aan maar stillaan begon ik mijn krachten te verliezen. Ik kreeg weinig steun en had af te rekenen met heel veel onbegrip. Ik had enkel mijn man waarop ik kon terugvallen. Ik ben momenteel in behandeling bij een psycholoog en een psychiater maar ik blijf in een diepe put zitten. Ik heb tot nu toe ook geen gevoel meer in en rond de vagina wat het voor mij moeilijk maakt zowel tijdens het vrijen maar ook voor de controle op de blaas. Er komen telkens maar spanningen bij. De kinderen kan ik op bepaalde momenten niet aan. Ik ben ten einde raad. Waarom kan ik niet rekenen op steun en begrip van mijn naasten? Of ligt de oorzaak bij mij?
Zijn er mensen die dezelfde ervaring hebben?
Groetjes
« Laatst bewerkt op: juni 09, 2007, 21:57:30 pm door antara »

ottomatic

  • Gast
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #1 Gepost op: juni 10, 2007, 11:37:21 am »
Hallo Antara,

Helaas kan ik je niet verder helpen, maar ik wil je wel heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. Ik leef ontzettend met je mee!
groetjes,

lucie

  • Gast
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #2 Gepost op: juni 11, 2007, 11:10:01 am »
He Antara,

Helaas kan ik je ook niet verder helpen maar zou je wel kunnen zeggen dat je hier op het forum veel kracht kunt uithallen, al vind je geen lotgenoot met hetzelfde probleem kunnen we jou wel op ons manier steunen en de moed erin houden.

Dus veel sterekte
Groetjes
Lucie

Marie B

  • Gast
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #3 Gepost op: juni 12, 2007, 12:29:27 pm »
hey,
Ik kan je maar 1 advies geven.
Probeer gelukkig te zijn met wat je hebt ipv te piekeren over wat verkeerd gaat en niet in de hand hebt.  't Klinkt cliché  (ik wil zeker niet onbegripvol klinken) maar zo moeten we allemaal verder.
heel veel sterkte
Marie   :-*

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #4 Gepost op: juni 12, 2007, 17:49:53 pm »
Hey Antara,

Steun en begrip van naasten is een faktor die je niet zelf in de hand hebt. Helaas. In deze moeilijke periode leer je pas je 'echte' vrienden kennen. Maar weet dat je hier op het forum vele lotgenoten kunt vinden die bereid zijn je wel ten volle te steunen.
Om Marie bij te treden nog een spreekwoord dat ik ooit eens las :
"Energie vloeit uit de dingen die je doet, niet die je niet doet!"

Groetjes en kop op hé,
Steven

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #5 Gepost op: juni 18, 2007, 20:07:18 pm »
Hey Antara  ;),

Ik heb je nog een privé-berichtje gestuurd!

Groetjes, Steven.

antara

  • Gast
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #6 Gepost op: juli 10, 2007, 22:28:40 pm »
Hoi lotgenootjes,
Zoals ik al eerder vermelde, zit ik in een diepe put waar ik maar niet uit kom. Ik ben vandaag op bezoek geweest bij een dame die me gesteund heeft toen ik het slechte nieuws kreeg. Ik heb haar aan het woord gelaten en we kwamen beiden tot hetzelfde resultaat:
waarom begrijpen mensen ons niet, waarom maken ze het ons zo moeilijk, in wat voor wereld leven wij?
Ook zij was depressief. Volgende maandag moet ik op controle op oncologie. Ik zit nu al met de schrik, slaap niet en heb nachtmerries. Ik heb het gevoel dat er iets fout is. Hopelijk vergis ik me. Gisteren heb ik de beslis-
sing genomen op me laten op te nemen om een poging te doen om eindelijk rust te vinden. Maar aan de andere kant ben ik zo bang. Ik kan het tegen niemand kwijt, zelfs mijn moeder heeft me laten zitten.
Ik zie het echt niet meer zitten!

