Auteur Topic: Mijn verhaal(tje)...  (gelezen 9179 keer)

Gingercoockie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Bk sinds oktober 2011
    • Bekijk profiel
Mijn verhaal(tje)...
« Gepost op: april 09, 2013, 13:54:24 pm »
Hallo jullie verduiveld moedige madammen allemaal...
Na een paar missers ben ik eindelijk op dit forum toegelaten (ik woon momenteel in Spanje en dat gaf blijkbaar problemen) dank zij Veronique123...
Het was ook zij die me van het bestaan van dit forum op de hoogte bracht...
<3
Eerst heb k hier een beetje rondgekeken en k moet eerlijk toegeven dat ik, ook al heb ik kanker gehad, ik niet mag klagen!
Vorig jaar trof ik tijdens het douchen een bolletje aan in mijn rechter borst. Mijn gynaecoloog was net met verlof en k wou geen andere consulteren wegens mijn zeer zwaar medisch dossier dat ernstige astma, levensbedreigende allergieën en een voorbije coma door shock inhoudt... Nog voor ik bij hem op consultatie kon gaan, ben ik met de MUG afgevoerd voor een zware astma aanval. In het ziekenhuis vroeg k of ze het bolletje in mijn borst eens wilden controleren, maar omdat ik op de longafdeling lag, werd dat botweg geweigerd. In die periode was onze auto gestolen en kon ik door constante ademnood nergens meer naartoe gaan.. Het duurde dan ook nóg 6 weken voor ik de diagnose 'borstkanker' kreeg.
Dit was mijn achtste gezwelletje, alle voorgaande waren goedaardig...

Wat toen volgde, was amper te beseffen... 4 operaties, complicaties, ... Mijn beide borsten werden geamputeerd en ook mijn eierstokken en baarmoeder weggehaald. De wonden wilden niet genezen en bleven 3 maanden open. Tijdens de operatie in mijn buik bleek dat er ook een cyste van 3cm op mijn linker eierstok zat.

Intussen ben ik verhuisd naar Spanje. Mijn ademhaling is hier beter, maar mentaal is t heel zwaar. Om die kanker heb ik tot op heden nog geen traan gelaten, ook al heb ik niet langer t gevoel dat dit 'mijn' lichaam is.. Mijn borsten waren mijn trots, maar k leef nog! Wat me bijna heeft gebroken, is dat ik mijn kinderen heb moeten achterlaten, op de valreep... Tot op t laatste moment ben ik blijven geloven dat ik hen mee zou mogen nemen... :(

Op veel begrip moet ik overigens niet rekenen. Mensen vinden dat je na een jaar maar niet meer moet zuchten over kleine ongemakjes verbonden aan die geforceerde menopauze en misschien hebben ze wel gelijk!
Ik ga om de 6 maanden trouw op controle in België, maar maak me daar eigenlijk niet druk in...
Qué sera, sera...


Dank voor t lezen,
Liefs,
Gingercoockie


Brioche

  • Gast
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #1 Gepost op: april 09, 2013, 14:09:53 pm »
Gingercoockie,

Wat een weg heb jij al afgelegd!!! En dan weer eens het bewijs hoe sterk jullie allemaal zijn.ik kan mij voorstellen hoe zwaar het voor jou geweest is om je kids achter te moeten laten en hoop dat je ze toch nog regelmatig kan zien.Het is idd zo dat veel mensen na verloop van tijd gaan denken 't ergste zal nu wel door zijn maar wij weten wel beter,eenmaal je met deze ziekte te maken krijgt veranderd je hele leven.Ik kan maar 1 ding zeggen,als je ergens begrip kan vinden dan is het wel hier!!!Ik wens je het allerbeste toe en probeer zoveel mogelijk te genieten,groetjes
     Bryan ;)

veronique123

  • ***
  • Berichten: 130
  • borstkanker sinds 11/01/2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #2 Gepost op: april 09, 2013, 14:25:59 pm »
Maar jij bent ook een verdomd moedige, krachtige vrouw hoor, dat wat je het meeste liefhad heb je moeten achterlaten, dat is voor een moederhart het ergste hé, maar de bezoekjes van je kinderen zullen je steeds veel deugd doen, daar ben ik zeker van, trek je daaraan op.
En ja je hebt gelijk veel mensen in je omgeving denken na enige tijd ze ziet er goed uit,ze is genezen dus moet je niet meer klagen, maar het is niet alleen het fysieke ongemak er komt veel meer bij kijken, dat weet iedereen die het zelf meegemaakt heeft. Al de ongemakjes en bijwerkingen van de medicatie moeten we er toch maar bijnemen, de ene dag lukt dat al wat beter dan de andere zonder dan nog van het emotionele aspect te spreken, daarom dat de lotgenootjes je hier zo goed begrijpen.
Ben blij voor jou dat je de weg naar dit forum ook gevonden hebt, is soms een goeie uitlaatklep,
liefs,
Veronique  

