Auteur Topic: Mijn lieve papa (62) was "dood"gelukkig op de palliatieve eenheid  (gelezen 3341 keer)

sterreke

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Mijn lieve papa (62) was "dood"gelukkig op de palliatieve eenheid
« Gepost op: februari 15, 2013, 17:35:05 pm »
Wat hier volgt is een tekst die ik samen met mijn lieve vader heb geschreven, twee weken voor hij op 24 januari 2013 op de palliatieve eenheid in Turnhout aan de gevolgen van uitgezaaide darmkanker is gestorven. Mijn vader was gedurende 10 weken zo gelukkig op deze afdeling, ook al wist hij dat hij moest sterven. Hij wilde dit artikel graag in de printversie "LEVEN" gepubliceerd zien, maar jammer genoeg was er voor de volgende editie geen plaats meer. Daarom heb ik het hier gepost in de hoop dat het vele lotgenoten moed kan inspreken en mijn papa zo toch een beetje blijft voortleven. Hij was een enorm dappere vechter en ik zal voor altijd trots op hem zijn! Zijn eeuwige glimlach zullen we nooit vergeten.

MARCEL (62) IS "DOOD"GELUKKIG

Sinds 4 juni 2009 ben ik kankerpatiënt met ver gevorderde uitzaaiingen naar lever, nieren en longen. Na 13 operaties met veel mislukkingen en tegenslagen, 25 bestralingen en 72 chemobeurten zag ik de thuiszorg niet meer zitten, ondanks de enorme steun van mijn vrouw, kinderen, schoonkinderen en thuisverpleging. De angst voor complicaties was te groot. Daarom hebben we besloten om een aanvraag voor een kamer op de palliatieve afdeling van het AZ Turnhout te doen.

Na twee weken in het ziekenhuis was ik ten dode opgeschreven, de artsen dachten dat ik de dag niet zou overleven. Net toen kwam er een bed op de palliatieve eenheid vrij. Wat niemand nog voor mogelijk had gehouden, werd realiteit. Van een kamerplantje dat niet meer at of dronk en amper kon ademen, fleurde ik na twee dagen in dit paradijs helemaal op. Na drieëneenhalf jaar afzien weet ik eindelijk wat het is om zonder pijn te leven. Dit alles heb ik te danken aan de engelen van verplegers en verpleegsters en de vele vrijwilligers met een gouden hart. Tot aan de poetsvrouw toe is iedereen hier enorm begaan met het lot van de patiënten.

Ik ben me er natuurlijk van bewust dat ze ook hier niet kunnen toveren en ik weet maar al te goed dat het einde nabij is, maar door het respect waarmee ze mij hier behandelen en de positieve instelling van het personeel heb ik het gevoel dat ik terug gelukkig kan zijn. “Dood”gelukkig.

Ondanks dat er hier veel tranen worden gelaten, is het zeker niet zo dat er hier nooit wordt gelachen. Integendeel. Een sneeuwballengevecht met verse sneeuw uit een emmer op de kamer, direct nadien netjes opgedweild door de poetsvrouw, samen met de vrijwilligers foto’s uit de oude doos bekijken, verplegers die slaapliedjes komen zingen of ’s nachts als ik moeilijk kan slapen, met een glaasje rode wijn en een luisterend oor aan mijn bed komen zitten. Met al mijn lichamelijke beperkingen - ik heb drie verschillende stoma’s (kunstmatige uitgangen voor darm, blaas en nier) - ben ik eerder een “zakkenman” dan een zakenman, maar ik voel me veel rijker dan de bestverdienende manager.
Mijn grootste rijkdom zijn mijn vijf kleinkinderen, die stuk voor stuk kostbare schatten zijn. Ze zijn meer waard dan de strafste pillen of de meest experimentele chemokuur!
 
Mijn terminale ziekte heeft mij als persoon heel fel veranderd. Ik ben de laatste jaren veel zachtmoediger en rustiger geworden. Ik ben zo dankbaar voor alles wat mij nog gegund is en probeer van elke dag een feest te maken. Het laatste wat ze mij afpakken zal mijn glimlach zijn.


Marcel, in januari 2013

chanta

  • **
  • Berichten: 53
    • Bekijk profiel
Re:Mijn lieve papa (62) was "dood"gelukkig op de palliatieve eenheid
« Reactie #1 Gepost op: februari 23, 2013, 15:53:32 pm »
Beste,

Wat een mooie tekst.
Ik begrijp je zo goed.
Mijn echtgenoot is begin deze maand overleden. Op de palliatieve afdeling.
Van één ding hebben we echt spijt gehad: dat hij niet vroeger naar deze afdeling is gegaan!
Toen hij daar aankwam, had hij ook een gevoel van ' nu ben ik in het paradijs' !! Echt waar, dat waren zijn woorden.
En dit toen hij er nog maar een paar uurtjes was. Gewoon door de vriendelijkheid en warmte van al de mensen daar. Net zoals je papa het
zo mooi verwoord heeft.
Spijtig dat je hiervoor geen publiciteit kan maken ..
Palliatief is percies nog taboe!
Ik wil ze in ieder geval heel hartelijk danken. En, ik zeg het voort!!
Chantal

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Mijn lieve papa (62) was "dood"gelukkig op de palliatieve eenheid
« Reactie #2 Gepost op: februari 23, 2013, 18:14:18 pm »
Hier is het ook zo gegaan, mijn man was 58 en na een lijdensweg van maanden kwam hij ook op de palliatieve eenheid terecht.
Hij heeft ook dikwijls gezegd dat dit zijn drie gelukkigste weken in maanden waren.
Ikzelf, mijn kinderen en schoonkinderen en kleindochtertje werden er ook fantastisch opgevangen.
De verpleegster die mijn man zijn uiteindelijke sedatie heeft gegeven zei ook dat er op zijn kamer veel geweend maar ook veel gelachen was.
Mijn man was vanaf de 1e dag daar eindelijk eens pijnvrij en kon daar terug met iedereen die hem lief was babbelen en ondanks alles nog van zijn laatste weken genieten.
Vroeger hoorde ik het ook niet graag dat iemand naar de palliatieve eenheid moest maar nu weet ik beter.
Ik ben de verpleging nog altijd dankbaar voor wat ze voor ons deden.