Auteur Topic: Levens Partner aan kanker verloren  (gelezen 21400 keer)

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #15 Gepost op: december 07, 2008, 23:22:45 pm »
Hallo
Voor mij zijn het heel moeilijke tijden. Ik ben zwaar depressief en ben nog steeds in behandeling bij een psychiater en psychologe. Mijn schattie is nu een jaar overleden en ik begrijp mij zelf niet meer. De maanden van zijn ziekte was ik zo sterk en deed alles voor mijn schat wat ik maar kon. Hij prees mij steeds voor al hetgeen ik voor hem gedaan heb. Nu is het zwarte gat zo groot na een jaar. Ik kan maar niet aanvaarden dat mijn schat heb verloren. Met de feestdagen in zicht zie ik het helemaal niet meer zitten maar ik moet er door zeker voor mijn kinderen en kleinkindjes. Volgens mij beleefde ik, vorig jaar in een roes en begreep niet zo goed wat er gaande was. Mijn verdriet is nu enorm groot.
Zijn er mensen die ook in dezelfde situatie zitten? Wat kan ik hier aan doen?
Sientje

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #16 Gepost op: december 07, 2008, 23:45:23 pm »
ik herken de situatie voor een groot deel,
het voelt alsof ik verlamt was van verdriet toen alles gebeurde en nu alles pas echt tot uiting komt in mijn lichaam en geest. Vreselijk hé? Mama is gestorven op 1 november dit jaar en het gemis is zo vreselijk, ik wil en kan me niet voorstellen dat dit zal blijven...

veel sterkte, meer kan ik niet zeggen :( ik voel zelf nog elke dag die pijn dus ik kan je niet zeggen wat of hoe, vergeetniet zelf te leven want dat zouden onze geliefden zo hard gewilt hebben, geloof me.


veel warmte

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #17 Gepost op: december 08, 2008, 18:35:10 pm »
Hey Sientje,

Hoe bekend klinkt jouw verhaal :o. Ik sta net dat ietsje verder dan jij en kan je zeggen dat het inderdaad wel 'beter' zal worden. Ik zou eigenlijk moeten zeggen 'minder erg', want 'beter' is niet echt het geval hé. Niet nu en zeker ook niet rond de 2de verjaardag. Maar ook jij zal ooit terugblikken op deze donker periode en je een heel ander mens voelen. Je kan er echter helemaal niets aan doen. Je laten begeleiden door je psychologe is de beste stap die je hebt ondernomen!!! Blijven praten én het van je af schrijven doen echt wel wonderen hoor
Enne... lees die laatste zin van Melissa ook nog maar eens opnieuw; daar zit héél wat waarheid in ;).

Groetjes, Steven

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #18 Gepost op: december 08, 2008, 23:48:50 pm »
Dag Steven
Bedankt voor je antwoord. Het doet echt deugd om eens een fatsoenlijk antwoord te krijgen van iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Ik heb heel vaak de indruk dat er maar weinig mensen zijn die gans de situatie begrijpen. Ik ben zo kwaad als ik vragen krijg van : Hoelang ga je nu nog elke dag naar het kerkhof gaan?  Heb je nog niemand anders?(Dit doet echt de deur dicht) en dan nog je verdriet zou al lang voorbij moeten zijn? Over wat praten die mensen eigelijk! Als je hetzelf niet meemaakt weet je inder daad niet wat het is. Te meer,wij een zeer gelukkig paar deden praktisch alles samen maar lieten elkaar de nodige vrijheid. Wij waren 30 jaar gehuwd en hadden het zo goed samen.
Nu ja ik hoop dat die mensen dit nooit moeten meemaken. Ik heb vandaag terug naar de psychiater geweest, echt iemand om U tegen te zeggen en waar ik veel steun aan heb. Ik vermager steeds opnieuw want kan het alleen eten niet aan en zie telkens de doembeelden voor mij , toen mijn schat aan detafel zat en geen hap binnen kon krijgen. IK had van alles en nog wat kl

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #19 Gepost op: december 08, 2008, 23:55:35 pm »
Steven
Sorry maar door een verkeerde manipulatie heb ik mijn antwoord onderbroken. Ik wilde je nog zeggen ik heb van alles klaargemaakt om mijn schat te doen eten maar ik begreep toen niet dat hij niet meer kon eten. Ik heb het daar enorm moeilijk mee omdat ik hem mss te veel heb geforceerd om te eten. Maar ik wilde niet dat ik hem zou verliezen.
Nu ik ga je laten en ben blij dat ik met mensen kan praten die de situatie begrijpen.
Sientje

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #20 Gepost op: december 09, 2008, 20:16:23 pm »
Verdriet kan je niet gaan definiëren of onderverdelen in graden van ernst. Dat is althans mijn persoonlijke mening. Niemand anders kan noch mag ons verdriet gaan beoordelen.
Deze mensen zouden al beter eens een blad voor de mond nemen... en ons zodoende dat extra leed niet nog eens aan te doen.