Gingercoockie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Bk sinds oktober 2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #3 Gepost op: april 09, 2013, 17:31:22 pm »
Als ik al die straffe verhalen lees, voel ik me een aanstelster... Ik mag niet klagen...
En moedig voel ik me al helemaal niet...
Alleen LEEG!!!
Alsof ik deels ben uitgehold.
Ik probeer er geen aandacht aan te schenken, maar t komt en gaat...
Triest is niet t woord, eerder 'verdoofd'...
Functioneren op automatische piloot.

JULLIE hebben recht om te klagen en je doet t niet.
<3

creatief

  • ****
  • Berichten: 298
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #4 Gepost op: april 09, 2013, 18:20:05 pm »
Goh, Gingercookie, je bent helemaal geen aanstelster. Sommigen worden inderdaad zwaarder getroffen, of ondergaan zwaardere behandelingen of operaties. Maar iedereen is hier met elkaar solidair. Het kan niet de bedoeling zijn dat iemand die minder hard getroffen werd, zijn pijn, verdriet of frustraties niet mag uiten.

groetjes,

creatief

veronique123

  • ***
  • Berichten: 130
  • borstkanker sinds 11/01/2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #5 Gepost op: april 09, 2013, 18:54:57 pm »
Gingercoockie,

Jij bent zeker geen aansteller, ik vind je heel moedig na wat jij allemaal ondergaan hebt, jouw verhalen zijn zeker even straf en bewonderenswaardig hoe je ermee omgaat.
Iedereen leeft wel eens op automatische piloot en iedereen heeft hier het recht om te klagen en eens zijn hart te luchten,  als je je soms leeg voelt schrijf het hier gerust maar van je af, hier vind je begrip en steun,
liefs,
Veronique

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #6 Gepost op: april 09, 2013, 19:27:24 pm »
hoi gingercookie,

je bent echt geen aanstelster hoor, amai je hebt ook al héél wat op je bordje gekregen
je schrijft hier van je af en je lucht je hart
doen wij allemaal, de ene is zwaarder getroffen dan de andere
de ene heeft meer geluk dan de andere, sommige hervallen, anderen weer niet
maar we zijn wel allemaal lotgenoten samen, moedige straffe madammenclubje zijn we
we verstaan elkaar hier al met een half woord
kom gerust hier van je afschrijven als je er nood aan hebt
hier vind je alle begrip en steun
wij zijn er voor elkaar
dikke knuffel
xxx Sabine

swiffy

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #7 Gepost op: april 10, 2013, 14:05:42 pm »
Hoy, gingercookie, ik vind jou een héél straffe madam, wij zijn allemaal lotjes en hebben allemaal ons rugzakje, de een al wat zwaarder dan de ander .
 Ik zou zeggen: welkom, en je kan hier écht alles kwijt, en je word hier gesteund , ook als t wa minder gaat , krijg je hier altijd een extra steuntje in de rug, groetjes, Sonja

Sara1967

  • ***
  • Berichten: 200
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #8 Gepost op: april 10, 2013, 14:32:42 pm »
Hallo,

