Auteur Topic: afhakende partner  (gelezen 5050 keer)

Ampie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 45
    • Bekijk profiel
afhakende partner
« Gepost op: maart 12, 2015, 17:33:45 pm »
Dag lotgenoten

Mijn partner heeft de relatie uitgemaakt, toen de diagnose 'borstkanker' viel.  Naar ik verneem, gebeurt dit wel meer.  Heeft hier iemand ervaring mee?

Bedankt voor de eventuele reactie

Ampie

arro57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #1 Gepost op: maart 14, 2015, 15:23:20 pm »
dag Ampie,

....gelukkig niet meegemaakt....
ofwel is die zodanig geschrokken en komt die wel tot bezinning.... ofwel ben je die beter kwijt dan rijk!

Ikzelf kende mijn partner pas 18 maanden toen de diagnose werd gesteld (mijn man was 6 maanden daarvoor overleden aan kanker na 3 jaar ziekte) en ik heb hem zelfs voorgesteld om weg te gaan en verder te gaan met zijn leven....maar hij is gebleven.
Hij heeft elke chemosessie meegemaakt (verlof genomen op zijn werk)...Vandaag zijn we 3 jaar verder en ik ben blij dat hij toen is gebleven!

Ampie, wat ik zou doen?....  de behandeling ondergaan (zal wel ;)) , supergoed mijn best doen om te genezen en hem  dikke spijt laten krijgen ;D....
Klinkt simpel, maar dat is het natuurlijk niet....weetikwel....
Concentreer je nu op de behandeling!! de rest volgt wel.....

dikke knuffel!
Maar je moet jouw tijd en energie nu niet steken in iemand anders...je hebt het nodig voor jezelf!!

Ampie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 45
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #2 Gepost op: maart 14, 2015, 16:40:56 pm »
Dag Arro

Dank je wel voor je reactie.  Je hebt natuurlijk gelijk, maar als je hier op het forum al die berichten leest van mensen, die samen met hun begrijpende partner, het leed doorsparteld hebben, dan vraag je je uiteraard af, of je de enige pechvogel bent, die dat geluk in het ongeluk moet missen.

Wat ik je nog wou vragen is hoe je je voelde bij de bestralingen? Die starten bij mij nu dinsdag en ik lees en hoor van alles van helemaal niets gevoeld, tot verbrande huid. 

Hoe voel jij je nu drie jaar na de behandeling? Heb je nog last van vermoeidheid of andere bijwerkingen? Moet je ook nog hormonale pillen slikken en heb je daar last van?

Bedankt voor je steun!

Ampie

PinkChick

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #3 Gepost op: maart 15, 2015, 11:35:04 am »
Hey Ampie,

Ook ik heb niet hetzelfde meegemaakt, dus ik kan niet echt spreken uit ervaring. Maar ik wou je toch even laten weten dat ik keihard voor je duim!!

Wat de bestralingen betreft: ik persoonlijk had er niet zo veel last van, alleen tijdens de laatste week begon mijn huid wel behoorlijk rood te zien (en geïrriteerd aan te voelen).

Groetjes,
PinkChick

Ampie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 45
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #4 Gepost op: maart 16, 2015, 13:07:16 pm »
Dank je wel, Pink Chick.  Als je in dit straatje zit, moet je toch echt hard op de tanden bijten....

