Auteur Topic: Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.  (gelezen 22034 keer)

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Gepost op: januari 07, 2013, 14:52:10 pm »
Hallo,
Ik had nooit gedacht dat kanker me zo dicht ging treffen. Het leek altijd zo wat veraf en je denkt nooit dat kanker iemand dierbaars zal afnemen, tot het echt zover is en je de meest belangrijke persoon in je leven kwijt raakt...
Ik heb een lange tekst geschreven, alles een beetje opgesomd...Het is veel maar het moet even van mijn hart.
Ik ben blij dat er zo'n forum is waarop mensen even hun hart kunnen luchten en kunnen praten want er bestaat zoveel onzekerheid over kanker, en jammer genoeg treft die smerige ziekte zoveel mensen....

Vorig jaar begon mijn mama veel te hoesten en liet zich daarvoor onderzoeken en liet een longfoto maken. In mei van 2012 was er niks te zien. Nu blijkt dat een longfoto niet betrouwbaar is en dat er echter wel al iets zat.
Toen  kreeg ze te horen dat ze nog niet in stadium 1 zat van een rokerslong. Als ze veel zou sporten, gezonder at en vooral zou stoppen met roken kon ze het proces van een rokerslong wl vertragen. Dus gingen we iedere donderdag, mijn mama en mijn broer en ik (met mijn vriend en de vriend van mijn broer) en af en toe met mijn tante gaan zwemmen. Mama deed het op haar gemak maar boekte iedere week vooruitgang en kon steeds meer lengtes zwemmen.
Ze kreeg puffers en ging naar de kinesist om weer te leren ademhalen, omdat ze pijn had bij het ademhalen. Dan in juli denk ik, ik weet het niet precies zeker hoorde ze dat ze plots in stadium 3 zat van een rokerslong. Ze ging van niet eens in stadium 1 plots naar 3.
Ze nam haar medicatie en sportte maar ze voelde dat het niet beter werd. Maar de huisdokter zei dat het door de stress kwam.
Uiteindelijk besloot mama op aanraden van een vriendin, op zoek te gaan naar een longspecialist. Zo ging ze op 10 oktober naar Sint lucas Gent. Daar raadde de specialist haar aan om een scan te nemen, maar dat heeft ze toen niet gedaan.
Dan is ze midden oktober van medicatie verandert, ze kreeg andere puffers. Toen is het plots allemaal zeer snel gegaan.. Plots zwelde haar nek, gezicht en armen op. Ze was ongerust en ging terug naar de specialist. Op 26 oktober hebben ze een scan genomen.
Mama heeft zelf die uitslag nooit gezien, gelukkig maar. Want mijn broer en ik hebben hem achteraf gezien en er zat een tumor, een tennisbal, in het midden van haar longen.
Op 31 oktober moest ze naar het ziekenhuis voor een biopsie. Die dag was het mijn broer zijn 29ste verjaardag.  Mama vertelde me steeds dat ze kliertjes had op haar longen, ze gingen die woensdag weghalen en de 1e november mocht ze al naar huis. Ze zei me dat het niks ergs was, het zou goedkomen.
Mama was 1 november thuis maar ze werd niet goed en moest vrijdag 2e terug binnen.
Zaterdag 3 november gingen we met gans de familie op bezoek bij mama. Die dag zal ik nooit vergeten.. Mama vertelde mijn broer en mij dat ze chemo moest hebben.
Ze hadden het haar al op 31 oktober gezegd, maar ze wou het niet zeggen toen omdat mijn broer jarig was en voor mama zijn verjaardag heel speciaal. Ze had het wel aan vriendinnen gezegd, ook aan mijn tante, nonkel en papa. Maar ze kon het ons niet alleen zeggen. Ze zat meer in met ons verdriet dan met zichzelf.
Ik was enorm geschrokken. Dit had ik niet zien aankomen. Maar mama nam de woorden ‘longkanker’ nooit in de mond. We gingen er allemaal voor gaan!
Die avond, toen ik naar huis ging vertelde mijn tante dat het echt slecht was. 90% konden ze wegkrijgen, maar 10% was heel agressief en zou steeds terugkomen.
Je hele wereld stort in als je dat hoort. Ik begreep het niet goed..Wil dat nu zeggen dat mama er niet meer doorkomt?  Gaat ze maar een paar jaar hebben?
Ik heb zo hard geweend. Ik kon toch niet zonder mama leven? Dat mocht niet gebeuren! Ik ben nog maar 21, ik heb mijn mama toch nog nodig!
De dagen erna was mama positief en ging ze vechten.
Maandag 5/11 hoorden we dat ze geen uitzaaiingen had, het gezwel was klein (zo vertelde hij dat—achteraf was dat om mama hoop te geven) en ze gingen er tegenaan gaan!
Mama had hoop en ze ging zich niet laten doen.
Woensdag 7/11 moest ze geopereerd worden om een stent te plaatsen. Voor de medicatie toe te dienen en het vocht weg te nemen. Want mama had water in haar armen, vingers, nek..Toen ik haar 3/11 zag, had mama geen nek meer.. Haar gezicht en nek waren zo opgezwollen.
Die woensdag had ze weer een normaal gezicht en zag je de vormen weer. Mama vertelde dat ze de volgende week al naar huis mocht. We lachten en mama was zo fier dat ze weer zichzelf had kunnen wassen (de week daarvoor kon ze dat niet meer door het vocht en omdat ze geen kracht had).
Ik gaf haar een zoen en zei tot vanavond!
Die avond kwam ik in het ziekenhuis en kreeg ik het ergste nieuws te horen. Mama was niet wakker geworden. Ze was in shock gegaan.