Ik kan niet anders dan bevestigen wat al de andere lotgenootjes hieronder al gezegd hebben : dat het hier een super
plek is om je hart eens te luchten, om steun te krijgen in moeilijke momenten.
Mensen die het zelf niet meegemaakt hebben, proberen soms wel om ons te verstaan, maar het is toch niet te vergelijken
met de mensen hier op dit forum. Zoals Sabine zei : "wij verstaan elkaar hier met een half woord", is zo waar.
Je omgeving denkt soms vaak van : "oh, ze ziet er goed uit, dus het zal wel allemaal in orde zijn zeker." Maar zij
voelen ons van binnen inderdaad niet, de bijwerkingen van de nabehandelingen, je humeur dat op en af kan gaan van dag tot
dag, de "donkere wolk" die voor altijd boven ons hoofd blijft hangen, het is voor hun heel moeilijk te begrijpen dat je
soms echt angst hebt, angst voor de toekomst, of je nu een goede of slechte prognose hebt, je kan altijd immers bij die paar
% vallen die wel hervallen of die wel uitzaaiingen krijgen.
De dokters van GHB hebben mij gezegd dat ik een zeer goede prognose heb en er zijn er hier nog een paar in hetzelfde geval,
en toch : bij ons is er ook nog die angst, want : ze zeggen bvb : "je hebt 95% kans dat het nooit meer terugkomt" maar ik ben
dan soms zo een pessimist, die denkt van : "en wat als ik nu eens bij die 5 andere % hoor ?"
Ik heb het vaak heel moeilijk, emotioneel, om alles een plaats te geven, ook al is mijn operatie gedaan van in december 2011,
toch heb ik nog vaak negatieve gevoelens, waar ik niet goed mee omkan, ik vergelijk mezelf nog veel te vaak met de vrouw die
ik ervoor was, die vrouw die bestaat niet meer, en dat kan ik moeilijk aanvaarden.

Ik heb het geluk dat ik een vriendin heb die 12 of 13 jaar geleden een borstamputatie heeft moeten laten doen, chemo gehad,
en dan na een paar jaar een reconstructie heeft laten doen en die is nu heel goed, niet meer hervallen, geen last van niks meer.
Daar trek ik mij aan op, als ik me soms in de put voel. Dan bel ik met haar en zij geeft mij terug nieuwe moed.
Zij zegt dan : "komaan, je kunt evengoed morgen in een auto ongeluk je leven verliezen of iets aan je hart krijgen...."

Ook ben ik door een voorval in de familie verleden jaar in november, een beetje meer gaan relativeren.
Een tante van mij die een hersenbloeding gehad heeft
en die nu in een rust- en verzorgingstehuis zit, tegen haar wil, maar ze kan niet meer alleen thuisblijven omdat haar linkerkant
volledig verlamd is. Als ik nu soms een depressieve bui voel opkomen, dan denk ik vaak aan haar :
zij was de jongste van de zussen van mijn moeder en had nooit iets gehad, gezond tot en met en dan ineens krijgt ze dit.
En ze beseft nog alles heel goed, hoe erg moet dat niet zijn ?

Mijn rugzakske is tot nu toe gelukkig maar klein en weegt nog niet zo zwaar als bij sommige anderen hier maar toch,
ik ben blij dat ik hier gezelschap gevonden heb, echte vriendinnen zijn het weliswaar geworden, waar ik af en toe mijn
hart eens kan luchten of een vraag stellen die ik niet aan mijn gewone vriendinnen zou stellen, zoals mijn post van
"bloedverlies" van gisteren.

Wat steekt er in mijn rugzakje dan : een hormoongevoelige tumor, rechterborst op 9u, borstsparend geopereerd op
6 december 2011, geen chemo moeten hebben, wel 33 bestralingen en nu 5 jaar Nolvadex, waarmee ik begonnen ben
half januari 2012. Ik tel af : nog tot januari 2017....lijkt nog lang maar ik hoop dat ik er mag geraken zonder bijkomende
problemen.

Kom hier gerust al je kopzorgen en frustraties van je af schrijven, mijn excuses voor mijn lange antwoorden, de anderen
weten al van mij dat ik moeilijk kan stoppen met typen :-) (denk ik toch).
Het zijn hier echt allemaal SUPERVROUWEN, je zal dat wel merken als je hier verder blijft komen.

Groetjes,
Sara


veronique123

  • ***
  • Berichten: 130
  • borstkanker sinds 11/01/2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #9 Gepost op: april 10, 2013, 14:49:59 pm »
Goed gezegd Sara, ik zou het niet beter kunnen verwoorden, met sommige van op het forum heb ik enorm veel dezelfde raakpunten, je voelt die verbondenheid hé, ik voelde mij hier direct thuis ook al heeft het zolang geduurd voor ik het bestaan ervan wist.
Wat Gingercoockie betreft, heb haar al 1 keer "in het echt" ontmoet en het is iemand met het hart op de goeie plaats zoals zovele hier. Ik ben blij voor haar dat ook zij de weg naar dit plekje gevonden heeft het is hier goed vertoeven, dat zal ze wel vlug ondervinden !
Liefs,
Veronique

fee

  • ****
  • Berichten: 448
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #10 Gepost op: april 14, 2013, 16:04:36 pm »
hey gingercookie,
ben wat achter op het forum maar heb net je topic gelezen
wel zeg je kan wel zeggen dat er een enorme kracht in jouw zit
wat jij al meemaakte is ook niet niks hé zeg!

