Auteur Topic: moeilijke tijden  (gelezen 13788 keer)

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
moeilijke tijden
« Gepost op: oktober 27, 2006, 20:20:08 pm »
Het is bijna een jaar geleden dat mijn vader overleden is.
Ze zeggen: met de tijd gaat alles beter en wordt het verdriet minder.
Helaas bij mij niet, hoe verder de tijd hoe moeilijker ik het ermee heb.
November moest een blije maand zijn,Sint-Maarten, mijn verjaardag helaas gaat dit altijd gepaard blijven met het overlijden van mijn vader juist één dag voor mijn verjaardag.
Elke dag mis ik hem meer en meer bij de kleinste dingen eerst.
Oh lieve papa ik mis je zooooooooo.
Ik wil stvr en Neel bedanken voor jullie lieve mailtjes al bijna een jaar waarop jullie me weten op te fleuren.
En lieve Neel, jammer genoeg ben je op dit moment aan het vechten tegen de kanker.
Maar beloof me één ding geef niet op en we trekken ons op aan onze mailtjes.
Veel sterkte nog en héél véél vechtlust toegewenst.
Garou

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:moeilijke tijden
« Reactie #1 Gepost op: november 08, 2006, 18:47:20 pm »
Hoi Garou,

Als het minder wordt, weet ik zelf nog niet. Ik zit zelf ook nog in dat eerste jaar. Denk wel dat "tijd" je de mogelijkheid biedt om dat verdriet beter te plaatsen. Hoe dan ook, diezelfde periode zal steeds moeilijk zijn/worden. Maar ook jouw Papa zou vast gewild hebben dat je met opgeheven hoofd aan hem terug zou denken. Wees fier op de mooie momenten die jullie samen beleefd hebben en kijk daar met een glimlach op terug.

Groetjes, Steven

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:moeilijke tijden
« Reactie #2 Gepost op: november 09, 2006, 20:00:00 pm »
Hallo Steven,

Bedankt voor je reactie.
Het is juist vandaag 1jaar geleden dat mijn vader overleden is.
Het is allemaal zò vlug gegaan.  Hij heeft 1week in het ziekenhuis gelegen en hij heeft nog 5dagen thuis geweest.
Maaar de dokters hebben van in het begin gelogen over zijn toestand. Eerst was het nog een jaar dan maanden en uiteindelijk zijn het nog maar 5dagen geworden.
We hebben niet eens afscheid kunnen nemen.
Zeggen wat we nog willen zeggen, ...
Ik mis hem ontzettend, met de dag meer en meer.
Ik deed bijna alles samen met mijn vader en het gemis is zo erg
Ik denk dat ik eerst het nog moet aanvaarden dat hij er nie meer is dat ik het een plaats moet geven,maar er zijn nog 1001 vragen die onopgelost blijven
Soms hoop ik dat ik de rust terug kan krijgen die ik verlang maar het zijn altijd de terug kerende vragen die me bezig houden

Groetjes Garou

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:moeilijke tijden
« Reactie #3 Gepost op: november 09, 2006, 20:09:16 pm »
Hoi Garou,

Bij mijn vrouw is het helemaal niet zo rap (7 maand) gegaan. Maar als dat een voordeel is...? Het is een onzekere tijd die niet gedefinieerd is over hoe lang het (nog) zal duren. Zeker in het begin wordt er dan ook géén afscheid genomen. Ikzelf misschien wel gedeeltelijk, maar mijn vrouw wist pas de laatste maand dat ze stervende was. Hoe dan ook; het leed blijft even erg natuurlijk. En wat voor ons toch allemaal 'snel' gegaan leek, heeft voor mijn vrouw meer dan waarschijnlijk lang genoeg geduurd (door af te zien). Dus... da's ook ergens een onbeantwoorde vraag.

Probeer die onbeantwoorde vragen op te lossen door steeds ja vader in gedachten te hebben. "Hoe zou Pa dit gedaan hebben?" of "Wat zou Pa daar van denken?" Zo blijf je hem er ook steeds bij betrekken.
Er zullen ook steeds vragen onbeantwoord blijven. Vrees dat ergens 'normaal' is.

