Auteur Topic: 1 jaar na het overlijden  (gelezen 15523 keer)

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #15 Gepost op: juli 03, 2007, 17:11:44 pm »
Hey Martine,

Ja hoor, vroeger gingen we samen naar de klasbesprekingen bij de juf. En doordat An in ploeg werkte zette ik of 's morgens de kinderen af of ging ik ze 's avonds ophalen. Het 'aanleren' was eerder iets voor An. Zoals het leren fietsen en het potje-gaan. Alhoewel dat ik bij dat laatste toch ook onrechtstreeks betrokken was. Toch als An dan al of nog uit werken was. Door An's ziekte ben ik wel moeten herbeginnen om de jongste proper te leren worden. Maar al doende leren we allemaal hé...
Vaak denk ik daar ook aan dat het nu steeds dingen zijn die hun Mama niet meer kan meemaken of zien. Dat doet me wel iets. Ze zou zó trots zijn op onze meisjes!

Groetjes, Steven

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
2 jaar na het overlijden
« Reactie #16 Gepost op: april 24, 2008, 21:56:00 pm »
Ja, het eerste jaar was het moeilijkste na het verlies van mijn vrouwtje. Hoewel het 2de jaar iets beter verliep, is de naderende 2de verjaardag blijkbaar véél harder om naar toe te leven. We zijn nog niet zo ver en ik heb al weer véél meer last van mijn maagpijn. Mijn dagelijkse medicatie heb ik alweer drastisch moeten verhogen : Stress :-\ ??? !!! Het feit dat ons oudste dochtertje Jolien net op die datum haar eerste communie doet, maakt het zeker niet makkelijker. Ik ben gisteren als enige ouder in de kerk gebleven tijdens de algemene repetitie en heb het 2 uur aan stuk moeilijk gehad om m'n tranen te verbijten. Toen Jolien ook nog eens een bloemstukje naar voren bracht, was het hek helemaal van de dam :'(.
Het is zó anders... Precies of ik terug meer tegen An begin te praten. Verdomd ik mis haar zo. Gaan van 't weekend met de meisjes nog eens bloemmetjes gaan leggen op de strooiweide. Vlak op DIE plaats; in de schaduw van die ene boom.
Het zal NOOIT wennen...

:-\ Steven


hildeke

  • **
  • Berichten: 74
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #17 Gepost op: april 24, 2008, 23:13:51 pm »
hallo Steven,

Ik denk dat het voor jou heel erg is dat die 2 datums nu juist samen vallen . Ik hoop dat het voor je dochtertje toch een mooie dag wordt.

Voor jou denk ik dat bij iedere stap dat die 2 schatten van jou zetten, het steeds erg moeilijk zal zijn en dat op die manier An voor eeuwig in je leven zal blijven.

Veel sterkte op 1 mei weet dat af en toe een traan wel oplucht

HIlde

Nan

  • ****
  • Berichten: 318
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #18 Gepost op: april 26, 2008, 13:15:56 pm »
Hey Steven,

Ik wens je heel veel sterkte toe. Ik weet eigenlijk niet goed wat zeggen want voor een verlies is ieder woord té banaal.
Ik denk aan je. (Mijn papa is ook op 1 mei gestorven, 4 jaar geleden)
Hou je sterk en als je wil bellen, doen, hé.

Dikke kus,
Nan

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #19 Gepost op: november 17, 2008, 00:23:46 am »
Hallo iedereen
Voor mij is het heel moeilijk voor het moment. Het is bijna, 28 november, 1 jaar geleden dat mijn allerliefste schat overleden is. Ik beleef elk momnent van de dag alles opnieuw want ik heb de laatste maanden mijn schat thuis verzorgd. Ik kan niet aanvaaarden dat mijn schattie er niet meer is. Het is zo moeilijk hier alleen thuis te zitten. Ik mis hem zo en kan niet zonder hem. Wij deden alles samen en de rzizen met onze mobiel home vallen dan ook nog eens weg. Doe Mh staat hier naast mij huis en doet telkens herinneren aan de mooie tijden en reizen die we hebben gedaan. Hij staat nu te koop en dat doet heel veel pijn maar ik kan het niet aan om daarmee alleen op reis te gaan.
Nu ik vraag mij steeds af wanneer ik dit ooit te boven kom. Ben ik dan alleen die zoveel verdriet heeft?
Veel mensen denken dat alles nu al zou moeten voorbij zijn en vragen mij als nog geen zin heb om op zoek te gaan naar een nieuwe partner? NOOIT want ik heb een schat van een ventje gehad en niema

violetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #20 Gepost op: november 17, 2008, 10:17:47 am »
Beste Sien.
Het verlies van een dierbaar iemand,in jouw geval je partner, is verschrikkelijk. Ik heb vijf jaar geleden mijn vader verloren en nu is mijn moeder enorm ziek. (stervende) Ik dacht toen ik kom dat nooit meer te boven. Ik voelde me verscheurd vanbinnen en ik kon niets van eten binnenhouden. Ik weet niet wat je partner overkomen is maar uit je verhaal kan ik opmaken dat hij ziek was. Wel Sien het gemis gaat nooit weg dat kan ik je vertellen. Maar je geeft dit een plaatsje in je leven. Je moet verder en het leven gaat verder. Ik spreek nog elke dg tegen mijn vader weet je over van alles en nog wat. Een jaar later heeft mijn echtgenoot mij en de kinderen, na 20 jaar huwelijk, in de steek gelaten. Die heeft zelf gekozen om ons verdriet te doen. Jouw schatje niet Sien. Hij was ziek en er is een einde aan gekomen.
Ik dacht toen. Weer zoveel verdriet hoe ga ik dat klaren. Ik heb het ook geklaard. Ondertussen heb ik een lieve man leren kennen die alles voor ons doet en ik durf het zeggen. Ik  hou ook van hem. Je ziet zeg nooit nooit. Ik ben terug gelukkig geworden. Nu is mijn mama heel erg ziek. Ze heeft maar korte tijd meer te leven. Een geluk heb ik mijn partner nu die me steunt door dik en dun. En ik weet nu al ik ga dit verdriet ook te boven komen. Het is het leven Sien. Geluk, verdriet...... het hangt allemaal zeer nauw samen. Gisteren was het papa zijn verjaardag. Ik had het weer moeilijk. En dan zijn er de eindejaarsfeesten, en vaderkesdag enz enz enz. Het stopt nooit maar het leven gaat wel verder. Veel sterkte Sien. Niet opgeven. Het komt wel goed met je. Zoekt contact met mensen die ook zo'n verlies hebben geleden en praat er over. 

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #21 Gepost op: november 17, 2008, 20:40:43 pm »
Hey Sientje, en ook Violetje natuurlijk,

Je bent zeker niet de enige hoor. Iedereen heeft verdriet, maar niet iedereen loopt er evenveel mee open en bloot. Voor ik zelf in dit schuitje verzeilde, dacht ik net als ieder ander. "Allez, nu nog. Dat kan toch niet?" De pijnlijke ervaringen hebben mij ondertussen al een heel andere kijk op dit onderwerp doen krijgen. De aanloop naar Allerzielen dit jaar was ook weeral een zware periode. Hoewel ik er - nu nà 2,5 jaar - meestal wel goed mee overweg kan, vrees ik toch dat Kerstavond weer héél plots zal omslaan bij mij. Dan komt dat moment dat ik me niet meer met het gezelschap bezighoud, maar dat ik zit te staren naar haar foto met brandend kaarsje erbij. Eventjes weg in gedachten van het ganse gebeuren. Dan moet ik weer even een frisse neus halen buiten. Ik weet nu al dat ik er weer niet alleen zal staan, maar samen met haar oudste broer. We hebben elkaar nodig op zulke momenten, want een ander verstaat dat inderdaad niet.
Wees steeds fier om onze dierbaren te mogen gekend hebben!!! Het zal je een glimlach door je tranen heen op je gezicht toveren  ;)

Groetjes, Steven

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar na het overlijden
« Reactie #22 Gepost op: november 19, 2008, 00:43:50 am »
Hallo Bostie en Violetje
Bedankt voor julli steun. Ben vandaag terug naar de psychologe geweest. Bij haar ne mijn psychiater vind ik heel veel steun. Nu heb ik ook terug de weg gevonden naar jullie. Het is inderdaad niet gemakkelijk. Toen ik deze namiddag in het ziekenhuis kwam (waar ik gewerkt heb en waar mijn schatiie gelegen heeft) had ik het zeer moeilijk want alsik op de parking kom zie ik nog altijd het beeld voor mijn, toen mijn ventje opgenomen was en steeds wuifde naar mij vanuit zijn kamer als ik toekwam, iedere ochtend en avond. Ik kan daar onmogelijk nog gaan werken, de dokters en omgeving hebben mijn ook nog eens enorm gekwetst. Ik heb daar jarenlang de zakken van die dokters gevuld daar ik op een technische dienst werkte waar allerlei onderzoeken van de hersenen en zenuwstelsel heb gedaan. Nu ja gelukkig zijn er nog heel veel patienten die naar mij vragen en dat doet toch wel deugd.
Ik zeg nu, uit het oog uit het hart, en voor die dokters heb ik echt niet veel respect meer want alles komt er gewoon op neer hun zakken te vullen, het menselijuke van de patienten telt voor hen niet
Ik vind dit heel erg dat ik dit kwijt moet maar na 36 jaar dienst ben ik echt tot die conclusie gekomen.
Nu ik wil jullie zeker niet mee belasten met zo iets maar het moet er gewoon weg eens uit.
Bij dit alles heb ik toch wel eens mijn hart kunnen luchten en eer lijk gezegd het doet enorm veel deugd want niemand begrijpt wat ik door maak.
Behalve natuurlijk mijn familie. Ik heb drie flinke zonen waar ik enorm veel steun aan heb, ook mijn 2 schoondochters zijn fantastische meiden. De jongste is nog single maar gelukkig alleen.
Sorry voor dit lange epistel maar voor ik ga slapen lucht dit wel eens op.
Bedankt voor jullie steun.
Sientje