Auteur Topic: mijn kinderwens blijft knagen  (gelezen 3546 keer)

bezorgdemama

  • **
  • Berichten: 87
    • Bekijk profiel
mijn kinderwens blijft knagen
« Gepost op: juli 28, 2012, 12:51:46 pm »
Hallo iedereen,

Het is een hele tijd geleden dat ik op het forum geweest ben maar ik ben jullie niet vergeten :-)
Ik hoop dat iedereen het - zo goed als het maar mogelijk is - heel goed stelt.

Ik ben ondertussen al een dik jaar na mijn behandeling (vorig jaar chemo tot juni en daarna bestralingen tot eind augustus). En ondertussen gaat het redelijk goed, ik werk terug en het gaat allemaal redelijk vlot. Vorige maand ben ik voor het eerst terug ongesteld geweest.
En nu komt mijn kinderwens weer zo boven...

Ik ben 40 en heb een zoontje van 3. Op het moment dat ik bk kreeg waren wij volop aan het proberen voor een broertje of zusje. Mijn dokter heeft toen wel gevraagd of ik nog een kinderwens had. Dat was wel zo maar wij waren toen zo ik shock dat we besloten hebben om onze kinderwens op te bergen en het bij 1 kindje te houden.
Maar het blijft knagen en in mijn hoofd malen.
Als ik die gemene indringer in mijn lijf niet had gehad dan waren we nu waarschijnlijk trotse ouders van 2.
Ik zal het moeten accepteren maar het blijft in mijn hoofd spoken en ik heb een gevoel van "missen". Ik kan het niet goed uitleggen.
Door mijn leeftijd is het natuurlijk nu ook zoiets van "het is nu of nooit". Maar ik ben zo bang, ik durf het gewoon niet. Stel je voor dat er iets mis is met het kindje of dat ik herval.
Ik zou het mezelf nooit vergeten.

Ik ben over het algemeen heel positief van ingesteldheid maar die vuile ziekte heeft ons toch een smerig toer gelapt. Verdriet, angst en ook woede komen nu boven.

Sorry hoor ik wou het even van me afschrijven.... Ik ben natuurlijk heel blij met een gezonde zoon en met het feit dat alles toe hier toe goed verloopt maar toch......

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re:mijn kinderwens blijft knagen
« Reactie #1 Gepost op: juli 29, 2012, 13:20:36 pm »
HALLO..

@ Ik ben natuurlijk heel blij met een gezonde zoon en met het feit dat alles toe hier toe goed verloopt maar toch......@

Dat gevoel hé... dat is ook zo reeel..

Bespreek het met je behandelende artsen... en dan nog..is er nooit geen zekerheid dat het niet kan....of dat het goed zou gaan.. Ook als je geen tegenslag had..was dat mogelijk.
(het blijft natuur en er zijn geen echte 100% garanties)

Realiseer wel wat je al hebt en waarvan je/jullie, kunt/kunnen genieten..
Risico's zijn er altijd, tot hoever je/jullie willen gaan..dat kan je niemand zeggen..
Dat is waar jullie samen uit moeten komen.
Praten, overwegen en dan samen beslissen en je daar ook mentaal bij neerleggen ..of er samen voor strijden.

Het gevoel nog eenmaal moeder te worden zal heel sterk zijn... het is ook zo uniek om een kind te krijgen..
Echter een kind, blijven begeleiden in zijn of haar jeugd tot? is net zo belangrijk..

Moeilijk dilemma... ik wens jullie veel wijsheid en moed, om te gaan waar jullie voor komen te staan..
hoe de beslissing ook uit zal vallen!

Veel gezondheid, moed en wijsheid,  en /of doorzettingsvermogen..
Volg je hart, en gebruik daarbij je/jullie verstand.

Dikke steun en nadenk krachtknuffel.. :-*
Jet

Eowyn

  • ***
  • Berichten: 161
    • Bekijk profiel
Re:mijn kinderwens blijft knagen
« Reactie #2 Gepost op: juli 30, 2012, 08:46:47 am »
Dit is een zeer moeilijke zaak. Jullie hadden je al ingesteld op een tweede kindje. En het kindje bestaat in jullie gedachten, omdat jullie ernaar verlangen.
Als er geen kindje meer komt, dan moet je daar afscheid van nemen. Hoe gek het misschien ook klinkt (maar dat is het helemaal niet, het is heel normaal!), dan moet je afscheid nemen van dat niet-meer-komende kindje. En dat gaat gepaard met loslaten en zelfs een stukje rouw.