Groetjes, Steven
« Laatst bewerkt op: november 09, 2006, 20:09:32 pm door Bostie »

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:moeilijke tijden
« Reactie #4 Gepost op: november 09, 2006, 20:58:40 pm »
Hoi Steven,

Daarom is het bij ons ook zo moeilijk te geloven.
Mijn vader is nooit ziek geweest, hij heeft nooit geen pijn gehad.
Tegen sommige verhalen dat we te horen kregen!!
Bij mijn vader was de kanker langs alle kanten uitgezaid.
Het was begonnen met longkanker en lever alles was goed alles was weg !!
En dan ineens was het overal uitgezaaid de hersenen, de botten, overal
We konden/kunnen het niet geloven ook al hebben we het op de foto's gezien
We hebben niet meer kunnen vechten voor  hem, ze hebben niets meer gaan.
Normaal gezien probeer je toch nog iets denk ik
groetjes

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:moeilijke tijden
« Reactie #5 Gepost op: november 10, 2006, 16:58:29 pm »
Hoi Garou,

Misschien 'raar' gezegd van mij hoor, maar - het kan misschien een troost zijn - op die manier heeft je Papa waarschijnlijk ook niet lang pijn hoeven te lijden. Want voor ons nabestaanden vind ik het ergens wel belangrijk te weten dat onze dierbare niet (of beperkt) heeft hoeven te lijden.

Je wereld stort inderdaad helemaal in, als men ons komt te vertellen dat "er niets meer aan gedaan kan worden" en de behandeling beter gestaakt wordt. Bij ons kwam het er toch op neer dat de eventuele voortzetting van de behandeling niet zou opwegen tegen de nevenverschijnselen die daar sowieso aan verbonden waren. Bij het toch doorzetten van de chémo zou alleen haar levenskwaliteit achteruit gegaan zijn. Dan hebben ze zich vooral geconcentreerd op die kwaliteit door specifiek de pijn te gaan bestrijden. En dat is behoorlijk gelukt. Toen mijn echtgenote haar laatste adem had uit-'gezucht', heb ik korte tijd nadien gedacht:"Nu hoef je niet meer af te zien." Wat voor ons zo 'snel' ging, duurde voor haar reeds 'véél' te lang. Ook onze kleuterdochtertjes verstaan dit nu. De oudste zei me overlaatst:"Papa..., Ergens ben ik wel verdrietig hé voor Mama, maar ik ben ook wel een beetje blij dat Mama nu géén pijn meer heeft hoor." Het kwam zéér hard aan, maar toch...

Bekijk anders maar eens de bedankingsbrief op mijn website die ik geschreven heb ter attentie van het personeel van de palliatieve zorgeenheid waar mijn echtgenote op 't laatste verbleef.

Groetjes, Steven

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:moeilijke tijden
« Reactie #6 Gepost op: november 10, 2006, 22:37:44 pm »
Hallo,

Ja, ik weet het ook wel dat het niet nodig is dat het lang duurt en dan men afziet.
Maar het feit bij ons is ook we hebben het met hem nooit over gehad.
We hebben van de dokter moeten zwijgen en doen of alles nog in orde kwam!!
Mijn vader zal het ook wel voelen aankomen hebben, hij kon bijna niet meer eten op het laatst zelfs niet hij had geen krachten, kon niet meer gaan of staan.
Dit vind/vond ik niet gepast.
Waarom mochten we niet eerlijk zijn tegen mijn vader?
En waarom zijn de dokters in het begin ook niet eerlijk geweest tegen ons?
Ze zeggen altijd er over praten helpt, maar het is toch moeilijk (voor mij), ook omdat er nog zoveel onbegrip ervoor is. Of ze zeggen tkomt allemaal wel in orde
Misschien met eerlijkheid van in het begin was het gemakkelijker voor ons en wisten we waar we aan toe waren tegen nu!!!!!!!!
groetjes garou


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:moeilijke tijden
« Reactie #7 Gepost op: november 10, 2006, 23:06:16 pm »
Hei Garou,

Da's inderdaad niet mooi van die dokter(s) :-\. Ik heb er ook steeds voor geijverd om open kaart te spelen. Samen hebben we dan het slechte nieuws aan mijn echtgenote verteld. Jammergenoeg zijn niet alle dokters diezelfde mening toegedaan. Al was het maar om te beginnen tegen jullie. Als het niet meer in orde komt, moeten ze daar geen doekjes meer om winden. Dan is de klap nadien eens zo hard.
Ik apprecieer het dat je hier toch je verhaal kwijt wil. Ik hoop van harte dat het je kan helpen ;).

