Auteur Topic: Bijna een jaar verder...  (gelezen 4620 keer)

Fael

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Bijna een jaar verder...
« Gepost op: juni 27, 2016, 21:25:13 pm »
Hallo iedereen
Ik ben nieuw hier op het forum, maar ik heb niet veel mensen met wie ik kan praten, dus dacht ik.. Misschien kan ik mijn verhaal kwijt en via dit forum misschien wat gemoedsrust vinden. Het is nogal een lang verhaal.. Maar dan heb ik het nog kort gehouden..

Ik ben 36 jaar en enige dochter van mijn zeer religieuze ouders. Mijn broer en ik groeiden op met financiële luxe tot mijn ouders een investering deden voor een project wat volledig fout ging. Mijn broer verliet het ouderlijk huis, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om mijn ouders in zo een plotselinge armoede achter te laten.. Ze kwamen er nooit volledig bovenop, maar ik ging werken en bijscholen, om zo mijn ouders te helpen.
In 2010, een uur voor mijn praktisch examen voor kok hoorde ik dat de tests die ze hadden gedaan op een knobbel in mama haar borst, hetgeen was waarvoor we gevreesd hadden. Mama was de eerste vrouw in haar familie met borstkanker!!
Dit was een enorme schok voor mij!! Ik mocht dan wel 30 jaar zijn,.. Ik was nog steeds mama's meisje!! Ik had een geweldige band met mijn moeder!! Ze was mijn beste vriendin!! Mama waste iedere avond mijn rug waarbij we gezellig soms een uur lang konden roddelen over vanalles en niks.
Plots was mama kanker patiënt! Ik kon het niet geloven! Mijn altijd gezonde mama had kanker!!!
Maar we gingen met z'n drieën door de eerste periode van chemo en pillen.. Mama was zo sterk als altijd en hielp zelfs nog met het kappen van hout voor de kachel :-) typisch...
De tests die ze onderging werden beter.. Dus we waren dankbaar!
In 2012 besloten mijn ouders om eindelijk te verhuizen naar zuid Amerika (wij zijn afkomstig van daar) en na een jaar kwamen mijn ouders terug voor de verkoop van ons huis. Ondertussen had ik een vriend dus de plannen van hun achterna te gaan waren even opgeschoven..
Mama ging omdat ze hier toch was, op controle bij de specialist, die zei dat alles goed was, en ze moest overschakelen op andere pillen...
Mijn ouders handelden alles af en we ze vertrokken weer, maar deze keer voorgoed!
Wat ik niet wist, is dat voor hun vertrek mama nog eens op controle was gegaan, en ze haar hadden gezegd dat de kanker ineens agressief was terug gekomen en achter haar borstbeen zat, waar ze niet konden opereren..
Mama hield zich sterk!! We hadden elke dag contact.. Maar na een tijd vertelden ze me dat mama wat ziek was... Dat ze niet naar de dokter wilde gaan.. Januari 2015 vertelde ik mijn ouders het blije nieuws!! We verwachtten ons eerste kindje.. Hun eerste kleinkind :-) mama was blij om oma te worden :-)
Uiteindelijk kreeg ik op mijn 35ste verjaardag in mei, te horen dat mama zo achteruit was gegaan dat ze niet meer zonder hulp naar toilet kon!! Mijn wereld stortte weer in. Mijn man en ik besloten zsm alle werken te stoppen en naar mijn ouders te reizen!
We vertrokken 5juni kwamen we aan.. Ik had mama al bijna een jaar niet gezien!! Ze zag er mager uit, maar toch opmerkelijk goed, maar ze kon bijna niks meer!
We hielpen zo veel mogelijk! Ik was 6maanden zwanger.. Mama wilde niet dat mensen van haar ziekte wisten..ze wilde niet die zielige zijn.. Dus hielden we het stil..
Plots ging alles heel snel!! Mama kreeg een bloeding en ik smeekte haar om eindelijk eens naar het ziekenhuis te gaan.. 21 juli 2015 kwam de brandweer om haar naar het ziekenhuis te brengen (de ambulance kon niet zo diep de jungle in) door de drainage van haar longen kon ze die avond nog Chinese bami met me delen maar de volgende dag was dat vocht weer terug.. 23juli was mama Erg achteruit gegaan.. Na een wasbeurt door de verpleging klaagde ze van pijn en zuurstof gebrek :-(( ik was woedend en begon te huilen.. Maar ze vroeg me.. "Meisje, waarom huil je? Dat is toch nergens voor nodig?..alles komt Wacht op de Here.. Hij gaat komen. " toen begon ze te mompelen.. En papa vroeg met wie ze sprak.. Of ze met God sprak.. We stonden met zijn drieën om haar bed.. En ze zei ja... We keken elkaar huilend aan.. Papa vroeg wat zegt Hij.. Met haar moeilijke adem zei ze.. "Hij leidt ons in de rechte sporen des levens" ik kon niet meer!! Toen zei ze nog 3x amen en raakte in coma.. Mama overleed op 25juli in mijn armen..
Later hoorden we dat de kanker overal was uitgezaaid.. Zelfs tot in haar hoofd! Mama had sinds haar vertrek uit België nooit meer een dokter willen zien.. Ze bleef bij haar geloof! Dus schrikken we ervan dat ze nooit een andere pijnstiller nodig had als die je bij de drogist kan halen..
De dagen daarna waren vreselijk! Ondanks mijn 7maanden zwangerschap moest ik alles regelen in een ander land en daarbovenop mocht ik voor mijn bevalling, niet meer vliegen..
We bleven daar en een maand na mama's overlijden werd onze zoon daar 6weken te vroeg (gezond)geboren we gaven hem de naam Elias Emanuel dwz de Here is mijn God-God zij met ons.
Mama heeft deze naam helpen kiezen..
Ondertussen dus bijna een jaar geleden.. Maar ik mis mama nogsteeds elke dag!! Juist nu kon ik haar raad extra gebruiken..
En had ik haar graag met mijn zoon zien spelen.. Tijd heelt alle wonden zeggen ze, maar het lijkt dat ik haar elke dag steeds meer mis...
« Laatst bewerkt op: juni 27, 2016, 21:37:07 pm door Fael »

