Auteur Topic: Even Mijn Verhaal  (gelezen 7829 keer)

vera daniel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Even Mijn Verhaal
« Gepost op: oktober 27, 2006, 01:26:24 am »
Hoi,
Ik ben nieuw hier, en wou toch even ons verhaal kwijt.
Onze zoon Daniel werd geboren in 1990 na 8 maanden werd er retina blastoom ondekt, dit is een zeer zeldzame kinderkanker in de ogen, hij is dan bestraald geweest in Utrecht. Van heel deze behandeling is hij blind  geworden..... jaren hebben we moeten vechten voor onze idealen daar bedoel ik mee "hem een gewone opvoeding geven" onterecht worden mensen in kastjes geplaats als ze iets mankeren, vol goede moed en vechtlus hebben wij alles goed overwonnen, Daniel heb ik letterlijk opgevoed gelijk de maatschappij momenteel draait keihard, daar bedoel ik mee dat hij er moet staan in zijn leven, ook met zijn handicap dat hij moet durven vechten en voor zijn rechten opkomen dat hij ook niets bereikt met zijn hoofd te laten hangen er zijn altijd lichtpunten in je leven enz enz ...

Nu is hij 16,5 jaar een pracht van een jong die eindelijk na lang strijden terug gewoon naar het onderwijs kan sinds dit schooljaar "Mama ik ben de gelukkigste jong ter wereld, omdat ik nu besef wat het gewone leven inhoud, naar school gaan thuis komen middag eten praten met mama en papa  enz" dat zijn zijn eigen woorden. (hij had namelijk 4 jaar op internaat gezeten en daar niet de hulp gekregen die beloofd is geweest om zelfstandig te kunnen funcitioneren, maar dat is een ander verhaal)

Hij is ook heel begaan met zijn leeftijds genoten en wil graag kinderpsycholoog worden, niet voor de ouders meld hij maar voor de kinderen om aan de ouders te kunnen meedelen hoe sommige instanties werken dat niet alles waarheid is wat aan ouders word meegedeeld.....
dat zijn zijn idealen nu,.........

op 13 oktober 2006 hebben wij via een stom toeval te horen gekregen dat hij botkanker heeft .....
wij zijn nog maar 13 dagen ver en zijn eerste chemo loopt al,
en nu wat nu
waar zijn onze idealen als mama kan ik het niet meer volgen alles ging nu toch goed, we waren er eindelijk en waarom nu dit....
zelf meld hij dikwijls "goh de eerste kanker kreeg me niet klein, daar heeft mijn mama voor gevochten, nu krijgt deze mij niet klein want nu vecht ik zelf mee.....

maar weet je ik geloof bijna niet meer is het niet zo dat 1 maal kanker krijgen bij je eigen kind al ondraagelijk is  maar een 2de maal gaat mijn petje te boven. Ja ik zie momenteel de resultaten van mijn opvoeding, was het dat wat ik wou dat hij zo'n optimist is en niet de gevaren van deze kanker ziet ....
uren hebben we gepraat in het verleden wat er al die jaren is gebeurt en wat we allemaal bereikt hebben uren hebben we gepraat over zijn eerste gevoelens voor een meisje (en populair is hem hoor) uren hebben we gelachen en gezot met elkaar uren hebben we vanalles gedaan uren hebben we van elkaar gehouden en geweten dat we telkens voor elkaar daar zijn in nood....

nu is er grote nood en het werkt niet hij blijft in deze situatie de eeuwige optimist,
ik wil praten hij niet,
ik wil hem vast houden hij niet
ik wil hem knuffelen hij niet
ik wil hem vertroetelen hij niet
ik wil hem helpen hij aanvaard geen hulp

zachjes zakt mijn moed dag per dag weg...
ik voel me alleen waar is mijn grote vriend,
tranen vloeien over mijn wang,
weg is hij wie weet voor hoe lang

mama van daniel

Red_Luna

  • Gast
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #1 Gepost op: oktober 27, 2006, 18:27:16 pm »
Lieve mama van Daniël,

Alle moed van de wereld
Kracht, sterkte..
wens ik je toe.

Wat is het een vreselijke ziekte..kanker
Je zoon is zo sterk
ik geloof dat dit zal doorwegen in zijn genezingsproces
want de moed die hij heeft
zijn positiviteit
zal hem helpen om de behandeling te doorstaan.

Moeilijk is het, hij is degene die het moet ondergaan
en jij bent zo machteloos

Mijn mams heeft leukemie, nu voor de 2e keer
en de chemo is niet aangeslagen
ik voel me ook machteloos

Je staat er niet bij stil
dat na het overwinnen van zo'n moeilijke en zware periode
het gewoon opnieuw kan beginnen
waar haal je dan die kracht??

Maar dan kijk ik naar ons mam, en zie haar moed die ze toch weer
telkens opnieuw terugvind, haar vechtlust.

En het enige wat ik dan kan doen
is meevechten

dat is onze kracht.