Ik begreep het niet. Ik heb haar 3 uur geleden nog gezien? Ze lachte, we maakten grapjes. Ze zag er zo goed uit! En plots valt de wereld van onder je voeten weg.
Mama is er niet meer.
Achteraf hebben we nog met de specialist gesproken. Die donderdag 8/11 zouden ze de echte diagnose kennen en verteld hebben. Blijkbaar had mama niet kleincellige longkanker. Ze zou chemo van 36u moeten hebben en daarboven nog eens straling. De tumor zat rond haar organen en ze zou haar slokdarm kapot maken. Door de behandeling zou ze niet meer kunnen slikken, praten, al haar haar kwijt..Ze zou zoveel pijn gehad hebben.
Mijn broer en ik hebben slechts 4 dagen geweten dat mama ziek was. En dan plots is ze er niet meer. De klap van het horen dat ze kanker heeft was vreselijk. Je denkt nooit dat het je zo dichtbij zal treffen.
Het is zo een vreselijke ziekte! Het werd ontdekt als het al te laat was. De dokter gaf mama met chemo nog max 13 maanden, zonder behandeling zou het weken geweest zijn.
Ik mis haar zo! Maar ben dankbaar dat ze de chemo en bestralingen niet heeft moeten hebben, zo heeft ze niet moeten afzien..
Mijn mama was nog maar 49 jaar en ze had zo’n groot hart. Alles deed ze voor mij en mijn broer.  We telefooneerden iedere dag. Iedere dag was ze bezig met haar kindjes en ze wou altijd het beste voor ons.  Mama was ook eigenlijk een beetje mama en papa. Ik heb wel een papa, maar die heeft ons niet opgevoed; ik bezoek hem een keer om de week..Mama was echt alles..
Dit jaar heb ik mijn 22e verjaardag zonder mama moeten vieren. Het doet zoveel pijn haar te moeten missen. Ik zou haar zo graag nog eens zien en haar een dikke zoen geven, een knuffel en haar nooit meer loslaten!!!
Een ganse boterham heb ik geschreven, sorry! Maar ik moest mijn verhaal even kwijt.
Dankje
xxx

