Auteur Topic: hoe ga je er mee om als echtgenoot  (gelezen 2259 keer)

kees54

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Gepost op: april 14, 2018, 13:20:43 pm »
Ik wil ook eens de andere kant toelichten en eigenlijk vragen hoe ik er het beste mee om kan gaan. Mijn vrouw heeft borstkanker met uitzaaiingen naar lymfeklieren. Vandaag is ze thuis van de 2e operatie en alle klieren zijn nu weg gehaald. Nu volgt er een kuur van twee soorten chemo, daarna bestraling en dan hormoniale therapie. Ik wil haar tot steun zijn maar ik merk ook dat ik zelf toch wel op mijn tenen loop. Wij zijn twee zielsmaatjes al 25 jaar getrouwd en het doet mij zo,n zeer als ik haar zo zie. Ze had altijd al pijn met haar artrose en Fibromyalgie. Ze is zo,n goed en lief persoon voor me ze zorgt altijd voor me. Ze is ook zo sterk en dit verdiend ze gewoon niet! Ik ben boos en echt zooooooo bang dat ik haar kwijt raak. Ze zeggen dan op het werk tegen me je moet sterk zijn en er voor haar zijn. Natuurlijk ben ik er voor haar en help ze met alles. Maar mijn tranen blijven hoog zitten en ik slik ze maar weer in. Ik moet er voor haar zijn. Ik kan gewoon niet zonder haar en misschien ben ik wel te negatief. Maar het is en blijft kanker met uitzaaiingen en dan ook nog eens die kut chemo waar de haren gaan uitvallen etc. etc. Zal een lange weg zijn die we moeten gaan afleggen en ik hoop dat ik sterk kan blijven. Misschien is dit verhaal een beetje een warboel maar zo voel ik me ook.

Anna

  • ***
  • Berichten: 115
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #1 Gepost op: april 24, 2018, 11:45:31 am »
Kan je geen gebruik maken van de gratis psychologische hulp?  Het is geen schande om dat te doen.  Bij deze mensen kan je alles van je af gooien.   Zie het als een vorm van 'zelfzorg' zodat je er ook voor je vrouw kan zijn.   Het is meer dan normaal dat je als partner bang bent. En spijtig genoeg wordt de partner vaak vergeten.  Ze zullen aan jou wel vragen hoe het met jouw vrouw gaat, maar niet hoe het met jou gaat?  Of ze iets voor jou kunnen doen.  Als er in je omgeving niemand is waar mee je in vertrouwen en open kan praten over jouw zorgen en angsten, zou ik gebruik maken de gratis psychologische hulp.
Veel sterkte!

kees54

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #2 Gepost op: april 24, 2018, 13:05:13 pm »
Dankjewel voor je reactie en ik ben idd naar de psycholoog geweest van het team in het ziekenhuis. Het heeft me goed gedaan en ik sta weer met beide beentjes op de grond zeg maar. Het komt er op neer eigenlijk dat ook mijn angst er mag zijn en ik dat ook kan en mag delen met mn vrouwke. Ik hoef dat niet te verbergen beter is om dit dan samen te delen. Ik kan er alleen maar voor haar zijn als ik mezelf niet voorbij ren en op mn tenen blijf lopen. De chemo gaat over 2 weken beginnen en ze zal me hard nodig hebben en ik ben er voor haar ;)

Wish

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #3 Gepost op: april 24, 2018, 13:49:00 pm »
Hoi,

Ik ben de mama van een tiener zoon met kanker.
Ik heb ooit ergens gelezen:"Kanker heb je minstens met twee" en niks is minder waar.
De diagnose brengt voor beiden zoveel verdriet, woede, onzekerheid en angst teweeg.
Ik was helemaal ondersteboven en wou liefst in een hoekje zitten wenen, maar die luxe is er niet. Je moet vooruit en je wil er vooral zijn om de ander te steunen.
Wij zijn ondertussen 7 maanden ver in de behandeling. Het meeste is achter de rug (chemo, operatie, bestraling), binnen 3 weken zijn de eerste controle onderzoeken en er wacht nog een lange revalidatie.

