Auteur Topic: Palliatieve zorg  (gelezen 19072 keer)

sterreke

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Palliatieve zorg
« Gepost op: februari 15, 2013, 17:06:13 pm »
Wat hier volgt is een artikel dat ik samen met mijn lieve vader heb geschreven, twee weken voor hij op 24 januari 2013 op de palliatieve eenheid in Turnhout aan de gevolgen van uitgezaaide darmkanker is gestorven. Mijn vader was gedurende 10 weken zo gelukkig op deze afdeling, ook al wist hij dat hij moest sterven. Hij wilde dit artikel graag in de printversie "LEVEN" gepubliceerd zien, maar jammer genoeg was er voor de volgende editie geen plaats meer. Daarom heb ik het hier gepost in de hoop dat het vele lotgenoten moed kan inspreken en mijn papa zo toch een beetje blijft voortleven. Hij was een enorm dappere vechter en ik zal voor altijd trots op hem zijn! Zijn eeuwige glimlach zullen we nooit vergeten.

MARCEL (62) IS "DOOD"GELUKKIG

Sinds 4 juni 2009 ben ik kankerpatiënt met ver gevorderde uitzaaiingen naar lever, nieren en longen. Na 13 operaties met veel mislukkingen en tegenslagen, 25 bestralingen en 72 chemobeurten zag ik de thuiszorg niet meer zitten, ondanks de enorme steun van mijn vrouw, kinderen, schoonkinderen en thuisverpleging. De angst voor complicaties was te groot. Daarom hebben we besloten om een aanvraag voor een kamer op de palliatieve afdeling van het AZ Turnhout te doen.

Na twee weken in het ziekenhuis was ik ten dode opgeschreven, de artsen dachten dat ik de dag niet zou overleven. Net toen kwam er een bed op de palliatieve eenheid vrij. Wat niemand nog voor mogelijk had gehouden, werd realiteit. Van een kamerplantje dat niet meer at of dronk en amper kon ademen, fleurde ik na twee dagen in dit paradijs helemaal op. Na drieëneenhalf jaar afzien weet ik eindelijk wat het is om zonder pijn te leven. Dit alles heb ik te danken aan de engelen van verplegers en verpleegsters en de vele vrijwilligers met een gouden hart. Tot aan de poetsvrouw toe is iedereen hier enorm begaan met het lot van de patiënten.

Ik ben me er natuurlijk van bewust dat ze ook hier niet kunnen toveren en ik weet maar al te goed dat het einde nabij is, maar door het respect waarmee ze mij hier behandelen en de positieve instelling van het personeel heb ik het gevoel dat ik terug gelukkig kan zijn. “Dood”gelukkig.

Ondanks dat er hier veel tranen worden gelaten, is het zeker niet zo dat er hier nooit wordt gelachen. Integendeel. Een sneeuwballengevecht met verse sneeuw uit een emmer op de kamer, direct nadien netjes opgedweild door de poetsvrouw, samen met de vrijwilligers foto’s uit de oude doos bekijken, verplegers die slaapliedjes komen zingen of ’s nachts als ik moeilijk kan slapen, met een glaasje rode wijn en een luisterend oor aan mijn bed komen zitten. Met al mijn lichamelijke beperkingen - ik heb drie verschillende stoma’s (kunstmatige uitgangen voor darm, blaas en nier) - ben ik eerder een “zakkenman” dan een zakenman, maar ik voel me veel rijker dan de bestverdienende manager.
Mijn grootste rijkdom zijn mijn vijf kleinkinderen, die stuk voor stuk kostbare schatten zijn. Ze zijn meer waard dan de strafste pillen of de meest experimentele chemokuur!
 
Mijn terminale ziekte heeft mij als persoon heel fel veranderd. Ik ben de laatste jaren veel zachtmoediger en rustiger geworden. Ik ben zo dankbaar voor alles wat mij nog gegund is en probeer van elke dag een feest te maken. Het laatste wat ze mij afpakken zal mijn glimlach zijn.


Marcel, in januari 2013

gast

  • **
  • Berichten: 55
    • Bekijk profiel
Re:Palliatieve zorg
« Reactie #1 Gepost op: maart 12, 2013, 21:26:23 pm »
WAW!!!!
Ik ben er helemaal stil van...
Mijn mama is thuis gestorven. Praten over wat ging komen, heb ik met haar nooit gedaan, was moeilijk. Maa zo optimistisch dat die mensen zijn. Geniet van het leven!!!!!!! Petje af!