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #1 Gepost op: januari 07, 2013, 15:16:36 pm »
Beste anke,ik zit  hier echt met tranen in de ogen.Tuurlijk heb jij je mama nog zo hard nodig meisje.het is allemaal zo oneerlijk hé,die rotziekte.Ik hoop dat je steun kan vinden bij je broer,dat jullie je verdriet kunnen delen.Want het zal tijd vragen om dit te aanvaarden,te plaatsen ,laat staan te verwerken.Tijd veel tijd.Je mama heeft gedaan wat ze eigenlijk altijd heeft gedaan,zorgen voor jullie,jullie niet ongerust maken.Jullie op de eerste plaats,zij zou wel eens later komen.Ik ben er zeker van dat jullie mama jullie heel dankbaar is voor alles wat jullie voor haar hebben gedaan.en dat ze van ergens hierboven een oogje in het zeil houd.Ik wens jullie heel veel sterkte,dikke knuffel,indian

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #2 Gepost op: januari 07, 2013, 16:30:54 pm »
Dankje voor je reactie, het doet me altijd goed als ik erover kan praten of schrijven.
Niemand zou zijn mama mogen verliezen en het doet pijn op welke leeftijd dan ook.
Maar gelukkig is mijn vriend een heel grote steun voor mij. Mijn broer is er ook, maar hij houd zich sterk voor mij ookal weet ik dat het voor hem ook vreselijk moeilijk is.
Soms hoor ik zo'n liedje op de radio dat ze graag hoorde, en dan denk ik 'kijk dat is mama die eens laat weten dat ze er is'..Het was zo eens dat ik naar haar oorbelletjes keek en dacht aan haar en net op dat moment speelden ze een van haar lievelingsliedjes..echt vreemd, geen toeval denk ik.
Ik houd me sterk met de gedachte dat ze wel bij mij is en zo laat tonen dat ze er is.

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3732
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #3 Gepost op: januari 07, 2013, 18:51:58 pm »
hoi Anke,

ook ik heb hier met tranen in de ogen gelezen
verschrikkelijk en inderdaad veel té jong om je mama te verliezen, maar het lot kan zo hard zijn hé

ben er zeker van dat het geen toeval is dat als je naar haar oorbellen kijkt, dat ze dan juist haar lievelingsliedje op de radio spelen
ze houdt je van hierboven in het oog, als je 's avonds een ster extra ziet fonkelen, wees dan maar zeker dat dat jouw lieve mama is
je hebt nu een lieve beschermengel, ook leeft ze verder in je hart
ze zal altijd dicht bij jou zijn, in jouw hartje

ook nu met die feestdagen en zo zal je het wel héél moeilijk hebben gehad
je moet zonder haar door en leren aanvaarden dat ze er niet meer is
en dat is zo verdomd moeilijk, heeft veel tijd nodig
ik heb mijn broer vorig jaar 13 november verloren
verongelukt op zijn werk, kan het ook nog altijd niet bevatten
ik wens je nog héél véél sterkte toe en dikke troostknuffels om je verdriet een plaats te kunnen geven
xxx Sabine

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #4 Gepost op: januari 07, 2013, 23:10:34 pm »
Ik denk dat iedere leeftijd erg is..Maar hetgene ik het meest jammere vind is dat ze nooit haar kleinkindjes gaat zien. Ze keek daar zo naar uit en dan zou ik tegen mijn kindjes zeggen "kom we gaan naar oma ". Maar ze heeft geen pijn nu en daar denk ik aan als ik het moeilijk heb.

