Auteur Topic: Kent iemand dit gevoel?  (gelezen 6654 keer)

bloemetje14

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
Kent iemand dit gevoel?
« Gepost op: juni 27, 2013, 14:36:03 pm »
hallo allemaal,
Het voorbije jaar is zeer zwaar geweest voor ons gezin, mijn man heeft de diagnose uitgezaaid melanoom gekregen, en vrij snel wisten we ook dat genezen niet meer mogelijk is, enkel kunnen ze ons wat tijd geven, doch dit ook beperkt. Onnodig te zeggen dat dit voor ons veel verdriet heeft meegebracht, en stress, en wat allemaal nog. Mijn leven staat sindsdien in het teken van mijn gezin (man en zoon) en ik doe daar zoveel mogelijk voor, ik ben bij alle consultaties mee , ik werk ook nog zoals voorheen (mijn man wilt nog niet dat ik minder werk) en nu komt mijn probleem : door gans het gedoe, door er zoveel mogelijk te zijn voor mijn gezin, familie,.. ben ikzelf nog niet echt aan verwerking toegekomen. Ik ben erop gewezen door een opmerking van mijn collega, die vroeg hoe het nu eigenlijk was met kathleen, en ik had niet door dat ze mij bedoelde. Dan ga je toch eens beginnen nadenken. Natuurlijk zijn er al eens traantjes gevallen, maar ik heb het gevoel dat ik nog iets anders nodig heb, alsof er in mijn binnenste een soort berlijnse muur is, die nog niet van plan is te breken. Ik heb al een paar keer gepraat met de psycholoog, wat wel heeft deugd gedaan, maar dat is niet genoeg, ik heb het gevoel iets anders nodig te hebben en ik weet niet wat. Ik kan hier met vrijwel niemand over praten, soms met mijn man, die mij aangeeft hem wat meer 'los' te laten en bewust dingen te doen voor mijzelf. Gemakkelijker gezegd dan gedaan ,vind ik. Ik besef heel goed dat het beter zou zijn voor mij en mijn omgeving, mocht ik dit op een bepaalde manier kunnen een stukje verwerken, maar ik weet niet hoe eraan te beginnen en heb het gevoel hiermee alleen te staan. Of ben ik verkeerd?
groetjes,
bloemetje14

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #1 Gepost op: juni 27, 2013, 20:08:11 pm »
Hallo bloemetje,
Ik kan me ergens wel voorstellen wat die muur binnenin je inhoudt. Misschien is er een stukje in jezeIlf dat gewoon niet toelaat om te "breken" omdat je er helemaal wil staan voor je gezin? Misschien ben je onbewust bang dat als je je zou laten gaan, je niet meer tijdig uit de put geraakt om je man en zoon bij te staan? Ik weet niet of er iets is waarmee je jezelf kan 'los' maken... Je gaat al naar een psycholoog, dat is al goed en zou ik ook zeker blijven doen. Hoe hard ook, het gaat de komende tijd alleen maar moeilijker worden voor je :(
Misschien moet je het gewoon afwachten. Heb je aan de psych al gezegd wat je hieromtrent voelt? Allicht kan hij/zij wel iets in je los maken?

Je kan hier in ieder geval altijd je hart komen luchten.

Ik wens jou en je gezin veel sterkte,
keikopje

bloemetje14

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
Re:Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #2 Gepost op: juni 28, 2013, 18:57:56 pm »
dag keikopje,

je hebt me in ieder geval iets gegeven om na te denken, misschien dat ik het mezelf niet toelaat om te breken. In ieder geval eerst een weekje vakantie en daarbij hoort ook wat tijd om alles te laten bezinken. Bedankt voor je reactie.

bloemetje14

LittleMe

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Re: Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #3 Gepost op: augustus 09, 2013, 11:26:18 am »
Hoi

Ik herken je gevoel precies wel. Mijn mama is na 6 jaar terug hervallen met uitzaaiingen, maar het was gelukkig wel te genezen. Maar een paar dagen na haar diagnose verongelukte mijn nonkel.. Haar bestralingen vielen tijdens de feestdagen. En naast dit alles was ik toen (nu een half jaar geleden) 17 jaar. Ik kon er nooit met mijn vrienden of met mijn lief over praten, ook met mama lukte het niet want dat kon ik niet. Wel praatte ik met een leerlingenbegeleider, daarna met het CLB en nu met een psychologe. En ik heb ook het gevoel dat dat helpt. Maar net als jij voelt het voor mij niet genoeg aan. Door toetsen, examens en Gip op school, mijn ex die het uitmaakte, mijn beste vriendin die me verliet, heb ik nooit de tijd gehad om alle tegenslagen te verwerken.

