Auteur Topic: ik zoek lotgenoten  (gelezen 2459 keer)

cariem

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
ik zoek lotgenoten
« Gepost op: juli 05, 2012, 13:01:44 pm »
Hallo ik zoek lotgenoten
Ik zoek mensen die net al ik nog in de periode zijn tussen het huisartsbezoek en het sterk vermoeden van kanker tot de definitieve bevestiging. Hoe overbruggen zij deze periode? Ook de reacties van mensen die al door deze periode heen zijn, zijn welkom. Waar kon jij terecht met je vragen? Ik ben een alleenstaande vrouw met een familie die zich afzijdig houdt. Dus ben ik vandaag naar plaatsen geweest waar je normaal met je vragen terecht kunt, maar door de vakantie zijn deze plaatsen enkel op bepaalde tijden open. Dit kan ik volledig begrijpen, iedereen heeft recht op vakantie. Daarom heb ik besloten om hier wat praathulp te vinden in lotgenoten. Of mijn gramschap eens kwijt te kunnen. De telefoon nemen gaat voor het ogenblik heel moeilijk omdat ik praktisch geen stem meer heb en praten ook pijnlijk is. :-X

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:ik zoek lotgenoten
« Reactie #1 Gepost op: juli 05, 2012, 15:47:29 pm »
Beste cariem,toen ik voor het eerst de tumor voelde in mijn borst bleef er gewoon niets meer over van de persoon,die ik tot dan toe 36 jaar was geweest.Ik begon als een gek te zoeken op het internet,en las uiteraard altijd eerst de slechtste dingen.Ik ben ook alleenstaande,geen zussen of broers.Mijn ouders wonen gelukkig dicht in de buurt.Niemand wist echter wat ik meemaakte.Ik begon alles te regelen:alle betalingen,ziekenhuispapieren,dingen die nog moesten gedaan worden,en waar ik zelf controle over wilde behouden.Ik werkte full-time,meerdere malen per dag ging ik naar de toiletten en voelde,maar de tumor bleef.Diep in mijn hart wist ik toen al dat het kanker was.Drie weken na mijn eerste vaststelling was ik in verlof,dan zou ik naar de dokter gaan.Ergens had ik wellicht deze tijd nodig voor mezelf om de strijd te kunnen aangaan.Altijd vond ik wel een reden om het niet te zeggen tegen mijn ouders:het was nu juist zo'n mooie onstpannen dag,een verjaardag,....De eerste dag van mijn verlof,kwam mama per toeval op bezoek.Mijn stem stokte in mijn keel,ik kon niet meer praten toen ik het haar wilde vertellen.Voor hen kwam de schoch nu heel hard aan.Ikzelf had het al aanvaard,meer zelfs ik had die periode nodig gehad voor mezelf:'nu was ik klaar voor de strijd".Een dag na de punctie kwam de eerste uitslag binnen:ik moest me geen zorgen maken,er was niets kwaadaardigs gevonden.m'n ouders waren gelukkig,ik niet,want ik wist dat het kanker was.Ik vroeg aan mama waarom ze dat toch moesten blijven uitstellen,konden ze dat nu gewoon niet zeggen,ik wist het toch al.Twee dagen later kwam de definitieve uitslag:borstkanker.En hoe erg ik het allemaal vond,op dat moment was dit niet mijn ergste zorg,immers ik wist toch al dat het slecht zou zijn:mijn zorg was:vechten en overleven;en dat was precies wat ik zou doen.5 dagen later onderging ik al alle onderzoeken om uitzaaiingen uit te sluiten:alles was gelukkig oké.Nog eens 4 dagen later werd ik al geöpereerd:borstsparend.Ik moest wel nog het onderzoek in het labo afwachten.Iedereen was gelukkig dat ik 'slechts' een deel van mijn borst kwijt wwas.Maar ik was niet gelukkig,onder een stapel drukverbanden op de wonde,voelde ik dat "het beest "er nog zat.Toen ik drie dagen later dan ook hoorde dat ik een volledige amputatie moest hebben,was dit dan ook geen schock voor mij.Eerder een opluchting,dat ik nu eindelijk van dat monster gescheiden zou worden.Ik denk dat die ingesteldheid me door de eerste confrontatie heeft geholpen.En van dan af is het een zodanige rollercoaster waar je opzit;onderzoek naar onderzoek;chemo's,bestralingen,....dat ik niet echt de tijd had om stil te staan bij dingen;ik moest gewoon verder.
beste cariem,schrijf hier gerust je angsten en zorgen,je hersenspinsels van je af.Hier vind je altijd wel iemand,die er juist op dat moment is om jou dat nodige steuntje te geven.Sterkte en houd moed,indian