Ik vind het erg te horen dat je je broer bent verloren. Het is zo moeilijk te verwoorden wat er in je omgaat als je zo iemand dierbaar verliest..
Of je het nu op voorhand weet, of heel plots het blijft vreselijk moeilijk.
Bij mama wisten we dat het niet goed was, maar niet dat het zo rap zou gaan..Maar dan denk ik soms van het is beter zo, want hoe kan je afscheid nemen als je weet dat ze er op die ene dag niet meer gaat zijn. Ik zou niet meer wegwillen gaan, ik zou niet kunnen los laten.
Toch hoe je het draait of keert, het blijft voor iedereen oneerlijk om de persoon waar je van houdt te verliezen.
Je ziet dat voor de mensen rond je de wereld voortgaat, maar jij zit daar met al dat verdriet. En diegene met wie je alles kon delen en met wie je het liefste zou willen praten is er niet meer.

Bedankt om te luisteren & een warme knuffel!
xxx

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3732
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #5 Gepost op: januari 08, 2013, 08:04:07 am »
hoi Anke,

graag gedaan, ik weet voor een stuk wat jij nu meemaakt
een mama is natuurlijk nog korterbij als een broer, maar toch, het blijft een vreselijk gemis
daar heb ik soms ook moeite mee, de wereld rondom mij draait gewoon verder, wat wel normaal is
maar ik blijf hier zitten met mijn verdriet
het was mijn lievelingsbroer, heb altijd veel aan hem gehad, is 4 jaar ouder dan ik
als kind veel van hem geleerd, nu merk ik dat ik best veel op hem gelijk van karakter
en dat is een vorm van troost
moeilijke dagen, moeilijke momenten
maar soms ook denken aan mooie herinneringen
en die moet je koesteren
veel sterkte nog
xxx Sabine

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #6 Gepost op: januari 08, 2013, 15:06:48 pm »
hey Anke,ik ben er zeker van dat dit inderdaad tekentjes zijn van je lieve mama.Ik wilde hier nog niets over neerschrijven omdat niet iedereen hier open voor staat of hier klaar voor is.En al blijft het natuurlijk een enorm verlies om je lieve mama te moeten missen,toch ben ik ervan overtuigd dat ze nog steeds bij jou,bij jullie is,zij het dan in een niet aardse vorm.Het is gewoon niet mogelijk dat iemand,die je zo graag ziet en die jou ook zo bemint zomaar weg is en dat alles gedaan is.Ook al is je mama niet meer aards bij jou,ook al kan ze niet meer woordelijk een antwoord geven op je vele vragen,toch is ze nog bij jou.In je talrijke mooie herinneringen,in je eewige liefde voor haar.Ik ben er dan ook zeker van dat je mama van ergens hierboven waakt over je,en dat ze je via deze kleine dingetjes wil zeggen dat alles oké is met haar.Dat ze geen pijn meer heeft,dat ze dankbaar is voor alles wat je hebt gedaan voor haar,dat je er altijd was voor haar.Koester die kleine momentjes in je hart,ze zullen je troost en een beetje kracht geven,sterkte,indian

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3732
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #7 Gepost op: januari 08, 2013, 15:37:10 pm »
ben het helemaal eens met Indian
tijdens mijn bestralingen zie ik soms mijn broer voor me
hij kijkt dan bemoedigend toe, niet iedereen staat hier voor open
maar ben er zeker van dat hij over me waakt nu
en je lieve mama over jou
sterkte
xxx Sabine

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #8 Gepost op: januari 09, 2013, 15:07:16 pm »
Ja,sabine en anke,daar ben ik ook rotsvast van overtuigd.Leven stopt niet zomaar,maar gaat over in een andere vorm.Veel sterkte allebei,knuffel,indian

Djamila

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #9 Gepost op: januari 17, 2013, 20:14:54 pm »
Anke,

Ik wens je veel sterkte toe en ik weet hoe moeilijk het kan zijn hoor dus van mij krijg je alvast een dikke knuffel.