Wat ik in de voorbije maanden vooral gemist heb is een luisterend oor. Iemand die oprecht vraagt "en hoe gaat het met jou?" iemand bij wie je kan uitwenen zonder dat hij of zij je sust met "het komt wel goed, ze kunnen nu al veel,...".
Ik heb mijn eigen gevoelens meestal ver weggestopt en een masker opgezet uit een soort van schaamte, want wat heb ik te klagen, tenslotte is het mijn zoon die dit alles moet ondergaan... Maar ik heb aan de lijve ondervonden dat machteloos staan toekijken aan de zijlijn toch ook wel veel energie vergt.
Door deze gebeurtenissen ben ik gaan nadenken over wat belangrijk is in het leven en heb ik veel mensen echt leren kennen, wat in mijn geval voor veel frustraties en ontgoocheling heeft gezorgd.
Ik denk dat ik beroep zal moeten doen op professionele hulp om het geheel een plaats te geven.

De voorbije maanden waren een emotionele rollercoaster. Het enige positieve is dat wij veel tijd met elkaar hebben doorgebracht, en dat we veel dichter naar elkaar toegegroeid zijn. We hebben al veel verdriet gekend, maar we hebben ook al heel veel hartelijk gelachen en vooral geleerd te genieten van kleine dingen.

Ik zou zeggen probeer zoveel mogelijk met je partner te blijven praten, ook over hoe jij je voelt. Probeer zoveel mogelijk te genieten van de kleine dingen, lach samen, ween samen en probeer niet té ver vooruit te willen kijken... niemand kan de toekomst voorspellen, maar dat geldt toch voor iedereen?!

Ik wens jullie veel moed en sterkte in deze strijd
Groetjes
Wish
 
« Laatst bewerkt op: april 24, 2018, 15:20:44 pm door Wish »

kees54

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #4 Gepost op: april 24, 2018, 19:33:56 pm »
Je hebt gelijk dat de buitenwereld alleen maar zegt dat het wel goed komt en dat ze al veel kunnen medisch gezien. Maar wat heb ik daar aan? Alleen je lieve reactie is al een opsteker om dit te lezen wetende dat je niet de enige bent die hier tegenaan loopt. Ook voor jou Wish nog veel sterkte in deze zware tijd. Wij proberen ook dag voor dag te leven nu en we weten gewoon dat het zwaar word en dat we het samen moeten doen. De buitenwereld kan voor mij de boom in ;)

Anna

  • ***
  • Berichten: 115
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #5 Gepost op: april 25, 2018, 23:59:20 pm »
Mijn ervaring is dat mensen zeggen dat alles wel goed komt, omdat ze er eigenlijk zelf niet goed weten hoe er mee om te gaan.  Vaak weten ze ook niet of je er wil over praten.

Zelf ben ik de patiënt en na herval te horen gekregen dat ze het alleen nog onder controle kunnen houden, maar dat ik niet meer genezen kan.  Mijn man is héél gesloten en helemaal geen prater.  Vanuit zijn opvoeding leerde hij dat je maar moet verder doen, wat er ook op je pad komt, dat je 'niet zwak' mag zijn, ...   Graag zou ik hem naar de psycholoog zien gaan, want praten met mij over de situatie lukt niet.  Twee keer heb ik geprobeerd om het gesprek aan te gaan met hem, twee keer heb ik dat gesprek ook vrij vlug beëindigd omdat ik op een muur stootte.  Zelf ga ik wel bij de psycholoog en daar heb ik geleerd dat ik hem niet meer ga veranderen.  Hij is wie hij is.  Ik verwacht dingen van hem die hij niet kan waar maken. Dus ik probeer om hem in zijn waarde te laten, om hem het niet nog moeilijker te maken door te hopen dat hij zal veranderen.  In het verwerkingsproces sta ik al stappen verder dan hem.  Ik heb er vrede mee dat - op het ogenblik dat de medicatie niet meer haar werk doet - mijn tijd om te gaan zal komen.  Alleen kan ik daar met hem niet over praten en mag ik dat ook niet doen om hem niet onderuit te halen.

Als koppel is het zoeken hoe je met elkaar omgaat in zo'n situatie.  Tijdens mijn eerste behandeling was hij heel betrokken en nabij.  Ik voelde me gesteund, hij was er altijd voor mij.  Nu heb ik het gevoel dat ik het alleen moet doen, hij is er nog niet klaar voor om terug meer betrokken te worden, als hij uberhaupt zo ver geraakt. 

