Auteur Topic: Mijn papa... voor altijd in mijn hart  (gelezen 8393 keer)

Christelke

  • **
  • Berichten: 89
    • Bekijk profiel
Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Gepost op: december 05, 2012, 10:29:26 am »
Lieve mensen,

Het is ondertussen twaalf dagen geleden dat mijn papa overleden is.  Ik mis hem toch zo.  Hij is gewoon constant in mijn gedachten.  Soms dringt het tot mij door dat ik hem nooit meer zal terugzien, nooit meer zal kunnen spreken, nooit meer zal kunnen vastnemen...  En soms lijkt het net alsof ik hem nog ga terugzien.  :'(

Sinds gisteren ben ik terug aan het werk gegaan, maar ik kan me niet langer dan een kwartiertje concentreren.  Dan dwalen mijn gedachten weer af naar mijn papa.  De wereld rondom mij draait gewoon door.  Iedereen maakt plannen voor de feestdagen, ik hoor mijn collega's hier luidop lachen, zelfs mijn vriend maakt plannen voor de toekomst.  Voor mij op dit moment onbegrijpelijk.
Gisteren maakte een collega zelfs de opmerking dat ik me toch niet alle dagen slecht kan voelen.  Mijn broer voelt het ook zo aan: als we achter 14 dagen nog huilen om het verlies van onze papa, worden we precies door iedereen voor gek verklaard...

Naast het verdriet om het verlies van mijn papa, maak ik me ook zorgen over de toekomst.  We hebben een klein eigen bedrijfje, dat wordt verder gezet door mijn broer en mezelf, en ik ben ook een beetje bang voor wat de toekomst daar gaat brengen.  Gaan we dat wel op een goede manier kunnen verderzetten?  Ik hoop maar dat papa ons op één of andere manier nog raad daarin kan geven.

Ik probeer het hier even van me af te schrijven.  Ik wil mijn mama en mijn broer niet onnodig belasten; zij hebben zelf heel veel verdriet.

Groetjes, Christel

Okki

  • **
  • Berichten: 58
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #1 Gepost op: december 05, 2012, 14:03:25 pm »
Hey Christel,

Ik hoop dat je mijn berichtje gelezen hebt op je andere forum. Ik leef intens met je mee. De tranen rolden over mijn gezicht toen ik het allemaal las.
Ik vind het toch knap dat je gaan werken bent en ik vind dat een ander niet kan/mag oordelen over het feit dat je veel verdriet hebt (wat normaal is). Op zo'n momenten besef je maar al te goed hoe hard deze wereld ineen zit. We moeten het allemaal maar achter ons laten en hoe dikwijls ik het al niet gehoord heb 'probeer leuke dingen te doen'. Ik zit samen met een collega in de bureau en nu ineens begint ze altijd keihard mee te zingen met de radio en zelfs zo'n dansje te doen (deed ze nooit voor het overlijden) terwijl ik het huilen zeer nabij ben (en ja als het zover is ga ik naar het toilet eventjes huilen). Ik ben maandag ziek naar huis gegaan. Ik zag het eventjes niet meer zitten op het werk. De mensen verwachten te veel van je en inderdaad als je nu nog over je vader afkomt dan zeggen ze 'jamaar het leven gaat verder hé'. Dus op mijn werk moet ik daar niet meer mee afkomen want daar vinden ze me maar een loser omdat ik nog verdriet heb om mijn vader die nog geen anderhalve maand geleden gestorven is. Wat het familiebedrijfje betreft, dat zal wel allemaal in orde komen. En je papa gaat je daar zeker raad in geven want je papa leeft verder in jou en je broer. Mijn papa leeft ook verder in mijn hart. Wij moeten nog leren omgaan met het feit dat onze papa's er niet meer zijn. Soms denk ik ook nog dat hij gewoon thuis is bij mijn ma en dan kan ik het niet geloven of aanvaarden. Heel veel moed nog Christelke en ik zal er hier wat meer zijn voor jou!!
Groetjes, Ethel.

