Auteur Topic: onmacht  (gelezen 2239 keer)

missdj79

  • Gast
onmacht
« Gepost op: maart 20, 2007, 14:53:42 pm »
hey,

mijn vriend heeft al meer dan een jaar botkanker, nl ter hoogte van het heiligenbeen, er is een operatie aan te pas gekomen (hemipelvectomie), amputatie van zijn been en bekken.  Sinds januari is vastgesteld dat de kanker terug is gekomen en operatie niet meer haalbaar is, dus proberen ze nu nog met chemo (beetje experimenteel)
Mijn vraag naar jullie is nu, heeft iemand ervaring op dit gebied wat emoties betreft, hij kropt alles op, met als gevolg dat hij nu en dan woede uitbarstingen heeft, er soms heel wat ruzie gemaakt wordt voor (in mijn ogen dan) onnozele dingen, dingen die niet belangrijk zijn, maar waar hij wel belang aan hecht.  Ik heb zoiets van, laten we genieten van de tijd die ons nog rest, maar soms kan hij zo kwaad zijn.  Is dit een teken van onmacht, dat hij het niet kan aanvaarden?

Dank voor uw antwoord
ikkke

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:onmacht
« Reactie #1 Gepost op: maart 20, 2007, 16:54:47 pm »
Hei,

Vrees dat dit ergens wel een teken van onmacht is. Of inderdaad beter "het niet willen aanvaarden". Mijn ondertussen overleden echtgenote verweet me in een woordenwisseling pessimisme, maar ik wist wél meer dan zij. Ik wist namelijk dat er weinig tot géén hoop op genezing was en dat is hard om dragen. Die pessimisme beschouwde ik dus eerder als realisme... :-\ Pas na het vernemen van terminaal herval is ze mentaal veel opener en geworden.
Maar de ruzies liggen niet aan jou, noch aan je vriend, maar enkel en alleen aan die kl*t*ziekte. Want zonder die ziekte hadden jullie geen woorden gehad. Probeer je vriend daarvan eventueel te overtuigen.

Groetjes, Steven

missdj79

  • Gast
Re:onmacht
« Reactie #2 Gepost op: maart 21, 2007, 08:46:45 am »
hey,

bedankt voor je snelle reactie terug, ik ben blij te vernemen dat ik niet de enige ben die in zo'n situatie zit of zat, ik wil graag verder contact met je houden via mail ofzo, maar ik weet niet hoe dat hier kan, kan je me anders een mail sturen naar mijn email adres: missdj79@hotmail.com

groetjes

turbo

  • Gast
Re:onmacht
« Reactie #3 Gepost op: maart 21, 2007, 11:49:34 am »
Hallo,


Het zijn reacties van onmacht, " van het niet meer kunnen", doodop zijn.  En als het bij ons te veel werd (mijn echtgenoot is 2 jaar Kahler-patiënt),heb ik meestal een arts als steun en hulp ingeroepen (heb het niet te dikwijls moeten doen).  Dat is maar een tijdelijke oplossing maar je vindt toch ergens steun want de familie vindt het toch maar normaal dat de partner er blij en opgewekt bijloopt (zeker als het al 2 jaar is en toestand momenteel onder controle is).  Bij ons zijn zij het die de "reacties"  niet kunnen plaatsen want dan ben jij de moeilijke, ze vinden dat het nu toch goed gaat en dat ik geen reden tot verdriet heb of vermoeid kan zijn. Zodus dit kan ook nog eens de nodige spanningen geven.

groetjes, Yv

bhvp

  • Gast
Re:onmacht
« Reactie #4 Gepost op: maart 22, 2007, 23:55:40 pm »
hallo,
Ik begrijp dat je je verdrietig voelt omdat je vriend zo reageert.  Mijn man is 3 jaar ziek geweest en het laatste jaar kon hij ook af en toe opvliegend zijn.  Ik had dezelfde reactie als jij : laat ons toch proberen te genieten van de tijd die ons nog rest.  De oncoloog heeft mij ooit eens gezegd dat dat gedrag eigenlijk een teken is van liefde.  Omdat jij het dichtst bij je vriend staat en jij diegene bent waar hij het meest van houdt, moet je ook zijn frustraties, zijn verdriet en zijn onmacht opvangen.  Wanneer je te horen krijgt dat men eigenlijk niks meer voor je kan doen en je start met experimentele geneeskunde, stort je wereld in.  Al die tijd heb je zo gevochten tegen die kanker en dan moet je herkennen dat het allemaal voor niks geweest is.  Je zou van minder woedend worden.  Ik kan je alleen maar heel veel sterkte en geduld toewensen en probeer die ruzie's zo vlug mogelijk te vergeten.  Laat dat de tijd die jullie nog samen kunnen doorbrengen niet verpesten.  En blijf een beetje hopen.  Wij hebben in het ziekenhuis mensen ontmoet die al jaren van het ene experiment in het andere gingen.  
Groetjes,
Patricia