Auteur Topic: zoetie  (gelezen 2332 keer)

liesbeth

  • Gast
zoetie
« Gepost op: mei 31, 2007, 18:51:47 pm »
Christof,
Ik schrijf het maar hier, waar ga je het anders lezen? Woensdagmorgend maakte je me wakker! Je bent al wel dood van 17 maart. Maar woensdag was er die flits. Ja ik moest op, ja de wekker stond niet en ja het was nog heel vroeg. Maar zo klaar wakker ben ik nog nooit geweest. Zo'n fel licht! Ben je er dan toch nog?
Sinds dan ben ik aan het wenen, mijn gezicht brandt. Nog zoveel vragen heb ik en er komen er elke dag bij. Zoetie ik mis u! God ik zou alles doen voor nog 1 knuffel.
Zoveel heb ik nog proberen te doen met je, maar dat hadden we in augustus toch niet gedacht. Verdoeme toch 25 maart werd je 28, ik had nog een verrassing georganiseerd, maar neen dat ding in je kop stak er een stokje voor.
Ik zet altijd maar clouseau op: afscheid van een vriend; Geschreven voor zijn hond Neste. Maar eigenlijk is het geschreven voor ons. In mijn hart blijf ik je trouw! Je hebt gestreden tot je laatste zucht! ik stond aan je zij. jij bent nu daar en ik hier maar daar is niet ver van hier. Dju, hoe moet ik ooit hetzelfde voor iemand anders voelen, ik zie je zo graag.
Ik lees hier dat er mensen naar psychologen gaan. Daar wou  jij niet meepraten maar zou ik dat misschien toch niet doen?
Nooit wordt het meer hetzelfde en ik mis je niet minder maar altijd meer. Iedereen kan wel zeggen dat het beter maar geloof er wordt erger! Maar ja dat is voor jou hetzelfde. Ik hoop dat je Pa daar bij je hebt. En ik voel me net zo alleen als jij.
Zoetie ik kom je hier nog wel eens het een en het ander vertellen.
dikke kus Liesje

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:zoetie
« Reactie #1 Gepost op: mei 31, 2007, 19:31:25 pm »
Hey Liesbeth,

Als je zelf het besef al hebt dat je misschien de hulp van een psycholoog zou kunnen nodig hebben, dan kan ik je maar 1 goeie raad geven. DOEN !!! Ik was daar ook totaal niet voor te vinden. Tot er ook meerdere lotgenoten mij er attent op maakten dat ik op het randje aan het balanceren was. Ik voelde me zwak, trilde, had last van een lage bloeddruk en... ik zat eigenlijk niet goed meer in m'n vel. Die eerste keer was ik er met een klein hartje naartoe geweest. Ondertussen ben ik al een 3-tal keren geweest en ik kijk er echt uit naar die momenten.
Ik heb wel héél doelbewust gekozen voor de psychologe die aan de palliatieve zorgeenheid verbonden is waar An op het laatste verbleef. Zij is echt wel gespecialiseerd in 'rouwbegeleiding'.
Als je vragen mocht hebben, mag je die hier altijd stellen aan je lotgenoten hoor. Je kan ook een privébericht zenden als je dat liever hebt (via het profiel van die persoon). Ook ik zet niet alles op het forum.

Groetjes, Steven

bhvp

  • Gast
Re:zoetie
« Reactie #2 Gepost op: juni 01, 2007, 08:23:20 am »
dag Liesbeth,
wat je schrijft is zo herkenbaar! 17juli vorig jaar overleed mijn man, 43 jaar.  Alhoewel hij reeds 3 jaar ziek was en we ook wisten dat het slecht ging aflopen, was ik totaal niet voorbereid.  Tegen beter weten in blijf je er toch nog in geloven, mijn man zelfs nog meer dan ik.  Ik ben wel blij dat we die laatste 3 jaren nog heel bewust geleefd hebben.  Mijn man had een lijstje gemaakt met de plaatsen waar hij nog naar toe wou.  6 weken voor zijn dood hebben we onze laatste reis gemaakt, naar Santorini, ons eiland waar we zo vaak gelukkig geweest zijn.
Mijn man wou ook niet praten, niet met een psycholoog en zelfs niet met mij.  Uit respect voor hem, heb ik mijn verdriet en mijn angsten ook alleen willen verwerken.  Dat is mij gelukt tot enkele maanden geleden.  Ik werd gek van verdriet en voelde dat ik het alleen niet meer aankon.  Op aanraden van mijn huisarts ben ik dan toch bij een psychologe terecht gekomen. Eerst wekelijks, daarna om de 2 weken.  Momenteel ga ik terug wat meer omdat ik sinds pasen in een echte dip zit.  Soms heb ik het gevoel dat ik naar haar ga om eens uit te huilen.  Thuis kan ik dat niet omdat ik mij sterk wil houden voor mijn zoon.  Na zo'n sessie ben ik doodmoe maar blij dat ik geweest ben.  Net zoals jij zie, voel en zelfs ruik ik dingen die volgens mijn verstand niet kunnen maar die mij zo graag willen laten geloven dat mijn man hier nog is.
Ik zou je graag willen zeggen dat verdriet slijt, dat de scherpe kantjes eraf gaan (dat zegt iedereen toch) maar dan lieg ik.  Ik wil het wel graag geloven hoor!  Mijn psychologe heeft het  mooi verwoord door te zeggen dat je eerst eens alle seizoenen moet doorgemaakt hebben.  En ik geloof haar.
Weet je wat ik zo erg vind?  Dat je vroeger alles zo vanzelfsprekend vond en er niet bij stilstond hoeveel je van iemand kon houden.  Nu mijn man er niet meer is, besef ik pas hoe bijzonder die liefde was.
Liesbeth, als ik jou was zou ik zeker de hulp inroepen van een psycholoog.  Al is het alleen maar om te horen dat wat je voelt of ervaart niet abnormaal is.
groetjes,
Patricia