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #2 Gepost op: december 05, 2012, 15:59:45 pm »
hoi Christel,

normaal lees ik hier niet, zit altijd op de borstkankersite, maar ik weet perfect wat jij nu doormaakt,
jouw intens verdriet om je papa, wetend dat je hem nooit meer zal zien, nooit meer met hem zal kunnen praten
mijn broer is 13 november verongelukt in een werkongeval, betonnen plaat op zich gekregen
van het ene op het andere moment uit het leven gerukt
hij was amper 52 jaar, veel té jong
is nu 22 dagen geleden, kan het altijd nog niet bevatten, geloven, begrijpen, laat staan aanvaarden
het doet me zo immens pijn, als ik tegen anderen zeg dat ik me niet goed voel kijken ze me raar aan
maar zoiets moet slijten, zo'n verdriet verwerk je zo rap niet hé
maar kan best begrijpen hoe jij je voelt nu

jouw familiebedrijfje zal wel in orde komen
je papa leeft nu verder in je hart, hij zal altijd bij je zijn, hij waakt nu over jou
als je 's avonds een mooie ster ziet schitteren aan de hemel, is vast jouw papa
dat gevoel heb ik over mijn broer

ik wens jou ook nog héél véél moed en sterkte toe
het zal niet gemakkelijk zijn, maar wij moeten hier door hé
dikke knuffel
xxx Sabine

coki

  • **
  • Berichten: 82
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #3 Gepost op: december 05, 2012, 17:25:41 pm »
Hallo Christel

Het was gisteren exact 2 jaar geleden dat mijn mama gestorven is van uitgezaaide borstkanker (naar hersentumoren) ik heb de hele dag lopen huilen.
Mijn man vroeg mij gisteren of het daarmee was dat ik de vorige dagen "ambetant liep".
Wij hebben ook een eigen zaak en daar kan ik ook zomaar niet thuisblijven.

Wij hebben toen wel  kerst "gehouden" vieren kan ik niet echt zeggen.
We hebben wel 2 kleine kinderen dus voor hen moest wel een beetje doorgaan zoals het "normaal" zou zijn.
Er zijn meerdere dagen in de week waar ik wel eens in tranen uitbarst.
Het gemis blijft enorm, zeker in deze periode en in goede raad met de kinderen, en niet te vergeten de gezellige moeder dochter momenten.

Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke periode.
Weet dat er mensen zijn die weten wat je doormaakt.


Groeten
Coki

Christelke

  • **
  • Berichten: 89
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #4 Gepost op: december 13, 2012, 14:36:12 pm »
Vandaag is het alweer drie weken geleden dat mijn papa overleden is, en tevens de dag dat normaal gezien een controle in Gasthuisberg gepland was...  Een echte baaldag dus.  Ik vraag me af wat voor nieuws we vandaag gekregen zouden hebben, als papa niet overleden was aan die longbloeding.
Bovendien ben ik nu heel fel aan het nadenken: zou papa nog veel pijn hebben gehad voor hij gestorven is? Wat zouden zijn laatste gedachten zijn geweest?

Mijn gedachten blijven maar draaien en draaien...  Vraag me af of dit ooit beter zal gaan.

Bovendien moet mijn mama maandag weer onder de scanner (ze blijft buikpijn hebben), moet ze in januari weer een darmonderzoek krijgen, en moet ik zelf dinsdag naar het ziekenhuis om een zenuwblokkage te laten doen in mijn nek  :-\

Sorry voor het klagen en zagen, maar weet me eventjes geen raad meer...

Christel

Okki

  • **
  • Berichten: 58
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #5 Gepost op: december 13, 2012, 14:44:54 pm »
Hey Christelke,

Vind het allemaal zo naar voor je. Dan nog darmonderzoek van je moeder erbij en bij jou je nek. Alles bij elkaar. Het is allemaal zo moeilijk ook. Je papa zal geen pijn meer gehad hebben. Ze laten de mensen niet meer afzien. Hij is nu in een andere dimensie (misschien wel samen met mijn papa). Je kan me altijd mailen naar ettieke@hotmail.com. Ik kan die mails op het werk opendoen.
Ik weet het: het zijn geen prettige eindejaarsfeesten, voor mij ook niet.
Afscheid nemen is iets van het moeilijkste wat er bestaat. Je moet je optrekken aan de mooie herinneringen. Ik weet het: het is allemaal makkelijk gezegd. Ik zit eigenlijk ook in een soort dip. Mijn mama is aan het vereenzamen, ik ben ongelukkig hier op het werk, heb gebroken met mijn beste vriendin (omdat zij op alles en nog wat commentaar had, spijtig na 28 jaar en vooral ook pijnlijk, ook omdat zij mij bijna niks gesteund heeft in die 2 jaar).
Stuur maar eens een mailtje en schrijf het maar van je af, het zal je misschien wat opluchting geven.
Groetjes,
Ethel.

