Auteur Topic: En nadien...  (gelezen 9373 keer)

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
En nadien...
« Gepost op: september 20, 2006, 19:39:45 pm »
Net géén 7 maand na de eerste vaststellingen, heeft mijn echtgenote de strijd tegen een uiterst agressieve hersentumor verloren. Op 01 Mei waren onze dochtertjes net geen 5 en ongeveer 2½ jaar oud. De jongste ging net 2 weken naar school. De dag van de asuitstrooiing was het ook de verjaardag van ons oudste. Ik heb me steeds voorgenomen zo open mogelijk te zijn naar de kinderen toe. Ze wisten dat Mama een slecht ‘balletje’ in haar hoofd had, zijn meerdere keren mee geweest naar de palliatieve zorgeenheid, alsook naar het funerarium. Op de uitvaartdienst heb ik enkel de oudste meegenomen, uit vrees dat ons kleinste de ernst van de situatie niet zou ingezien hebben en me misschien in verlegenheid zou brengen tijdens de dienst. Wel zijn we samen naar de asuitstrooiing geweest. Ons oudste heeft er zelfs een traantje van Papa weggeveegd toen alles net voorbij was.
Ik heb ondervonden dat mijn oudste dochter veel vroeger is beginnen treuren en wenen, vooral op het moment van slapen gaan of als ze eens een berisping kreeg. Ik probeer haar wel duidelijk te maken dat ze verdrietig mag zijn, doch dat ze geen misbruik dient te maken van bepaalde situaties. Op school verloopt het soms moeilijk. Vooral dan nà de lessen als ze naar de opvang gaan. Dan is ze verdrietig om Mama en daar op die plaats heb ik het wél moeilijk om daar mee om te gaan.
Ons jongste dochtertje is pas enkele weken nadien begonnen met ‘verdrietig’ te zijn, zij het wel minder huilend en vooral met woorden. Zo kan ze plots midden in de winkel zeggen van:”Papa… mijn Mama is dood!” Da’s ook weer zo’n penibele situatie.
We gaan regelmatig eens naar het kerkhof en bekijken ook vaak fotootjes waar Mam bij op staat, om vooral de herinneringen levendig te houden. Op weg naar het kerkhof zag ons jongste dat ik een traantje liet en vroeg of Papa verdrietig was. Zij zou wel voor Papa zorgen. Zo schattig!
Maar als volwassene weet je toch nooit echt wat er door die kinderhoofdjes gaat hé. Met hun poppetjes hoor ik dat ze vaak ‘Mama’ spelen. Het zal wel met het verwerkingsproces te maken hebben. En daarom vindt ik het ook goed dat ze er zo over bezig zijn. Het mindert wel, nu na een maand of 4, doch vergeten zijn we Mama niet. Sommige herinneringen zijn pijnlijk, andere doen ons dan net weer opfleuren.
Zijn er nog lotgenoten die achtergebleven zijn met jonge kinderen, die eventuele ervaringen willen uitwisselen? Of eventueel mensen met jonge kinderen die een ander familielid verloren zijn?

Groetjes, Steven.

« Laatst bewerkt op: januari 25, 2007, 21:12:59 pm door Bostie »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:En nadien...
« Reactie #1 Gepost op: januari 25, 2007, 21:21:22 pm »
Wat heb ik toch... Eerst waren er die kl*t*-"feest"-dagen, dan een herdenking op palliatieve, An's verjaardag, enkele nieuwe kankergevallen (bij echtgenotes) op de werkvloer en zelfs iets dichter, dan weer wat beter nieuws... En ik voelde me ook al weer wat beter. Ik was blij en opgewekt dat ik deze periode had doorstaan; héél blij!! Maar niets is zoals het lijkt dus. Zit zo vaak naar muziek te luisteren (o.a. Ave Maria van Celine Dion en dergelijke meer) :'( Muziek om wat bij te janken...
Heb de laatste tijd ook de indruk dat ik vaak aan het (t)rillen ben... En 't is niet van de koude. Krijg ik hier nu mijne klop ??? Vrees da'k ne serieuse krak aan 't krijgen ben. Hoop dat ook dit weer snel voorbij mag gaan, maar weet het niet.