Nan

  • ****
  • Berichten: 318
    • Bekijk profiel
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #7 Gepost op: juli 11, 2007, 08:40:03 am »
Hey Antara,

als je voelt dat je rust nodig hebt, moet je die ook nemen. Daarom is het mss niet slecht om je even te laten opnemen. Ik werk zelf in een psychiatrie en die mensen daar begrijpen je en zullen je de nodige steun geven, Let wel, als je een duwtje nodig hebt, zullen ze die je ook geven. Dat gaat mss hard aan komen maar denk dan niet dat je mensen je niet begrijpen. Dat is ook een vorm van hulp.
Dat je geen hulp of begrip meer krijgt van de mensen rondom je, is denk ik, normaal. Iedereen heeft dit wel ondervonden. Wij zitten met een ziekte, niet zij. En WIJ willen er over praten en constant aan herinerd worden maar die mensen niet. Die zijn onze verhalen beu. Daarom zou je mss alles moeten opschrijven. Dan kun je je verhaal doen, je kunt het herlezen en mss ga je dan wel inzien dat het eigenlijk niet zo groot is dan je voelt. Probeer het eens, mss helpt het wel. Ik heb dat tijdens een heel moeilijke periode gedaan en als ik nu dat boekje herlees dan ben ik fier op mezelf dat ik zo sterk ben.
En ziek zijn met kleine kindjes is zeker niet gemakkelijk. Ze gunnen je geen rust omdat ze het niet begrijpen. Daarom is die opname mss toch wel de beste oplossing.
Succes, Sterkte, en je komt er wel, hoor. Geloof in jezelf en in je kindjes.

Dikke knuffel,
Nan

bbastiaensen

  • Gast
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #8 Gepost op: juli 12, 2007, 14:35:11 pm »
Antara,

Wat jij voelt is beslist normaal. Ik moet 26 juli op controle en zit ook al weken met schrik. What if? En ja, mensen snappen dat niet. "Je bent toch goed nu. Je ziet er toch goed uit." maar ze zien niet dat je van binnen opgewreten wordt door angst. Ik vind het zeer naar voor je dat je zelfs niet meer bij je familie terecht kan. Hopelijk komt dat ook weer in orde. Misschien zitten zij ook wel met de schrik en is dit hun manier van afreageren. Mijn broer heeft nog NOOIT gevraagd hoe het met me is. Hij vermoedt waarschijnlijk dat iets niet bestaat als je er niet achter vraagt. Veel sterkte bij je onderzoek. Hopelijk komt alles goed. En vergeet niet, je bent niet alleen met deze angsten. En je moet je absoluut niet schamen om je zo te voelen. Ik hoop echt dat je terug de rust vind die je verdient. En zoals NAN zegt: schrijf het van je af. Ik ben momenteel ook bezig met heel mijn verhaal (kanker, verlies van een kind) in detail op papier te zetten. En ik moet zeggen, het doet deugd om mijn verhaal nog eens kwijt te kunnen aan papier. Papier is geduldig, het komt niet met cliché antwoorden en laat je steeds uitspreken. Je ziet maar wat je er mee doet. Veel sterkte.

Groetjes,

Ben
« Laatst bewerkt op: juli 12, 2007, 14:45:36 pm door bbastiaensen »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #9 Gepost op: juli 12, 2007, 18:20:57 pm »
Ik denk dat er ook vele 'naasten' een kankerpatient niet durven aanspreken, laat staan om het dan nog over de ziekte zelf te hebben. Uit angst? Deels misschien wel. Maar ik denk dat ze dit vooral vermijden om de patient niet te confronteren met zijn/haar ziekte. Als omstaander denken we te vaak... Maar eigenlijk zouden we beter niet denken en die persoon in kwestie 'gewoon' aanspreken.
Zelf heb ik ook ervaren - als echtgenoot dan - dat men mij ook probeerde te 'sparen'. Maar ik zette dan nogal vaak zelf die eerste stap om erover te spreken. Enerzijds verwonderde hen dat, maar aan de andere kant waren ze dan weer opgelucht dat ze het onderwerp niet zelf hadden moeten aansnijden. Misschien eens proberen om zelf erover te beginnen...?

