Auteur Topic: kanker is een K-ziekte...  (gelezen 150 keer)

doris

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
kanker is een K-ziekte...
« Gepost op: maart 02, 2019, 15:10:19 pm »

Kanker is een K-ziekte.
Kanker is een kut-ziekte.
Kanker is een klote-ziekte.
Vergeef me mijn ongekuist taalgebruik maar ik vind dat ik ná 21 jaar leven met kanker kan weten hoe kut en klote het is tenslotte zeul ik mijn ziekte altijd met me mee, ze wijkt nooit één moment van mijn zijde.

Toen ik 21 jaar geleden hoorde dat ik ongeneeslijk ziek was, heb ik gesakkerd en gevloekt en niet enkel en alleen in stilte,
ik was kwaad, teleurgesteld en oh, zo ontzettend bang. Ik wilde nog niet sterven, ik wilde niet doodgaan, 21 jaar geleden stond kanker nog ongeveer gelijk aan sterven, daarvoor was ik toch nog véél te jong en daarbij, sterven, ik zou dat niet kunnen.

De behandelingen begonnen, de één na de andere.
De bijverschijnselen vond ik vaak nog erger dan mijn ziekte.
Kotsen, braken en overgeven, haarverlies, botpijnen, geen eetlust, een verdwenen libido, pijnlijke aften in mijn mond, krachtverlies, ingevallen wangen, tintelende vingers, tinnitus en moe, moe, een eindeloze moeheid die nooit, neen nooit overging…

De eerste jaren waren loodzwaar, ik dacht tijdens het overgeven vaak aan opgeven maar met de goede, zo niet de beste medische zorgen en de steun, warmte en toeverlaat van mijn familie en vrienden, zette ik door,
dag na dag, jaar na jaar.

Mijn goede vriend Jan kwam gewoonlijk één keer in de maand een uurtje aan mijn ziekbed zitten maar meestal raakte hij dan bij het zien van mijn verval zó over zijn toeren dat ik hem uiteindelijk moest troosten in plaats van hij mij.
Ik had het natuurlijk allemaal liever anders gewild maar nam het hem niet kwalijk.
Ik vond het gewoon fijn als hij bij mij zat dan voelde ik me één uurtje weer een gewoon mens, jong, vitaal en niet ziek.

De mensen rondom mij die weten dat ik ziek ben, hebben, en dat vind ik helemaal niet erg, geen benul van wat mijn ziekte inhoudt, hoe ingrijpend en omvattend de behandeling nog altijd is.

21 jaar geleden waren mijn vooruitzichten ronduit slecht, gaven de artsen mij in eerste instantie weinig hoop, in het beste geval maximaal 5 jaar overlevingskans, intussen leef ik al zestien jaar langer dan ze hebben voorspeld en daar ben ik elke dag dankbaar voor.

De voorbije jaren is er veel veranderd en vernieuwd op het gebied van medicatie en dat is een goede zaak en niet alleen voor mij, zo kreeg en krijg ik er een aantal kwalitatieve jaren cadeau bij.
Je moest eens weten hoe blij ik daarmee ben.

Maar tegenwoordig ervaar ik dat er mensen zijn die niet meer geloven dat ik ziek ben, ben je nu nog niet dood zie ik ze soms denken, je zei toch dat het ongeneeslijk was.
Of ze zeggen, amai jij ziet er goed uit voor een zieke alsof ze me verdenken van frappante leugens, zo van wat heb jij ons al die jaren wijs gemaakt.

Ik ben inderdaad niet meer kaal en ik zie er niet langer uitgemergeld uit, dat is allemaal waar maar mijn ziekte raak ik,
helaas, nooit meer kwijt…


voor de liefhebbers die meer willen lezen verwijs ik naar mijn blog:
https://dorisrondelez.wordpress.com/