Auteur Topic: chemo en relatie  (gelezen 3110 keer)

Hope62

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
chemo en relatie
« Gepost op: september 07, 2015, 20:15:28 pm »
Hallo, mijn eerste keer op dit forum ...
Enkele maanden geleden borstkanker geconstateerd, operatie (borstsparend) reeds achter de rug, ook reeds 3 van de 4 zwaardere chemo's achter de rug, nadien volgen er nog 12 wekelijks.
Daarna volgen ook bestralingen en hormonentherapie (weet nog niet wat dit uiteindelijk zal inhouden).
Ben vol goede moed gestart, maar begint nu door te wegen, alhoewel ik me zo sterk mogelijk tracht te houden naar de kinderen toe, zijn wel reeds jonge mensen, maar is toch steeds nieuws dat hard aankomt.
Ben gescheiden en sinds een 7-tal jaar vaste relatie. En hier dreigt het mis te lopen, aanvankelijk was hij ook enorm aangedaan, maar we zouden er samen doorgaan. De laatste weken echter voel ik echter dat hij het er moeilijker en moeilijker mee krijgt, en zich daar ook naar gedraagt. Ik besef dat het voor hem ook zwaar is, maar ergens had ik gehoopt op wat meer empathie, en een beschermende arm rond me ...
Weet niet goed hoe ik dit verder moet aanpakken.

Ampie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 45
    • Bekijk profiel
Re: chemo en relatie
« Reactie #1 Gepost op: september 08, 2015, 11:20:42 am »
Dag Hope

Ja, daar heeft iemand die met een levensbedreigende ziekte geconfronteerd wordt, nood aan : een beschermende arm om je heen, empathie...  Toch weten we, dat er veel mannen zijn, die afhaken, wanneer hun partner zoiets overkomt.  Een klant van mij werkte als verpleegster in het UZ Jette en die vertelde mij, dat het geregeld gebeurt, dat de man het laat afweten, als de vrouw terminaal wordt.

Dit is een element, waar je later rekening mee moet houden.  Is je partner je genoeg waard, ook al besef je, dat je er uiteindelijk toch alleen voorstaat? Maar, vrouwen zijn sterke wezens! Er zijn een hoop dingen, die bepalen of je je relatie wil behouden of niet.  Volgens mij zijn daar in de eerste plaats je kinderen.  Het is ontzettend moeilijk om een gezin te runnen met kinderen uit een vorige relatie en een man die dus de vader niet is van je kroost.  Indien je vriend goed is voor je kinderen, dan lijkt mij dat het allerbelangrijkste...  Verder heb je uiteraard ook nog de trouw en de financiële verbeterde situatie sinds die man deel uitmaakt van je gezin.  Je moet het zelf beslissen, niemand kan daar raad in geven, want er gebeurt zoveel achter de gordijntjes en als je er niet bij was, kun je dat moeilijk inschatten...

Toen bij mij in januari van dit jaar borstkanker werd vastgesteld, heeft mijn vriend mij ook goed gesteund tot na de operatie.  Daar eiste hij, dat ik drie maanden bij hem kwam wonen, zodat de revalidatie perfect zou verlopen.  Mijn dochter moest maar zo lang bij haar pa gaan wonen, opperde hij.  We hebben uiteindelijk een compromis gesloten, waarbij ik 14 dagen bij hem verbleven heb en mijn dochter met haar vriendje hier in het ouderlijk huis verbleef.  Je kunt je voorstellen, dat ze dat prima vond!  Maar ik merkte wel, dat alle huishoudelijke taken op haar terecht kwamen, zodat ik na die 14 dagen absoluut naar huis wou.  Mijn vriend was woedend en verbrak de relatie.  Toen heb ik moeten beroep doen op Familiehulp, Vrijwilligersvervoer en dergelijke. 

Toen de bestralingen voorbij waren, begon ik te hopen, dat ik nog zou mogen verder leven.  In mijn ogen, was het niet eerlijk om een nieuwe relatie aan te gaan als kankerpatiënt die elk moment kan hervallen.  Mijn ex-vriend wou de relatie heropstarten en uiteindelijk ben ik daarop ingegaan.  Met mijn dochter botert het nog steeds niet, maar mijn leven is nu wel aangenamer.  De kinderen worden zelfstandiger en mijn dochter zei: "Ik zal toch niet altijd op jou moeten babysitten?".  Goed, dan weet je het wel weer.  Jeder für sich und Gott gegen alle...

Dus, probeer wat verder te kijken dan je eigen, weliswaar dringende noden momenteel.  Er komt een leven na de kanker, maar helemaal weg uit je lijf is hij nooit.  In mijn ogen zijn vele mannen eeuwige kleine kinderen, met hun haantjesgedrag en hun behoefte om beter te zijn dan de anderen.  Daarmee moet je als vrouw rekening houden.
En, lieve lotgenote, weet, dat het met ouder te worden steeds moeilijker wordt om nog een geschikte man te treffen.  De goede parkeerplaatsen zijn allemaal bezet, zegt men wel eens...

Veel moed nog bij het vervolg van de behandeling, lieve knuffel,

Ampie

Hope62

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Re: chemo en relatie
« Reactie #2 Gepost op: september 08, 2015, 12:33:37 pm »
Ampie,

Kan ik je mailen aub?

lieliefe

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re: chemo en relatie
« Reactie #3 Gepost op: september 08, 2015, 18:38:17 pm »
Hallo Hope62 ik heb dezelfde behandeling gekregen zoals jou de het is nu een jaar geleden sedert de 28september  ik ben dit jaar 25jaar getrouwd en ja het is moeilijk ik was zeer positief maar mijn man zag alles zwart wilde daar met niemand over praten het was een moeilijk jaar hij was veel veranderd ik heb ook soms gedacht komt dit nog goed hij is misschien bang je te verliezen wij hebben veel gepraat en de mensen vragen altijd hoe het gaat met degene die het geeft maar weet nu dat het voor de partner ook niet gemakkelijk moet zijn ik was ook wel veel verandert sedert de diagnoze  en met mij kon hij opeens niet meer goed praten zei altijd dat ik hem niet begreep heb een goed contact met mijn schoonbroer en hij geeft dan veel met hem gepraat en dat geeft goed geholpen moet misschien ook met iemand kunnen praten die daar buiten staat het was een jaar met vallen en opstaan want er verandert zoveel binnen het gezin hoop voor jou dat alles in orde komt  :-*lieliefe