Auteur Topic: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.  (gelezen 22045 keer)

Christelke

  • **
  • Berichten: 89
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #15 Gepost op: februari 26, 2013, 11:13:41 am »
Dag Anke,

Mijn papa is ondertussen drie maanden overleden, en het wordt voor mij persoonlijk elke dag moeilijker en moeilijker.  Ik sta ermee op, en ik ga ermee slapen. 
Het is inderdaad allemaal heel erg zwaar.  Ik ben er zelf letterlijk ziek van, en krijg het ene probleem met mijn gezondheid na het andere.  Kan mij ook totaal niet meer ontspannen...
Ben momenteel aan het werk, maar de tranen rollen alweer over mijn wangen.
Ik heb in het weekend besloten om mij te laten helpen door een psycholoog, want ik ga er zelf aan onderdoor.  Mijn ouders, mijn broer en mijn vriend zijn enorm bezorgd om mij; dit wil ik niet, want ze hebben zelf heel veel verdriet om mijn papa.  Gisteren heb ik dan gebeld om een afspraak te maken, blijkt dat er een wachttijd is van meer dan een maand  :-\

Het is allemaal zo onwezenlijk.  Ik zou mijn papa ook zo graag terugwillen.  Soms denk ik: konden we nog maar één keertje met elkaar praten, maar ik weet dat ik daar ook geen genoegen mee zou nemen.  Ik wil hem gewoon terug, en dat zal nooit meer gebeuren  :'(  Eén van de belangrijkste personen in mijn leven, die ik zo graag zag, is gewoon weggerukt na die smerige ziekte, net zoals bij jou.  Ik vraag me dikwijls af hoe je zoiets verwerkt, en of het nog wel ooit beter wordt...

Papa geeft ook tekens, maar ik ben momenteel precies veel te erg in de war om ze te herkennen.  Mijn mama en broer herkennen ze wel.  Ik hoop dat dat voor mij ook nog komt.  Kort na papa's overlijden zijn we naar iemand geweest die contact met hem gemaakt heeft, en daar hebben we wel veel voldoening uit gehaald.

Mensen kunnen inderdaad onnozele opmerkingen maken.  Ik probeer me dat niet aan te trekken, maar automatisch doe je dit toch, waardoor je nog meer in de put zit...

Groetjes,
Christel

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3732
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #16 Gepost op: februari 26, 2013, 16:01:05 pm »
hoi Anke,

ik kom je even een lieve ondersteunende knuffel brengen
ik begrijp zo goed hoe jij voelt, ik heb die zelfde gevoelens naar mijn broer toe
hij is nu 3 maanden en half dood en kan nog steeds niet aanvaarden dat ik hem nooit meer zal zien
ik mag morgen met een psychologe gaan praten
dit heeft veel tijd nodig, om te verwerken, maar ik kan het alleen niet aan
samen met mijn ziekte is me dat net té veel
en ja ik word soms ook onnozel van mensen die van die opmerkingen maken
of mensen waar je totaal niets meer van hoort

Christel ook voor jou een ondersteunende knuffel
ik weet hoe goed dat kan doen
dikke kus voor beiden
xxx Sabine

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #17 Gepost op: februari 28, 2013, 14:30:18 pm »
Dank je voor de knuffels, het is fijn om te weten dat ik hier altijd eens mijn hart kan luchten en dat ik met mensen kan praten die hetzelfde meemaken. Voor iedereen is het anders maar mensen die iemand hebben verloren weten waarover je praat en de anderen proberen je op te beuren..
Ik heb zo een vriendin , diegene die zaagt over de domste dingen en dan tegen mij zegt 'ik ben depressief want ik heb 4 herexamens...Ik heb hele avond geweend..' Dan denk ik, godverdomme seg!! Ik zou alles doen om met jou te ruilen! Ik zou echt alles geven om mama terug te hebben!
En dan zegt die vriendin ook soms 'Kop op, het komt wel goed'..Wat kan jij dat nu weten, jij hebt dit nog nooit meegemaakt, niets in je leven meegemaakt...Gelukkig zijn er dan nog andere mensen maar toch.
Ik vond onlangs een quote die ik zo toepasselijk vond