Mijn psychologe vertelde me dat het allemaal iets makkelijker zou zijn om te verwerken als ik mensen had met wie ik kon praten. En ze bedoelde niet haarzelf, maar tussendoor ook met vrienden of mensen die ik vertrouw die ik gewoon kan bellen. Misschien is het dat wat jij ook nodig hebt?

Ik wens je veel sterkte in deze moeilijk periode!

Groetjes
LittleMe

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #4 Gepost op: augustus 09, 2013, 13:33:13 pm »
Hoi Bloemboeketje ..

Tja, zo spreek ik je even aan nu ..14 bloemen samen is immers een mooi boeket..

Een boeketje bloemen....eens voor jezelf kopen  en bewust ervan gaan genieten..
omdat je het gewoon ook verdiend  kan al "lucht" geven!!
Jezelf eens verwennen mag altijd!!

Praten... is niet altijd zo gemakkelijk.. vaak trekken we ons al terug als je maar enigszins het gevoel krijgt dat...het de ander minder interesseert.
..of kom je ineens niet meer op wat je eigenlijk zou willen vertellen zonder dat het jezelf pijn gaat doen.
De "beroemde" muur optrekken.. en vergeten om eens wat af te stapelen.. als het kan.. tja, zo herkenbaar.
 Niks moet...maar mag...   

Voor jezelf opkomen als je vind dat je met minder werken er beter kunt zijn..
Je man wel respecteren en niet teveel gaan pamperen..
Hij is immers ook een eigen individu.
Ruimte geven en blijven geven.. is in een kanker proces verdomde belangrijk.. hoe moeilijk het ook kan zijn voor je!
Wat voor jezelf doen...wat je man je ook vraagt is echt geen slecht voorstel... Het zal je juist de kracht geven om er te zijn!!
Zoek en vind een balans daar in ..

Het van je af schrijven .., o.a. ook hier waar je lotgenoten en begrip kunt verwachten zal je ook goed doen..
Als je iemand wat meer wil vragen of gewoon ff wat wil vertellen ..stuur die een persoonlijk berichtje.. daar kun je ook wat persoonlijker in zijn..

Het gaat je allemaal wel lukken.. de eerste stap heb je al genomen!!

Ik wens je veel goeds en vertrouwen op, en in  de juiste handvaten.

Warme steun en kracht gevende knuffel,
Jet ;)

bloemetje14

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
Re: Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #5 Gepost op: augustus 13, 2013, 16:47:59 pm »
dag iedereen,
on ieder geval bedankt voor de reacties. we zijn nu een aantal weken verder en er is toch wel wat gebeurd. we zijn op een heerlijke vakantie geweest, we hadden dit echt eens nodig. Ook zijn we terug op controle geweest bij de oncoloog en dat was minder. zijn laatste behandeling heeft niet gewerkt en is uitbehandeld, enkel kan hij nog meedoen aan een fase 1 studie. Het was een intens consult, we waren op de uitslag voorbereid  en langs de andere kant was er ergens een opluchting ,omdat het onvermijdelijke is uitgesproken. Mijn man gaat meedoen aan die studie, hij voelt zich nog zeer goed en langs de andere kant zijn we beiden zaken aan het regelen "voor als".  De voorbije weken heeft hij ook nog een aantal zaken gedaan zoals een pretparkbezoek met ons, vrienden die hij nog wilt zien, duiken met de club,.. Ikzelf ga verlof medische bijstand nemen vanaf september (voltijds) en ik kijk daar eigenlijk wel naar uit. We maken ook nog samen plannen, en nu heb ik tijd om die samen met hem te doen. Ook zal ik iets doen voor mezelf, ik denk aan een cursus yoga, of zoiets, ik zie wel wat er beschikbaar is, en mijn man vind dat ik groot gelijk heb.

we zien wel wat er komt,
bedankt voor jullie luisterend oor nogmaals,
bloemetje14