Gelukkig zijn er ook vele anderen die ons wel goed begrijpen ;)

Groetjes, Steven

astranox

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #21 Gepost op: december 10, 2008, 00:49:41 am »
Luister naar Bostie, is de enige raad die ik kan geven. 

tomzb

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Autumn leaves.....
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #22 Gepost op: december 13, 2008, 13:27:25 pm »
Hallo allemaal,

Het is voor mij nu bijna 2 1/2 jaar geleden dat mijn partner redelijk jong is overleden aan die rotziekte.
Als ik terug kijk op deze 2 1/2 jaar dan realiseer ik me dat ik door een zeer donkere periode in mijn leven ben gegaan maar ben er sterker uitgekomen maar tevens ook een ander mens geworden. Nuch (dat was de naam van mijn partner) is in mijn armen overleden en ik ben er bijzonder trots op dat ik haar tot de laatste adem heb kunnen begelijden en haar bijgestaan hebben. Dat moment is zo precious en niemand kan dat van afnemen.
Ben door een lastige periode gegaan met drank en andere problemen maar het heeft mij een ander mens gemaakt met andere interesses en een andere kijk op het leven. Zelf voel ik me prettig hierdoor. Ik zal Nuch altijd bij mijn dragen en ik ben er trots op dat ik haar heb mogen kennen en dat geeft mij de kracht om door te gaan. Wens jullie allemaal veel sterkte toe....er is licht aan het einde van de donkere tunnel.
groeten,
Tom
Bangkok

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #23 Gepost op: december 16, 2008, 00:18:23 am »
tom, veel sterke, ik weet wat het is je geliefde moeten zien lijden en sterven. Mijn man stierf 7 maanden geleden en het wordt bij mij niet echt veel beter, integendeel ik mis hem meer en meer. Ik geraak soms in paniek omdat ik hem nog zoveel moet vertellen. Men zegt dat het beter wordt maar men zegt niet wanneer. Men kan hier in elk gevalalleen maar over spreken met lotgenoten want andere mensen vinden dat het nu allang over moet zijn. Ik wens je veel moed in ieder geval.

tomzb

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Autumn leaves.....
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #24 Gepost op: december 16, 2008, 15:22:15 pm »
Hello Annegato,

Ik ken het gevoel... het duurde bij mij ook wel een hele lange tijd voordat het heel langzaam beter ging. Ik zocht vaak de plekken op waar zij graag kwam, zoals bepaalde restaurants, shoppingmalls en parken, en ondanks dat het zeer pijnlijk was om daar te zijn voelde ik me juist op dat soort plekken heel close bij haar. Ik heb ook langzaam leren ervaren dat het verdriet en gemis, wat aanvankelijk zo intens en pijnlijk is langzamerhand overgaat in een gevoel van verrijking en ook het trots mogen zijn dat ik haar heb mogen kennen en haar bij heb mogen staan in haar lijden.  Ik merk nu zelf dat ik in voor mijself positieve zin veranderd ben en dat ik meer ben gaan geven om de mensen om mij heen. Uiteraard zal iedereen dit anders ervaren maar ik wil je hierbij de moed inspreken dat er eens de dag komt dat het langzamerhand weer iets beter gaat en dat je weer de energie en de wilskracht hebt om heel langzaam wil vooruit te kijken. Wens je heel veel sterkte.
Regards,
Tom

tomzb

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Autumn leaves.....
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #25 Gepost op: december 24, 2008, 16:24:32 pm »
 ;)Hallo Allemaal....   ondanks alle verdriet en moeilijkheden wens ik iedereen een Merry Xmas voor zover mogelijk. God bless you all.
Regards,
Tom

