Auteur Topic: Bedenking na het zien van de laatste aflevering van Gevoel voor Tumor.  (gelezen 929 keer)

Anemos

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 27
    • Bekijk profiel
Ik weet niet of het hier thuis hoort, maar het leek me de beste plaats om mijn bedenking te delen. Hopelijk heeft iedereen die het leest er wat aan.
(het is eigenlijk een dagboekfragmentje)

Waar ik over nadenk, vaak, niet de hele tijd, is de gedachte dat ik in zo’n positieve vibe zit. Eentje die ik niet zou hebben als ik niet ziek geworden was vorig jaar en de hele tijd in deze twee- en meerstrijd zit, met mezelf, met de ziekte, met de angsten, met de hoop, met de zekerheden, de onzekerheden, de omgeving, enz …. Het is een beetje nog die gedachte waarover ik eergisteren al schreef, dit rotbeest in mijn lijf heeft geen enkele verdienste. Niet dankzij, maar ondanks. Die gedachte kwam weer helemaal terug bij het bekijken van de laatste aflevering van Gevoel voor Tumor. Na de aflevering komen er altijd mensen, jonge mensen die kanker hebben of gehad hebben aan het woord. Deze laatste keer ging het over wat deze ziekte met hen gedaan heeft in (alle) andere aspecten van hun leven. Zonder uitzondering zeiden ze dat het hen met henzelf geconfronteerd had, krachten in zichzelf gevonden hadden, positiever ertegen aan keken, echt meer genoten van kleine dingen (die scène met het voelen van de regen ipv erover te zeuren dat het weeral slecht weer is was fantastisch mooi, super verwoord door de mensen die achteraf daar ook over getuigden), sterkere banden hadden, nieuwe en oude met de mensen uit hun omgeving, maar aandacht hadden voor details die fijn zijn, mooi zijn, en akkefietjes die ambetant zijn veel sneller weer loslaten en geen plaats krijgen in hun leven (om mee te slepen).
Het was heel herkenbaar, waarschijnlijk hebben veel mensen die het zagen dat gevoel. Daarvoor hoef je zelf niet ziek te zijn (geweest). Wat niet ter sprake gekomen is en daardoor heel hartverwarmend was, was het woord ‘dankzij’ het monster. Dat bleef helemaal achterwege. Dat is iets waar ik zelf een beetje mee worstelde. Ik heb nl. geen enkele schuld aan kanker. Ik ben erin geduwd. Zoals al die andere mensen die het hebben (gehad). Het heeft me gedwongen in deze positie van zelfbeschouwing (en meer blabla, serieuze blabla dat wel). Kanker had het recht niet om in mijn lijf de dictator te komen spelen, heeft het toch gedaan en ik weet dat de onzekerheid er altijd zal zijn, en ik ondanks toch weer een positieve vibe voel (ik doe dit overigens niet zomaar in mijn eentje, ik ben oprecht dankbaar voor alle contacten die ik heb, mooie al lang vast bestaande vriendschappen, familie, nieuw groeiende vriendschappen, het knikje op straat van iemand die ik passeer, de niet aflatende professionaliteit die eerlijk, kalmeren, geruststellend en vriendelijk is in het ziekenhuis,  mijn faceboekverslaving en al die lieve mensen die ik zo ‘ontmoet’ … noem maar op).
Kanker heeft géén enkele verdienste. Ik heb dat niet over mezelf afgeroepen (niet onbewust en zeker niet bewust). Ik ben het monster niets schuldig. Als ik mezelf de dieperik in geduwd had, had ik een ‘zondebok’ te zoeken in mezelf en daar weer iemand van te worden die ik wil zijn/worden. Maar dan had ik, ongemerkt, een burn-out, bore-out, depressie, … gekregen. Dan had ik niet goed op mezelf gelet, tekens genegeerd, … En als ik ooit met mezelf geconfronteerd diende te worden, zou zo iets wel gebeurd zijn, het lichaam zoekt altijd evenwicht met de geest, dus ja, een burn-out zou ook zwaar zijn, maar eigenlijk ook nodig op dat moment.
Kanker heeft het recht niet om me in deze positie te duwen.
Dat ik dus dat woord dankzij in verband met de rotziekte niet gehoord heb, was hartverwarmend.
Als laatste wil ik echt wel mijn respect en bewondering voor iedereen met de ziekte en wie ermee te maken heeft uitdrukken. De moed, hoe het ook uitdraait, wat je ook beslist, of je het in stilte doet of niet. Of je nog wil vechten of niet meer kan …. Elke mens met zware beslissingen, verdicten, hoe het ook uitdraait, is een sterk mens, want tenslotte moet dié mens het toch uiteindelijk zelf beslissen welke richting hij/zijn wil dat het uitgaat, wat ie aankan, wat ie aankunnen wil, …  en dat vind ik sterk!
Overigens (echt waar, laatste bedenking), iedereen die er niet mee zit, is evenveel aandacht waard, het is niet zo omdat je niet met deze ziekte of een andere akelige ziekte worstelt, dat je geen recht meer hebt op je slecht voelen en je eruit worstelen.
Voilà ! Bedankt voor de ‘babbel’.  :-*