Dikke knuffel,
en ga ervoor..Xx

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #2 Gepost op: oktober 27, 2006, 19:47:51 pm »
Hei Vera,

Beschouw het eerder als een goeie raad, maar probeer je kracht te putten uit het optimisme van je zoon!! En neem het gerust van mij aan : Je bent een uitstekende moeder voor Daniel en hebt absoluut niet gefaald in zijn opvoeding. Je verdient een dikke pluim !!!

Groetjes, Steven

vera daniel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #3 Gepost op: oktober 27, 2006, 22:39:33 pm »
bedank voor je lieve woorden,
ik weet dat hier alles kan gezegd worden, dat er mensen zijn de hetzelfde voelen en meegemaakt hebben of nog erger zelfs
bedankt lieve mensen voor je steun in je eigen moeilijke periode, en al bij al put ik tocht wel kracht uit het optimisme van mijn zoon,
goh wat bewonder ik hem enorm......

tityken

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #4 Gepost op: februari 10, 2007, 17:00:30 pm »
Hey,
Eerst even mezelf voorstellen.  Ik ben een 26 jarige meid, bij wie 13 jaar geleden botkanker werd vastgesteld en waarbij een beenamputatie noodzakelijk was.  Ben daarna nog 2 maal hervallen aan longkanker, er werd een stuk long aan beide kanten weggehaald.  Toen ik de laatste keer herviel was ik 16 jaar.
Ik kan me heel goed inbeelden wat je zoon doormaakt.  En ook al wil jij je zoon zo goed mogelijk steunen, toch is het enige wat je kan doen er gewoon zijn voor hem wanneer hij je nodig heeft.  Want dit is nu eenmaal een strijd die je zoon alleen moet voeren, hoe hard het ook moge zijn.
Het optimisme van je zoon kan alleen maar in goede zin bijdragen tot zijn genezing.  En denk maar niet dat hij niet weet wat de gevaren van kanker zijn hoor, diep in zijn binnenste weet hij dat zeker, maar soms is het gewoon beter om er niet te veel over na te denken.
Het schrijven van je verhaal is nu al enkele maanden geleden en ik hoop dan ook van harte dat alles goed gaat met je zoon.  
Ik wens jullie in ieder geval veel sterkte toe
« Laatst bewerkt op: februari 10, 2007, 17:02:13 pm door tityken »

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #5 Gepost op: augustus 09, 2007, 10:15:35 am »
Dag Vera,

Hoe gaat het nu met je zoon ? Ik hoop dat alles beter gaat nu en dat de chemo zijn werk doet.

groetjes
Lieve

vera daniel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #6 Gepost op: augustus 20, 2009, 00:40:52 am »
Goh lieve mensen,
ik weet het heeft lang geduurd voor ik iets liet weten, maar we hebben zo'n lange weg afgelegd.
Bedankt voor jullie reactie's op de achtergrond heb ik nog wel eens de formum bezocht maar reageren lukte niet zo goed.
Ondertussen is daniel geweldig hersteld hij heeft zijn been kunnen behouden en legt nu in november en december zijn laatste toetsen af voor de middenjury, als hij slaagt vertrekt hij in januari naar de universiteit!!!!
Grandioos vind ik dat, ik weet ik mag me gelukkig prijzen dat alles tot nu to goed verloopt ben me nog zeker bewust van de gevaren die om de hoek loeren maar we leven vandaag en nu niet morgen over overmorgen we genieten van elk moment,
bedankt lieve mensen allemaal maar ik weet dat ik jullie niet moet vertellen hoe gelukkig ik ben dat hij nog bij me is
groetjes vera en daniel

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #7 Gepost op: augustus 20, 2009, 19:00:23 pm »
wauw super

keane

  • *****
  • Berichten: 543
  • Borstkanker oktober 2008 - opnieuw november 2015
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #8 Gepost op: augustus 20, 2009, 19:22:23 pm »

Het doet echt goed om zoiets positief te lezen...
Hoe mooi... Hier zijn gewoon geen woorden voor....
Veel geluk verder...

Keane

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #9 Gepost op: augustus 20, 2009, 20:52:22 pm »
Leuk te horen dat alles terug goed gaat met jullie Vera!!

Lieve groetjes, Steven

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #10 Gepost op: september 17, 2009, 01:03:09 am »
Super Vera dat alles zo goed gaat met Daniel!
Veel geluk Daniel!!!

FR

sensi

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 41
  • Stilte zegt meer dan woorden ..
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #11 Gepost op: september 23, 2009, 10:05:19 am »
Petje af voor jullie beiden !!!!!
bewonder jullie.  :)

Optimistje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 10
  • 41 jaar, mama van 2 kids (15 en 13)
    • Bekijk profiel
Re:Even Mijn Verhaal
« Reactie #12 Gepost op: maart 17, 2010, 12:04:26 pm »
Vera, het is ondertussen al een hele tijd geleden dat je ontredderd was over je zoon Daniël en gelukkig zijn de laatste berichten positief!
Ik was ontroerd door jullie verhaal. Zelf heb ik nu non-Hodgkin lymfoom en ik heb het veel liever zelf dan dat één van mijn kinderen erdoor getroffen zou zijn. Jij kon niet kiezen hé...

Ik wens jullie een heel mooi leven verder samen en een succesvolle en plezante studietijd voor Daniël aan de universiteit!

veel liefs,
Heidi