laat hier maar van je horen, gelijk wat
we zijn ook met een paar lotjes op fb
en die babbels die we daar nog ietwat persoonlijker hebben
geven je zo'n boost
niemand anders dan wij lotjes begrijpen elkaar
en op fb kunnen we net nog ietsje sneller een gesprek gaande houden
ik voel me zo rijk nu ik sommige lotjes ook als fb vrienden kan hebben

misschien ook eens proberen

lieve groeten
fee "anja"

truuskwel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #11 Gepost op: april 14, 2013, 22:44:39 pm »
Ben hier ook maar net en heb maar diagonaal gelezen.  Ik vind jou een fantastisch sterke vrouw Gingercoocke.

Wat je zegt over dat sterk houden tot je barst.....   Ik dacht dat jij al meer dan genoeg gebarsten bent. Wordt het eens niet dringend tijd dat je aan jezelf denkt?

We moeten gewoon het lef hebben om ons eigen IK te volgen, onze woorden daarnaar te kiezen en er ook naar te handelen.

Ik geloof dat ik het hier al eerder ergens op het forum gezet heb, maar kanker kan psychegerelateerd zijn.  In mijn geval toch zeker:  ik had eierstokkanker en dat komt meestal bij vrouwen voor die jarenlange vernedering ondergaan hebben.

We moeten uit die positie in opstand komen, onszelf DURVEN zijn! Keuzes maken voor ons eigen welzijn!

Ik probeer het alvast want ik wil niet meer 'ziek' worden!  Ik zeg inderdaad 'proberen' want ik heb het er erg moeilijk mee.  Ik val voortdurend in mijn oude patronen omdat ik téveel empathie heb voor mijn naaste.

veronique123

  • ***
  • Berichten: 130
  • borstkanker sinds 11/01/2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #12 Gepost op: april 15, 2013, 10:31:25 am »
Gingercoockie,
pffffffff.... wat een verhaal, ben er stil van geworden, weet eventjes niet wat schrijven, hoe kunnen we je hierbij helpen ?
Je hebt al zoveel meegemaakt en nu dit, er zijn geen woorden voor, het is goed dat je het hier allemaal kan vertellen, je moet dat niet opkroppen, want dan barst het hé.
Trek je op aan je lieve dochtertje en aan je andere kinderen die houden wel oprecht van jou, het is toch niet het uiterlijke dat telt het innerlijke van een mens is veel meer waard en ik vind je zowel uiterlijk als innerlijke een knappe, straffe madame !
Een vrouw zoals jij verdient zo'n man niet, hij mag je zeker zo niet behandelen, probeer met hem eens een deftig gesprek aan te gaan en je moet proberen van toch de puntjes op de "i" te zetten, jij verdient respect en moet veel liefde krijgen anders is hij je niet waard, laat de moed niet zakken je hebt al zovele watertjes door zwommen je komt er wel uit, ik begrijp dat je het nu heel moeilijk hebt maar denk aan je kinderen en je diertjes zij zullen je er weer bovenop krijgen, wij proberen je hier ook te steunen, dus als je met iets zit,
dikke, dikke knuffel,
Veronique   

Gingercoockie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Bk sinds oktober 2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #13 Gepost op: april 17, 2013, 01:01:40 am »
Mijn twee zonen van 16 en 14 jaar zijn net vertrokken en k voel me een beetje moedeloos... t Is hier nu zo stil en k mis hen... In de luchthaven kon ik mijn tranen niet meer bedwingen, k had me nochtans voorgenomen niét te wenen.. :'(
Intussen heb ik de oudste al gehoord op FB. :)
We hebben een mooie tijd samen gehad waarin we veel gepraat hebben, veel gelachen, zelf een keertje ruzie gemaakt! Maar t duurde niet lang, gelukkig maar!
k Hoop hen gauw terug te zien... <3

veronique123

  • ***
  • Berichten: 130
  • borstkanker sinds 11/01/2011
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal(tje)...
« Reactie #14 Gepost op: april 17, 2013, 07:45:02 am »
Afscheid nemen is nooit leuk, vooral van je kinderen, maar het is maar tijdelijk hé, je
kunt terug al uitkijken naar hun volgende bezoek en een geluk dat facebook bestaat  :)
groetjes,
Vero