Groetjes

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #10 Gepost op: januari 19, 2013, 16:52:07 pm »
Dank voor jullie lieve woorden!
Vorige week ben ik aan mijn examens begonnen. Ik zit in de Master (hopelijk laatste jaar hogeschool.)
Het is weer zo moeilijk nu. Ik ging maandag naar huis en het eerste wat ik wou doen, was mama bellen om te zeggen hoe het ging!
Ik zat weer heel diep..Verdomme toch waarom kan ik haar niet bellen!
Maar woensdag liep ik dan te voet naar school, en overal lag sneeuw, maar de zon scheen zo mooi. Ik keek naast me en het was net alsof mama naast me liep en ik wat met haar kon praten.
Ze heeft al veel voor me geduimd, want tot nu toe zijn de examens wel redelijk gegaan.
Het is moeilijk nu, maar toen ik mama die laatste keer zag, die woensdagmiddag..
Ze vroeg me dat ik moest beloven dat ik er dit jaar door zou zijn, dat ik zou slagen. Dat wou ze zo graag, ze zei dat met tranen in haar ogen.
Als ik het lastig heb, denk ik daaraan terug. Mama wil zo graag dat ik mijn diploma haal en ik hoop zo hard dat ik haar fier kan maken!
Die laatste middag toonde ze me ook een smsje van mijn vriend, hij had haar iets heel liefs gestuurd en ze was daar zo blij mee!
Ik wist niet dat hij dat had gestuurd en ik zei, oh amaai zo lief. En zij ja, echt dat hij zo aan me denkt!
Ze vroeg toen ook nog naar Lander(mijn vriend) zijn ouders. Zijn ouders moesten in het begin niks van mij weten en er was nogal ruzie maar dit is zo'n 2 jaar terug goed, maar mijn mama en zijn ouders zouden nooit vrienden worden dat was duidelijk..
Maar die middag vroeg ze hoe zij reageerden en ik zei dat ze er waren voor me en dat ze mama veel sterkte wensten..
Alles wat ze zei die middag, leek achteraf zoveel te betekenen..
.Het was alsof ze iets voelde en ze zeker wou weten dat ik in goede handen zou zijn ..De belangrijkste dingen heeft ze me nog gevraagd.

Sommige dagen, zoals nu als het zo koud is buiten, van ja moest mama nu zo ziek zijn, zou ze niet buiten mogen en zouden we hele tijd binnenzitten bij haar en zou ik bij haar blijven studeren.
Dan lijkt het alsof ze er wel nog is. Dan lijk ik het niet te beseffen en dan andere dagen weer wel..Het wisselt.
Maar ik heb besloten om in februari eens naar een psycholoog te gaan. Het is moeilijk om hier mee om te gaan en ookal heb ik veel steun en kan ik terecht bij mijn vriend waar ik samen mee woon..Voor hem is het ook moeilijk en ik denk dat het goed is om eens met iemand die hiermee om kan te praten.


Nog veel groetjes!
xxx

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #11 Gepost op: januari 19, 2013, 17:45:21 pm »
Hoi Anke,

Het gaat je vast lukken om de benodigde examens te halen.
En ja, je moeder zal ook daar trots op zijn.. vanwaar ze is en jou volgt..
Je kunt niet fysiek bellen of contacten..echter in je gedachten doe je dat al meer dan dat je zelfs soms weet..
Fijn, en belangrijk. Niet alles is altijd in woorden te vangen..
 Ik begrijp je gevoel, het machteloze, 't verdriet wat daardoor er is.
Maar ook de nood aan moederlijke liefde,  die bevestiging, 't klankbord, de goedkeuring, de raad, het advies of zomaar aan alle spontane acties en onverwachtse moeder dochter dingen wat er niet meer hetzelfde is..
Met mijn dochter heb ik een goed en fijn contact. Kunnen samen ook veel bepraten en elkaar soms gewoon ook bijsturen als het nodig mocht zijn , zonder teveel te willen of te ver te gaan ..
En dat is mij ook heel dierbaar en waardevol, dat is bij jou, te snel onvoorbereid weggeveegd doordat jouw mamma zo vroeg overleed in je leven.