Praat zeker met je arts (liefst met verschillende artsen) over mogelijkheden.

Veel sterkte en een dikke knuf...

bezorgdemama

  • **
  • Berichten: 87
    • Bekijk profiel
Re:mijn kinderwens blijft knagen
« Reactie #3 Gepost op: augustus 02, 2012, 09:44:27 am »
Ja dat is inderdaad zo, wij hadden ons al ingesteld op een 2de kindje.
Dus ja het is een beetje afscheid dat ik moet nemen dat is waar. 

Het verlangen voor een 2de kindje is heel sterk maar de angst is nog sterker. Je zet een kind op de wereld met de bedoeling het te zien opgroeien. Ik weet wel dat je nooit 100% zeker bent dat je niets kan overkomen maar met hetgeen wij meegemaakt hebben beseffen wij allemaal wel hoe snel je leven kan omkeren.
Misschien blijf ik nu voor de rest van mijn leven "gezond" en misschien ook niet. Niemand weet dat natuurlijk maar bij ons is het al eens heel dichtbij gekomen.

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:mijn kinderwens blijft knagen
« Reactie #4 Gepost op: augustus 06, 2012, 14:29:35 pm »
Hoi Bezorgdemama,

het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik ben 41, heb 4 jaar geleden non-hodgkin gehad. Mijn dochter was 1 jaar toen de diagnose gesteld werd, en ook wij wren aan het proberen voor een 2de. Toen ik aan de chemo begon, was er nauwelijks mogelijkheid om eitjes in te vriezen of iets dergelijks, volgens mijn hematoloog was die techniek toen voor kankerpatiënten nog onvoldoende ontwikkeld. Bovendien was er voor mij niet veel tijd om te wachten met chemo, mijn kanker was te ver gevorderd. Wij hebben toen dus ook noodgedwongen onze kinderwens opgeborgen, en tijdens het vechten voor mijn leven heb ik er verder ook niet bij stil gestaan ik was vooral ook blij dat we al een dochter hadden. Toen na ca. anderhalf jaar mijn menstruatie terug op gang kwam, was ik door het dolle heen, en kwam mijn kinderwens meteen weer scherp naar boven. Bij mij weegt de angts voor herval of een gehandicapt kindje niet op tegen de kinderwens, dus wij zijn er voor gegaan...jammer genoeg tot nu toe zonder resultaat. In theorie bestaat de mogelijkheid tot IVF, maar dat is voor een stress-brug te ver. Ik wil heel graag nog een kind, maar na de chemo en de psychologishce impact van kanker heb ik een neiuwe medische mallemolen er inet voor over. Ik probeer me er stilaan bij neer te leggen dat de chemo me zo goed als onvruchtbaar heeft gemaakt, maar het is moeilijk. Mijn menstruatie is in de winter een keer 7 maanden weg gebleven, ik dacht dus dat ik toch nog in de vervroegde menopauze zat, en dat maakte het, na het verdriet, weer wat makkelijker om te aanvaarden dat het bij 1 kind zou blijven (als er geen eitje meer is, kna je ook niet meer hopen he ::)). Maar nu heb ik alweer 2 cycli gehad, dus schiet mijn hoop en verlangen toch weer omhoog. Ik voel mij  nog het meest schuldig tegenover mijn dochter, ze is op een leeftijd dat ze echt vraagt om een broertje of zusje en het niet fijn vindt dat ze altijd alleen is. Ze is gelukkig heel sociaal; legt makklijk contacten, maar 5 jaar is nog te klein om bijvoorbeeld op vakantie meteen vriendjes te maken. En dan voel ik me weer ontzettend verdrietig omdat zij "door mijn schuld, mijn kanker" geen broer of zus heeft om mee te spelen.
Het zal wel slijten, hoop ik, maar als ik op de voorbij 4 jaar terugkijk, moet ik zeggen dat dat mijn grootste piujn en verdriet is na de kanker: dat ik geen kinderen meer zal krijgen.
Ik begrijp jou verwarrende en tegenstrijdige gevoelens dus maar al te goed, ik heb ze zelf ook :'(
groetjes,
keikopje