Auteur Topic: 20 jaar waldenström - met mijn handen in mijn haar...  (gelezen 426 keer)

doris

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
20 jaar waldenström - met mijn handen in mijn haar...
« Gepost op: september 20, 2018, 15:59:09 pm »

Héél vaak zit ik met mijn handen in mijn haar en dat mag je letterlijk nemen,
dat heb ik niet altijd gedaan, het is een gewoonte die pas sinds enkele jaren is ontstaan.

Vroeger was mijn haar lang en droeg ik het tijdens mijn dagdagelijkse bezigheden,
net zoals mijn grootmoeder, die ik grootmama noemde, in een losse vlecht,
een niet al te rechte weliswaar want erg handig ben ik nooit geweest ook niet wat haarvlechten betreft,
op mijn rug maar toen mijn haar dat al na de eerste chemokuur was uitgevallen na twee eindeloze jaren
eindelijk opnieuw en langzaam maar zeker terug groeide, kon ik het niet laten maar telkens voelde ik
de onweerstaanbare drang om even over die korte, stugge stoppels te wrijven.

Pas toen mijn haar uitviel, geloofde mijn schoonmoeder dat ik daadwerkelijk kanker had en niet leed
aan een of ander klein ongemak en ze drong mij een pruik op want een kale schoondochter vond ze
veel te confronterend en helemaal niet gepast.
Niet doen, zei mijn jongste zoon, toen balancerend tussen jongen en puber, vroeg hij zich luidop af
of ik hem en zijn broer en zus misschien minder graag zou zien zonder haar,
natuurlijk niet antwoordde ik beslist, ik heb geen haar nodig om jullie lief te hebben en prompt schoor hij,
uit solidariteit met mij eveneens zijn hoofd kaal.
Ik kreeg een brok in mijn keel en moest er een beetje om huilen, ik vond het zo aandoenlijk en van
een doorgedreven moed en vanaf die dag aaide ik elke morgen en elke avond liefdevol over zijn stoppeltjes.
Ik leefde en had lief zonder haar en zonder pruik.

Later, toen mijn eigen haar terug begon te groeien, na twee jaar dus, wreef ik nog dagelijks over zijn
en mijn eigen stoppels, zo is het gewoel in mijn haar begonnen en nu is het een gewoonte geworden
en daardoor ziet mijn haar er altijd een beetje rommelig uit.

Verlangend keek ik dus uit naar de eerste dag van de rest van mijn leven dat ik weer een vlecht
zou kunnen maken met mijn nieuwe lange lokken dus liet ik mijn haar opnieuw groeien maar
vooraleer het lang genoeg was, herviel ik en maakte een nieuwe chemobehandeling een einde
aan mijn onnozele wens,
terug naar af…

De volgende jaren waren een afwisseling van wel of  geen chemo, wel of geen haar
maar lang is het nooit meer geworden.
Nu, vandaag ben ik eindelijk vrij van gelijk welke chemo, mijn haar is terug en hoe,
ik draag het tegenwoordig kortgeknipt maar voel nog altijd een onweerstaanbare drang naar
mijn vroegere lange haar…zou ik of zou ik niet?

Dus vandaag zit ik opnieuw met mijn handen in mijn haar, nu letterlijk en figuurlijk
te piekeren over dit onbenullig probleempje …
Wat zal ik kiezen?
Blijvend kort of misschien toch weer laten groeien…

Wie meer wil lezen kan dat op:
https://dorisrondelez.wordpress.com/