Zoek samen als koppel een weg die jullie samen kunnen gaan.  Spreek de moeilijke dingen uit, huil samen, maar geniet daar naast ook van de kleine, mooie momenten.   
Stel naar de buitenwereld grenzen (bij mij kwam er iemand langs en die heeft zelfs niet eens geïnformeerd hoe het met me ging, maar ik heb wel al haar wel en wee mogen aan horen.  toen ze buiten was heb ik meteen tegen mijn man gezegd: die persoon komt hier niet meer binnen).  Jullie bepalen wie er op bezoek komt.  Laat jullie bv. praktisch helpen door vrienden door soep of een maaltijd te laten maken, door eens te komen schoonmaken, ....   Zoek vooral positieve, gevoelige mensen om jullie door heen dit moeilijke proces te helpen.

Veel sterkte voor zowel je vrouw als voor jou.

kees54

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #6 Gepost op: april 27, 2018, 08:04:14 am »
Dat lijkt me voor jou wel een zware last die je draagt als je niet echt de steun krijgt van je partner. Dat is dan een kant waar ik niet naar toe wil. Hij zal wel heel bang zijn ook maar zo stoot je wel je vrouw af die het al zwaar genoeg heeft. Als ik blijf hangen bij mn angst en een muur optrek dan vind ik mezelf egoistisch. Probeer hem eens te laten lezen in dit forum misschien breekt die muur dan een stukje af. Dit helpt mij wel weer dat ik me niet laat gaan en er voor haar wil blijven zijn, ondanks mijn pijn en angst. En door dat met haar te delen kan ook ik sterk blijven.

Ook voor jou Anna heel veel sterkte en jij moet wel een heel sterk persoon zijn om dit zo alleen te dragen.
De buitenwereld weet idd niet hoe er vaak mee om te gaan en dat laten we dan maar zo. Al blijf ik wel de kriebels krijgen met opmerkingen, het komt wel goed, ze kunnen al veel etc etc
« Laatst bewerkt op: april 27, 2018, 08:05:59 am door kees54 »

Anna

  • ***
  • Berichten: 115
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #7 Gepost op: mei 01, 2018, 00:09:20 am »
Inderdaad heb ik het er zwaar mee gehad, vooral de eerste maanden. Ik wou niet alleen rouwen en moest dat toch doen.  Hij zat toen al een tijd verwikkeld in problemen omwille van de gezondheidstoestand van zijn vader.  Dat woog zwaar op hem en hij kon daar echt niet mee om gaan. Hij zat daar al in een rouwproces.  In mijn hoofd heb ik al gauw de klik gemaakt dat er nu even geen tijd was voor mij.  Dankzij de psychologe die me zwart op wit zei dat hij nooit aan mijn verwachtingen zou kunnen voldoen, tenzij hij er zelf klaar voor was.  Ik wou geen negatieve energie verspillen aan iets wat ik niet kon veranderen.   Intussen is zijn vader overleden en is er meer rust over mijn man gekomen. Hij is meer ontspannen.  Het is weer leefbaar in huis met hem.  Het is niet dat hij zich volledig afsluit voor mijn nieuwe realiteit, zo gaat hij telkens mee wanneer ik mijn driemaandelijkse controle-scan gehad heb.  Dat is het moment waarop ik te horen krijg of de medicatie haar werk nog doet of niet.  Als sinds mijn eerste diagnose heeft hij het boodschappen doen, het koken, de afwas, ... overgenomen.  Het is niet dat hij 'onverschillig' is.  Hij kan/durft gewoon zijn angst niet aan mij te laten zien. 

Hem aansporen om hier te komen lezen, zal niet helpen.  Hij blijft ver weg van dingen als deze.  Bijsluiters zou ik niet mogen lezen van hem.  Vroeger zou ik met hem akkoord geweest zijn.  Maar nu vind ik het belangrijk te weten of iets een bijwerking is of dat het nog iets anders zou kunnen zijn.  Dus wil ik de bijsluiters lezen.  Hij denkt dan dat ik alle bijwerkingen ga krijgen die in het lijstje sta.  Neen, ik moet hem dit op zijn eigen manier en tempo laten doen, er is geen andere weg.

Ik ben maar pas een sterk persoon geworden toen kanker in mijn leven kwam.   :)  Klinkt gek, maar is gewoon zo.  Je hebt weinig keuze wanneer je de diagnose krijgt: bang zijn en wegkwijnen in een hoekje of positief blijven en dat varkentje wat weerwerk bezorgen.