“When someone you love dies, and you're not expecting it, you don't lose her all at once; you lose her in pieces over a long time—the way the mail stops coming, and her scent fades from the pillows and even from the clothes in her closet and drawers. Gradually, you accumulate the parts of her that are gone. Just when the day comes—when there's a particular missing part that overwhelms you with the feeling that she's gone, forever—there comes another day, and another specifically missing part.”
― John Irving, A Prayer for Owen Meany

Dat gevoel heb ik ook, voor mij is mama er nog steeds..De ene dag gaat het goed, we doen ons best voor mama, zo wil ze het en dan de andere dag is het van 'ja ik wil hier helemaal niet zijn zonder mama, ik ga nooit nog dat geluk hebben..Ik mis haar zo. ' Normaal gezien belde mama iedere dag en als ik dan vrijdag van school kwam, belde ze ook rap eens en zei ze altijd dolgelukkig "tis weekend, tis weekend, joepie!"..Thuiskomen en die telefoon niet meer horen, iets stom he maar zulke dingen doen zoveel pijn en dan denk je ja godverdomme..Waarom belt ze toch niet..Waarom moest dit nu alleùaam gebeuren?

Ik ben eens naar een psycholoog geweest en dan alles wat uitgelegd. Hij vertelde dan dat we met de familie meer moesten onze gevoelens uiten..Omdat ik soms voel dat mijn broer verdrietig is en dan wil ik niets zeggen over mama omdat ik hem ook niet meer verdriet wil aandoen. Maar hij zei dus dat we dat beter wel zouden doen, en dat probeer ik nu.
Daarnaast zei hij ook, dat ik mocht langsgaan als ik het echt moeilijk had, maar dat hij zelf geen nieuwe afspraak zou maken omdat het iets is waar je door moet. De slechte dagen, wenen, boos zijn..Het is normaal dat je je slecht voelt en hij wou het niet 'problematisch' maken, dat vond ik wel goed. Ik moet mijn verdriet niet wegsteken en jullie ook niet. Het komt op en het moet er ook uit..


Nog vele groetjes & bedankt voor het luisteren!
Dikke knuffel! xxx

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3732
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #18 Gepost op: februari 28, 2013, 18:32:46 pm »
Hoi Anke,

mensen die hetzelfde hebben meegemaakt begrijpen jou al met een half woord
je gaat nog naar school maak ik uit, dus ben je nog jong
moet verschrikkelijk zijn op jonge leeftijd je mama te verliezen, een broer is erg, maar een mama is nog erger
nu ik voor de 2de maal kanker het zie ik ook dikwijls de angst in mijn dochter haar ogen, ze word 18 dit jaar
angst om mij te verliezen
op haar vraag laat ik mij nu testen op erfelijkheid
kom hier gerust langs, als je even wilt praten over je verdriet
je mag me ook mailen als je wilt
dikke knuffel
Sabine

Fifi

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 32
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #19 Gepost op: maart 05, 2013, 01:00:32 am »
Anke, voor zover ik kan zien ben je nog erg jong - ik lever op het ogenblik een strijd met ons mama: longkanker, ik weet op het ogenblik van typen niet of ze morgen nog de moed vindt om verder te vechten. Wat ik maar wil zeggen: ik ben 44, mijn mama is jong, we schelen maar 20 jaar. Maar als ik je kan helpen, dan graag. Ik probeer me voor te bereiden op wat onherroepelijk komende is, ik loop panisch rond op zoek naar oplossingen. Maar ik besef goed genoeg dat er geen oplossingen zijn in dit deel van het verhaal. Mekaar helpen, dat is misschien een oplossing. Laat me maar weten, ik ga een helse tijd tegemoet en jij hebt die voor een deel al afgelegd dus ondanks het feit dat je quasi 20 jaar jonger bent dan ik, ben je toch ouder. Ya know what I mean. Sterkte voor ons allemaal. Fifi.