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #6 Gepost op: januari 07, 2013, 18:55:48 pm »
Heej,
Bij mij is het vandaag precies twee maanden dat ik zonder mama voort moet.
ik ween nog iedere dag. Er gaat geen seconde voorbij zonder dat ik aan haar denk.
Laat niemand je zeggen dat je moet stoppen met wenen.
Iedereen gaat om met zijn verdriet op zijn eigen manier. Personnlijk vind ik dat het iedere dag moeilijker en zwaarder is..
Het is allemaal zo rap gegaan en nu begint pas het echte besef te komen.
Soms droom ik dat ze dan weer wakker is en dat het allemaal maar nep was..Om dan wakker te worden en weer de realiteit onder ogen te komen is zo zwaar..Ik zou er alles voor doen om terug in haar armen te liggen in de zetel :(
Dikke knuffel!

Christelke

  • **
  • Berichten: 89
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #7 Gepost op: januari 16, 2013, 13:35:25 pm »
Hallo allemaal,

Morgen is het alweer acht weken geleden dat mijn papa gestorven is...  Het verdriet wordt er niet minder om, integendeel zelfs.  Er zit constant iets in mij te knagen, ik kan papa geen moment uit mijn hoofd zetten.  Stilletjes aan ga ik er zelf aan onderdoor, dat voel ik.  Ik heb zo het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.  Mijn mama en mijn broer wil ik niet teveel lastig vallen met mijn verdriet, zij hebben het zelf heel moeilijk.  Ben verschrikkelijk teleurgesteld in mijn vriend.  Voor hem gaat het leven gewoon door.  De enige opmerkingen die ik krijg, is dat ik alweer aan het zagen, klagen of mopperen ben.  Hij weet dat ik momenteel in een zware dip zit.  Een spontaan telefoontje of een SMS-je kan er echter niet meer eens af.  Ik weet dat ik niet de makkelijkste ben om mee samen te leven (en nu al helemaal niet), maar ik voel me zo onbegrepen.  Het is net alsof ik een blok aan zijn been ben geworden: hij is altijd vrolijk en sociaal, en ik ben een asociale janker van bijna 34 die nog niet eens de moed heeft om aan een kindje te beginnen...

De mensen vragen niet meer hoe het met je gaat, ze gaan er vanzelf vanuit dat je alles stilaan wel verwerkt hebt.   En daarbij: ze willen volgens mij niet lastig gevallen worden met de miserie van iemand anders.

Sorry voor mijn klaagzang, maar ik wil het even van me afschrijven.  Ik zie geen enkel lichtpunt meer in het leven...

Groetjes, Christel

Okki

  • **
  • Berichten: 58
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #8 Gepost op: januari 16, 2013, 15:43:33 pm »
Hey Christelke,