Veel sterkte,
Steven

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:moeilijke tijden
« Reactie #8 Gepost op: november 11, 2006, 17:35:11 pm »
Hoi Steven,

Het helpt een klein beetje mijn verhaal hier kwijt te spelen.
Maar het zijn ook soms schuldgevoelens die ik heb.
Ik wou het zo graag tegen mijn vader vertellen, dat hij niet meer lang te leven had.
Maar mogt dit niet doen van de dokters en van mijn moeder.
Ik had dit beloofd aan mijn moeder, maar heb me dikwijls moeten inhouden om het hem niet te zeggen.
1001 vragen die ik nog wou vragen of zeggen en heb ze allemaal voor mij moeten houden.
Altijd vraag ik me af waarom, waarom, waarom.
Het was nog maar kwestie van dagen waarom dan niet?
Ik ben soms zo kwaad op me zelf en denk ik waarom had ik het toch niet gedaan.
Voor mijn moeder? misschien was het best er wel over te beginnen dan konden we ook weten wat hij voelde of wat hij ons nog wou zeggen.
Wij spaarden hem, en volgens mij hij ook voor ons.

Ciao garou

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:moeilijke tijden
« Reactie #9 Gepost op: november 11, 2006, 22:13:52 pm »
Hoi Garou,

Ga vooral niet de schuld bij jezelf leggen, noch bij iemand anders. Er is slechts één schuldige! En dat is die verd*mde kl*t*-ziekte. Verlies dit niet uit het oog : Niemand, als persoon, treft enige schuld. Ook jij niet!!
Er zullen altijd onbeantwoorde vragen blijven als deze, maar blijf bovenstaande toch maar in gedachten.

Mvg, Steven

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:moeilijke tijden
« Reactie #10 Gepost op: november 12, 2006, 19:20:28 pm »
Hey Steven,

Bedankt voor je reactie.
Er zullen altijd moeilijke momenten zijn nu en later, vb later mijn vriend hij zal nooit weten wie hij is, kinderen, diploma krijgen voor mijn avondschool italiaans, ...
En ik weet zeker dat mijn vader fier is op al wat ik doe.
Ik denk vaak hoe zou hij het gedaan hebben vb in onze groententuin.
En soms als ik het met mijn italiaanse lessen niet meer zie zitten of geen goesting heb om te studeren, denk ik aan hem en denk ik hij zou nooit willen dat ik het opgeef omdat hij wist hoe graag ik het doe.
Ondanks hij er niet meer is geef hij mij toch nog steun.
Ik was papa's kindje!! En deed bijna alles samen met hem en zijn steun, woorden, enz... mis ik enorm nooit iets meer kunnen vragen alleen denken hoe zou hij het gedaan hebben.
De leegte is groot maar ben blij van wat hij mij allemaal geleerd en gegeven heeft.
groetjes garou :)

anitap

  • Gast
Re:moeilijke tijden
« Reactie #11 Gepost op: november 13, 2006, 20:00:07 pm »
beste Garou,
Ik merk bij jouw nog veel veel verdriet.  Precies of de pijn  na een jaar niet wat zachter geworden is.
Dat hopen we allemaal.  Dat we ons verdriet een plaats kunnen geven.
Mijn man is op 2 okt. jl overleden en het versje op zijn prentje was als volgt:
Herinner hem maar niet in sombere dagen,
Herinner hem, in stralende zon,
hoe hij was, toen hij alles nog kon.
Voorlopig kan ik dat nog niet.  Ik denk aan hem in het ziekenhuis, vermagerd en alle ellende erbij.  Denk ook wat ik had moeten zeggen en ga zo maar door.  Maar ik hoop dat het versje nog komt.
Zo draai ik vaak ook het plaatje van Clouseau: ik denk aan jou.  Op het einde van het liedje zegt men: genoeg tranen voor vandaag enz. En dat lieve meid zou je vader ook zeker gewild hebben !! Dus raap al je moed bij elkaar en probeer flink door te gaan.
Groetjes, Anitap
« Laatst bewerkt op: november 13, 2006, 20:04:08 pm door anitap »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:moeilijke tijden
« Reactie #12 Gepost op: november 13, 2006, 20:29:40 pm »
Mooi geschreven Anita,

Herinner mij een gelijkaardige uitspraak op de uitvaart (geleid door een Pater) van een nonkel van mij. Zit véél waarheid in.