Lieverd rouwen, daar staat geen tijd voor en er is ook geen voorschrift voor hoe dat moet of zal gaan.
Dat is ook zo verdomde moeilijk...

Toch vind ik je dapper en moedig om er zo mee om te gaan , het open te schrijven .. daar is ook lef voor nodig.
Die openheid en lef.. gaan jou blijven helpen..

Je moeder zal trots zijn op wat je bent, wordt, gaat doen  en kunt!
Enne, ik ook..  haar opvoeding en liefde brengen jou, waar je wil zijn of komen in je verdere leven!
Blijf naar dat gevoel en  je intuïtie luisteren..

Veel liefs en goeds toegewenst, met een dikke knuffel..

Jet :-*

little fighter

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #12 Gepost op: februari 15, 2013, 09:13:29 am »
Hoi Anke,

Ik ben Soetkin, ik ben ook 22 en net als jij heeft mijn mama ongeneeslijke longkanker...

Ik moest zo huilen met je tekstje, ik weet dat er sowieso geen woorden zijn voor wat je nu doormaakt en ik hoop dat jij en je broer veel steun aan mekaar hebben in deze moeilijke periode! Wat hier wordt gezegd over tijd en veel tijd nodig hebben om deze wonden een beetje te laten helen klopt volledig denk ik, zolang je maar niet in je verdriet verdrinkt en na een tijdje meer en meer gelukkig bent om de momenten die jullie wel samen gehad hebben, en minder en minder verdriet te hebben om de momenten die jullie niet samen zullen hebben...

Ik ken mijn echte papa ook niet, en heb wel een stiefpapa sinds mijn 10 ofzo, maar ik begrijp je angst en gevoelens volledig... Ik ben ook echt nog niet klaar om mijn mama af te geven, ik moet nog kindjes krijgen, en een huis kopen en zoveel dingen waar ik mamahulp voor nodig heb...

Nogmaals er zijn geen woorden die hier troost kunnen bieden maar ik wens je echt het allerallerbeste toe, en ik hoop dat het je lukt om al deze onverdiende oneerlijke gebeurtenissen en emoties een plaats te geven, dit wens ik niemand toe!

Als je wil praten of wat dan ook mag je me altijd een mailtje sturen als je wil!
vb.soetkin@gmail.com

Veel dikke knuffels!!

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #13 Gepost op: februari 20, 2013, 17:00:06 pm »
Hallo,

Ik heb ondertussen mijn punten gehad. Heb maar 1 buis van de 7 vakken (een 8, en dat kan ik ophalen omdat we 3 buispunten krijgen, dus als ik voor de rest in het tweede semester slaag heb ik hopelijk geen herexamens). De rest van de punten waren ook goed en zelf beter dan ik al heb kunnen krijgen, een 14 voor een mondeling examen. Ik had nooit gedacht dat ik het allemaal zou aankunnen. Maar ik heb geleerd dat ik sterk ben en kan zijn en omdat ik mama beloofd had dat ik zou slagen, heb ik ook mijn uiterste best gedaan! Zonder mama's steun zou me dit niet gelukt zijn. Ik voelde haar aanwezigheid bij me, ze was er iedere keer. Ik dacht nog van ja 'ik moet nu echt veel geluk hebben en een goede vraag trekken' en ik had dan een super goede vraag..Dan denk ik, ja mama heeft van daarboven goed geduimd voor mij! Ze heeft meegekeken en me geholpen.

Tijdens de examens en de drukte van al het schoolwerk, probeerde ik alles zo weg te duwen. Alles wat gebeurt was in een doos, wegstoppen en we doen gewoon door. Er is niets gebeurt, mama is er nog! Maar een dag later krijg je dan dubbelhard een klop omdat je weer alles beseft..
Ik ben dan eens met een psycholoog gaan praten en die zei dat het heel normaal was, ik moest er doorheen maar ik wou leren om het te aanvaarden. Het wegduwen was niet goed voor me. Ik voel dat ik het nu min of meer wel besef maar het verandert niets aan het feit dat ik mama zo verdomd hard mis. Die onvoorwaardelijke liefde, die knuffels...Alles.