Groetjes, Steven

marianneT

  • ***
  • Berichten: 102
    • Bekijk profiel
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #10 Gepost op: juli 12, 2007, 19:29:47 pm »
Ik ervaar hetzelfde als Steven: veel mensen durven er niet over beginnen. Ik begin er dus steeds zelf over en ben er heel open in. Mensen gaan er dan vanzelf ook "gewoner" over doen. Ze zeggen me dan dat ze blij zijn dat ik er zo over praat, dat ze het dan ook beter durven, dat het voor hen zo gemakkelijker is. En voor mij is het een soort verwerken, erover praten.
Groetjes,
Marianne

md

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #11 Gepost op: juli 12, 2007, 19:34:06 pm »
Hallo,

Wat STeven zegt, om er zelf over te beginnen vind ik wel waar. Ik deed dat ook dikwijls. Mensen zien je opeens met een sjaaltje op je hoofd en durven niks te vragen. Ook bij mijn beste vrienden deed ik dat soms. Het is voor 'naasten' ook niet gemakkelijk. Maar ik merktte dat ik als ik er zelf over begon, ze direkt een hoop vragen begonnen te stellen.
Nu zit ik weer in zo een periode. Binnenkort heb ik een borstreconstructie. Velen vinden dat een gevoelig of intiem onderwerp. Vooral mannen vinden het moeilijk om over te praten. Ze denken waarschijnlijk dat het niet past om te vragen hoe zo een operatie verloopt. Maar als ik dan uitleg hoe die operatie gebeurt, als ik gewoon de woorden gebruik die daar voor nodig zijn( in mijn geval nu 'borst, tepel ...) is voor hen ook gemakkelijker om mee te praten. En mensen zijn echt wel geinterresseerd en willen je echt wel helpen maar weten soms ook niet goed hoe.
Dus ik vind het een goede raad van Steven om er zelf over te praten. Maar verwacht niet dat iedereen je zal begrijpen. Dat kunnen alleen de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt of mensen die er dicht bij betrokken waren.

Veel sterkte
Martine

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #12 Gepost op: juli 12, 2007, 19:34:18 pm »
En voor mij is het een soort verwerken, erover praten.
Dat ge dat maar weet!!!

Groetjes, Steven

bbastiaensen

  • Gast
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #13 Gepost op: juli 12, 2007, 19:45:28 pm »
Toch is het zo moeilijk om erover te beginnen. Ik wil zo vaak iets over mijn kanker zeggen. Maar het is zoeken naar juiste woorden. En tegen dat je ze gevonden hebt is het gesprek al zodanig geëvolueerd dat het niet meer past om erover te beginnen. Enkel tegen mijn echtgenote kan ik dat wel. Zij luistert naar mij en probeert me te helpen. En als het er dan toch eens over gaat met anderen dan heb ik steeds het gevoel dat ze snel naar een ander onderwerp willen. Misschein beeld ik het me in en is het mijn eigen schrik om erover te praten ik weet het niet. De eerste dagen na de diagnose heb ik het tegen iedereen verteld. Ik wilde het allemaal kwijt. maar nu lijk ik ook zelf wat te blokkeren. Klikt misschein vreemd. ik weet het. gelukkig kan ik wel wat moed putten uit de vehalen die ik hier lees en kan ik mijn ei hier wel kwijt. ik ben redelijk zeker dat ik zal begrepen worden. Praten, het werkt. Ik doe mijn best. Erover schrijven in een soort van dagboek helpt me wel. Dat doe ik dan ook veelvuldig.

groetjes,

Ben

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:lk ben nieuw en zit met mezelf in de knoop
« Reactie #14 Gepost op: juli 12, 2007, 20:03:09 pm »
Hey Ben,

Dat klinkt me verdraaid bekend in de oren... :-X Heb ook dergelijke 'fase' doorsparteld.
1 Ding wil ik je hierop wel zeggen : Eens je die stap gezet hebt om erover te praten, dan gaat dat steeds makkelijker. Hoe meer je vertelt, hoe makkelijker je telkens je woorden zal vinden. Oefening baart kunst!
Ik zeg zeker niet dat het makkelijk is, maar laat je woorden leiden door je ziel en hou het vooral verstaanbaar eenvoudig.
Probeer het nu maar!!

Groetjes, Steven