Steven

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:En nadien...
« Reactie #2 Gepost op: januari 25, 2007, 22:39:03 pm »
Hé Steven,
dat zijn we inderdaad niet van jou gewoon...
Maar dat wil niet zeggen dat jij niet het recht hebt om een krak te krijgen.
Ik denk dat velen onder ons verder gaan met het 'normale' leven, zoals werken, vrienden zien, familie zien, praten over de overledene enz. Maar af en toe breekt er toch weer iets waardoor we met het voldongen feit worden geconfronteerd.
Ik denk dat dat het leven is van iemand die een dierbare verloren heeft.
Op dit forum las ik ooit dat een wonde geheeld kan worden maar dat het litteken blijft, daar geloof ik ook echt in. (Mss jouw woorden?)
Jij hebt je partner verloren, je maatje, de moeder van je kinderen. Niet verwonderlijk dat het bij momenten héél erg veel pijn doet.
Probeer toch te genieten van jouw leven, van je kinderen en alle dierbaren om je heen!
En als het eens te moeilijk wordt en dat je zin hebt om te huilen, gewoon doen! Het kan opluchten...
Liefs,
keppie

bhvp

  • Gast
Re:En nadien...
« Reactie #3 Gepost op: januari 25, 2007, 23:41:36 pm »
dag Steven,
wat jij voelt is echt wel normaal hoor.  De eerste maanden ben je nog zo druk bezig geweest met allerhande zaken, de administratieve rompslomp, praktische zaken die moeten bekeken worden, terug gaan werken,het alleen opvoeden van je dochtertjes (ook niet te onderschatten).  En op het moment dat alles een beetje in de plooi aan het vallen is en je oprecht trots bent dat je dat allemaal hebt aangekund, krijg je je klop.  Op dat moment denk ik dat je pas aan je rouwproces begint.  Ik heb dit zelf niet allemaal bedacht hoor maar ik heb al geschreven dat ik met een psychologe praat en omdat ik hetzelfde gevoel had, heeft zij mij dat duidelijk gemaakt.  Zij zei ook  dat je eerst al de seizoenen eens moet doormaken. Ik vond dat eigenlijk heel mooi gezegd.  Er is de 1ste verjaardag, de kerstdagen, huwelijksverjaardag en al die andere datums die zo belangrijk geworden zijn maar waar niemand in je omgeving bij stilstaat : de dag van het verdict, de operatiedatum(s), de 1ste chemo, ...
Je staat er versteld van hoeveel datums een mens in zijn geheugen zitten heeft.
Laat jezelf toe om verdrietig te zijn ook al heeft de buitenwereld daar niet al te veel begrip voor.  Zelf heb ik ook gemerkt dat mensen vlug vergeten. Na 3 maanden kreeg ik al uitspraken als " je bent 43, je hebt nog een 2de leven te goed" of "eigenlijk rouw je maar 3 dagen, de rest is zelfmedelijden" te horen.  Ik kan je verzekeren dat dat hard aankomt.
Verder heeft de psychologe mij gezegd dat het nu tijd is om aan mezelf te denken.  Om terug te leren genieten.  Ik heb 3 jaar in angst geleefd en absoluut geen behoefte of zin gehad om aan mezelf te denken.  Het leven bestond enkel uit zorgen voor mijn man en zoontje en ik heb het dus wel wat afgeleerd om ook eens aan mezelf te denken.  Ik moet daar nu dus proberen aan te werken.  
Als ik nu even nalees wat ik hier aan jou geschreven heb, ben ik heel blij dat ik naar de psychologe gestapt ben.  We hebben nog maar 2 gesprekken achter de rug maar ik merk nu al dat ik sterker aan het worden ben.  het feit dat ik haar goeie raad doorgeef, betekent dat ik er ook in geloof.  Misschien kan je ook zo iemand zoeken?
groetjes,
Patricia


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:En nadien...
« Reactie #4 Gepost op: januari 26, 2007, 06:14:29 am »
Keppie,
Euh... Inderdaad dit zijn mijn eigen woorden. Heb zelf nog "Getekend Hart" geschreven in de rubriek Poëzie. Is vooral 's avonds als ik alleen ben dat het moeilijker gaat. Tijdens de dag ben ik te 'bezig' denk ik.