Gelukkig ben ik warm omringd door mijn kinderen, mijn familie en vrienden.  Daar zijn er enkelen tussen die mijn tempo durven volgen, die de realiteit onder ogen durven nemen, zonder meteen te gaan doemdenken.  Het is fijn dat ik af en toe met iemand er over kan praten, zonder dat ik voorzichtig moet zijn, of mijn woorden moet wikken wegen.  Ik ben gewoon dankbaar dat dat kan, want zo hou ik het vol.  Ik weet niet hoelang ik nog krijg, maar ik ben dankbaar voor elke dag die ik krijg en wil van elke dag genieten.

Als ik jouw schrijfsels lees, dan loopt het wel los tussen jou en jouw vrouw. Jullie pakken dit samen aan, jullie kunnen dit samen.

kees54

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #8 Gepost op: mei 03, 2018, 13:34:54 pm »
Sorry dat ik het dan misschien bot zeg maar bij mij komt mn vrouw op de eerste plaats. Je geeft aan dat je geen negatieve energie wilde verspillen en dat is goed dat je voor jezelf kiest. Maar ik vind wel dat dit heel veel zegt over jou man. Alleen ik moet wel zelf ook met beide voetjes op de grond blijven staan en samen delen, dan pas kan ik er voor haar zijn als ik ook mijn gevoel toelaat. Ik heb misschien makkelijk praten nu want er zal voor ons ook een zware tijd aankomen. Maar mijn zielsmaatje is m,n alles en samen staan we sterk, hoop ik......

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3733
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #9 Gepost op: mei 10, 2018, 16:43:16 pm »
Kees: je doet het goed als echtgenoot, je bent er voor haar, je bent met een psychologe gaan praten, jullie komen er samen door
         zo mooi om te lezen dat je haar zo goed mogelijk wilt steunen, kan daar jaloers over worden

Anna: Jouw verhaal is net of ik het heb geschreven, zoveel herkenningspunten. Ook ik heb een man die enorm gesloten is en niet met
          emoties over weg kan. Ook ik heb bij de psychologe geleerd dat hij nooit zal veranderen. Ik sta ook veel verder in mijn
          verwerkingsproces dan hem, hij kropt alles op en is soms héél afstandelijk naar mij toe, kan sinds ik niet meer te genezen ben ook
          moeilijk met hem erover praten, hij wilt niet met de psychologe praten, hij werkt alleen maar harder en sluit zich met momenten van
          mij af, héél eenzaam gevoel hé. Ik heb geen slechte man, is een harde werker, en hij gaat ook altijd mee op controle, was bij mijne
          eerste kanker anders, toen ging ik alleen mijne chemo halen, heb gelukkig veel steun van goede vrienden om me heen, lotgenoten hier en
          op facebook, van mijn psychologe en mijn huisarts.  Het is niet simpel, ben soms best kwaad op hem en emotioneel staan we mijlenver
           van elkaar verwijderd en dat is zo jammer




Anna

  • ***
  • Berichten: 115
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #10 Gepost op: mei 26, 2018, 00:33:22 am »
Kees, hoe gaat het momenteel met jouw vrouw en met jou?

Het was helemaal niet bot om te zeggen dat jouw vrouw op de eerste plaatst komt.  Jij hebt de juiste instelling, karakter om te weten hoe het verder moet.

Witte vlinder, onze mannen zouden best met elkaar kunnen opschieten. 
Ik haat zo verschrikkelijk de afstand die er is ontstaan, de muur tussen ons,... 
Ook wij staan als koppel mijlenver van elkaar en dat is inderdaad erg jammer.

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3733
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: hoe ga je er mee om als echtgenoot
« Reactie #11 Gepost op: mei 28, 2018, 10:45:37 am »
Ja Kees, ben ook wel benieuwd hoe het nu gaat met je vrouw en jou

Anna: ja die afstand is verschrikkelijk hé, heb er al meermaals met psychologe over gesproken en ze helpt me zo goed mogelijk erin
          maar kan zij alleen ook niet oplossen, en ik alleen ook niet, mijne man moet meewerken en die doet of er niets aan de hand is
          grr. Hij trekt zijne muur alleen maar hoger en hoger op, is soms zo afstandelijk naar mij toe, voel me soms een blok aan zijn been
          we doen ook amper nog iets samen, hij gaat 3x per week naar hondenschool, werkt héél veel, ik spreek dan met vriendinnen af,
          of ga veel naar mijn dementerende mama, heb veel steun rondom mij maar in mijn eigen gezin jammer genoeg niet, en dat vind
          ik zo pijnlijk en maakt me soms zo boos.
gr Sabine