Auteur Topic: De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...  (gelezen 8968 keer)

D

  • Gast
De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Gepost op: december 16, 2006, 16:58:55 pm »
Mijn oma ligt sinds augustus in het ziekenhuis met leukemie. Ze heeft een transplantatie van beenmerg achter de rug zo'n drie weken geleden. Alles ging goed tot vorige week. Ze hebben haar zelfs weer terug moeten brengen met van die shocks... Ze reageert heel fel op het nieuwe beenmerg van haar broer.

Mijn bompa begint de moed te verliezen. Hij is bang dat ze nooit meer thuis zal zijn, dat ze nooit in de buurt zal komen van genezing hoewel dat nog mogelijk is.

Ik begin ook het idee te krijgen dat het allemaal wat lang duurt maar ik probeer toch te hoop niet op te geven.

Ik heb nu dit gevoel: over 5 minuutjes komt oma hier binnen, als een spring int veld zoals ze altijd is en MET haar.

Het idee dat 1 op 10 mensen sterven na de behandeling van mijn oma maakt me gek....

D

D

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #1 Gepost op: januari 21, 2007, 17:58:46 pm »
Het is weer even geleden sinds mijn laatste bericht...

Het leven ziet er ook weer heel anders uit!
Mijn oma is gisteren overleden... het zat eraan te komen maar toch blijft het weer een klap. Je begint het pas echt te beseffen als je met de familie rond de tafel zit om de begrafenis te regelen...

Ze was misschien 70, maar toch nog zo jong... Ok, er zijn mensen die veel vroeger het leven moeten laten maar toch blijft het niet eerlijk dat zo'n mooie, vitale vrouw moet gaan.

Een half jaar geleden was er nog niets aan de hand... we zijn toen nog gaan shoppen, naar de film geweest, gaan eten... we deden zoveel samen...

Ik heb eens op het forum gelezen "Rouwen is rauw"... Wees maar zeker!

D xxx

D

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #2 Gepost op: januari 25, 2007, 13:23:06 pm »
Vanavond is het avondwake voor mijn oma. Morgen begrafenis. Ik wou dat ik al een paar dagen verder zat. Langs de andere kant. Dit is het minste wat we nog voor haar kunnen doen... haar een mooi afscheid geven.

Ik ga zelf een gedichtje voorlezen. Ik hoop dat ik uit mijn woorden geraak.

Kzal haar zo gaan missen...

D

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #3 Gepost op: januari 25, 2007, 17:08:36 pm »
Hei D.,

Het is inderdaad een periode die je liefst zo snel mogelijk achter je laat. Weet dat je Oma zéér fier op je zou geweest zijn dat je een gedichtje voor haar zou opdragen. Zelf kon ik het niet... maar dit verdient een pluim hoor!
Veel sterkte voor vanavond én morgen. We zullen aan je denken.

Groetjes, Steven

Vegy

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #4 Gepost op: januari 25, 2007, 20:10:55 pm »
D, veel sterkte morgen en de komende dagen.

Ik hoop ook dat je uit je woorden geraakt, het is een zeer mooi gebaar naar je oma toe!

Groetjes

Maja

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #5 Gepost op: januari 25, 2007, 22:30:21 pm »
D,

veel sterkte morgen!
Weet dat je oma bij je is...
en wij ook in gedachten.

Liefs,
keppie

bhvp

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #6 Gepost op: januari 25, 2007, 23:44:55 pm »
Beste D,
Ik hoop dat morgen niet enkel het verdriet primeert tijdens de begrafenis maar dat je tijdens dit bezinningsmoment ook aan de mooie momenten kan terugdenken.
Heel veel sterkte,
Patricia

D

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #7 Gepost op: januari 31, 2007, 20:09:46 pm »
Lieve mensen allemaal,

bedankt voor die fijne berichten allemaal...
Tijdens de wake heb ik het gedicht voorgelezen... het was me gelukt. Ik zat gewoon te denken dat ik het moest doen, voor oma!
De begrafenis was heel droef. Er waren zeer veel mensen aanwezig... er zijn over de 500 kaartjes afgegeven... 20 bloemstukjes... Ze was zo geliefd... het was zeker een mooi afscheid!

Ik kan het nog altijd niet goed vatten dat ze er nu niet meer is. Een paar keer per dag kijk ik naar haar fotootje en dan begint mijn hart sneller te slaan... telkens opnieuw het besef dat ik ze nooit meer zal zien, dat we nooit meer samen iets zullen gaan eten, dat ze die sjaal toch niet meer voor mij zal breien...

Dxxx

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #8 Gepost op: januari 31, 2007, 20:37:09 pm »
D.,

Ben blij dat het je gelukt is om het zelf voor te lezen; hoedje af hoor!!!

Veel sterkte in de komende periode en schrijf gerust van je af.