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #20 Gepost op: maart 08, 2013, 11:32:15 am »
Ja de voorbije twee weken zijn toch weer moeilijk geweest. Het besef dringt stilaan door en daar is geen ontkomen aan.
Ik heb ook vreemde dromen gehad, mama die zich iets had aangedaan; Dan mama die nog heel gezond was en ik moest dan zeggen dat ze zoveel tijd nog had..& eentje waarin mama en ik boos waren op de huisarts omdat die zolang alles op de stress stak..
Vervelend hoor, zo'n nare droom kan je ganse dag verpesten.
Of papa die zei dat de mensen in mamas huis aan het werken waren, maar dat haar naam nog op de bel hing..Dan begin je na te denken van ja mama woont er niet meer omdat dit allemaal is gebeurt en dan is het weer 'juist ja, dit is allemaal echt gebeurt'..
Verdomd lastig hoor. En dan rekende ik op de steun van mijn tante , maar die is te druk met bingo en schilderen bij andere mensen dan eens langs te gaan bij haar nichtje/ metekind.
Gelukkig is er een vriendin van mama waar ik bij terecht kan en waar ik altijd mijn hart kan luchten.
Ik dacht dat ik misschien wat zou opbeuren eens het mooi weer werd maar dan is het enige waar ik aan denk " ik zou nu toch het liefst met mama hier zijn".
Het is een lange, pijnlijke weg maar de gedachte aan mama en alles wat ze ons heeft geleerd, zorgt ervoor dat ik doordoe.
Ze is altijd een sterke vrouw geweest, heeft ons goed opgevoed en geeft me kracht om door te doen.
Vele groetjes & sterkte!!
xxx

gast

  • **
  • Berichten: 55
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #21 Gepost op: maart 12, 2013, 21:44:56 pm »
Amai Anke,

jij hebt dat hier allemaal knap neergeschreven!
En dat lucht idd op en moet je blijven doen.. Ikzelf ben 29 heb 3 kindjes.. 5j. 4j & 2,5j. mijn mama stierf 2 jaar geleden aan een langdurige strijd tegen kanker..
Zoveel herkenbare gevoelens heb ik gelezen. Het is idd zoals je zegt een ver-van-je-bed-show om het zo maar uit te drukken.. Maar als het dan plots dichtbij komt, besef je pas hoeveel pijn het doet.
Echt hard!!! Ook ik heb geen contact meer met mijn vader.. Maar heb wel een schat van een stiefvader.. Hij is er steeds weer..
Maar ook ik voel me, net als jij, alleen op de wereld. Er is echt een stuk van mijn hart sinds mama's dood en ik moet het zien te redden met de andere helft.

Hou je goed meid xxxx

dikke knuffel
van mij!!
Tine

MLMV

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #22 Gepost op: juni 28, 2013, 10:33:49 am »
Dag Anke,

