Auteur Topic: we gaan door  (gelezen 4332 keer)

donnamaribel

  • **
  • Berichten: 61
    • Bekijk profiel
we gaan door
« Gepost op: oktober 23, 2006, 22:45:38 pm »
hallo iedereen,

ik wou jullie eventjes via mijn verhaal wat moed inspreken. Ik onderging in 2001 een borstbesparende operatie. De tumor was klein en er waren geen uitzaaingen. Dus had ik eventjes geluk. Enkel radiotherapie, en nolvadex en ik zou ervan af zijn. Niets was minder waar. Twee jaar later 2003 stelde men botmeta's vast waarvoor hormonale behandeling aromasin en maandelijks een baxter om het bot te verstevigen. Dus we gingen er weer eens tegenaan. Maar helaas in 2006 kreeg ik te horen dat er nu ook levermeta's waren. Allee vooruit chemotherapie en verder de baxter voor de botmeta's. Ik geef toe dat ik wel eventjes uit mijn evenwicht geraakte maar toch weer ga je ertegenaan en weer hoop ik dat ze de kanker onder controle krijgen maar ik ben oh zo bang voor een volgende controle ....

rozemieke

  • Gast
Re:we gaan door
« Reactie #1 Gepost op: oktober 25, 2006, 11:35:46 am »
Hallo nieuwkomer,
ik wens je alvast veel moed en positieve ingesteldheid, ja we moeten doorgaan. Heb ongeveer net hetzelfde meegemaakt 2003 borstkanker, eerst chemo, amputatie, bestraling. een jaar later metas in bot en lever - chemo taxoterre en zometa daarna overschakeling op de fameuse chemopillen xeloda samen met zometa en zolvadex. nu een kleine maand geleden extra uitzaaiingen in bot - dus terug overschakling nu op aromasin - zometa - zolvadex. En nu maar afwachten dat het helpt --- en ja desondanks al dit voel ik me vrij goed en dit het me plezier te lezen dat jij zo lang geholpen bent met die aromasin dus cross my fingers dat het bij mij ook lukt.      als je in de komende periode nood hebt aan een babel of een sms of een mailtje mag je me altijd lastig vallen, vind ik zelfs leuk geeft je meer steun en laat je merken dat we er niet alleen voor staan.  me kort even voorstellen - ben sonja- word morgen 4O- heb 2 dochtertjes van 5 en 7- en een lieve man.
mijn e-mail sonjadc@skynet.be     voor als je je wat minder voelt en je frustraties kwijt wil , wie weet....

donnamaribel

  • **
  • Berichten: 61
    • Bekijk profiel
Re:we gaan door
« Reactie #2 Gepost op: november 02, 2006, 15:14:11 pm »
hallo sonja
ik ben blij met je reactie, vooral dat ik je wat goede hoop kon geven. Aromasin heeft mij inderdaad goed geholpen. Momenteel ben ik na de chemokuur vrij van elke behandeling tot de volgende controle. Ik hoop dat alles wat stabiel blijft maar weet ook al dat er wrschl. nog chemokuren en of hormonale behandelingen zullen volgen. Nu tot daar doen we dan maar hé zolang de kanker niet de baas wordt over mij maar ik over die boosdoener ben ik al heel tevreden.
Ik blijf positief denken en in een gezin met twee universiteitsstudenten heb je ook heel wat andere zaken aan je hoofd. Trouwens als de volgende controle goed blijft ga ik toch proberen weer wat te gaan werken.
IK hoop voor jou ook verder het allerbeste en laat via je emailadres nog wel eens iets horen

grtjes donna

Thalie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
Re:we gaan door
« Reactie #3 Gepost op: november 02, 2006, 21:01:48 pm »
Hey donna,
prachtig dat jij telkens de moed weer vindt om door te gaan, ik zit momenteel in de ontdekkingsfase van botmeta's, nu zo'n 3 maand na laatste radiotherapie. Nochtans was er tijdens 1ste screening niets te vinden ook al had ik toen al pijn. Wel de pijn is toch maar gebleven en een nwe screening wees uit dat er toch botmeta's zitten en zelfs op zo'n korte periode ontrustend veel. Ben nog een beetje van m'n melk en dacht dat ik niet zolang meer te gaan had.  Maar nu ik jouw en Sonja haar verhaal gelezen heb, ben ik blij dat ik blijkbaar toch nog wat respijt heb gekregen. Want jullie doen het desondanks dat het duivelsbeestje jullie lichaam ook als een permanente vakantiebestemming All-in formule heeft gekozen toch fantastisch goed. Jullie geven me opnieuw een wat rustig gevoel en zelfs hoop.
Dus Donna en Sonja..... We gaan door!!!!!

hellemans

  • Gast
Re:we gaan door
« Reactie #4 Gepost op: november 04, 2006, 08:58:25 am »
Hallo, toevallig kwam ik op het forum terecht. Mag ik U heel veel sterkte toewensen. Hierbij mijn verhaal:
Het lag tussen kerstmis en nieuwjaar. Mijn vrouw en ik zaten naar de tv te kijken. Ik voelde een bobbeltje in mijn rechterborst, of wat er moest voor doorgaan. Eerder om te lachen zei ik het tegen mijn vrouw. Onmiddelijk belde ze onze getrouwde dochter op. Die sprak van naar de dokter te gaan. Toen de tepel begon tekens te tonen van een ontsteking besloot ik toch naar de huisarts te stappen. Die schreef een verwijziging om een mamografie te laten nemen. Met die uitslag naar de specialist. Aangezien ik bloedverdunners nam diende ik een week te wachten om een punctie te laten doen. Niemand dacht aan kanker. Een week na de punctie had ik een afspraak met de specialist. Onze dochter, die nogal mondig is, was mee gegaan. Bij aankomst kon ik direct in een onderzoekkamertje. De specialist was al een paar keer voorbij gelopen. Dat gaf ons het idee dat het zou meevallen. Toen hij eindelijk binnenkwam, bleef hij voor mij staan. "Ik heb slecht nieuws, het is kwaadaardig. Het woord 'kwaadaardige borstkanker' sloeg als een mokerhamer op mijn hoofd. Borstkanker bij mannen leek me vroeger zo goed als onmogelijk. Plots werd ik er mee geconfronteerd.Een operatie was onvermijdelijk, zowel de tepel als de lympheklier moest weg. Er was geen andere weg. De eerste dag na de operatie was eufories. De volgende dagen, nadat ik minder pijnstillers nam, brachten me naar de realiteit. Nu zit ik in een periode dat ik met mezelf geen raad weet. Twee jaar geleden op mijn verjaardag (6 april) moest ik geopereerd worden aan mijn hart, overbruggingen. Tijdens de operatie kreeg ik 4 x een hartstilstand. Momenteel werkt mijn hart nog maar voor 60%. Nu kreeg ik de vooravond van mijn 63 ste verjaardag op 24 uur een niercrisis. Met de 100 naar spoed en op mijn verjaardag werd er een niersteen verwijdert. Positief denken is er niet meer bij. De witte bloedcellen staan op 9600 waar 10 000 levensbedreigend kan zijn. Ik weet niet wat me terug tot de goedlachse man kan brengen.