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #26 Gepost op: december 27, 2008, 18:33:04 pm »
hallo allemaal,
kerstmis ben ik al doorgekomen, eerst hier thuis met alle kinderen en kleinkind. Iedereen was veel stiller dan anders. Wij zagen allemaal mijn man voor ogen, vorig jaar met kerstmis. Toen wou hij ondanks zijn ziekte toch aan tafel komen eten en zich zelfs feestelijk kleden. Hij wou van alles een beetje eten (hoewel hij bijna niet meer kon slikken door zijn slokdarmtumor). Het is bijna niet te geloven dat iemand er dan drie maanden en half later niet meer is. Kerstmis was vreselijk zonder hem, ik mis hem zo erg. Voor nieuwjaar hebben de kinderen een midweek geregeld in zeeland, zodat het iets helemaal anders wordt. Maar verleden jaar hebben mijn man en ik daar in zeeland een weekendje getrakteerd aan al de kinderen en hun gezin. Hij deed dit omdat hij 6 maanden ervoor een hartransplantatie gehad had, en hij vond dat hij iedereen moest bedanken om zoveel voor hem te doen. Hij heeft toen zo genoten van alles, de zee weer zien, fietsen met de kleindochter, aan het strand wandelen met mij. En nu moet ik dat allemaal weer doen maar dan zonder hem. De kinderen doen dit om mij plezier te doen, maar ik zie er geweldig tegen op. Daar zal ik hem nog meer missen, als dat nog kan tenminste.
Een vriendin van mij haar kleindochter heeft een hersentumor. Zij heeft de dag voor kerstmis gehoord dat ze nog maar enkele maanden te leven heeft. Een kind van 5 jaar moeten afgeven, verschrikkelijk. Ik weet nu meer dan ooit dat een mens zijn leven hier niet veel meer is dan ellende.
Ik probeer de dagen door te komen, maar moet mij er echt doorsleuren. Het liefst bleef ik gewoon altijd in mijn bed liggen, want een leven heb ik toch niet meer.
In januari wordt het nog erger, dan gaan mijn 2 dochters terug les geven en mijn kleindochter terug naar school. Dus het zal niet echt beter worden. Was er nog maar iets positief om naar uit te kijken. Maar dat is er niet, ik weet maar één ding dt ik zou willen is mijn man terug.
Sorry voor het geklaag, maar het gaat echt niet zo goed. Kon ik maar eindelijk eens wenen, dat kan ik al veel te lang niet meer.
Nog goede feesten voor iedereen.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #27 Gepost op: december 27, 2008, 19:32:11 pm »
Hey Annegato,

Als er niets postiefs is om naar uit te kijken, probeer eens om het positieve zelf op te zoeken :-\.  Het is een héél normale gedachte waarmee je nu worstelt hoor, maar toch... Bekijk alles eens hoe je man er tegenover zou gestaan hebben. Vraag hem in gedachten om raad. Praat en/of schrijf, maar laat je niet wegglijden in een put. Roep op tijd gespecialiseerde hulp in. Dat zou zeker géén schande zijn, maar het is wel een moeilijke drempel om te overwinnen. Ook ik had meerdere stimulansen nodig vooraleer ik naar een psychologe stapte én... het heeft geholpen! Dat was eigenlijk nog het allerbelangrijkste.

Dikke knuffel, Steven

tomzb

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
  • Autumn leaves.....
    • Bekijk profiel
Re:Levens Partner aan kanker verloren
« Reactie #28 Gepost op: april 07, 2009, 16:59:29 pm »
 :)
Dear All,

Na ruim 2 1/2 jaar heb ik definitief afscheidt van mijn Nuch genomen. Ik wil haar de rust geven die ze zo hard nodig heeft. De laatste 2 1/2 jaar heb ik continue in het verleden geleefd en wilde haar niet loslaten maar ik wil zo niet meer door. Heb afgelopen week al haar spullen in een kast opgeruimd en ben naar de tempel gegaan om definitief afscheidt van haar te nemen zodat ze eindelijk kan rusten. Alhoewel ik het heel moeijlijk hebt gehad om tot dit besluit te komen ben ik ervan overtuigd dat het tijd is om mijn leven weer op te pakken. Ik wens jullie allemaal zeer veel sterkte met het verwerken van jullie verdriet... maar er komt een tijd dat er weer een klein beetje licht schijnt aan het einde van de donkere tunnel.
Sterkte!  Tom Zuurbier, Bangkok, Thailand.