Core

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re: Bijna een jaar verder...
« Reactie #1 Gepost op: juni 28, 2016, 08:46:47 am »

Heel triest verhaal maar eigenlijk ook zo mooi...Het gemis zal zeker nog lang aanwezig zijn en waarschijnlijk nooit echt weggaan. Maar de herinneringen nemen stilletjesaan de plaats in van het immense verdriet. Vertel je kindje over zijn oma en hou zo haar herinnering levendig.
Praat zelf ook met andere mensen over je verdriet en zorgen, zoek professionele hulp als het allemaal té moeilijk wordt.

Veel sterkte!
 :)

nada

  • ***
  • Berichten: 180
  • Ik ben 49 jaar, zoon van 21 en dochter van 26
    • Bekijk profiel
Re: Bijna een jaar verder...
« Reactie #2 Gepost op: september 16, 2016, 15:53:43 pm »
hey,

uw verhaal gelezen, pff, moet heel zwaar geweest zijn.
Denk aan de mooie tijden met elkaar.
Veel sterkte

Bolly

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
Re: Bijna een jaar verder...
« Reactie #3 Gepost op: september 26, 2016, 11:34:30 am »
Heel zwaar verhaal.
Ik kan je alleen maar meegeven dat het gemis blijft. Mijn papa is 19 jaar geleden aan longkanker gestorven (hij was nog maar 55 jaar) en heel vaak mis ik hem. Hij heeft nooit mijn man gekend, mijn dochter was nog niet geboren, ... Vandaag zou hij 75 jaar geworden zijn en zouden mijn ouders 52 jaar gehuwd zijn geweest. Straks komen we met ons gezin samen, zoals elk jaar, er even weer extra bij stil staan. Dit keer zal het nog moeilijker zijn, want op dit moment is mijn mama tegen de vreselijke ziekte aan het strijden. Genezen kan niet meer, hopelijk wat afremmen. Woensdag start ze met haar 4e chemokuur.
Mijn tip: blijf er over praten, met familie, met je zoontje (ik doe dat ook met mijn dochter over haar opa, terwijl ze hem nooit gekend heeft), op dit forum. Ik heb indertijd na het overlijden van papa ook heel veel brieven geschreven aan mijn papa, over van alles. Zo leek het of hij toch op de hoogte was, het was mijn manier van verwerken.
Maar vergeten doe je het nooit!
Veel sterkte

pitoei

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 10
    • Bekijk profiel
Re: Bijna een jaar verder...
« Reactie #4 Gepost op: oktober 03, 2016, 23:10:04 pm »
Zo erg Fael,
Dit vraag ik me continue af.. Hoe moet ik gaan leven zonder mijn papa??
Hij strijd tegen uitgezaaide longkanker. En het is vreselijk dit hem te moeten zien doorstaan. Hij is mijn beste vriend, mijn alles!!!
Ik wens je heel veel sterkte toe xxx

lili vdv

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Re: Bijna een jaar verder...
« Reactie #5 Gepost op: oktober 09, 2016, 14:06:32 pm »
las je verhaal en echt dacht ik klaag maar dit is erger voorhebben . meld je gewoon dit  leven is keihard maar  maak het leven mooi en geniet intens samen van alle kleine dingen er zijn. sterkte meisje

Bolly

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
Re: Bijna een jaar verder...
« Reactie #6 Gepost op: november 02, 2016, 15:02:51 pm »
Fael, het leven is inderdaad hard.
Gisteren 1 november stond ik aan het graf van mijn papa, nu bijna 20 jaar geleden heb ik afscheid moeten nemen. Nu stond ik er - zoals elk jaar - met mama (en broer/zus), en zei mama 'volgend jaar lig ik daar ook'. Wat zeg je dan? Wat denk je dan? Ze heeft gelijk, de dokters geven haar maar een paar weken, paar maanden, ... meer. We proberen nog zo veel mogelijk dingen samen te doen ... te genieten, al is het moeilijk. Veel sterkte!