Patricia

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re: Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #6 Gepost op: september 21, 2013, 02:03:20 am »
Hey bloemetje
Ik weet hoe jij je voelt wat je doormaakt is normaal je staat op automatische piloot ! Ik weet waarover ik praat . Ik heb zelf tot de laatste dag voor mijn echtgenoot gezorgd . Ze zeggen je moet tijd nemen voor jezelf ... Maar dat kan je niet ieder moment wil je er zijn voor hem ... Je gezin ... Je hebt geen zin om je zinnen te verzetten .je moet er zijn voor hen en wil er ook zijn ! Ze zeggen je moet dit een plaats geven maar je vind geen plaats om dit te plaatsen dat is wat je voelt . Ik weet dat je nu zegt ja dat is wat ik voel . Doe wat je hart je zegt ga verder op je gevoel en dat doet je goed . Wat mensen zeggen speelt geen rol want héél vaak zijn het mensen die niet weten waarover ze het hebben . Ze zeggen vaak de verkeerde dingen ... Je weet pas wat het is als het je zelf overkomt !!!!
Ik werd op de duur zo kwaad dat mensen mij kwamen zeggen dat je de moed niet mag opgeven . .. Dat je verder moet vechten ... Het zijn mooie woorden en ze bedoelen het wss niet slecht maar staan niet in jou schoenen !! Je bent dag en nacht bezig met het zorgen en verzorgen voor .... Daar staan de mensen niet bij stil ze brengen je een bezoek en zeggen het is erg en gaan er dan vandoor ! Jij blijft achter en doet verder met wat je voorheen al deed zorgen en verzorgen . . Je hebt gewoon geen tijd om aan jezelf te denken en dat doe je ook niet ! Je denkt nu eten .. Medicatie klaarzetten ziekenhuis gaan .... Het is heel normaal wat je doet . Het helpt je wel dat je veel met je gezin praat hoe hij zich voelt wat hij ook voelt je gezin .. Hoe zij het voelen .. Het is niet makkelijk maar wel héél belangrijk om daarover met hen te praten . De emotionele kant is vaak erger dan de pijn die ze voelen van de ziekte . Ik ben blij dat ik dat met mijn man heb gedaan ! Praten met elkaar is zo belangrijk zo weet je wat en hoe zij het voelen en het helpt jou om hem beter te begrijpen ! Mijn man had pancreaskanker en is op zes maanden overleden . Ik heb dag en nacht voor hem gezorgd en heb gedaan wat er in mijn macht lag om hem te helpen en dat gevoel is meer waard dan wat mensen mij vertelden . We hebben een lange weg afgelegd en helaas hebben we de strijd verloren . We missen hem bij alles wat we doen iedere seconde dag en nacht . Maar ik ben blij dat ik voor hem mocht zorgen !!! Groetjes en veel sterkte gewenst

Annemie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Re: Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #7 Gepost op: september 21, 2013, 13:24:50 pm »
Hey bloemetje,

ik heb na mijn eigen diagnose van kanker geen tijd gehad om dit te verwerken. Pas een half jaar na mijn operatie heb ik stilgestaan bij het feit dat ik totaal nog niet aan het verwerken was. bij mij is alles weggenomen dus daar moet ik me geen zorgen meer over maken.
Ik ben naar een psychologe gestapt omdat ik moeite had om er met mijn vader over te praten, mijn mama is op 46-jarige leeftijd gestorven aan kanker. en er met mijn kinderen over praten ... neen, wou hen niet nog meer belasten.  Op zo een moment mis ik enorm een partner in mijn leven.
Mijn raad zou zijn om er met je man over te praten. Jullie zijn partners, in lief en leed, vertel hem hoe je je voelt, over je angsten, je zorgen. Hij wil jou vermoedelijk ook ontzien met zijn zorgen. Nu heb je nog de kans om samen te praten en samen te wenen en samen jou verwerking op te starten.
De meeste van ons geven het standaardantwoord 'goed' als iemand je vraagt hoe het ermee is. Je wil ook niet iedereen belasten met jou zorgen en jou problemen.
Het wegstoppen in een hoekje is niet goed, volgens mij is het beste erover praten, over alles. met je man, een goede vriendin, iemand waarvan je weet dat die kan luisteren. Oplossingen, antwoorden zijn er vaak niet, maar een luisterend oor kan al veel doen.

Heel veel sterkte aan jou, je man en je zoon.
Annemie

mydearjo

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
    • Houston web design
Re: Kent iemand dit gevoel?
« Reactie #8 Gepost op: maart 26, 2014, 12:26:32 pm »
Ik denk dat ik dit gevoel