Jouw verhaal komt ook mij zo bekend voor, zelfs vele details.
Mijn mama is gestorven toen ik 17 was aan een 6 jaar lange hevige strijd. Het is verschrikkelijk hard en traumatiserend als je zoiets moet meemaken aan een wat op zich al geen gemakkelijke leeftijd is... Ik hoor soms van mensen dat een ouder verliezen verschrikkelijk moeilijk is op welke leeftijd ook.
Ik heb een hele heftige periode meegemaakt. Mijn pa was kapot van verdriet en wist waarschijnlijk niet echt hoe hij zijn 4 kinderen moest opvangen na zo'n verlies, hij kon er zelf niet echt mee om. Na 2 of 3 jaar waren de 2 broers en zus gaan samenwonen en bleven wij achter in het ouderlijke huis. We hebben allemaal ons verdriet op ons eigen verwerkt, nooit echt met elkaar maar in feite meer tegen elkaar. Vele ruzies onderling :-\, enerzijds denk ik dat het door de vele frustraties en kwaadheid, onrecht kwam en we het ergens op elkaar hebben afgereageerd.
Ik ben blij te lezen dat je op goede weg bent ivm jouw studies. Mama zei me altijd dat ze een blindelings vertrouwen had dat ik het goed zou doen op school. Ze steunde mij zonder veel woorden maar na haar dood heb ik gefaald op dat vlak. Ik heb mijn grote klop gehad toen ik in mijn eerste jaar zat in de hogeschool en het is nooit meer goed gekomen met de studie. Ik heb in mijn loopbaan altijd de gevolgen daaraan gevoeld en het schuldgevoel dat ik mama daarin heb teleurgesteld vreet nog altijd aan mij.
Anke, ik weet welke rotperiode je doormaakt. Je draagt voor de rest van jouw leven een grote gemis en verdriet met jou mee. Ik kan je niet vertellen dat het ooit zal weggaan want dat doet het niet... Er gaat nooit geen dag voorbij dat mama niet in mijn gedachten komt. Maar nu voel ik wel een warmte en dankbaarheid en veel liefde. Ze heeft, net zoals jouw moeder, haar strijd hard gestreden voor ons, haar kinderen... omdat wij de reden waren van haar bestaan.
Het vreemde is... toen mama pas gestorven was kreeg ik een heel rare droom, het was precies echt. Ik kwam thuis en mama zat in de zetel en ze zei dat alles ok was. Het was zo raar! er hing een vreemde rust en opluchting en ik voelde die ook echt. Ik heb die droom doorheen de jaren verschillende keren teruggekregen. Soms speelde hij zich af in het ziekenhuis maar de boodschap was telkens hetzelfde: alles is ok...
Uiteindelijk ben ik nu (31j) getrouwd, heb een dochtertje van 2,5 en zwanger. Maar enkele maanden geleden is het noodlot nogmaals toegeslagen. Mijn vader is dit jaar in april gestorven. Ook aan kanker, na een strijd van ook ongeveer 6 jaar. Mijn vader is het verlies van mama eigenlijk nooit te boven gekomen. Ik ben altijd, ook later met mijn man, in het ouderlijk huis blijven wonen. De laatste 3, 4 jaar kregen papa en ik een heel goede band met elkaar, 2 handen op 1 buik. Met de geboorte van zijn eerste kleinkind zag je al terug wat blijdschap op zijn gezicht. Nadat mijn dochter werd geboren (5de kleinkind) kwam er in het ouderlijke huis weer leven, klein leven. Hij fleurde dan volledig op.
Nu moeten we verder zonder ouders. Het rare is dat ik geen dromen heb gehad van mijn vader maar wel mijn droom met mama, het is precies ofdat ze mij komt zeggen dat alles ok is, ze zijn terug samen en het gaat hen goed.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit het einde niet is en we hen terug zullen zien. Ik heb sinds haar dood al een moment of 2 beleefd dat ik echt haar naast mij voel. Heel raar.
Ik heb nu veel aan de band met mijn dochter.
Anke, er zijn nog zoveel dingen, teveel om op te schrijven.
Ik hoop dat de grote momenten van intens verdriet voor jou nu stillaan gaan afzwakken en je warmte zult voelen vanbinnen als je aan jouw moeder denkt.
Als er iets is waar ik je mee kan helpen mag je het gerust laten weten via dit forum, we zien dan wel hoe we nog met elkaar in contact kunnen komen. Dat geldt trouwens voor alle anderen die hetzelfde moeten doorgaan. Ik wou dat ik het forum had toen indertijd.

Heel veel sterkte.

 