Hier kan je altijd je ei kwijt. Het is nog maar 11 weken geleden dat je papa is gestorven. Dat is nog niet lang en natuurlijk zit je nog middenin je rouwproces. Ik ervaar zelf dat mensen dat niet begrijpen. En inderdaad ze vragen niet meer hoe het is. Ik zit bij een collega die 1 sms gestuurd heeft toen mijn papa juist gestorven was. Toen ik die maandag na de begrafenis terug ging werken, zei ze dat ze niet had verwacht dat ik al terug klaar was om te gaan werken en tot op heden heeft ze niets meer over mijn vader gezegd. Mijn beste vriendin sinds 28 jaar heeft niets van steun gegeven. Ik ben ook zeer teleurgesteld in verschillende mensen. Je moet je eigen verdriet toelaten. Je mag de non-reacties van anderen niet aan je hart laten komen. Laat ze maar doen. Tot ze zelf eens worden geconfronteerd met een diep verlies. Ik heb enkel steun van mijn ma en van een goede oude vriend van me. De rest denkt waarschijnlijk ook dat ik geen verdriet meer heb en dat alles verwerkt is. Het is nog zeer moeilijk allemaal en soms komt er een hevig verdriet in mij naar boven. Ben ook op zoek naar een appartementje om te kopen, maar ben soms ook zeer pessimistisch. Zo van wat haalt het uit? Je komt hier op de wereld en misschien vlieg je er volgende week af. Waarom dan al dienen stress van een verhuis op mijn (zeer gevoelige) ik halen. Ik ben 42 en ik weet het ook niet meer. Heeft niks met leeftijd te maken. Ik ken zeer harde, ambitieuze mensen van in de 20. Ik ken zeer gevoelige mensen van in de 60. Ik ben nu veel aan het nadenken over leven en dood en hoe snel het kan gedaan zijn met een mens en hoe relatief alles is, maar ik krijg mijn gevoelige, zenuwachtige kant er ook niet af, hoe hard ik ook probeer om alles weg te relativeren. Misschien ben ik ook te gevoelig om op deze wereld vol hardheid te leven. Op het werk gaat het er keihard aan toe. Ik word omver gemaaid door een jonge, ambitieuze garde en het lijkt wel of ik onzichtbaar geworden ben. Het valt allemaal zo tegen. Alles gewoon. Maar ik ben er zeker van en ook voor jou hé Christelke dat er betere tijden komen en dat je de dood van je papa kan plaatsen. Dat je met een glimlach aan hem kan terugdenken. En soms ook met een traan, maar dat mag. Dat maakt je een mooi mens Christelke. En je bent sterker dan je denkt. Je moet de dagen pakken zoals ze komen. Ik begrijp je teleurstelling in je vriend, maar vergeef het hem. Hij heeft dan weer andere goede kanten. Misschien doet hij het voor jou. Als hij ook heel de dag aan het wenen was en aan het zeggen hoe erg het allemaal is (wat het ook is), misschien maakt dat je nog verdrietiger. Misschien moet je jezelf optrekken aan zijn optimisme. Ik denk dat het leven één grote leerschool is. Ook het gedrag van je vriend. Ik hoop dat je elke dag een beetje sterker en sterker wordt. En als het verdriet er is, laat het dan komen. Krop het niet op. Ik spreek uit eigen ervaring nu en ik weet dat het allemaal makkelijk is, maar ik ben een lotgenoot. Ik begrijp perfect waar je doorheen gaat. Als je privé wilt praten, stuur gerust zoveel berichtjes als je wilt.
Groetjes, Okki

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #9 Gepost op: januari 16, 2013, 15:52:16 pm »
Lieve, lieve verdrietige Christel..

Ach meis..eerst geef ik een hele dikke knuffel en  :-* zodat je, je wat fijner gaat voelen..
Voelen en dan pas verder lezen..



Rouwen.. is moeilijk en zo persoonlijk, ik begrijp je echt wel heel goed , maar kan ook de kant van je vriend goed begrijpen..
Jouw zo te zien veranderen en wat wegzakken in wat er is, en was in de laatste maanden..
Dan is 't voor hem ook niet gemakkelijk om daar een blijvende, voor en door jouw gewenste houding in te vinden..
Tja, dan kan dat schijnbare oppervlakkige en gewoon verder gaan, ook een masker zijn en ook zijn manier om "boven "te blijven..
Problemen weglachen..is wat velen doen..als het moeilijker wordt.
Helaas wordt je/jullie door de 2 vergrote verschillen in uiting, karakter en omgaan met, zo ongemerkt uitelkaar gedreven..
Je onzekerheid om samen een kind te willen zal er ook beslist een rolletje in zijn gaan spelen..
Zo jammer!!
Lieverd ik schrijf misschien wel te confronterend.. echter. absoluut in jouw belang.. zodat jij gelukkiger wordt weer!!

Bij mij is het ook alweer bijna 2 maanden geleden..dat manlief stierf.. 
door mijn van nature positieve instelling zal ik dat ook absoluut anders beleven dan jij.
Verdriet is verdriet..laat dat heel duidelijk zijn, en dat overvalt mij ook zomaar op momenten die niet altijd fijn zijn.
Echter omgaan met verdriet en de dagelijkse realiteit, daarin zijn die grote verschillen.

Voorbeeld: zondagmorgen werd ik getriggerd door het lied waar wij op ons huwelijk emotioneel op dansten, groot tranendal dus thuis, daardoor kwam ik ook te laat bij het afzwemmen van een kleindochter.. heb dat natuurlijk niet zo gezegd.. mijn tranen waren gedroogd en  't afzwemen is immers een leuk ding en dat is dan belangrijker weer.
Mijn verdriet mag er absoluut zijn, maar niet zoveel invloed gaan krijgen op dingen en mensen die mij lief zijn.
Diezelfde middag laat, nadat het best ff moeilijk was in mijzelf omdat ik nu alleen daar heen ging.. toch ook weer eens voor het eerst onbedaard gelachen.. op de nieuwjaarsborrel bij familie, om de woordspelingen en de humor.
Daar trof ik een schoonzus die ruim een jaar geleden haar man verloor, maar dit verdriet koesterd.. en dus nog steeds niet lekker in haar vel zit.
Zij gaf aan andere schoonzus zelf aan.. bij het weggaan wat ze ook al (te)vroeg weer deed, "k wou dat ik meer 't karakter van "jet " had.. dan is het veel gemakkelijker.. 
Natuurlijk is het uiteindelijk niet gemakkelijker.. dat lijkt voor haar dan zo, maar totaal anders.. voorjezelf en ook voor diegene waar je vaak mee te maken hebt..