Patricia,
Heb er al veel aan, aan wat jij hier schrijft! Zal het misschien toch wel overwegen hoor.

Thx, groetjes, Steven

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:En nadien...
« Reactie #5 Gepost op: januari 26, 2007, 09:25:15 am »
Lieve Steven toch,

Ik was gisteren enorm aan jou aan het denken en ik voelde dat jij je "krak" moest gaan krgijen... Dat is een goed teken man, echt waar, nu pas begint je verwerkingsproces... laat je gevoelens de vrije loop... je hebt recht om je zo te voelen zoals je nu  voelt...



Dikke knuf...

Liefs,
Tina


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:En nadien...
« Reactie #6 Gepost op: januari 30, 2007, 19:11:09 pm »
Hei,

Heb de eerste (moeilijke) stap gezet! Ben naar de dokter geweest om door te laten verwijzen naar psychologe. Nu kan ik niet meer terug en moet ik inderdaad verder; voor mezelf, voor mijn kindjes en mijn naasten...
Heb ook een lichte anti-depressivum (zónder nevenwerkingen!!!) gekregen én van de apotheek nog iets op basis van Sint-Janskruid.
Mag vrijdag om 09u30 al naar de psychologe die aan de Palliatieve Zorgeenheid verbonden is, waar An is overleden. Zij kent m'n situatie en is echt wel gespecialiseerd in rouw-spychologie. Hoop dat dit het tij wat doet keren bij mij. ???

Groetjes, Steven

Vegy

  • Gast
Re:En nadien...
« Reactie #7 Gepost op: januari 30, 2007, 19:14:55 pm »
Hey Steven, die eerste stap nemen is de moeilijkste. Het is heel moedig dat je die toch genomen hebt. En als die psych de situatie al een beetje kent, is de drempel minder hoog.

Ik hoop echt dat je met die gesprekken een beetje rust kan vinden voor jou en ook je meisjes.

Hou je goed.

We denken aan je!!

Maja

bhvp

  • Gast
Re:En nadien...
« Reactie #8 Gepost op: januari 31, 2007, 00:14:24 am »
hallo Maja en Steven,
was net van plan om vandaag eens te polsen hoe het met jullie ging.
Maja,
het is goed dat je kan wenen, beter dan alles op te kroppen in elk geval.  Ik denk dat het heel confronterend is voor je mama om haar haren te verliezen.  Mijn man zei ook dat zijn haar pijnlijk aanvoelde en daarom heb ik op een dag de overblijvende haren afgeschoren.  We hebben samen staan lachen en huilen tegelijkertijd.  Maar, achteraf voelde hij zich veel beter.  Natuurlijk is het voor een man heel anders dan voor een vrouw. Ik vond hem eigenlijk heel schattig met zijn kale kopje.
Hebben ze je moeder in het ziekenhuis niet verteld dat je ook voor een soort ijskap kan kiezen?  Een collega van mij heeft daarvoor gekozen en is haar haren niet verloren.  Zij kreeg daar wel hoofdpijn van.
Steven,
ben blij te lezen dat je de stap gezet hebt.  Je gaat zien dat de gesprekken je gaan helpen om er weer een beetje beter tegen te kunnen.  Ik raad je aan om die dag niet te veel te plannen want als ik thuis kom ben ik echt stikkapot.  Ik zal aan je denken vrijdag.

