Auteur Topic: vechten voor twee  (gelezen 995 keer)

marlgijs

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
vechten voor twee
« Gepost op: december 09, 2015, 20:25:29 pm »
Drie jaar geleden werd ons leven totaal overhoop gehaald  door de diagnose darmkanker  bij mijn man.
Hij had een eigen zaak waar ik deeltijds in hielp.    Ik heb de zaak nog een 6 maanden aangehouden door  halftijds te werken en halftijds de zaak te runnen.  We hebben dan uiteindelijk de zaak gesloten omdat dit voor mij onhoudbaar werd.
Mijn kreeg  gedurende 2 jaar  chemo.  Na 2 jaar  bleef  alles een beetje stabiel en besloot men om even te stoppen  zodat het lichaam weer tot rust kom komen.  Dit ging eigenlijk tamelijk goed.
Ik had ondertussen mijn activiteiten uitgebreid naar voltijds, deels om actief bezig te blijven maar vooral  voor het financiële plaatje.
Sinds een aantal weken kreeg mijn man terug meer problemen  en na een scan werd het duidelijk dat het gezwel zich terug verder heeft ontwikkeld.
Verleden week werd de chemo ter opgestart.
Ik zie dat van alles misgaat,  ik heb het gevoel dat ik hem dagelijks zie achteruit gaan,  in kleine dingen merk ik dat het echt de slechte kant op gaat.
Verder ben ik zelf  3 maanden geopereerd aan borstkanker, gelukkig borstsparend en zonder uitzaaïngen.     Ik heb een vlotte behandeling gehad  en ben sinds een 3 tal weken terug aan het werk.
Maar nu voel ik dat  het “vechten”  me niet zo meer meezit.    Ik kan niet meer vechten voor twee  en de dagen dat ik me echt depri voel, nemen toe.   Het rottige is dat die dagen juist de dagen zijn dat ik thuis ben, dat ik geconfronteerd wordt met de  slepende ziekte van mijn man.
Op mijn werk voel ik me beter,  en   daar begin ik me nu weer schuldgevoelens over op te zadelen.
Ik krijg het gevoel dat ik in een rollercoaster zit van tegenstrijdige gevoelens  en angst voor wat nog komen zal.
Kent iemand dit gevoel ?     en hoe ga je er in hemelsnaam mee om ?
De omgeving heeft oog voor de zwaar zieke patiënt, maar de partner wordt vergeten….ook al is die zelf ziek ….maar wanneer je er positief in staat en je niet laat vloeren….wordt je niet meer bekeken als een patiënt.  Je krijgt complimenten omdat je zo sterk bent  en het allemaal zo goed kan plaatsen….   Wel als ik ’s nachts in mijn bed lig   …weet ik wel beter….ik kan het plaatsen voor de buitenwereld …maar  met mezelf  vecht ik een zware  strijd uit  :'(