Lieve Christel, als dat verdriet zo moeilijk is, en zulke grote gevolgen gaat krijgen, lieverd, vraag hulp..of ga op zoek naar rouwverwerkings groepen..
Modder niet zo door..
Mensen kunnen ook te vaak vragen "hoe gaat het" en als ze dat niet meer of minder vragen..kan het heel goed zijn dat ze met jouw reactie niet meer goed verder kunnen en het dus heel bewust negeren,  denk er eens over na!!

Geen sorry voor je klaagzang meis.. goed dat je toch dit schrijft, het is zoals het is nl.
Hopelijk is dit een aanzet, zodat er voor jou, ook naast 't begrip, ook openingen kunnen komen in 't HOE VERDER!!
Lieverd 't leven zoveel mogelijk op een fijne manier leven ..is een opgave waarin geinvesteerd moet worden..

Hele dikke warme kracht, steun en inzichtgevende knuffel,
Heel veel liefs,
 ;)  Jet

Anke.

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #10 Gepost op: januari 17, 2013, 14:36:00 pm »
Hallo,
Bij mij is het zo'n 3 maand dat ik mama mis.
Sommige mensen zeggen wel van 'het verdriet slijt, het gaat minderen'. Maar dat is niet zo.
Iedere dag is zwaarder en echt ik mis haar iedere dag meer.
Ik ben deze week begonnen aan mijn examens en dan kom ik thuis en het eerste wat ik wil doen is naar mama bellen om te zeggen hoe het gegaan is!
Maar dan is het weer een zware klap in het gezicht om weer maar eens te moeten beseffen dat dat nu niet meer gaat.
Ik snap je ook dat je je broer en mama niet te veel wil belasten. Ik heb dit ook met mijn broer, ik probeer me sterk te houden.
Maar maandag kon ik niet meer en hij belde toen. Hij kon me kalmeren. Ik weet dat iedereen het vreselijk moeilijk heeft maar zij gaan er op een andere manier mee om. Hij zegt dan 'je moet gewoon met haar praten, ze luistert naar je'.
Maar ik ben dan zo verdrietig en ik wil dat niet, ik wil haar gewoon HOREN en ZIEN! Maar je moet er door. Je moet gewoon luidop praten en denken aan alle mooie momenten.
Ik liep gisteren naar school, voor mijn examen en er lag overal sneeuw, maar de zon scheen zo mooi en ik had het gevoel van kijk, mama loopt nu naast me en ze praat met me.
Sommige dagen is het alsof er weer niks is gebeurt en dan begin ik vanaf nul. Andere dag is alles zo pijnlijk echt en weet je dat het nu zo is en dat het nooit meer terug komt.
Maar ik denk dan aan de mooie momenten en wat mama zou zeggen nu het zo sneeuwt, ze zou het mooi vinden, ze kijkt vanboven en zegt ons voorzichtig te zijn.

Ik weet zeker dat je papa naar je kijkt en je zijn liefde stuurt. Probeer met hem te praten, ookal zie je hem niet, ik weet zeker dat hij luistert. Denk aan alle mooie, warme momenten en koester die!

Ik hoop dat je vriend meer doet voor je!  Mss weet hij niet hoe er mee omgaan?
Gelukkig is mijn vriend heel lief voor me, maar er zijn ook andere mensen die niks zeggen en die er niet mee omkunnen.

Veel sterkte !!!
xxxx

Okki

  • **
  • Berichten: 58
    • Bekijk profiel
Re:Mijn papa... voor altijd in mijn hart
« Reactie #11 Gepost op: januari 17, 2013, 18:07:48 pm »
Anke,

Ik wandelde gisteren naar mijn huis. Het was bewolkt en ineens scheen de zon heel fel en ik was ervan overtuigd dat dit mijn vader was. Ik kreeg een heel warm en blij gevoel vanbinnen.

Groetjes en sterkte!!

Okki