Groeten

Ampie

lady

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 46
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #5 Gepost op: maart 16, 2015, 14:37:59 pm »
Hallo,
Ik ben op mijn 36e weduwe geworden en toen ik 3 jaar geleden de diagnose borstkanker kreeg, besefte ik dat ik deze stap ook weer alleen moest nemen. Mijn beide zonen hebben me wel geholpen met praktische zaken maar ik geef toe dat men zichzelf moed moet inspreken en erin blijven geloven en achteraf bekeken, is me dat goed gelukt. Wat de radiotherapie betreft heb ik gebruik gemaakt van de dienst aangeboden door de mutualiteit om zich met taxi naar het ziekenhuis te laten voeren en terug. Het kost uzelf 5 € per dag en ze hebben parkeerplaatsen aan de ingang van het ziekenhuis. Ik heb de radiotherapie als zeer vermoeiend ervaren, naar het ziekenhuis rijden zou geen probleem geweest zijn maar tijdens de terugweg voelde ik me altijd zeer moe en was ik blij dat ik zelf niet moest rijden. Na de radiotherapie ben ik op aanraden van mijn huisarts nog een maand thuis met ziekteverlof gebleven en ben daarna terug halftime gaan werken. Indien je nog vragen hebt, mag je me altijd contacteren. Ik wens u veel moed en doorzettingsvermogen om deze moeilijke periode te overbruggen.
groetjes
lady

Core

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #6 Gepost op: maart 17, 2015, 08:57:47 am »
Hallo,

ikzelf heb ook de hele behandeling zonder partner doorgesparteld. 5 maanden chemo, borstamputatie en 33 bestralingen. Ik heb het eigenlijk niet echt aangevoeld als een gemis, ik had écht alle energie nodig voor mezelf. Ik kan geloven dat, indien je een partner hebt die je 100% steunt, dit een grote steun kan zijn. Maar ik lees/hoor ook andere verhalen en om dàn ook nog eens het onbegrip van een partner te moeten meesleuren.....dat zou er, voor mij althans, teveel aan zijn geweest.
Ik heb wel veel steun van de kinderen gehad, er gewoon zijn was eigenlijk genoeg. Want weet je, uiteindelijk moet je het zélf allemaal doorstaan en zélf allemaal verwerken en een plaats geven. En gek genoeg vind je daarvoor de kracht zelfs al zit je enorm in de put. Maar je komt hierdoor, kruipend van ellende als het moet en je zal versteld staan van de kracht dat in een mens zit in tijden van nood, verdriet en pijn.
Heel veel moed!
 :)

Ampie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 45
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #7 Gepost op: maart 17, 2015, 12:01:42 pm »
Dag Core

Dank je wel voor de bemoedigende woorden.  Het is waarschijnlijk wel zo, dat je uiteindelijk nog blij bent, dat je zo weinig mogelijk mensen met je ellende moet belasten.  Soms vraag ik mij af of 'liefde' eigenlijk wel bestaat.  Is het niet bij de meesten zo, dat ze enkel de rozijnen uit de taart willen en als die er niet inzitten, dan willen ze de rest ook niet? Ik weet het niet.
In elk geval proficiat dat je jezelf uit deze situatie hebt gekregen, praktisch helemaal in je eentje!

Ampie

Core

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re: afhakende partner
« Reactie #8 Gepost op: maart 18, 2015, 09:41:14 am »
Ja, ik heb het alleen gedaan, zoals ik zoveel dingen in mijn leven alleen heb gedaan. Ben absoluut niet verbitterd want voor mij is dat gewoon "reality"  geworden en ik vind het wel goed zo.
En nee, ik denk niet dat er alleen maar partners zijn die "enkel de rozijnen uit de taart willen pikken....". Ik hoor /lees ook hele mooie verhalen van koppels die, ondanks de ellende, heel mooie momenten beleven. Die mekaar steunen en er gewoon zijn voor mekaar. En dàt is mooi.
Het is ook zo dat je niet moet denken dat je andere mensen niet met je ellende mag belasten. Er zijn echt heel wat mensen die het goed met je menen, die niks liever zouden willen dan je te helpen. Je échte vrienden ga je nu leren kennen en de rest....ach, niet over piekeren want die zijn het niet waard. Je moet wel zélf aangeven wat je wil, wil je s een dag niemand zien of horen dan kan je dat gerust zeggen en échte vrienden begrijpen dat zeker wel.
En om op mijn eerste zin terug te komen.....eigenlijk heb ik het niet alleen gedaan. Ik had familie, vrienden, hulpverleners en vooral lotgenoten die mij steunden.
 ;)