Maar iedere keer de zon schijnt, denk ik 'ja dit is mama, ze is gelukkig'. Ik moet door doen en proberen doen wat ik graag doe om me beter te doen voelen. Zo ben ik beginnen oorbelletjes te maken, ik ben creatief bezig zo en ik voel dat het me goed doet.
Het is een lange weg en sommige dagen zijn moeilijker dan andere.
Maar ik voel mama dicht bij me en ik weet dat ze het er goed heeft!
Tuurlijk zou ik haar hier willen, maar ik wil niet dat ze pijn heeft.
Ik droomde onlangs, ik was broodjes aan het bestellen in een zaak..Iets wat totaal niets met mijn mama te maken heeft en plots stond ze daar ..Mama zag er zo mooi en goed uit. Ze glimlachte zo mooi naar me maar ze zei niks wat me erg verdrietig maakte.
Maar toen ik opstond, wist ik dat mama me had willen tonen dat ze het nu goed heeft, ze heeft geen pijn.
Ik hoop haar nog veel tegen te komen in mijn dromen en wie weet kan ze later wel praten..
Het lijkt vreemd, maar dit geeft me veel kracht.
Mama is gans haar leven zo sterk geweest en gans haar leven zorgde ze voor iedereen. Ik wil nu doorzetten en sterk zijn om haar voorbeeld te volgen. Ze heeft me veel geleerd en doorzetten en blijven kijken naar de positieve dingen, dat ze zei altijd.
Daarom dat ik nu doordoe en ik hoop dat ze daarboven fier is!

Ps Soetkin, ik heb je een mailtje gestuurd. Ik kreeg kippenvel toen ik dit las, de gelijkenissen. We zijn alletwee te jong om onze mamas te verliezen!
Ik hoop dat je nog mooie momenten mag hebben met je mama en heel veel sterkte!! Maar weet dat onze mama's sterk zijn en dat ze al hun liefde en kracht doorgeven aan ons. Ze blijven voor ons zorgen, ookal zien we ze niet meer.

Groetjes & knuffels!



Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn mama is er niet meer...Ik mis haar zo.
« Reactie #14 Gepost op: februari 26, 2013, 10:18:20 am »
Pfft vorige week was ik zo positief en nu heb ik echt mijn klop gekregen :(
Ik ging zondag, samen met mijn broer, naar morres meubelen (hij verhuist binnenkort want hij heeft een huis gekocht, dat heeft mama wel nog gezien-gelukkig!) en toen ik in de auto zat, besefte ik plots dat het echt gedaan was. Ik ga mama nooit meer zien.
Alles was zo rap gegaan, allemaal zo onrealistisch..Daarna heb je zoveel aan je hoofd en je doet door.
Ik moest dan onder ogen zien en dat ging wel, maar ik besefte het nog niet.
Nu wel en verdomme dat doet weer zoveel pijn! Ik wil haar gewoon zien en vastpakken! Haar lach zien, op stap gaan, samen gezellig met de familie bij haar gaan eten...
De voorbije dagen zijn heel moeilijk,, nu ook weer..Tis met ups en downs.
En ik ging net in de badkamer en ze speelde "dancing in the dark", 1 van mamas lievelingsliedjes (wat de ook op haar dienst hebben gespeeld)..Heb het al sinds december niet meer gehoord..Mama laat zich precies weer eens horen..
Ik zou zo graag de klok terug draaien en nooit mama laten gaan en bij haar blijven :(
En dan word ik zo onnozel van die mensen die over de domste dingen zagen..Ik zou echt alles geven om met hun te ruilen, zolang ik mama maar terug zou hebben :(
xxx