Duranie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #23 Gepost op: augustus 26, 2013, 22:40:44 pm »
Mijn moeder verloor het gevecht tegen longkanker met uitzaaiingen in de hersenen op 8 juli, net 7 weken geleden nu. Ik mis haar enorm en net als bij de voorgaande reacties, begin ik het ook steeds moeilijker te krijgen met het gemis. Toen ze pas overleden was, zag je enorm veel mensen die hun steun kwamen betuigen, maar dat is nu allemaal weg. Ik ben zelf 40 jaar, mama was pas 63. Ik ben zelf moeder van 2 kinderen maar ik kan moeilijk om met het feit dat ik nu geen mama meer heb. We wisten totaal ook van niks. Mama had nooit pijn in de longen, alleen al jaren last van hevige hoofdpijn, maar de huisdokter deed dit altijd af als: het komt van de stress...
De 2 laatste weken voor haar overlijden kreeg ze wel moeilijkheden met stappen, ze kon het niet meer zelfstandig en dus moesten we haar een pamper aandoen. Toen de specialist zei dat onze mama longkanker had met uitzaaiingen stond ik als aan de grond genageld...hoe kon ik nou mijn mama al verliezen? Ze is altijd mijn steun en toeverlaat geweest. Ook al omdat ik een heel moeilijke relatie heb met mijn man. Hij steunde me wel enorm toen mama pas overleden was. Maar ondertussen is zijn oude 'ik' alweer terug en zie ik mijn relatie ook nog kapot gaan.
Ik ben zo ongelukkig momenteel. Ik mis mama enorm, elke dag meer en meer. Het is iedere dag een gevecht om te blijven op deze wereld. Niks loopt goed: mama kwijt, relatie loopt heel slecht, mijn werkgever heeft geen begrip voor het verlies van mijn mama en dus dreig ik binnenkort ook nog mijn werk kwijt te geraken...Iedereen zegt me, blijven vechten voor je kinderen, maar ik voel me zo lusteloos, moe, verdrietig, boos, heb het gevoel dat ik geen rust in mijn hoofd krijg.
Mijn beste medicijn vroeger was een gesprekje met mama en zij is nu ook weg. :'(

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #24 Gepost op: augustus 27, 2013, 12:10:07 pm »
Hoi Duranie

Verdriet en gemis... kan zo heftig zijn..
Een moeder, vader, partner, geliefde, of zelfs een kind verliezen.. helaas, iedere dag weer zijn er mensen die dat ervaren.
Machteloosheid, boosheid, verdriet, zijn vaak de afwisselende emoties die je even teveel kunnen zijn,  of gewoon nog heel heftig zijn.
Tijd... tja, wat is dat .. toch zal er tijd nodig zijn om het te kunnen plaatsen, en om door de zwaarste periode na het verlies heen te worstelen.
Vergeten dat gaat niet en hoeft ook nooit!!
Het verliezen van een geliefde geeft een diepe wonde die langzaam aan zal genezen.. littekens blijven over!

Jouw moeder als praatpaal en steun kan  ook nu nog in je gedachten er voor je zijn...
Herinner je wat ze zei en hoe jullie gesprekken waren..
Daaruit kun je nog wel veel steun halen die je nu lijfelijk mist!
Over je relatie zal beslist samen al veel gesproken zijn..
Naast dat, is en blijft het altijd aan jezelf om daar een goede weg in te vinden.

Kijk diep in je hart en neem tijd om alles goed te overzien en te beredeneren..
Voor dat persoonlijke geluk ben jezelf verantwoordelijk nl.. niemand die dat voor jou kan regelen,
wel kan er door een gesprek 'n verhelderend inzicht ontstaan..
Ga dat dan volgen!!

 Muziek kan je troosten...
Ik heb vaak muziek geluisterd, gezocht en gebruikt als troost na het overlijden van mijn lief.. en doe dat nog met regelmaat..
Laat je tranen maar vloeien. Dat mag, net zoals lachen mag..
Het zijn 2 verschillende emoties die je goed kunnen doen!
Het van je af schrijven  kan ook veel doen.. al schrijvende verwerk je ook verdriet..

Bij deze 2 links naar gevoelige liedjes..  die misschien ook jouw gevoelens vertalen, die je niet altijd kunt of wilt uitspreken.
Bv. omdat de mogelijkheid er niet is, of je het gewoon nog niet kunt!

https://www.youtube.com/watch?v=910eo3uabE8 en dit lied is een dochter moederlied.. van Evi De Jean / Kind aan huis
 De laatste regel.... van het lied.. vasthouden en zo weet je dat ze dan ook altijd nog bij je is!!

http://www.youtube.com/watch?v=ObGlgJPCZj4  van Maaike Ouboter - Dat ik je mis

Veel kracht, liefs en steun voor nu en alle moeilijke momenten, stuur ik zo naar je toe.
Je beste medicijn...kunnen we niet voor je zijn  maar er wel zijn als ondersteunend medicijn!!! :)
Jet ;)
« Laatst bewerkt op: augustus 27, 2013, 12:18:16 pm door Jet »