Vandaag heb ik een taart gebakken voor mijn man want hij is morgen jarig.  Ik heb de familie uitgenodigd zoals we anders zouden doen.  44 zou hij worden.  Sinds zondag gaat het weer een beetje moeilijker hier thuis.  Ook mijn zoon heeft het terug moeilijker.  Hij kan al 2 dagen de slaap niet vatten net zoals ik trouwens.  Normaal had ik morgen ook een afspraak met de psychologe maar ik heb het verschoven omwille van de verjaardag. 't Zal morgen (ik zie dat het al morgen is) zo al moeilijk genoeg zijn.
Maatjes, veel sterkte hé,
Patricia


Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:En nadien...
« Reactie #9 Gepost op: februari 01, 2007, 08:13:48 am »
Dat is een goede zet van je Steven;) Je komt er vast wel doorheen.  Dikke knuf.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:En nadien...
« Reactie #10 Gepost op: februari 01, 2007, 17:48:09 pm »
Pffff, gelukkig dat ik die 'medicatie' had. Een goeie collega is gisteren in Leopoldsburg met de fiets verongelukt :-\. Had hem de dag voordien nog gezien bij ons op 't werk.
Morgen 'the big day'. Maar ik zie er wel naar uit : possitief dan. Nadien ga ik wel naar 't werk. Zal wel meevallen ;).

Thx voor jullie steun die ik hier volop krijg!!!

Groetjes, Steven

Vegy

  • Gast
Re:En nadien...
« Reactie #11 Gepost op: februari 02, 2007, 10:31:11 am »
Hey Steven, hopelijk is het goed meegevallen je eerste gesprek!

Groetjes

Maja

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:En nadien...
« Reactie #12 Gepost op: februari 02, 2007, 17:10:16 pm »
Ja hoor. Ben blij dat ik geweest ben. Ik heb in bijna anderhalf uur mijn laatste 9 maanden verwoord! Maar ik voelde me net al weer wat beter, dus... Heb wel bijgeleerd ook. 'k Moet eens wat meer "ontspannen". Misschien makkelijker gezegd dan gedaan. Maar aan mijn PC zitten hoort daar blijkbaar niet echt bij.  ;D
D'r zat wel 1 heel venijnige vraag bij, waar ik me dus ook niet aan verwacht had. Stond even met de mond vol tanden toen ze me vroeg hoe het nu met An (m'n vrouw) ging. Begreep eerst niet goed wat ze juist bedoelde. Maar hebben daar dan opbouwend over gesproken. Heb zelfs meer verteld dan ik initieel van plan was.
Ze zei ook dat ik wel héél diep gegaan was bij het mezelf in vraag stellen. Maar dat wist ik.
Mijn toestand van trillen en/of beven schreef ze dan aan een ander "gebeuren" toe, waarmee ik recent geconfronteerd werd. Onrechtstreeks ook  met onzekerheid.
Volgend maand mag ik nog eens terug. Ik kijk er alvast naar uit!!

Bedankt luitjes, ::)
Steven

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:En nadien...
« Reactie #13 Gepost op: februari 03, 2007, 18:59:35 pm »
Het doet deugd dit te lezen, Steven.  Ik hoop dat je hierdoor snel uit de put geraakt.

bhvp

  • Gast
Re:En nadien...
« Reactie #14 Gepost op: februari 05, 2007, 15:19:13 pm »
dag Steven,
Ben blij dat het gesprek je goed gedaan heeft.Ik vond het wel raar dat ik zo gemakkelijk kon praten tegen een wildvreemde, had jij dat gevoel ook?  Ik heb mijn gesprek van vorige week uitgesteld en ik kijk er echt naar uit om woensdag terug te kunnen gaan.  Dat is toch een teken dat het nodig is.  Ik kreeg ook de raad om mij proberen te ontspannen.  Donderdag ga ik naar een workshop pastagerechten maken samen met mijn broer en schoonzus want alleen zag ik het niet zitten.  Vorige week ben ik voor de 1ste keer alleen weggeweest.  Een vriendin organiseerde een concertje bij haar thuis.   Ben daar in gesprek geraakt met een vrouw die 10 j geleden haar man verloren had en achterbleef met 2 kinderen.  Was een zeer verrijkend gesprek.  Achteraf was het wel confronterend om alleen thuis te komen en mijn verhaal niet te kunnen doen tegen mijn man.
groetjes,
Patricia