Groetjes, Steven

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #9 Gepost op: februari 04, 2007, 08:55:28 am »
Ik lees dit nu pas, hoe gaat het nu met je?  

Liefs,
Tina


Vegy

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #10 Gepost op: februari 06, 2007, 14:05:11 pm »
D, hoe gaat het nu met je?

D

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #11 Gepost op: februari 07, 2007, 21:44:52 pm »
Sorry voor de late reactie... ik ben bijna tilt aant slaan...
Op school is het zooooooo druk en ze houden er nu niet bepaald rekening mee dat studenten in hun privé het moeilijk kunnen hebben. (Ik ben laatstejaars en heb hopelijk in juni mijn diploma als juf lager onderwijs).

Wel, hoe het nu met me gaat... het gaat behoorlijk eigenlijk. Ik moet nog elke dag tegen mezelf blijven zeggen dat ze overleden is. Ik heb nog zo'n levendig beeld van zo'n frisse vrouw in mijn gedachten. Soms schrik ik als ik aan haar denk... want dan zie ik plots haar kist voor ogen...

Ik had vandaag bespreking van mijn stage die toch wel wat is tegengeslagen... door omstandigheden :-\ Toen ze me vroegen waar die student was van vorig jaar, ben ik uitgebarsten... Ze houden nooit eens rekening met iemands gevoelens... We moeten altijd maar presteren, presteren... En als je dan verteld hebt waarom je zo'n hoopje emotionele miserie bent dan kijken ze je aan als een koe naar een trein en komt er een schrale gevoelloze sorry uit hun mond en gaan verder alsof die 'sorry' alles weer goed heeft gemaakt.
Het lijkt alsof ze op school altijd denken: "Pffff, weer een studentje dat om medelijden komt vragen".Het leven gaat voort... alleen kunnen sommigen het op een heel verkeerde manier uitdrukken.

Bedankt voor jullie berichten... het doet me echt heel veel plezier.
Dxxx

bhvp

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #12 Gepost op: februari 09, 2007, 13:28:52 pm »
Beste D,
de vreemde reacties van sommigen zeggen veel over die mensen.  Waarschijnlijk hebben zij zelf nooit iets tegengekomen.  Toen ik 3 maanden na het overlijden van mijn man terug ging werken kreeg ik te horen dat en ik citeer " eigenlijk rouw je maar 3 dagen, de rest is zelfmedelijden", en " je bent maar 43 j, je kan aan een 2de leven beginnen".  Mensen zijn soms bot.
Mijn man zei zelf : als ik er niet meer ben, gaat het leven wel verder hoor.  Toen kon ik dat niet geloven maar het is zo, toch voor de mensen rondom mij.  Niemand kan zich inbeelden hoe het is om alleen (samen met mijn zoon) verder te moeten.  Nu, na bijna 7 maanden durf ik ook bijna niet meer zeggen dat het slecht gaat omdat mensen dan niet weten wat antwoorden.
Och, probeer er dit jaar op school nog het beste van te maken.  En lukt dat niet, 1 jaar in een mensenleven is niks.  Het belangrijkste is nu dat je je verdriet probeert te plaatsen en te verwerken.  Trek je niks aan van de anderen!
groetjes,
Patricia

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #13 Gepost op: februari 09, 2007, 16:56:41 pm »
Indertijd verstond ik dat ook niet dat de moeder van een kameraad X-aantal maanden na het overlijden van haar man nog steeds de tranen in de ogen kreeg. Ondertussen weet ik wel beter! De huisarts zegt dat de 'ergste' periode van rouw vooral de eerste 2 jaar is, maar ook tot 4 jaar kan duren. Feit is dat we dit voor de rest van ons leven als 'bagage' zullen blijven meedragen. Nooit of te nimmer zullen we hen vergeten. Wel zullen we er met verloop van 'tijd' leren mee omgaan en het beter kunnen plaatsen. Maar vergeten... NOOIT !!!
Probeer zoveel als mogelijk het postieve van het leven te bekijken. Want dit is zeker wat onze dierbare ons zou toegewenst hebben. Mijn vrouw heeft het me zelf nog kunnen zeggen; gelukkig. En ze had gelijk!! Jammergenoeg kunnen ze dat niet allemaal. Of omwille van het 'onverwachte' of omwille van 'het niet over de lippen krijgen'. Maar het is zeker dat ze ons het allerbeste zouden toegewenst hebben. Neem dat maar van me aan.

Groetjes, Steven

Vegy

  • Gast
Re:De moed niet opgeven maar toch beseffen dat het ergste kan gebeuren...
« Reactie #14 Gepost op: maart 05, 2007, 13:01:46 pm »
Beste

Voor de nieuwsgierigen: ik ben op 20 februari bevallen van een dochter, Noor.

Mijn mama heeft veel pijn en is ziek van de chemo, maar kan toch genieten van haar kleindochter!!

Groetjes

Maja