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Palliatieve zorg
« Reactie #2 Gepost op: maart 13, 2013, 00:49:35 am »
Wij hadden ook een zeer positieve ervaring met de palliatieve eenheid.
Mijn man had zes maanden voor hij slokdarmkanker kreeg een ruilhart gekregen na jaren van ziekenhuisbezoeken en altijd minder en minder kunnen.
Wij zouden aan ons nieuwe leven beginnen samen met onze 4 kinderen en schoonkinderen en kleinkind.
Zes maanden later sloeg het noodlot toe, slokdarmkanker met uitzaaiingen naar de lever.
Het werden zes maanden van pijn, verdriet, niet meer kunnen eten daarna zelfs niet meer drinken.
We hadden het geluk een fantastische huisdokter te hebben die dag en nacht klaarstond voor ons.
Zij was mijn man zijn toeverlaat, ze probeerde alles maar de pijn was niet meer onder controle te krijgen.
Op een dag stelde ze toch voor om naar de palliatieve eenheid te gaan tot de pijn onder controle was.
Het vertrek hier thuis was echt het ergste wat we ooit meemaakten, mijn man raakte in het buitengaan de stenen en deuren nog eens aan van ons huis. Het was zo hartverscheurend.
Op de afdeling werd ons gezegd dat mijn man er zo slecht aan toe was dat het maar enkele dagen zou duren.
Binnen de twee uur lag mijn man zalig in zijn bed zonder pijn. We hadden afgesproken dat hij palliatieve sedatie zou krijgen als hij er zelf naar vroeg.
Er gebeurde precies een wonder, mijn man kon terug met iedereen die hij wou praten, ikzelf en de kinderen en ons kleinkind waren de hele dag bij hem, hij kon niets meer eten of drinken. Er werd van alles ingevroren, cola, champagne, fruitsap, alles wat men wou. Dat werd dan geraspt en dat was voor hem een hemel op aarde dat hij dat kon laten binnenglijden.
Er werd met zoveel respect, tederheid en gevoel voor hem en ons gezorgd. Als de verpleging zag dat iemand van de bezoekers of de kinderen het moeilijk hadden namen ze die even apart om met hen te praten.
Ook men mijn man en mij hebben ze uren pratend doorgebracht.
Onze kleindochter voelde zich hier thuis, ze zat in de kinderhoek voor opa te tekenen, ze ging met de verpleging mee de pilletjes halen enz. Wij wisten niet hoe we aan onze kleindochter moesten vertellen dat haar opa ging sterven, deze taak namen ze ook op hun.

Na enkele dagen vroeg mijn man mij of het goed was voor mij dat hij daar bleef, hij voelde zich hier voor het eerst sinds maanden veilig en gelukkig. Ik stemde toe, ergens had ik hem liever nog thuis bij mij gehad maar als ik zag hoe anders hij daar was dan thuis kon ik niet anders dan ja zeggen.
Hij kon thuis niet meer met de kinderen of bezoek praten en lag in bed te wenen omdat hij dat zo graag wou.
Daar kon hij terug met iedereen praten, hij genoot van elk bezoek, wij praatten uren met elkaar, hij zei mij hoe gelukkig hij altijd geweest was, hoe blij hij met ons leven en onze vier kinderen was geweest.
Hij besprak samen met mij hoe hij zijn afscheid wou, dat hij geen gewone doodsbrief wou maar een kaart getekend door ons dochter.
Drie weken later kon hij zijn ijs niet meer slikken en moest hij een blaassonde krijgen, hij zei ttoen dat hij er die avond wou mee stoppen.
Het was genoeg geweest. De kinderen waren even naar huis maar zouden tegen 22 uur terugkomen voor het afscheid.
Eén voor één praatte hij met de kinderen zolang ze zelf wilden, hij nam afscheid van hun, hij nam ook afscheid van mij.

Met ons allemaal erbij kreeg hij zijn sedatie en na nog een laatste maal te zeggen hoe graag hij iedereen zag viel hij rustig in slaap.
De volgende nacht en dag zaten wij aan zijn bed, ik met mijn hand in het zijne, hij sliep gewoon, de verpleging kwam hem zeer regelmatig verzorgen, zijn lievelingsgeurtje op zijn gezicht doen enz., zelfs toen was men nog even zorgzaam voor hem.
Onze kleindochter bracht de ene na de andere tekening en zei da "opa slaapt lang".
De volgende avond zag ik dat hij anders ademde, de verpleegster verwittigde de kinderen die al naar hiuis waren, toen iedereen daar was is hij gewoon zachtjes ingeslapen.
Zijn lievelingsverpleegster zei "in deze kamer is nog nooit zoveel geweend maar ook zoveel gelachen" en dat verklaarde veel.
Ik ben er zeker van dat heel dit proces thuis veel pijnlijker en verschrikkelijker zou geweest zin, deze mensen doen hun werk zo goed, wij wisten ervoor niet van hun bestaan.

Op de afscheidsviering van mijn man waren de twee verpleegsters die voor hem het meest betekenden ook, het was voor hen heel normaal dat zij hem ook bijstonden op zijn laatste reis.