Groetjes, Steven
« Laatst bewerkt op: december 01, 2006, 18:41:05 pm door Bostie »

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:moeilijke tijden
« Reactie #13 Gepost op: november 14, 2006, 09:40:24 am »
Hallo Anitap,
Ja, er zit nog veel verdriet en woede in mij.
De pijn is er zeker niet zachter op geworden, zelfs moeilijker vind ik.
De periode voor en rond het overlijden van mijn vader wordt je eigenlijk geleefd vind ik.
Je staat er niet 100% bij stil wat er allemaal gebeurd.
Je beseft wel van dit en dat maar je wilt het niet geloven, je hoopt en droomt alles komt nog goed.
Het komt eigenlijk ook omdat de dokters niet eerlijk geweest zijn tegen ons.
Ik vraagde vanalles en nog wat en kreeg nooit geen eerlijk antwoord.
Ik voelde dat het niet klopte en toch hielden ze vol dat alles in orde was.
Ik vraagde voor hem naar Gent over te brengen.
Geen probleem tot dat het zover was wilde ze het niet meer doen.
En dan moest ik met mijn moeder bij de specialist gaan. (waarom dat ik moest weet ik tot op vandaag nog niet want ik heb nog 2 zussen die er ook altijd waren)
En dan zei hij zo doodgewoon " het ziet er niet goed uit we kunnen niets meer doen"! het is nog een kwestie van weken!!
Ik ben buiten gelopen ik kon het niet meer aanhoren en het toppunt vanal dan vraagde hij aan mijn moeder wat krijgt die voor!!
Mijn moeder kwam dan bij mij en ze zei dat de specialist me nog wou spreken, ik zei tegen mijn moeder dat ik hem niet meer wou zien en hij wou nog afkomen!!
Het moest echt niet meer voor mij.
1001 vragen dat we stelden en nog geen antwoord want het was nog te vroeg of de specialist was er niet en dan dit nee het was teveel aan het worden voor mij.
Dan hebben we mijn vader een paar dagen later mee naar huis gebracht we wouden dat hij thuis was.
En na 5dagen is hij bij ons thuis gestorven.
Op zijn doodsprentje heb ik een tekst geschreven en dan mijn 2zussen samen.
Ja het liedje van clouseau raakt me ook maar als ik het hoor krijg ik tranen in mijn ogen en bij nog sommige liedjes die mij aan hem doen denken.
Ik ga zeker sterk door maar het is toch soms zo moeilijk.
Groetjes Garou


anitap

  • Gast
Re:moeilijke tijden
« Reactie #14 Gepost op: november 14, 2006, 23:27:49 pm »
Beste Garou,

Ja als ik dat allemaal zo lees is dat bij jullie wel bijzonder triest gegaan. Normaal krijg je als kankerpatiënt en zeker ook de naaste familie een eerlijke en hoe moet ik dat zeggen "begripvolle" begeleiding. Normaal maakt men je geen verhaaltjes wijs.  En dan wachten tot het einde om de wrede waarheid te horen. Ongelooflijk zoiets.  
Op jullie verzoek naar Gent had men direct moeten reageren; maar vaak is een patiënt een klant ... en dan houden ze je daar...
Ik kan best begrijpen dat je daar nu zoveel spijt van hebt.  Maar jij kan er echt niets aan doen hoor.  Maar heel jammer want anders had je misschien nog wel met je papa kunnen praten. Heb hier verder geen woorden voor.
Ja en wat die liedjes betreft, dan huil ik ook hoor - sommige teksten zijn zo mooi hé.  Ik heb een Cd met de liedjes van het afscheid van mijn man. Als ik heel triest ben moet ik ze horen en dan vloeien er vele traantjes, maar vaak heb je dat nodig om er weer even tegenaan te gaan.

Lieve groetjes, Anitap