Als ik nu pas lees hoe een juf., een jonge mama, zo een verschrikkelijke dood gestorven is dat haar man het nodig vond heel haar verhaal te publiceren op een forum vin ik het zo erg dat deze mensen niet begeleid werden zoals wij.

antwerpen

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re:Palliatieve zorg
« Reactie #3 Gepost op: mei 09, 2013, 01:31:05 am »
ik vind dit zo hartverwarmend, maar ik hoop dat er voor ons ook een oplossing komt. mijn ex-man is heel erg ziek, had long-en keelkanker, nu is de kanker weg zegt de dokter, maar mijn ex-man sterkt niet aan/Zit reeds maanden met sondevoeding, is wel veel alleen thuis, is in feite geen mens om allleen te blijven. Ik zou graag eens met enkele mensen van gedachten wisselen, want, ook al ben ik van hem gescheiden, ben

ik er bekommerd om

antwerpen

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re:Palliatieve zorg
« Reactie #4 Gepost op: juni 08, 2013, 01:47:04 am »
ik zou graag willen weten hoe lang je in feite in de palliatieve eenheid kan verblijven. Ik ben al eens eerder op dit forum geweest, maar heb van niemand een reactie gekregen, weet niet wat ik misschien mis deed , maar dacht wel dat ik hier lotgenoten ging vinden, want zit met zoveel vragen

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Palliatieve zorg
« Reactie #5 Gepost op: juli 09, 2013, 22:26:06 pm »
Hallo..
 De verblijftijd zal heel divers kunnen zijn.
Informeer eens bij de paliatieve eenheid die je in gedachten hebt..
Vragen staat vrij! ;)

Sterkte en succes met het verkrijgen van de juiste info!
Jet

antwerpen

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re: Palliatieve zorg
« Reactie #6 Gepost op: september 28, 2013, 00:53:11 am »
mijn ex-man is vorige vrijdag gestorven na een lange lijdensweg. Ik heb
 reeds vermeld dat hij long- en keelkanker had, chemo en bestralingen heeft ondergaan, toch leven op hoop. Sinds eind mei wisten we dat het hopeloos was, de dokters konden hem niet meer helpen. Mijn ex-man is dan naar de palliatieve zorg gegaan, en heeft er bijna 4 maand verbleven. Alle lof voor de verpleging, en de vrijwilligers. Steeds was er iemand toen we nood hadden aan een gesprek of met vragen zaten. De steun en het medeleven die we kregen was hartverwarmend, we konden praten, huilen, soms vertwijfeld en woedend zijn, altijd stond er iemand klaar  voor ons. En ook voor hem, had hij zin in iets, hij moest het maar vragen, niets was hen teveel. Mijn ex-man was zeer gesloten van karakter, vertelde weinig over zijn gevoelens, maar over de palliatieve eenheid waar hij verbleef, was hij zeer lovend, hij was er echt graag.
Dat is echt iets waar ik en mijn kinderen me aan vasthouden, hij werd daar liefdevol omringd. Vorige vrijdag werden we allen opgebeld omdat het slecht ging met hem. Ik zat in antwerpen, mijn zoon in Brugge, Mijn dochter  in Brussel... maar hij was geen moment alleen tot we daar waren. En de steun die we kregen was fantastisch, ook al was ons verdriet groot, de mensen van de verpleging waren er voor ons gans de tijd. Mijn kinderen en ik hebben iemand verloren die we heel erg lief hadden maar het verdriet werd een stuk draaglijker gemaakt door de mensen van de palliatieve zorg. En elke dag denk ik eraan, dat mijn ex-man, de vader van mijn kinderen, zo liefdevol verzorgd werd

                                                                                   

antwerpen

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re: Palliatieve zorg
« Reactie #7 Gepost op: oktober 19, 2013, 01:58:00 am »
mijn ex-man is gestorven op 20 september, ik kan het in feite nog niet geloven, het is zo onwezenlijk, we wisten dat het einde er ooit aankwam, maar toen we die dag daar waren was het net of het buiten ons om ging. gans de familie was er  wel, maar voor mij is het zo moeilijk, het ene uur was hij nog goed bij ons, voelde zich wat moe, en dan ging het opeens bergaf.


Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Palliatieve zorg
« Reactie #8 Gepost op: oktober 21, 2013, 11:32:22 am »
Voorgoed afscheid nemen is  moeilijk en  zo verschillend.
En niet altijd gelijk al zo goed te bevatten...
Verwerken, heeft tijd nodig,  en die staat niet vast in tijd!

Eens had je een speciale liefdevolle relatie  die "verbroken" werd..  zo zien de familieleden en buitenstaanders het vaak..
Begrijpen je misschien nu dan ook te weinig!!
Men kan niet voelen voor jou, wat hij nog betekende voor je, ook al waren jullie uit elkaar..
Jou herinneringen zullen blijven  koester de mooie!!
De Dood komt nooit gelegen en  overlijden is ook zo definitief, een afkapping van wat er was.

Verdriet mag er zijn..  nu en net zo lang als jij het nodig hebt om te verwerken en los te laten!!
Bijna 1 jaar geleden overleed mijn lief.. en ook ik heb, nu ook nog zo af en toe van die heftige verdrietige "baal en huil" dagen..
Rouwproces..is een kort woord, erin en bij  zitten/horen veel  onbekende emoties, vaak nog onverwachts!

Sterkte!